email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 15.3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ย. 2563 14:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 15.3
แบบอักษร

 

ห้องทำงานของผู้เป็นเจ้าของบาร์นั้นตกแต่งแบบเรียบง่ายด้วยโต๊ะทำงานสีดำที่ตั้งอยู่ติดกับหน้าต่างกระจกบานใหญ่ติดฟิล์มสีดำสนิทแต่มองเห็นด้านล่างของร้านได้อย่างชัดเจน บนโต๊ะมีเครื่องคอมพิวเตอร์และเอกสารสองสามเล่มซึ่งเป็นแฟ้มรายงานรายรับรายจ่ายของร้าน เก้าอี้นั่งทำงานของเธอก็เป็นเพียงเก้าอี้สำนักงานธรรมดา ๆ แต่ดูนั่งสบายด้วยออกแบบมาอย่างถูกต้องตามสรีระของเจ้าของ นอกจากโต๊ะทำงานแล้วยังมีชุดเฟอร์นิเจอร์หนังสีดำอีกหนึ่งชุดตั้งอยู่ตรงกลางห้อง ห้องนี้ทาด้วยสีขาวสะอาดตาเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นในห้องจึงมีสีตัดกับห้องทำให้ดูโดดเด่น คิรากรมองข้าวของเครื่องใช้ในห้องแล้วอดยิ้มไม่ได้

“ ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าของห้องนี้จะเป็นผู้หญิง ” ชายหนุ่มพูดขึ้น

สุรนันทน์ขมวดคิ้ว “ ทำไมคะ? ” เธอถามอย่างขัดเคือง

“ อย่าเพิ่งโกรธผมสิครับ ผมก็แค่คิดว่าห้องทำงานของคุณสาวจะเหมือนกับห้องทำงานของผู้หญิงทั่ว ๆ ไป ไม่คิดว่ามันจะดูเรียบง่ายและก็ใช้เฟอร์นิเจอร์สีดำแบบนี้ ” คิรากรอธิบาย

“ สาวชอบสีขาวกับสีดำค่ะ มันคลาสสิคดี ” สุรนันทน์ตอบพลางกับเดินไปนั่งที่โซฟา คิรากรจึงเดินตามเข้าไปนั่งที่โซฟาตัวยาวตรงกลาง

“ คุณกรบอกว่ามีเรื่องอยากปรึกษาสาว เรื่องของแพรหรือเปล่าคะ ” สุรนันทน์ถาม

คิรากรยิ้มเจื่อน “ ครับ ” เขาพยักหน้าพลางยกแก้วบรั่นดีขึ้นจิบ

“ เรื่องนี้สาวอาจจะให้คำปรึกษาได้ไม่ดีเท่าไหร่นะคะ ” เธอรีบออกตัว ด้วยแพรวาเป็นเพื่อนรักและเธอก็ไม่อยากเข้าไปวุ่นวายกับเรื่องส่วนตัวของเพื่อนแต่ก็เห็นใจคิรากร สุรนันทน์จึงกลืนไม่เข้าคายไม่ออกไม่รู้ว่าจะให้คำปรึกษาชายหนุ่มได้อย่างไร

“ ผมรู้ครับว่าคุณสาวคงอึดอัดใจ แต่ผมไม่รู้ว่าจะไปคุยเรื่องนี้กับใครดีผมมีแต่คุณสาวที่พอจะคุยด้วยได้ ” คิรากรทำตาระห้อย

สุรนันทน์ถอนหายใจอย่างเห็นใจชายหนุ่มตรงหน้า “ สาวพร้อมรับฟังแล้วค่ะ คุณกรมีเรื่องอะไรก็พูดมาเถอะค่ะ แต่สาวเองก็ไม่แน่ใจนะคะว่าคำแนะนำของสาวจะช่วยอะไรคุณกรได้ไหม ”

คิรากรยิ้ม “ ผมคิดว่าผมจะเลิกกับน้องแพร ”

“ อะไรนะคะ!? ” สุรนันทน์เสียงดังสีหน้าตระหนก

“ ผมจะเลิกกับน้องแพรครับ ” เขาย้ำคำ

“ ทำไมคะ ” สุรนันทน์ถามอย่างวิตก

“ น้องแพรไม่ได้รักผม เธอรักคุณปวีณ์ ” สีหน้าของคิคากรสลดลงทำให้สุรนันทน์หน้าเศร้าตามไปด้วย

“ แล้วคุณกรไม่เสียใจเหรอคะ คุณรักยายแพรมาก ”สุรนันทน์เสียงสั่น

“ ถ้าผมบอกว่าไม่เสียใจก็เท่ากับผมโกหก ” เขายิ้มเจื่อน

“ คุณกรแน่ใจแล้วใช่ไหมคะ ” สุรนันทน์มองคิรากรด้วยความสงสารจับใจ

“ ครับ ผมตัดสินใจแล้ว ” เขาตอบ คิรากรมองสุรนันทน์ด้วยสายตาที่มีประกายประหลาด

“ แล้วคุณกรจะบอกแพรเมื่อไหร่คะ ”

“ พรุ่งนี้ครับ ” เขาตอบ

“ นี้มันไม่ใช่การขอคำปรึกษานะคะ คุณกรกำลังบอกสาวว่าคุณกรกำลังจะทำอะไรต่างหาก ” สุรนันทน์ทำเป็นเปลี่ยนเรื่องเพื่อลดความเศร้าหมองในเวลานี้

“ ผมแค่อยากได้กำลังใจน่ะครับ พรุ่งนี้ผมจะได้กล้าพอที่จะพูดกับน้องแพร ” คิรากรวางแก้วบรั่นดีในมือลงบนโต๊ะ

“ สาวขอให้คุณกรเข้มแข็งและทำในสิ่งที่คุณตัดสินใจว่าดีแล้วสำเร็จนะคะ ” เธอคงพูดได้แค่นี้ เพราะเธอก็รู้อยู่แก่ใจมานานแล้วว่าเพื่อนรักของเธอไม่เคยลืมอดีตสามีได้เลยอย่างที่คิรากรพูดจริง ๆ

“ ขอบคุณนะครับ ” คิรากรยิ้มนัยน์ตาเศร้า

ก๊อก ก๊อก....

“ เข้ามา ” สุรนันทน์พูดพลางหันหน้าไปทางประตูห้อง

บอสบาร์เทนเดอร์หนุ่มหล่อของบาร์เดินเข้ามาพร้อมถาดที่ใส่แก้วค็อกเทลและกับแก้มเข้ามา

“ ทำไมแกยกขึ้นมาเองล่ะ แล้วนี้ใครจะทำค็อกเทลให้ลูกค้า ” สุรนันทน์ถาม

“ ยกขึ้นมาแค่แป๊บเดียว เดี๋ยวก็ลงไปแล้ว ” บอสตอบ ปลายตามองคิรากรอย่างไม่ไว้ใจ คิรากรทำเป็นไม่สนใจผินหน้ามองไปทางอื่น

“ วางถาดลงแล้วก็ลงไปเฝ้าเคาน์เตอร์บาร์ได้แล้ว ” สุรนันทน์สั่ง

“ รู้แล้วน่า เจ้ก็รีบ ๆ ลงไปดูร้านด้วยนะ อย่ามัวแต่เสียเวลากับเรื่องไม่เป็นเรื่อง ” บาร์เทนเดอร์หนุ่มตวัดหางตาผ่านหน้าคิรากรอย่างไม่พอใจ

“ มากไปแล้ว ” สุรนันทน์ทำเสียงดุใส่บาร์เทนเดอร์คนสนิทของเธอ

“ เราลงนั่งดื่มข้างล่างกันเถอะครับ คุณสาวจะได้ลงไปดูความเรียบร้อยของร้านด้วย ” คิรากรพูดน้ำเสียงสุภาพอ่อนโยน

“ ก็ได้ค่ะ คุณกรโอเคแล้วใช่ไหมคะ ” สุรนันทน์ถามด้วยความเป็นห่วงเป็นใย บอสมองเธอแล้วเบะปาก

“ ครับ ผมโอเคแล้ว ” คิรากรยิ้ม

“ ถ้าอย่างนั้นเราลงไปข้างล่างกันเถอะค่ะ ” สุรนันทน์ยิ้มอย่างโล่งอก

“ คืนนี้ให้ผมไปส่งคุณสาวนะครับ ”

บอสบาร์เทนเดอร์หนุ่มหล่อหันควับไปจ้องหน้า คิรากาอย่างไม่พอใจ

“ ค่ะ ” สุรนันทน์ตอบรับเพราะวันนี้คิรากรเป็นคนมาส่งเธอที่ร้าน เธอจึงไม่ได้ขับรถมาเอง

“ ผมลงไปก่อนนะ ” บอสเสียงดังแทรกขึ้นมา

“ ก็ลงไปสิ ” สุรนันทน์มองหน้าเขาแล้วส่ายหน้า บอสจึงทำท่าตะบึงตะบอนเดินตึง ๆ ลงไปข้างล่าง

“ ดูท่าทาง บาร์เทนเดอร์ของคุณจะไม่ค่อยชอบผมนะครับ ” คิรากรมองตามร่างสูงโปร่งลงไป

“ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ คุณกรอย่างใส่ใจเลยนะคะ บอสมันก็เป็นแบบนี้แหละ ” สุรนันทน์พูด

“ ครับ ” แค่มองตาบาร์เทนเดอร์หนุ่มคนนั้นคิรากรก็รู้แล้วว่าเขาคิดอะไรอยู่คงมีแต่สุรนันทน์ที่ไม่รับรู้หรือรู้แต่ไม่อยากใส่ใจกันแน่ แต่ไม่ว่าเด็กหนุ่มคนนั้นจะคิดอะไรกับสุรนันทน์เขาก็ไม่ใส่ใจเพราะเขามั่นใจว่าสุรนันทน์ไม่ได้คิดอะไรกับบาร์เทนเดอร์ของเธอแน่ ๆ

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว