หมากเม่า
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 38 สัญญาทาส (NC)

ชื่อตอน : ตอนที่ 38 สัญญาทาส (NC)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.8k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ต.ค. 2563 21:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 38 สัญญาทาส (NC)
แบบอักษร

 

 

“ฮือๆๆๆ อย่า!!!”

บดินทร์ก้มลงพยายามจะฉุดกระชากเธอขึ้นจากพื้น วารินทร์ต่อสู้ดิ้นรน พยายามปัดมือเขาออก

 

แอ๊ดดดด

 

เสียงประตูห้องถูกเปิดและปิดทันทีตามแรงเหวี่ยง บดินทร์จึงคิดได้ว่าเขาลืมล็อกประตู

“เข้ามาทำไม!! กลับไปที่ของเธอซะ”

“คุณผู้ชายขาอย่าทำลูกของมุกเลยนะ”

มุกดาทนนอนรออยู่ที่ห้องไม่ไหว ตัดสินใจลุกตามลูกสาวมา เสียงหวีดร้องของวารินทร์ได้ยินแล้วใจแทบขาด รีบเดินเข้ามาหวังว่าเขาจะเห็นใจ

“ฉันบอกให้กลับไป เธอมันแก่เกินที่ฉันจะพิศวาสแล้ว ออกไป!!”

มุกดารวบรวมความกล้าแล้วทำในสิ่งที่เธอไม่กล้าทำมาก่อน เธอผลักบดินทร์ที่ยังเหยียบลูกสาวเธอออกสุดแรง แล้วรีบดึงแขนพยุงวารินทร์ให้ลุกขึ้น

“รีบออกไปวา!!”

“แกคิดว่าจะหนีฉันพ้นเหรอ”

ว่าแล้วบดินทร์ก็เอื้อมจนสุดแขน กระชากเอาผมเส้นเล็กของวารินทร์ไว้

“โอ๊ย!!”

“คุณผู้ชายขา สงสารวาเถอะนะคะ มุกขอร้อง ฮือๆๆๆ”

มุกดาพยายามช่วยลูก พยายามจะแกะมือของบดินทร์ออก แต่กลับถูกเหวี่ยงจนล้มลง

“แม่!!”

“ถ้าไม่กลับลงไปก็เชิญนั่งดูลูกเธอโดนเอาแล้วกัน!!”

วารินทร์ถูกเหวี่ยงขึ้นเตียงอีกครั้ง เขาจงใจทำอย่างที่พูด มุกดาพยายามลุกขึ้น แต่ก้นที่เพิ่งกระแทกพื้นอย่างแรงทำเอาลุกไม่ไหว จนเสื้อของวารินทร์เริ่มถูกฉีกทึ้ง มุกดากลั้นใจลุกก้าวขึ้นเตียง

“ปล่อยเถอะนะคะคุณผู้ชาย ฮือๆๆ”

มุกดาพยายามยื้อยุด บดินทร์เงื้อมือขึ้นสูง เมื่อวารินทร์เห็นว่าแม่กำลังจะถูกตบ จึงยกขาขึ้นถีบบดินทร์อีกครั้ง สามคนชุลมุนจนกลิ้งตกลงไปที่พื้นข้างเตียงด้วยกัน ทั้งวารินทร์และบดินทร์ต่างรีบลุกขึ้นโดยเร็ว

มุกดารีบเอาตัวเองดึงรั้งขาของบดินทร์ที่แข็งแรงกว่า เขายืนขวางทางวารินทร์ไว้ไม่ให้หนีออกไปจากห้อง

“วา เข้าไปอยู่ในห้องน้ำก่อนลูก เข้าไป!!”

“แต่แม่คะ!!”

“ถ้ารักแม่ก็เข้าไปอยู่ในนั้น แล้วล็อกประตูซะ เร็วเข้า!!”

“ถ้าเธอเข้าไปแม่เธอโดนดีแน่!!”

บดินทร์พยายามสะบัดขาออก แต่มือของคนเป็นแม่ยังเกาะเอาไว้แน่น

“อย่าไปฟังลูกรีบไป!!”

วารินทร์ที่กำลังสับสนรีบวิ่งเข้าไปหลบในห้องน้ำ แล้วปิดประตูลงกลอนตามคำสั่ง

“วา!! เธอออกมาเดี๋ยวนี้นะ ฉันบอกให้ออกมา”

บดินทร์ลากขาที่มุกดายังเกาะอยู่พยายามจะเดินไปทุบประตูห้องน้ำ

“อย่าออกมานะวา ถ้ารักแม่อย่าออกมา!!”

“ได้!! ไม่ออกมาแน่ใช่มั้ย”

 

เพี๊ยะ!! เพี๊ยะ!! เพี๊ยะ!!

 

บดินทร์จิกผมมุกดาขึ้นมาแล้วตบไปหลายที แต่มุกดาไม่ยอมแพ้กอดขาอ้อนวอนเขา

“คุณผู้ชายเห็นแก่ที่มุกรับใช้คุณมานาน ปล่อยลูกของมุกไปเถอะนะคะ ฮือๆๆๆ จะให้มุกทำอะไรก็ได้ จะให้ตายก็ยอม ฮือๆๆๆ”

บดินทร์โมโหจนตัวสั่น ฉับพลันก็เกิดความคิดพิสดารขึ้น ถ้าจะไม่ให้เขาได้ตัววารินทร์มันต้องมีของแลกเปลี่ยน

“จะยอมทำให้ทุกอย่างใช่มั้ย”

“ค่ะ ขอแค่คุณผู้ชายปล่อยวา มุกยอมทุกอย่าง ฮือๆ”

“ได้สิ เธอได้ทำสมใจอยากแน่มุกดา”

บดินทร์ที่ตอนนี้ไม่มีกางเกงแพรปกปิดช่วงล่าง ดึงผมของมุกดาให้เงยหน้าแนบชิดกับเป้ากางเกงเขาที่ลำเอ็นท่อนใหญ่เพิ่งสงบนิ่งไปไม่นานและกำลังจะตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้งเพราะจินตนาการในหัว

“ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปให้เธอขึ้นมาที่นี่ทุกคืนฉันมีเรื่องสนุกๆ ให้ทำตกลงมั้ย”

พอมุกดาพยักหน้าสมใจเขาก็เอาลำเอ็นใหญ่ภายใต้กางเกงชั้นในเสียดสีที่แก้มของเธอ มุกดารับรู้ถึงสัญญาณที่เขาส่งมาให้ รีบเอามือดึงกางเกงชั้นในลงมาที่หัวเข่าแล้วอ้าปากกว้างช่วยปรนนิบัติอย่างดีเพราะกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจแล้วกลับไปทำร้ายลูกเธออีก

วารินทร์ที่นั่งแอบอยู่ในห้องน้ำ ต้องทนสะเทือนใจฟังเสียงดังจากคนด้านนอก บดินทร์ไม่ใช่แค่เพียงเสพสมแต่ยังทำร้ายร่างกายมุกดาอีกด้วย

เขาจับเธอกดหัวโขกลงกับโต๊ะขณะกระแทกบั้นท้าย ทั้งยังตบตีอีกสารพัดเมื่อใกล้ถึงจุดสุดยอด บังคับให้เธอส่งเสียงครวญคราง ถ้าไม่ดังถึงใจเขาขู่จะเข้าไปเอาตัววารินทร์ออกมาครางแทนเธอ

เวลาแห่งความทรมานยาวนานไปจนเกือบตีสี่ กว่าบดินทร์จะยอมนอน มุกดาถึงกับสะท้านไปทั่วร่าง พอมั่นใจว่าเขาหลับสนิทดีแล้ว จึงค่อยๆ ลากสังขารไปเรียกให้วารินทร์เปิดประตูห้องน้ำ

“แม่ ฮึก”

“ชู่ว์ เบาๆ ลูก รีบกลับไปที่ห้องนะ”

“แล้วแม่ละคะ”

“เช้าแล้วแม่ค่อยกลับ วาเดินไหวมั้ย”

วารินทร์พยักหน้าถึงจะยังเจ็บขาอยู่บ้างแต่ก็พอเดินไหว

“ค่อยๆ เดินนะลูก”

“ค่ะแม่”

วารินทร์ค่อยๆ เดินออกจากห้องอย่างเบาฝีเท้าที่สุด อาจจะเพราะเจ็บที่ขาเลยทำให้เดินไม่ถนัดนัก

ก้าวลงบันไดเพียงไม่กี่ก้าวก็เห็นว่าพัชระเพิ่งกลับเข้ามา เขาวิ่งขึ้นบันไดมาแล้วทันได้ประจันหน้ากับเธอ สายตาที่มีทั้งความผิดหวังและเจ็บช้ำถูกส่งมาจากเขา

วารินทร์ก็เจ็บช้ำเช่นกัน อยากโผเข้าไปกอดแล้วบอกว่าเธอยังเป็นของเขาทั้งตัวและหัวใจไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง อยากให้เขาปกป้อง อยากได้ความรักคืน

แต่ไม่ถึงเสี้ยววินาทีผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็เดินเลยผ่านเธอไป ราวกับเธอไม่มีตัวตน น้ำตาเม็ดโตหล่นร่วงออกจากดวงตา เขาคงไม่มีวันให้อภัยเธอ จบสิ้นลงแล้วความผูกพันอันยาวนานนับสิบปี เธอไม่คิดโทษใครนอกจากตัวเอง

เข้าสู่วันใหม่ได้เกือบครึ่งวัน วารินทร์จึงได้รู้ว่าพัชระเก็บเสื้อผ้าหายออกจากบ้านไปตั้งแต่ตอนที่เธอได้เจอกับเขา วันนี้เธอหยุดเรียนเพราะขาที่เจ็บมันกำลังระบม ส่วนเรือนผกาก็กำลังเป็นทุกข์ที่ลูกชายหายไปยังติดต่อไม่ได้

“เมื่อคืนนี้ฉันไม่น่ากินยานอนหลับเลย ไม่อย่างนั้นคงจะได้ตื่นขึ้นมาห้ามตาภีมทัน” เรือนผกาผู้ไม่รู้อะไรเลยได้แต่บ่นเปรยกับมุกดา

“แล้วนี่ลูกหายไปอยู่ที่ไหนกันคะคุณพี่”

“ฉันจะไปรู้มันมั้ยละ เธอเป็นแม่มันไม่ใช่เหรอ ไปตามหาให้เจอ จะได้ไปเรียนต่อสักที”

บดินทร์พูดแค่นั้นก็เดินออกจากบ้านรีบไปทำงานเพราะมีประชุมช่วงบ่าย

แล้วค่ำคืนแห่งความเลวทรามต่ำช้าก็เกิดขึ้นโดยที่วารินทร์ไม่ทันรู้ตัว มุกดาเดินขึ้นตึกใหญ่เพื่อไปทำตามสัญญาทาสที่ให้กับบดินทร์ไว้แลกกับการที่เขาจะไม่มายุ่งกับวารินทร์อีก เธอกลับออกมาจากห้องนอนของเขาทุกคืนด้วยท่าทางอิดโรย

จนกระทั่งหนึ่งเดือนเต็มๆ ผ่านไป วารินทร์ก็เริ่มสงสัยในพฤติกรรมและบรรยากาศแปลกๆ ภายในบ้าน มีคนที่ไม่คุ้นตาเดินเข้าออกบริเวณบ้านในเวลาดึก

เธอเลยไปลอบแอบมองที่หน้าตึกใหญ่หลายคืน บางคืนเป็นผู้หญิง บางคืนเป็นผู้ชาย พอคนเหล่านั้นลงมาจากตึกใหญ่ ไม่นานแม่เธอก็ตามลงมา วารินทร์ไม่กล้าถามว่าสิ่งที่เธอเห็นคืออะไร

 

“อาาาาา มุกเธอดูดแรงๆ หน่อยสิ ออกแรงแค่นี้กว่าฉันจะเสร็จเธอคงกรามค้าง”

บดินทร์ในสภาพเปลือยกายล่อนจ้อน กำลังแอ่นสะโพกขยับเข้าขยับออก ลำเอ็นท่อนใหญ่อยู่ในช่องปากของมุกดา โดยที่หญิงสาวมีผ้าผูกตาอยู่ ด้านหลังของเธอมีชายอีกคนกำลังควงสะโพกอัดกระแทกอย่างเมามันส์

อกอวบสองข้างถูกบีบขยำ เขี่ยยอดป้าน จากมือปริศนาของชายที่มองไม่เห็นหน้าอีกสองคน พวกเขาสลับตำแหน่งไปมาแบบนี้อยู่หลายชั่วโมงแล้ว ตัวมุกดามีแต่คราบลื่นจากการถูกฉีดน้ำคาวใส่

เสียงเนื้อกระทบดังสนั่นจากทางด้านหลังรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ส่งความเสียวซ่านขึ้นมาจนถึงปากที่กำลังอ้าอม มุกดาพยายามเกร็งริมฝีให้แน่นขึ้นแล้วผงกขึ้นลงรุนแรงเอาใจคนสั่ง

“อาาาา ดีมากดีว่าง่ายๆ แบบนี้ฉันชอบ”

เมื่อลำเอ็นท่อนใหญ่ที่อยู่ด้านหลังพ่นน้ำคาวเข้าใส่ร่องรักจนหมด ก็มีลำเอ็นท่อนใหม่เข้ามาแทนที่ไม่เปิดโอกาสให้ของเก่าไหลปลิ้นออกมา

ชายสามคนสลับกันฉีดน้ำเข้าใส่ท้องเธอ มีแต่บดินทร์เท่านั้นที่ขอใช้ปากเล็กสร้างความสุข เขาไม่ยอมร่วมวงด้วย เพราะไม่ไว้ใจในความสะอาดของคนมาใหม่ ที่เขาเรียกมาเอง แม้คนเหล่านั้นจะมีใบตรวจโรคมาให้เขาดูก็ตาม

“ให้เธอลองขย่มบ้าง ฉันอยากเห็นว่าหนึ่งเดือนมานี้เธอเก่งขึ้นแค่ไหน”

ชายที่กำลังกระแทกด้วยความสะใจหยุดทันทีแล้วยกเอวเล็กให้ลอยขึ้น ส่วนเขานอนหงายโดยที่ส่วนต่อเชื่อมยังไม่หลุดจากกัน

มุกดาขยับไม่ค่อยถนัดนักเพราะมองไม่เห็น อีกทั้งยังเหนื่อยจนแทบจะสิ้นเรี่ยวแรง มือบางจับเอาที่ต้นขาแกร่งเพื่อเป็นหลักยึด แล้วค่อยๆ ขยับสะโพกไปมาตามคำสั่ง

“ครางดังๆ หน่อย”

บดินทร์ยืนมองภาพร่องสีแดงกำลังปริปลิ้นตามแรงเสียดสีของลำเอ็นท่อนใหญ่ แล้วเอามือสาวรูดท่อนเอ็นของตัวเองไปด้วย

“อ๊าาา อ๊าาา อ๊าาา”

เสียงครางกระเส่าของหญิงสาวทำให้อารมณ์ของเขาขึ้นสุด ก่อนที่จะปล่อยให้น้ำรักฉีดพุ่งไปทั่วทั้งตัวและใบหน้าสวย

มือใหญ่ของชายอีกสองคนก็ช่วยสะกิดเขี่ยยอดอกจนท้องน้อยของเธอกระตุกตอดรีดเอาคาวน้ำเข้ากายอีกครั้งจนหน้าท้องอุ่นซ่านเพราะน้ำที่สะสมไว้

“อย่าเพิ่งเอาออกนะฉันจะเก็บภาพ”

โทรศัพท์มือถือราคาแพงของบดินทร์ถูกหยิบขึ้นมา ถ่ายโฟกัสลงไปที่จุดเชื่อมต่อกัน จากนั้นก็ได้ยินเสียงคล้ายจุกก๊อก

ชายหนุ่มตัวใหญ่จับเอาหญิงสาวนอนหงายบนลำตัวเขา เอาขาใหญ่ของตัวเองบังคับขาเรียวให้ถ่างอ้า แล้วดึงเอาลำเอ็นท่อนใหญ่ให้หลุดออกจนเกิดเสียง

บดินทร์ยืนมองน้ำคาวสีขุ่นที่ไหลทะลักออกมาคล้ายเขื่อนแตก มันไหลผ่านร่องรักสีแดงช้ำ ผ่านลงไปที่พวงเนื้อของชายหนุ่มผู้นั้นจนถึงพื้นเตียง

“อาาาา ได้เป็นอ่างเลยมุก”

เมื่อเขาเก็บภาพเสร็จมุกดาจึงเป็นอิสระ

“พวกแกกลับไปได้แล้ว”

บดินทร์ออกปากไล่แล้วหยิบจ่ายเงินให้คนกลุ่มนั้น

“ขอบคุณครับท่าน”

“พรุ่งนี้เธอขึ้นมาอีก เธอทำให้ฉันสนุกทุกวันจริงๆ ไม่เสียแรงที่ฉันอุตส่าห์ยอมแลกกับวารินทร์ แล้วอย่าได้คิดหนีเชียวนะ ไม่งั้นฉันเอาตายทั้งแม่ทั้งลูก”

“ค่ะคุณผู้ชาย”

มุกดาเดินเข้าห้องน้ำไปล้างเนื้อล้างตัวด้วยความอ่อนล้า

“อุ๊บส์ แหวะ แหวะ”

วารินทร์โก่งคออาเจียนน้ำตานองหน้าเมื่อกลับถึงห้อง เธอแอบตามมุกดาขึ้นไปบนตึกใหญ่ แล้วนั่งแขนขาอ่อนแรงอยู่ที่หน้าห้องของบดินทร์นานนับชั่วโมง

ไม่ใช่อยากดูภาพแม่ถูกทำร้าย หากแต่วันนี้ไม่มีใครพาเธอเดินกลับมาส่งที่ห้องเหมือนเมื่อครั้งเก่าอีกแล้ว ไม่มีใครช่วยพยุงในยามที่เธอไร้แรงเดิน กว่าจะรวบรวมกำลังพาตัวเองเดินกลับถึงห้องได้ก็ใช้เวลานานเต็มที

พอกลับมาได้ก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำโก่งคออาเจียน ภาพความต่ำช้ายังติดอยู่ในหัว เสียงร้องครวญครางของกลุ่มชายหญิงยังฝังลึกอยู่ในโสตประสาท วารินทร์นอนร้องไห้ปานจะขาดใจจนหมดสติไปบนที่นอน

ความคิดเห็น