หมากเม่า
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 31 เสือบุกถ้ำ (NC)

ชื่อตอน : ตอนที่ 31 เสือบุกถ้ำ (NC)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.8k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ย. 2563 00:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 31 เสือบุกถ้ำ (NC)
แบบอักษร

 

 

เขาเดินจูงมือเธอเข้ามาอีกห้อง เป็นห้องที่ปกติจะมีไว้เพื่อใช้รับรองแขก แต่ชายหนุ่มกลับรู้จักห้องนี้แสดงว่ายลรตีเป็นคนอนุญาตให้เขามาค้างที่นี่

พัชระเหวี่ยงหญิงสาวลงบนเตียงแล้วตามลงมานอนทับจนเธออึดอัด

“อื้อ หนักนะพี่ภีมลุกเดี๋ยวนี้วาหายใจไม่ออก”

“ใครใช้ให้เธอไปนั่งบนตักไอ้เหนือ”

ปากคาดคั้นแต่มือใหญ่ก็ไม่อยู่นิ่งเขาล้วงเข้าไปลูบไล้เนื้อนิ่มที่อยู่ในเป้ากางเกงอย่างโหยหา

“อื้ม วาไม่ได้แค่นั่งเฉยๆ นะ วันนี้พี่เหนือยังหอมแก้มวาด้วย”

“ว่าไงนะ!! แล้วเธอก็ยอม นี่อยากจะลองดีใช่มั้ย” กางเกงขาสั้นถูกสะบัดออกจากร่างบางจนขาขาวเป็นรอย

“อ๊ะ!!พี่ภีมมันเจ็บนะ”

“ปากดีนักเดี๋ยวจะเอาให้ร้องไม่ออกเลย”

เฮือก!!

 

ลำเอ็นใหญ่ที่กำลังผงาดเต็มที่ถูกดันเข้ากลางกายจนสุด วารินทร์ไม่ทันเห็นว่าเขาถอดกางเกงของตัวเองออกตอนไหน

ไม่ใช่หญิงสาวคนเดียวที่ร้องไม่ออก ตอนนี้เขาก็เสียวจนแทบไม่กล้าขยับความคับแน่นที่ไม่ได้เจอมาหลายวันกำลังเล่นงานเขา

“พี่เหนือชวนวาไปทะเล”

“ห้ามไป!!”

“อื้อๆๆๆๆๆ”

ยิ่งฟังก็ยิ่งโมโหเลยจัดการส่งแรงกระแทกกระทั้นช่วยดับอารมณ์ เขาจับเธอตะแคงข้างยกขาขึ้นสูงแล้วกดท่อนเอ็นจนสุดอีกครั้ง ทั้งเสียงเนื้อกระทบกันและเสียงครางของชายหนุ่มดังแข่งกันจนวารินทร์เริ่มระคายหู

“อื้ออออ พี่ภีมเบาๆ หน่อยสิคะ เดี๋ยวมีคนมาได้ยินเข้า”

“ก็ช่างปะไร ฉันจะกระแทกให้เธอเดินไม่ไหวเลยคอยดู”

ว่าแล้วเขาก็โหมแรงเข้าใส่ จนวารินทร์หายใจแทบไม่ทัน ชายหนุ่มไม่คิดหยุดพักแม้เครื่องปรับอากาศจะยังทำงานแต่เนื้อตัวของทั้งคู่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อเพราะทำรักกันมาหลายชั่วโมง

“พี่ภีมวาเหนื่อยแล้วพอเถอะ”

หญิงสาวทักท้วงเมื่อเธอถูกจัดให้อยู่ในท่าคลานเข่าอีกครั้ง ขาถูกดันให้กางออก แล้วเธอก็แทบจะกลั้นหายใจแอ่นสะโพกรอรับลำเอ็นท่อนใหญ่ที่กำลังจะมุดเข้ามาในร่างกาย

“อื้ออออ”

ริมฝีปากบางรีบเม้มเอาไว้แน่น เพราะไม่อยากส่งเสียงปลุกชาวบ้าน แค่เสียงของพัชระคนเดียวก็มากเกินพอ ถ้ามีคนในบ้านได้ยินก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

ชายหนุ่มขยับกระทุ้งอีกชุดใหญ่ ก่อนจะปล่อยน้ำคาวครั้งสุดท้าย แล้วกดแช่เอาไว้อย่างนั้นพร้อมกับโถมตัวลงทับหญิงสาว

“อื้อ บอกว่าอย่าทับหนักอึดอัด”

วารินทร์ขมวดคิ้วขยับเขยื้อนพยายามสะบัดคนตัวหนักที่ทาบทับออก ชายหนุ่มขยับตัวให้เล็กน้อยแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยเธอออกจากอ้อมแขน

“จะไปไหน” พัชระถามเมื่อเธอพยายามจะลุกขึ้น

“วาจะกลับไปนอนกับพอตเตอร์ค่ะ”

“นอนที่นี่แหละ”

“ไม่เอาค่ะเดี๋ยวใครมาเห็นเข้าจะดูไม่ดีนะคะพี่ภีมเป็นแขก วาจะมานอนด้วยได้ยังไง”

“ถ้าอย่างนั้นฉันไปด้วย”

“พี่ภีม!!”

“เลือกเอา”

วารินทร์ขมวดคิ้วอึดอัดใจ จะนอนห้องไหนถ้ามีเขาอยู่ด้วยก็น่าเกลียดไม่ต่างกัน ที่สุดเธอก็หลับตายอมนอนในอ้อมกอดเขาทั้งคืน

 

ตื่นขึ้นมาอีกทีเพราะได้ยินเสียงเอะอะแต่เช้า เป็นเสียงลูกชายตัวแสบของเธอที่วิ่งตึงตังเสียงดัง วารินทร์หันไปมองบนที่นอนด้านข้าง เห็นแต่ความว่างเปล่า

เธอตกใจรีบลุกขึ้นใส่เสื้อผ้า แล้วเดินออกจากห้องลงมาชั้นล่างเห็นพัชระกำลังเล่นไล่จับกับเด็กชายแล้วมียลรตีนั่งหัวเราะด้วยสีหน้าแห่งความสุขอยู่ไม่ห่างนัก

“อ้าว วาตื่นแล้วเหรอลูก ไปอาบน้ำสิไปนี่ทุกคนรอกินข้าวอยู่”

“แม่ครับเร็วๆ พอตเตอร์เล่นกับลุงภีมรอจนหิวแล้วเนี่ย”

“เป็นแม่ภาษาอะไรตื่นสาย”

ยลรตีส่ายหัวไม่รู้ว่าลูกชายเธอปากร้ายเหมือนใคร วารินทร์ได้แต่คิดโมโหเงียบๆ ในใจใครกันที่ทำให้เธอต้องตื่นสาย

“เดี๋ยวลุงภีมจะพาออกไปเที่ยวด้วยครับแม่ พอตเตอร์อาบน้ำแปรงฟันสะอาดแล้ว ลุงภีมช่วยแต่งตัวให้ด้วยหล่อมั้ยครับ”

“หล่อมากครับ”

“เอ้ายังไม่รีบไปอีก จะให้ลูกรอถึงไหน”

พัชระออกปากไล่อีกครั้ง วารินทร์จึงยอมเดินกลับขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว

“รักเค้าแล้วทำไมถึงต้องพูดแรงๆ ละลูก” ยลรตีกระซิบถามเมื่อพอตเตอร์วิ่งไปนั่งรอที่โต๊ะกินข้าว

“ผมเคยบอกเหรอครับว่ารักยัยนั่น”

“ภีมมม”

พัชระเดินหนีไม่ยอมคุยต่อ คนเป็นแม่ได้แต่ส่ายหัวให้กับความปากแข็งของลูกชาย ถ้าไม่รักคงไม่ตามมาถึงที่นี่ อีกอย่างวารินทร์ก็นอนอยู่ในห้องลูกชายเธอทั้งคืนทำไมคนเป็นแม่จะไม่รู้

“คุณป้าคะวาขอโทษที่พาคนอื่นเข้ามาวุ่นวายในบ้าน”

วารินทร์ยกมือไหว้ยลรตีหลังจากที่ทุกคนกินข้าวเสร็จ แล้วทั้งสองคนก็เดินกลับมาที่ห้องรับแขกอีกครั้งเพื่อรอหนุ่มน้อยกับหนุ่มใหญ่ไปเข้าห้องน้ำก่อนจะออกจากบ้าน

“คนอื่นที่ไหนกันคนกันเองทั้งนั้น พาลูกไปเที่ยวเถอะอย่าคิดมากเดี๋ยวจะพาลไม่สนุกเอา”

“แม่คร้าบบบบบ ชิ้งฉ่องเสร็จแล้วไปเที่ยวกัน” วารินทร์ยังไม่ทันตอบก็มีเสียงเล็กพูดแทรก

“เข้าห้องน้ำล้างมือรึยังครับ”

“ล้างแล้วครับ ลุงภีมบอกว่าจับหนอนทุกครั้งต้องล้างมือ”

วารินทร์เงยหน้ามองคนสอน เขายักไหล่ก่อนจะเดินออกไปนอกบ้าน

“รีบไปกันเถอะลูกไป เดี๋ยวสายได้เที่ยวนิดเดียวนะ”

ยลรตีพูดปนขำเมื่อเห็นท่าทีของพัชระ เขากวนแบบนี้มาตั้งแต่เด็กเธอยังจำภาพเหล่านั้นได้

ชายหนุ่มพาสองแม่ลูกไปเที่ยวสวนสัตว์พอตเตอร์ดูมีความสุขมาก นานๆ ครั้งจะมีคนพาเขาออกมาเที่ยวแบบนี้ ส่วนมากวารินทร์พาเขาไปได้ก็แค่ห้างสรรพสินค้าใกล้บ้าน

ตลอดวันหยุดพัชระเป็นคนอาสาดูแลพอตเตอร์ ทั้งจับอาบน้ำ แต่งตัว กินข้าว พาออกไปเที่ยว จนถึงเวลาเข้านอน เขาทำทุกอย่างด้วยความเต็มใจ

“โอ๊ย!! ลุงภีมเบาๆ หน่อยสิครับ เมื่อเช้าก็ทีนึงแล้วหวีผมจนหัวแทบหลุด”

“ก็ใครใช้ให้ดิ้นเล่า กว่าจะจับตัวได้ยากเย็น เล่นจนเลอะไปทั้งตัวจะให้ทำเบาได้ไง”

มีเสียงทุ่มเถียงกันเมื่อพัชระจับเด็กชายอาบน้ำสระผม เขาปลุกปล้ำกันวันละสามเวลา จนแทบจะหมดแรงกันไปข้าง

“ก็ใครใช้ให้ลุงภีมเล่นโคลนก่อนละครับ”

“เถียงเหรอ นี่ๆๆๆๆ”

“ว๊ากก ฮ่าๆๆๆๆ”

วารินทร์ทนฟังเสียงอึกทึกเปิดศึกกันในห้องน้ำจนแสบแก้วหู เลยต้องเดินหนีออกจากห้อง เธอปวดหัวทั้งวันเด็กเล็กเด็กโตทะเลาะกันไปเล่นกันไปจนวุ่นวายไปหมด เธอขอลงไปช่วยงานในครัวดีกว่า

วันหยุดแห่งความสุขหมดไปอย่างรวดเร็ว พัชระยอมกลับจากนครปฐมก็เกือบค่ำเพราะสงสารเด็กชายที่ทำตาละห้อย

“ลุงภีมมาหาพอตเตอร์อีกนะครับ”

“ได้สิถ้าลุงว่างจะมาทันทีเลย”

“แม่กลับก่อนนะครับ อาทิตย์หน้าเจอกันใหม่”

“ครับแม่”

ไม่ใช่แค่เพียงเด็กชายที่ไม่อยากให้ทุกคนกลับ ยลรตีก็เช่นกันเธอได้แต่เก็บความคิดถึงเอาไว้ในใจรอวันที่ลูกชายจะให้อภัยเธออย่างหมดสิ้น เธอรู้ว่าลูกชายไม่ได้ใจร้ายกับเธอไม่อย่างนั้นคงไม่มาขอนอนที่บ้านอยู่หลายวัน เพียงแต่เขาปากแข็งไม่แพ้เรื่องของวารินทร์ทีเดียว

“พี่ภีมส่งวาแถวรถไฟฟ้าก็ได้นะคะ”

“ทำไม”

“วากลัวว่าพี่ภีมจะเหนื่อยอุตส่าห์เลี้ยงพอตเตอร์ให้ทั้งวัน ขับรถไปๆ มาๆ หมดแรงกันพอดี”

“หึ แค่นี้เรื่องเล็กให้เอาเธออีกสามรอบยังไหว”

“พี่ภีม!!”

วารินทร์ถอนหายใจแค่สามวันมานี้ก็แทบจะไม่ได้นับครั้ง เขากินเธออย่างไม่มีทีท่าว่าจะอิ่ม แต่แล้วเขาก็ยอมทำตามที่เธอบอกไปส่งเธอที่สถานีรถไฟใกล้ๆ กับหอพักให้เธอกลับเอง

หญิงสาวเดินเข้าซอยสบายใจที่วันนี้เธอจะได้นอนเต็มอิ่ม แต่ก็สบายใจได้ไม่นาน เมื่อเห็นเหนือสมุทรมานั่งรออยู่ใต้หอพัก

“พี่เหนือมาที่นี่ได้ยังไงคะ” วารินทร์ตกใจไม่น้อยเมื่อเห็นหน้าเขา

“สักพักแล้วพี่เห็นวาไม่รับสายก็เลยอยากมารอกลัวจะมีอุบัติเหตุตอนเดินทาง”

“อ๋อ วาขอโทษนะคะ บางทีอยู่กับลูกก็เพลินเลยไม่ค่อยได้อยู่ใกล้โทรศัพท์”

“ไม่เป็นไร วาทานอะไรมารึยังออกไปข้างนอกกันนะ”

“ร้านแถวนี้พี่เหนือทานได้มั้ยคะ”

เธอไม่อยากไปไกลจากหอพักมากนักกลัวจะดึกเกินไป เธอรู้สึกได้ถึงความแปลกไปของเหนือสมุทร

“ได้สิครับ พี่เห็นมีร้านน่านั่งหลายร้าน วาอยากนั่งร้านไหนเลือกเลยครับ”

วารินทร์เลือกไปนั่งร้านที่ทั้งขายอาหารและเครื่องดื่มในแบบที่คิดว่าเหนือสมุทรชอบ

“ขอพิ้งค์เลดี้ กับเบียร์ผลไม้เหยือกนึง”

สิ่งแรกที่เหนือสมุทรสั่งไม่ใช่อาหารคาวแต่กลับเป็นเครื่องดื่มกับของกินเล่น

“พี่เหนือคะ วาไม่ค่อยถนัดเปลี่ยนเป็นน้ำอัดลมหรือน้ำผลไม้แทนได้มั้ยคะ”

“อร่อยนะพี่สั่งให้แบบเบาๆ ลองชิมดูก่อนถ้าไม่ไหวเดี๋ยวค่อยเปลี่ยน”

แก้วทรงสวยสีชมพูตรงหน้าวารินทร์ค่อยๆ ยกขึ้นจิบแต่น้อยเพราะไม่อยากให้เหนือสมุทรเสียน้ำใจ

“ดื่มได้มั้ยครับ หรืออยากลองแก้วของพี่ อันนี้ก็กินง่ายนะมีรสหวานนิดๆ วาอาจชอบ”

“ไม่เป็นไรค่ะลองแค่นี้ก็พอ”

คนยังมาไม่เต็มร้าน เสียงเพลงสบายๆ ทำให้หญิงสาวเริ่มรู้สึกผ่อนคลายลงบ้าง เหนือสมุทรเห็นวารินทร์ไม่ได้ดื่มน้ำสีชมพูต่อเขาจึงเปลี่ยนไปสั่งน้ำผลไม้ให้แทน

“ไม่หิวเหรอวาพี่ไม่เห็นวาทานอะไร”

“วาทานมาบ้างแล้วค่ะ นี่ก็ดึกแล้วไม่อยากทานแล้วนอนเลย” เหนือสมุทรพยักหน้าส่งรอยยิ้มให้แล้วกระดกเบียร์ลงคอต่อ

“วาขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”

“ครับ”

พอวารินทร์ลับตาเหนือสมุทรก็แอบหย่อนบางอย่างลงในแก้วน้ำด้วยความรวดเร็ว

“วาดื่มหน่อยสิครับน้ำแข็งละลายหมดแล้วเดี๋ยวจะไม่อร่อย”

เหนือสมุทรคะยั้นคะยอจนวารินทร์เกรงใจต้องดื่มน้ำผลไม้นั้นเข้าไปอึกใหญ่

“กลับกันเถอะค่ะพี่เหนือ วาเริ่มง่วงแล้ว”

“ครับเดี๋ยวพี่ไปส่ง”

ขณะขึ้นรถกลับหอพักวารินทร์รู้สึกง่วงขึ้นมาก อยู่ๆ หนังตาก็หนักขึ้นมาซะเฉยๆ

“ถึงแล้วครับวา”

วารินทร์เริ่มนั่งนิ่งดวงตาสลึมสลือบางคำเธอก็แทบจะไม่ได้ยินที่เหนือสมุทรพูด

“เดี๋ยวพี่ขึ้นไปส่งที่ห้องนะ พี่ไม่รู้ว่าวาจะคออ่อนขนาดนี้ไม่งั้นจะได้สั่งน้ำเปล่าให้ เดินไหวมั้ยให้พี่อุ้มขึ้นไปมั้ย”

“ไม่ต้องค่ะวาเดินไหว”

วารินทร์ไม่เข้าใจตัวเองทำไมอยู่ๆ ถึงง่วงงุนแบบนี้ ตั้งแต่เกิดมาก็ยังไม่เคยเมาไม่รู้ว่าอาการเป็นยังไง เธอพยายามก้าวเดินด้วยตัวเองโดยที่เหนือสมุทรยังคอยช่วยพยุงไปจนถึงหน้าห้อง แต่พอจะเปิดกระเป๋าหยิบกุญแจห้องสติที่มีก็ดับวูบลง

 

 

 

ความคิดเห็น