หมากเม่า
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 30 สองเสือ

ชื่อตอน : ตอนที่ 30 สองเสือ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ย. 2563 10:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 30 สองเสือ
แบบอักษร

 

 

เมื่อคืนหลังจากที่โยดากลับ เหนือสมุทรก็ใช้เวลาครุ่นคิด มันบอกไม่ถูกไม่รู้ทำไม มันเหมือนกำลังจะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับชีวิตรักของเขา

อาจจะเป็นเพราะวันนั้นเขาเห็นวารินทร์ขึ้นรถไฟฟ้าออกจากหอพักไปกลางดึก ออกไปที่ไหนไม่รู้ จริงๆ ก็มีอยู่ที่หนึ่งที่เขาสงสัย แต่ก็พยายามสลัดความคิดนั้นออกจากหัวเพราะคิดว่าไม่น่าจะเป็นไปได้

แต่ยิ่งเขาถามวารินทร์ในเช้าวันถัดมาเรื่องที่เธอไม่รับโทรศัพท์เขา แต่กลับได้รับคำตอบว่า เธอปิดเสียงโทรศัพท์ไว้แล้วอาบน้ำเข้านอนกว่าจะเห็นอีกทีว่าเขาโทรมาก็ตอนเช้าแล้ว

เหนือสมุทรรู้อยู่แก่ใจว่าวารินทร์โกหกแต่เขาก็ไม่โวยวายให้เธอต้องรู้ตัว ขอจับให้ได้ชัดๆ ดีกว่า

วันรุ่งขึ้นเพราะคำพูดของโยดาเรื่องพัชระทำให้เหนือสมุทรตัดสินใจ เขาชวนวารินทร์ออกไปกินข้าวหลังเลิกงานเหมือนปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือเขาซื้อตั๋วรถไฟฟ้าแบบรายวันรอไว้แล้ว ก่อนหน้านี้เขาส่งวารินที่หน้าหอแล้วจอดรถรอดูเธอขึ้นรถไฟฟ้ามาหลายวัน คงถึงเวลาต้องพิสูจน์ความจริง

พอส่งเธอที่หอพักเขาก็เอารถไปจอดไว้ที่สถานีรถไฟฟ้า ไม่นานก็เห็นวารินทร์เดินมาถึง เขาใจสั่นลึกๆ ก็อดกลัวความจริงที่จะเกิดขึ้นไม่ได้

จนไปถึงสถานีรถไฟที่เธอลง เหนือสมุทรยืนกำมือแน่นไม่ยอมลงตาม รอจนประตูรถไฟฟ้าปิดแล้วแอบมองวารินทร์เดินลงบันได เขาจำได้ดีว่าคอนโดที่อยู่ใกล้สถานีนี้เป็นคอนโดของใคร ก็เขาเป็นคนขับรถพามาซื้อด้วยตัวเอง

แต่ตราบใดที่เขายังไม่ได้เธอเขาจะไม่ยอมปล่อยเธอเด็ดขาด เหนือสมุทรพยายามทำใจคิดในแง่ดีว่าบางทีเลขาของเขาอาจจะมีเพื่อนอยู่ใกล้ๆ กับคอนโดนี้ก็ได้ ถึงแม้จะรู้อยู่แก่ใจว่ามันเป็นความคิดที่โง่เง่ามากก็ตาม

“วันนี้ตอนเย็นพี่มีธุระ ไปส่งวาไม่ได้นะครับ”

เหนือสมุทรบอกกับวารินทร์ ขณะที่ทั้งคู่อยู่กันสองต่อสองในห้องทำงาน วารินทร์กำลังเก็บเอกสารที่เขาไม่ใช้แล้วออกจากห้อง

“ไม่เป็นไรคะพี่เหนือ วากลับเองได้” เธอส่งยิ้มให้เขาเหมือนปกติ

“วาเดินมาหาพี่หน่อยได้มั้ย”

“ได้ค่ะ พี่เหนืออยากได้อะไรรึเปล่าคะ”

“ว้ายยย!!”

เธอเดินเข้ามาใกล้เขาแล้วถูกฉุดให้นั่งลงบนตักอย่างไม่ทันตั้งตัว พยายามจะลุกแต่เอวบางก็ถูกยึดไว้แน่น

“เสาร์อาทิตย์นี้ไปเที่ยวทะเลกัน”

“เอ่อ พี่เหนือคะ วาอยากขอเวลาอีกสักหน่อย”

“ทำไมละอีกไม่กี่วันก็จะสองเดือนแล้วนะ หรือว่าวามีคนอื่นอยู่ในใจ”

“เปล่าคะ วาก็แค่ยังไม่อยาก...”

“มีอะไรกับพี่” เหนือสมุทรรีบพูดแทรก

“พี่เหนือจะคิดดูใหม่ก็ได้นะคะ บางทีวาอาจจะไม่เหมาะกับการเป็นคนรักของใคร”

ได้ยินแบบนี้เขายิ่งกอดรัดเอวเธอไว้แน่น มือไม้เริ่มอยู่ไม่สุขลูบไล้ไปตามเรียวขา

“เอ่อ พี่เหนือคะ”

วารินทร์พยายามจะหยุดมือหนาที่ทำท่าจะคืบคลานเข้าไปลึกกว่าเก่า

“ขอพี่มัดจำไว้บ้างเล็กๆ น้อยๆ นะ”

“ไม่เอาค่ะ”

วารินทร์ยิ่งดิ้นเหนือสมุทรก็ยิ่งกอดเธอแน่นพยายามซุกไซร้ แต่หญิงสาวหดตัวหนี แล้วก็เหมือนฉายหนังซ้ำเมื่อพัชระเปิดประตูเข้ามาพอดี

วารินทร์ตกใจพยายามจะลุกออกจากตักของเหนือสมุทรแต่เขากลับไม่ยอมปล่อยมือ เธอกระอักกระอ่วน ส่วนชายหนุ่มทั้งสองคนกลับมองตากันนิ่งเฉยทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“โทรเรียกฉันมาดูหนังสดรึไง” พัชระถามเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

“เปล่าครับ ผมอยากคุยงานแต่พอดีติดพันนิดหน่อย”

“พี่เหนือปล่อยวา”

ร่างบางยังดิ้นขลุกขลักอยู่บนตักแกร่ง พัชระเดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามนั่งมองสิ่งที่เหนือสมุทรเรียกเขามาดู เขาเริ่มเอ่ยปากพูดเรื่องงาน ทำเหมือนไม่ได้สนใจกับสิ่งที่เห็น

เกือบครึ่งชั่วโมงที่วารินทร์ต้องทนนั่งอยู่บนตักของเหนือสมุทรฟังผู้บริหารสองคนคุยงานกันราวกับว่าไม่มีเธออยู่ในห้อง จะมีก็แค่บางครั้งที่เธอถูกสั่งงานในฐานะที่เป็นเลขา แล้วชายหนุ่มทั้งสองก็คุยกันต่อเหมือนไม่มีอะไร

เมื่อพัชระเดินออกไปแล้วเหนือสมุทรจึงยอมปล่อยให้วารินทร์เป็นอิสระ เธอรีบลุกกลับไปทำงาน กลัวเหลือเกินว่าคืนนี้จะเกิดเรื่องใหญ่ กลัวว่าพัชระจะยิ่งระบายอารมณ์ใส่เธอเพราะทำอะไรเหนือสมุทรไม่ได้

ถึงเวลาเลิกงานเหนือสมุทรเดินออกไปก่อน เขาขับรถออกไปจอดรอที่สถานีรถไฟฟ้าใกล้กับที่ทำงาน เมื่อเห็นวารินทร์เดินขึ้นรถไฟฟ้าแทนการขึ้นรถเมล์กลับบ้านเขาจึงออกรถเพื่อขับไปยังจุดหมายที่เขาคิดว่าเธอจะไป

พัชระยังนั่งทำงานอยู่ในห้อง เขานั่งรอเวลา เมื่อเลยเวลาเลิกงานไปเพียงครึ่งชั่วโมง เขาก็กดโทรศัพท์เพื่อส่งข้อความแล้วอมยิ้มด้วยความสะใจ ในเมื่อมีคนอยากเล่นเกมเขาก็จะลงเล่นด้วย ส่วนวารินทร์ที่ยังไม่ทันจะออกจากรถไฟฟ้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่าน

 

‘วันนี้ยกเลิกนัด’

 

วารินทร์ถอนหายใจขณะกดอ่านข้อความ ทำไมเขาไม่บอกเธอให้เร็วกว่านี้เกือบจะถึงอยู่แล้ว เสียทั้งค่ารถ เสียทั้งเวลา แต่วันนี้ได้พักจากเรื่องแบบนั้นบ้างก็ถือเป็นเรื่องดีเธอคิดในใจ

เหนือสมุทรขับรถมาถึงก็จอดรอดูวารินทร์ที่ปั๊มน้ำมันแถวนั้น คอยมองไปที่หน้าปากซอยว่าเธอจะเดินเข้าไปที่คอนโดของพัชระมั้ย แต่รออยู่เป็นชั่วโมงก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของวารินทร์

“หรือเราจะมาถึงช้า แต่วันนี้รถก็ไม่ติด”

เหนือสมุทรบ่นอุบพาลคิดไปว่าตัวเองอาจจะคิดมาก วารินทร์อาจจะแค่บังเอิญลงสถานีนี้แต่ไปที่อื่นก็เป็นได้

ทั้งพัชระและเหนือสมุทรทำแบบเดิมทุกวัน จนวารินทร์หัวหมุนเธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นพัชระจะส่งข้อความมายกเลิกนัดทุกวันระหว่างที่เธอกำลังเดินทาง

ส่วนเหนือสมุทรจะออกจากที่ทำงานเร็วกว่าปกติโดยที่ไม่บอกว่าเขาไปไหน เป็นแบบนี้อยู่หลายวันจนถึงบ่ายวันศุกร์

‘วันนี้ไปหาฉันที่คอนโด’

วารินทร์อ่านข้อความขณะนั่งทำงาน เธอถอนหายใจด้วยความโมโห ทีแบบนี้ทำมาเป็นคอนเฟิร์มนัดเธอ

 

‘ไม่ไปค่ะ วาจะรีบกลับไปหาลูก’

‘เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันไปส่ง แต่ถ้าไม่มาก็ตามใจนะแล้วจะหาว่าไม่เตือน’

‘ตามสบายพี่ภีมเลยค่ะ อยากจะแฉอะไรก็ตามสบาย’

 

พัชระอ่านข้อความแล้วไม่ตอบโต้ได้แต่ขบเคี้ยวเขี้ยวฟัน เดี๋ยวนี้คำขู่ของเขาเริ่มเอาเธอไม่อยู่อีกแล้ว

ส่วนวารินทร์หลังอ่านข้อความแกมบังคับของพัชระ เธอก็คิดอยากลองดี เธอยังโมโหไม่หายที่ต้องเป็นเครื่องมือให้ผู้ชายสองคนฟาดฟันกันตั้งแต่ในห้องทำงานวันนั้น เธอจึงเดินเข้าไปหาเหนือสมุทรที่นั่งทำงานอยู่ในห้อง

“พี่เหนือคะวาอยากจะขอเลิกงานเร็วสักสองชั่วโมง เดี๋ยววาบอกให้ฝ่ายบุคคลหักเงินเอานะคะ”

“แล้ววาจะไปไหนละ ให้พี่ไปด้วยมั้ยไม่ต้องหักหรอกแค่สองชั่วโมงเอง”

“วาจะกลับไปหาพอตเตอร์ค่ะ ไม่อยากกลับพรุ่งนี้เช้า”

“อ้าว แล้วไม่ไปเที่ยวกับพี่ก่อนเหรอครับ ที่พี่ชวนไปทะเล” หน้าของวารินทร์เริ่มเครียดเขาก็ไม่อยากต้อนให้เธอจนมุม

“ก็ได้ๆ พี่จะไม่บังคับวา กลับไปเถอะจะกลับตอนนี้เลยก็ได้ วันนี้พี่ไม่มีงานแล้ว ไม่ต้องเขียนใบลาพี่อนุญาต”

เหนือสมุทรเดินเข้ามาใกล้เธอแล้วก้มลงหอมแก้มนวลอย่างไม่ทันตั้งตัว จนหญิงสาวสะดุ้งรีบถอยหลังออกห่างหลายก้าว

“ถือเป็นค่าตอบแทนที่พี่ให้หยุดโดยไม่ต้องเขียนใบลา”

เหนือสมุทรส่งรอยยิ้มละมุนให้เธอ แล้วกลับไปนั่งทำงานต่อนั่งมองเธอหันหลังเดินออกไปจากห้องด้วยสายตาว่างเปล่า เขาไปเฝ้าดูเธอใกล้ๆ คอนโดพัชระมาหลายวันแล้ว แต่ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิมคือเขาไม่เคยเจอเธอที่นั่นสักครั้ง

 

“พี่ภีม วาลากลับบ้านไปแล้วครับ”

เหนือสมุทรเดินออกมาจากห้อง เห็นพัชระยืนสองมือล้วงกระเป๋าสายตามองไปยังโต๊ะทำงานที่ว่างเปล่า สีหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์

“กลับไปตอนไหนเมื่อบ่ายสองก็เห็นยังอยู่ แล้วนี่ไม่ต้องทำงานรึไงนายถึงอนุญาต”

“เห็นว่าจะไปหาลูกผมเลยให้กลับ นี่พี่ภีมจะเอาอะไรรึเปล่าครับ ให้ผมช่วยหามั้ย”

“ไม่ต้องเดี๋ยวฉันทำเอง ขี้เกียจรอเลขากิตติมศักดิ์ของนายมาทำให้วันจันทร์”

พัชระเดินกลับเข้าห้องด้วยสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อยถ้าใครดูไม่ออกก็จะคิดว่าเขาหงุดหงิดเรื่องงาน เหนือสมุทรก็คิดแบบนั้นมีแต่พัชระเองที่รู้ตัวดีว่ามันไม่ใช่

“อวดดีนักนะ คิดว่าไปนอนที่นั่นแล้วจะหนีฉันพ้นเหรอ”

แล้วพัชระก็กดโทรศัพท์ไปหาคนที่จะช่วยเขาได้

“คุณแม่เหรอครับ ถ้าผมอยากไปค้างที่นั่นสักสองสามคืน จะมีที่ให้ผมนอนมั้ย”

คำตอบของยลรตีทำให้ชายหนุ่มยิ้มกริ่ม เขานั่งทำงานต่อด้วยความสบายใจไม่รีบไม่ร้อน

 

 

@บ้านนครปฐม

 

“ชื่นเร็วเข้า ให้เด็กๆ มาช่วยกันทำความสะอาดที่ห้องรับรองแขกหน่อยเอาให้เอี่ยมเลยนะ”

ยลรตีมีสีหน้าแช่มชื่นจนทุกคนในบ้านสังเกตได้

“ใครจะมาเหรอคะคุณผู้หญิง” ชื่นถามเพราะไม่เคยเห็นยลรตีดีใจจนออกนอกหน้ามานานแล้ว

“เอาเถอะน่าทำให้สะอาดๆ เลยนะ”

ลูกชายขอไว้ให้เธอเก็บเป็นความลับเขาอยากจะเซอร์ไพรส์พอตเตอร์ แต่ยลรตีรู้ทันว่าลูกชายคงอยากจะเซอร์ไพรส์แม่ของพอตเตอร์มากกว่า เพราะก่อนหน้าไม่นานชื่นเพิ่งเดินมาบอกว่า วารินทร์จะกลับมาเย็นนี้

คืนนั้นกลางดึกหลังจากที่พาลูกเข้านอน วารินทร์ที่ใกล้จะเคลิ้มหลับก็รู้สึกวูบหวิว เมื่อตัวของเธอถูกกระชากลงจากเตียงอย่างแรง เธอร่วงลงไปนอนอยู่บนพื้นที่มีแขนและอกของคนตัวใหญ่รองรับเอาไว้ตอนหล่น คนตกใจกำลังจะร้องโวยวายแต่กลับถูกมือใหญ่ปิดปากแน่น

“เบาๆ สิเดี๋ยวพอตเตอร์ก็ตื่นพอดี” เขาค่อยๆ ปล่อยมือออก

“พี่ภีม!!” วารินทร์ตกใจตาโตเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นหู

“ชู่ว์ บอกให้เบาๆ”

“มาที่นี่ได้ยังไงคะ”

“เดินเข้ามา”

“แล้วคุณป้าละคะ”

“หลับไปแล้วมั้ง ลุกขึ้นแล้วตามฉันมา”

“จะไปไหนคะ”

“ไปนอนอีกห้อง”

“ไม่ไปวาจะนอนกับลูก อ๊ะ พี่ภีมจะทำอะไร อย่านะคะ” อยู่ๆ เขาก็พยายามจะดึงกางเกงของเธอออก

“ฉันก็จะเอาเธอบนพื้นนี่แหละ เรื่องมากนัก อยากให้ลูกลุกขึ้นมานั่งดูก็ตามใจ”

“เดี๋ยวก่อน!! วาไปก็ได้ค่ะ” เธอยอมตามใจเมื่อเห็นว่าพัชระยังคงมุ่งมั่นที่จะถอดกางเกงเธอ

 

 

 

ความคิดเห็น