หมากเม่า
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 27 ผู้ช่วยลับๆ ของโยดา

ชื่อตอน : ตอนที่ 27 ผู้ช่วยลับๆ ของโยดา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2563 12:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 27 ผู้ช่วยลับๆ ของโยดา
แบบอักษร

 

 

@บ้านนครปฐม

 

“ภีม!!” ยลรตีดีใจเป็นที่สุดที่ได้เห็นหน้าลูกชาย

“ผมมีเรื่องอยากจะถามคุณแม่” เขาเรียกเธอว่าแม่เพราะตอนนี้อยู่กันเพียงแค่สองคน ยลรตีดีใจจนน้ำตารื้น

“ลูกอยากรู้เรื่องอะไร”

“เรื่องของวากับพอตเตอร์” ยลรตีผิดคาดไปเล็กน้อย คิดว่าลูกชายจะถามเรื่องของเธอเสียอีก

“ถ้าแม่รู้แม่จะบอก แต่แม่ขอถามภีมก่อนว่าภีมคิดยังไงกับวา”

“เรามีอะไรกันแล้ว”

ยลรตีอึ้งไปกับคำพูดขวานผ่าซากของลูกชาย จะตักเตือนก็คงทำมากไม่ได้เพราะเขาคงไม่เชื่อ เธอได้แต่ถอนหายใจเบาๆ

“ถ้าอย่างนั้นก็ถามมา”

“วามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง พอตเตอร์เป็นลูกของใคร ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้ว”

“ชื่นเป็นคนพามาฝากให้ทำงานกับแม่เมื่อเจ็ดปีก่อน พอตเตอร์ปีนี้อายุหกขวบกว่าแล้ว ส่วนจะเป็นลูกใครแม่เองก็ไม่รู้ วาท้องก่อนจะมาอยู่ที่นี่”

“แล้วน้ามุกดาละครับเสียไปตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ปีกว่าแล้ว ภีมรู้จักมุกด้วยเหรอ”

“ครับ น้ามุกเคยเป็นเมียคุณพ่อ” แต่เขาไม่ยอมบอกเรื่องของวารินทร์

“โธ่เอ้ยมุก”

ยลตรีได้แต่ทอดถอนใจในความโชคร้ายของมุกดา เธอไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงได้ถูกชะตากับสองแม่ลูกตั้งแต่แรกเห็น

“ถ้าอย่างนั้นภีมลูกก็ต้องรู้จักกับวามาก่อน?”

“หมดธุระแล้วผมขอตัวกลับก่อนนะครับ ต้องรีบกลับไปทำงาน” เขาไม่ยอมตอบคำถามของยลรตี

“เดี๋ยวสิภีม ลูกยังโกรธแม่อยู่ใช่มั้ย”

“ผมไม่กล้าโกรธคุณแม่หรอกครับผมแค่เสียใจมากกว่า แต่เห็นคุณแม่มีชีวิตที่ดีได้เจอคนดีผมก็ดีใจด้วย ตอนนี้คุณพ่อกลายเป็นคนพิการไปแล้วนะครับประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ถ้าคุณแม่ไปเยี่ยมคุณพ่อคงดีใจ” ประวัติสามีใหม่ของแม่เขาได้อ่านหมดแล้วจากอินเตอร์เน็ต

พัชระเดินกลับออกไปไม่ได้รอฟังคำตอบ เขาไม่ได้คาดหวังว่าพ่อกับแม่จะได้เจอกันอีกครั้ง ในวันที่แม่จากไป พ่อเขาโมโหหนักมากและคนที่ต้องคอยรองรับความโกรธนั้นก็คือแม่ผกาของเขาเอง

ทุกครั้งที่พ่อเข้าบ้านตกกลางคืนเมื่อเขาหลับแล้วแม่ผกามักจะถูกพ่อเรียกไปทำร้ายร่างกายเสมอ ถ้าวันไหนที่เสียงดังจนเขาตื่นแล้วออกไปห้าม เขาก็จะถูกพ่อตีไปด้วย จนแม่ผกาต้องยอมหาผู้หญิงคนใหม่เข้ามาแทนที่แม่แท้ๆ ของเขาอยู่เรื่อยๆ อารมณ์ร้อนๆ ของพ่อจึงเบาลง

พ่อเขาเลิกทุบตีแม่ผกาก็ตอนที่ได้น้ามุกดาเข้ามาอยู่ในบ้าน แล้วคนที่ต้องทุกข์ทรมานก็คงไม่พ้นเป็นแม่ผกาของเขาอีก ไม่อย่างนั้นในวันที่พ่อต้องการวารินทร์แม่คงไม่ต้องกินยานอนหลับจนติดมาถึงทุกวันนี้

จะบอกว่าหายโกรธแม่เสียสนิทก็คงไม่ใช่ เขาต้องทนเห็นแม่ผกาถูกพ่อทำร้ายมาตั้งแต่สามขวบมันเกินรับไหว แม่มีชีวิตที่ดีขึ้นได้เจอคนดีเขาก็ดีใจด้วย แต่ความน้อยใจที่ถูกทอดทิ้งยังคงมีอยู่มันต้องใช้เวลาเยียวยา

มาถึงตอนนี้พัชระค่อนข้างเชื่อว่าพอตเตอร์อาจจะเป็นน้องชายของเขาๆ คงต้องหาเวลากลับไปถามพ่อ หรือถ้าต้องถึงขั้นตรวจดีเอ็นเอเขาก็จะทำ

พัชระขับรถมาจนถึงออฟฟิศ วารินทร์ยังคงนั่งทำงานอยู่ แต่เขากลับไม่เห็นโยดา

“เลขาฉันไปไหน”

เขาถามวารินทร์แต่เธอยังไม่ทันตอบเหนือสมุทรก็เดินออกมาจากห้อง

“อ้าว พี่ภีมไหนว่าจะเข้ามาพรุ่งนี้ไงครับ”

“อืม พอดีฉันทำธุระเสร็จเร็วน่ะ แล้วนี่โยดาไปไหน”

“ผมไล่ออกไปแล้วครับ”

“ห๊ะ นายว่ายังไงนะ แล้วโยก็ยอม?”

“ไม่ยอมก็ต้องยอมเพราะพอพี่ภีมไม่อยู่ก็ไม่หยิบจับทำงานอะไรสักอย่าง เมื่อวานผมก็เลยบอกโยไปว่าไม่ต้องมาแล้ว นี่ผมยอมจ่ายฟรีๆ ให้ตั้งสามเดือน”

“แล้วงานของฉันล่ะ ใครจะทำ”

“วาก็ทำให้พี่เป็นปกติอยู่แล้ว ยิ่งมีโยก็ยิ่งเพิ่มภาระให้วาเปล่าๆ พี่ภีมก็กลับมาใช้งานวาเหมือนเดิมก่อนแล้วกันผมไม่อยากให้วาปวดหัว แล้วเดี๋ยวผมให้ฝ่ายบุคคลหาคนใหม่ให้”

“ไม่ต้องหรอกกลับไปทำแบบเดิมละกัน เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาวุ่นวายเปล่าๆ” ห่วงกันเหลือเกินพัชระคิดในใจ

 

คืนนี้พัชระมีแต่ความเครียดเขายังไม่รู้จะหาโอกาสพูดเรื่องพอตเตอร์กับพ่อยังไง ยิ่งช่วงนี้พ่อของเขาอารมณ์ไม่ปกติแค่จะเดินเข้าไปหายังยาก เขาไม่อยากให้พ่อไปลงกับแม่อีก นั่งเครียดอยู่ไม่นานโยดาก็มาหาเขาที่คอนโด

“พี่ภีม เหนือไม่ยอมให้โยไปทำงานกับพี่ ช่วยคุยให้โยหน่อยสิคะ” เปิดประตูเข้ามาโยดาก็กระเง้ากระงอดรีบเข้ามากอดออดอ้อนเขา

“พี่ไม่ใช่เจ้าของบริษัทจะไปทำอะไรได้ ถ้ามันไม่เอาพี่ก็ต้องตามนั้น”

“โยอยากทำงานจริงๆ นะคะพี่ภีม”

“ก็ลองไปสมัครงานที่อื่นดู วันนี้พี่เหนื่อยโยกลับไปก่อนไป” เขาแกะมือปลาหมึกของโยดาออกจากเอว

“พี่ภีมคะ ให้โยค้าง...”

“พี่ไม่มีอารมณ์กลับไปก่อน”

พัชระพาเดินไปที่ประตู เปิดออกแล้วดันตัวเธอออกจากห้องโดยไม่สนใจฟังเสียงเอะอะของโยดา

สองเดือนแล้วที่พัชระไม่ยอมนอนกับเธออีก ครั้งสุดท้ายก็คือคืนที่เธอมาจับผิดเขา ความสงสัยของโยดายังอยู่ แต่จากการที่เธอติดตามเขาไปทำงานทุกวันเธอยังมองไม่เห็นความผิดปกติว่าพัชระเอาเวลาตอนไหนไปมีคนอื่น เธอเคยนั่งรออยู่หน้าล็อบบี้เป็นชั่วโมงก็ไม่มีคนที่น่าสงสัยเดินเข้าออกหรือจะกดลิฟต์ขึ้นมาบนชั้นนี้ งานนี้คงต้องหาตัวช่วย คนเดิมที่เคยช่วยเธอมาตลอดหลายปี

โยดาตัดสินใจขับรถมาสถานที่แห่งหนึ่งที่ที่เธอไม่ได้มานานมากแล้ว ครั้งสุดท้ายที่มาค้างที่นี่ก็ก่อนไปเรียนต่อปริญญาตรีที่เมืองนอก

เธอกดออดอยู่หลายทีก็ไม่มีใครออกมา จึงตัดสินใจนั่งลงรออยู่บนพื้นหน้าประตูห้องเธอพอเดาได้ว่าเขากำลังทำอะไร

ส่วนคนในห้องก็กำลังมุ่งมั่นกับการทำกิจกรรมเข้าจังหวะ หญิงสาวเอวบางอายุไม่เกินยี่สิบกำลังถูกกระแทกกระหน่ำอยู่บนเตียง

“อาาาา น้องแยม ซี้ดดดดด”

“พี่ชอบแบบนี้มั้ยคะ” ว่าแล้วเธอก็ควงบั้นท้ายอวบอัดส่ายไปมาเรียกเอาความเสียวซ่านให้ชายหนุ่ม

“โอ้ววววว”

 

เพี๊ยะ!! เพี๊ยะ!!

 

มือสากตีลงบนก้นขาวอวบอัดนั้นเพื่อระบายความเสียวซ่านก่อนจะโหมแรงกระหน่ำเป็นระลอกสุดท้ายส่งน้ำคาวใส่จนเต็มถุง

“เมื่อกี้หนูได้ยินเสียงออด” เด็กสาวหน้าใสบอกเขาพร้อมกับหยิบชุดนักศึกษาขึ้นมาใส่

“อืม ได้ยินแล้วใครไม่รู้ช่างมัน” เขาคนนั้นนั่งคุกเข่ากำลังรูดเครื่องป้องกันออกจากลำเอ็นท่อนใหญ่ที่เพิ่งจะสงบ

“เด็กส่งพิซซ่ารึเปล่าคะ” เด็กสาวแกล้งเย้า

“พี่ไม่ได้สั่ง อ่ะนี่ค่าเทอม” เขาหยิบยื่นแบงค์พันหลายใบให้ เธอ ยกมือไหว้

“งั้นหนูกลับก่อนนะคะ”

เขาพยักหน้าแล้วเดินออกไปส่งเด็กสาวที่หน้าประตูห้อง เห็นคนที่นั่งอยู่กับพื้นกำลังลุกขึ้นมา

“มาทำไม!!”

เจ้าของสถานที่ชักสีหน้านิดๆ น้ำเสียงห้วนๆ ที่โยดาคุ้นหู้เป็นปกติแบบนี้มาหลายปีแล้ว

โยดายังไม่ตอบได้แต่มองเหลียวหลังตามเด็กสาวชุดนักศึกษาที่เดินพ้นสายตาไปทางโถงลิฟต์ แล้วถือวิสาสะเดินเข้าห้องทั้งๆ ที่เจ้าของยังไม่ได้อนุญาต

“ทำไมยังต้องซื้อกิน แม่นั่นยังไม่ยอมเหรอ”

“เรื่องของฉัน ตกลงมาที่นี่มีอะไร”

“โยมีเรื่องอยากให้เหนือช่วย”

“เฮ้อ เรื่องพี่ภีมอีกแล้วสินะ เรื่องเก่าฉันเพิ่งจะเคลียร์ให้เสร็จเธอสร้างเรื่องใหม่อีกแล้วเหรอ ระดับโยดาแต่ผู้ชายอ่อนๆ คนเดียวเอาไม่อยู่”

“ก็เหนือไล่โยออกจากงานทำไมละ ยิ่งเดี๋ยวนี้พี่ภีมก็ทำตัวห่างเหินแปลกๆ เหมือนมีคนอื่น”

“ก็วันๆ เธอไม่ทำงานเล่นสร้างเรื่องสารพัดให้วา แล้วเธอคิดว่าฉันควรแคร์ใคร” เขากลัวว่าวารินทร์จะลาออกอีก

“นี่ขนาดแคร์ยังเรียกเด็กมานอนถึงห้อง”

“ถ้าไม่เข้าเรื่องก็กลับไปซะ เสียเวลาฉันจะพักผ่อน”

“เออๆ เหนือสืบให้หน่อยสิว่าพี่ภีมมีคนอื่นรึเปล่า แล้วนังนั่นมันเป็นใคร”

“ไม่โดนมากี่วันแล้ว”

“สองเดือน”

“ไม่ต้องสืบแล้วเตรียมตัวหาที่เกาะใหม่ได้เลย”

แล้วเหนือสมุทรก็เดินไปหยิบของบางอย่างที่อยู่ในลิ้นชักตู้รองเท้าชั้นบน มันเป็นกล้องวีดีโอใส่อยู่ในถุงซิป เขาโยนมันให้เธอ

“แล้วทีหลังจะไปเป็นเมียน้อยใครก็หัดดูหน้าเมียหลวงบ้าง จะได้ไม่โดนลงแขกอีก”

“เหนือไปเอาไอ้นี่คืนมาได้ยังไง”

“เงินทำได้ทุกอย่าง แต่ฉันจะไม่จ่ายให้เธอบ่อยๆ หรอกนะมันเปลืองไร้ประโยชน์” เก็บไว้จ่ายให้ผู้หญิงที่เขากินได้จะดีกว่า

นี่เขาก็ต้องเอาเงินฟาดหัวคนในบ้านของวิวรณ์ตั้งหลายคนเพื่อค้นหากล้องวีดีโอตัวนี้ตามที่โยดาบอก แล้วที่สุดก็ได้มันมา

“แล้วเหนือแน่ใจนะว่ามันจะไม่ถูกก๊อบปี้ไว้แล้ว” เหนือสมุทรส่ายหัวทำหน้าระรื่น

“มันก็ขึ้นอยู่กับดวงของเธอนะโย ว่าแต่อึดขึ้นเยอะเลยนะไม่ป้อแป้เหมือนแต่ก่อน ดูท่าพีภีมคงสอนมาดี”

“เหนือ!! ใครให้เปิดดู!!”

“อ้าว แล้วใครจะยอมเสียเงินฟรีๆ นี่ฉันไม่ไปขายเอาทุนคืนในกลุ่มลับก็ดีมากแล้วนะ”

เหนือสมุทรเอามือจับแขนโยดาแล้วพาหมุนตัวเพื่อเดินออกไปจากห้อง

“ไปได้แล้ว”

“แต่โยยังพูดไม่จบเรื่องพี่ภีม”

“เออน่า รู้แล้ว ถ้าไม่ลืมจะลองถามให้ แต่ทำใจไว้หน่อยละกันผ่านผู้ชายมาเป็นฝูงอย่างเธอคงทำใจไม่ยาก อ่อ แล้วไม่ต้องมาอีกนะ ฉันรำคาญเดี๋ยวจะมาโป๊ะแตกเจอวาที่นี่”

“ให้แม่นั่นยอมก่อนเถอะค่อยคุย”

“ไปๆ รีบๆ ไป”

แล้วเหนือสมุทรก็ดันโยดาออกจากห้องปิดประตูใส่หน้าอย่างไม่สนใจมารยาท

โยดายืนถอนหายใจ จะกี่ปีผ่านไป เหนือสมุทรก็ยังเป็นผู้ชายคนเดียวที่เธอไม่สามารถต่อกรได้ เขารู้ไส้รู้พุงเธอ ก็ไม่ต่างจากเธอที่รู้ไส้ทุกขดของเขาเช่นกัน

 

มันเริ่มต้นจากวันนั้นวันที่โยดาเพิ่งขึ้นชั้นมัธยมปลายได้ไม่นาน...

ความคิดเห็น