email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 15 อย่าหาเรื่องใส่ตัว

ชื่อตอน : บทที่ 15 อย่าหาเรื่องใส่ตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.7k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ย. 2563 19:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 15 อย่าหาเรื่องใส่ตัว
แบบอักษร

บทที่ 15

 

อย่าหาเรื่องใส่ตัว

 

..."โกรธฉัน เหรอ"

 

"เปล่านิครับ"

 

"แล้วทำไมชอบหลบหน้าฉัน"

 

มาตินผู้ถูกกระทำหันหน้าหนีด้วยความอาย ก็บอสนั้นแหละชอบแกล้งเขาอยู่เรื่อยเลย ในห้องน้ำก็ทีหนึ่งแล้ว คนอะไรไม่รู้ชอบทำให้เขารู้สึกร้อนรนตลอด แถมตอนนั่งกินข้าวเมื่อเช้าก็ทีหนึ่งนะ นี้บอสเขากลายร่างเป็นเป็นคนหื่นไปแล้วหรือยังไง

 

"ผมขอไปทำงานที่เดิมนะครับ ให้อยู่เฉยๆคงน่าเบื่อเกินไป"

 

"ตามใจนาย ถ้านายยังไหวแล้วตอนเที่ยงมาหาฉันที่ห้องทำงานก็แล้วกัน"

 

"รับทราบครับบอ-...เอ่อ พี่อัค~ เหอะๆ"

 

อัคคีมองหน้าคนที่ส่งยิ้มให้อย่างดีใจก่อนจะ เปลี่ยนเป็นยิ้มแห้งเมื่อเผลอเรียกบอสว่าบอส ซึ่งเขาโดนบังคับให้เรียกไม่อย่างนั้นเมื่อเช้าคงไม่ต้องรู้สึกเสียแรงขนาดที่ว่าเหนื่อยแทบตาย ก็บอสมันหื่น!

 

เขาเผลอเรียกทีไรก็จับกดตลอด กว่าจะเข้า บริษัทก็ปาไปเก้าโมงแล้ว เพราะอะไรคงรู้กันดีหึ้ย!บ้าจริงๆ

 

อัคคีหันหลังเดินเข้าห้องผู้บริหารด้วยรอยยิ้มแสนจะหายาก ก่อนจะนั่งลงบนโต๊ะทำงาน ไม่นึกเลยว่ามาตินเวลายิ้มแล้วจะน่ารักขนาดนี้ ตอนแรกกะว่าจะไม่ให้ทำ แต่พอนึกถึงตอนที่ตนบังคับให้มาตินขึ้นไปฮ่องกงแล้วก็อดที่จะตามใจไม่ได้

 

ไม่เข้าใจตนเองเหมือนกันว่าทำไมจึงต้องตามใจอีกฝ่ายตลอดเวลา ทั้งที่ตนเองก็สามารถบังคับได้ แต่พอเห็นแววตาเศร้าๆของอีกฝ่าย มันก็ทำให้ตนเองต้องตกอยู่ในห้วงแห่งความเศร้าไปด้วยจนเริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาแต่พออีกฝ่ายยิ้มออกมาได้ ก็ทำให้รู้สึกหัวใจมันพองโตขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

 

'นี้ฉันกำลังโดนมาตินทำของใส่รึเปล่า'

 

อัคคีคิดในใจพรางอมยิ้มให้กับความคิดบ้าๆก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานเพื่อจะได้เลิกงานไปอยู่กับมาตินไวๆ

 

......

 

"ไง มาทำงานได้แล้วเหรอ~~"

 

บัดดี้ลากเสียงยาวพร้อมกับมองหน้ามาตินด้วยสายตาล้อเลียนจนเขาปอบมั่นไส้เล็กน้อย

 

"ทำไมจะมาไม่ได้ ไม่ได้เป็นง้อยสักหน่อย"

 

"แหม ก็นึกว่าผัวคุ้มอยู่ไง"

 

"เดี๋ยวกูตบคว่ำเลย งานจะทำไหมห่ะ?"

 

มาตินเดินไปพร้อมกับทำท่าจะตบจริงๆ อีกฝ่ายรีบถอยหลบไปทันทีทันใด โดยที่เขาไม่ต้องออกแรงอะไรมาก 

 

ถึงพวกเขาจะเป็นบอดี้การ์ดที่เก่งขนาดไหน แต่เพราะไม่ค่อยได้มีเรื่องอันตรายใดๆเกิดขึ้น ระหว่างนี้เลยต้องทำงานพวกเอกสารสำคัญๆที่จะต้องไม่ให้คนอื่นรู้ได้ว่ามันคืออะไร แต่มันก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ

 

ก็แค่เอกสารการส่งออกของอาวุธเถื่อนๆ พร้อมกับเอกสารบัญชีรายได้ต่างๆ และอื่นๆ ซึ่ง มันก็เป็นอะไรที่ไม่ให้คนอื่นดูและตรวจสอบได้ง่ายๆ เพราะมันสำคัญมาก ดูผิวเผินมันก็แค่บัญชีทั่วไปค่าใช้จ่ายทั่วไป แต่ถ้าเจาะลึกจริงๆ ก็คงจะรู้ว่ามันเป็นงานธุรกิจมืด

 

ซึ่งจะให้ผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด ส่วนเขาก็แค่ต้องมานั่งดูว่าคนทำบัญชีทำถูกไหมมีอะไรผิดพลาดบ้าง เอาง่ายๆก็แค่มานั่งดูเฉยๆ ถ้ามีอะไรผิดพลาดค่อยให้คนทำเอาไปแก้ใหม่

 

"มาติน~~ พวกเรามีเรื่องจะคุยกับนายอ่ะ มากับพวกเราหน่อยได้ไหมจ๋ะ"

 

ผู้หญิงสาวสวยอกสะพรึมเดินเข้ามาหาพร้อมกับก้มลงมาจนเสื้อเปิดเห็นร่องอก ดูท่าจะไม่ได้มาดีสักเท่าไหร่แฮะ แต่หุ่นเจ้คนนี้ใช้ได้เลยน่ะเนี่ย ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน รึว่าไม่ค่อยได้สังเกตกันนะ แล้วขึ้นมาชั้นนี้ได้ยังไง ชั้นนี้เป็นชั้นที่ไม่ค่อยอนุญาตให้ใครเข้ามาไม่ใช่รึไง

 

"ได้สิครับ"

 

เจ้สาวอกสะพรึมเดินนำหน้าเขาก่อนจะเห็นว่ามีสาวอีกสองคนที่รออยู่ตรงลิฟท์ เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรก็แค่เดิมตามไปอย่างเงียบๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในลิฟท์แล้วออกมาชั้นที่พวกนางๆกด เธอหันมามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะพาเขามายังห้องเก็บของที่ไม่ค่อยมีคนอยู่

 

ทำไมต้องเกิน มาในที่ที่ไม่ค่อยมีคนด้วยฟ่ะ จะมาให้ยกของรึไง คนอื่นมีเยอะแยะทำไมต้องมาใช้คนที่ปวดหลังแบบเขาด้วย

 

"เคยนอนกับบอสแล้วใช่ไหม"ผู้หญิงคนแรก

 

"?"

 

"คงจะได้กันหลายท่าละสิ"คนที่สอง

 

"??"

 

"ถึงได้ไปทำงานบนตำแหน่งสูงๆ ฉันจะบอกอะไรให้นะ ต่อให้นายดีแค่ไหนสุดท้ายบอสก็ไม่เอาแกมาเป็นเมียที่ถูกกดหมายหรอกนะ"คนที่สาม

 

อะไรกันครับเนี่ย?  นี้พวกคุณเธอคงไม่รู้จักเขาสินะถึงได้มาหาเรื่องกันแบบนี้ โง่จริงๆ คงจะเห็นว่าเมื่อเช้าเขาเดินมากับบอสแถมยังมีรอยที่ บอสทำกับเขาอีกไม่แปลกที่พวกนางจะรู้ว่าเขากับบอสมีอะไรกัน

 

"อื้ม หุ่นก็ดี หน้าตาก็ใช้ได้ แต่นิสัย...."

 

"ทำไม ฉันสวยละสิ สักวันฉันจะเป็นเมียบอส ถ้าไม่อยากโดนดีก็อย่าได้ยุ่งกับบอสเข้าใจไหม"ผู้หญิงคนที่สามเอ่ยต่อ

 

"น่ารังเกียจ?"

 

"แกว่าใคร"ผู้หญิงคนแรก

 

"ว่าให้เพดานมั้ง"

 

เขามองหน้าคุณเธอด้วยความน่าสมเพช นี้คนหรือหมากัดมาได้ แต่เสียดายไม่มีฟันไม่งั้นคงเจ็บมากกว่านี้

 

"เหอะ คิดว่าบอสจะหันมาสนใจรึยังไง ไอ้คนน่าไม่อาย"ผู้หญิงคนแรก

 

"ว่าไม่ดูตัวเองเลยนะ"

 

"นี้!!!"ทั้งสามคน

 

"อะไรแค่นี้ทำเป็นโมโห เป็นหมาเหรอครับ ถึงได้มากัดคนอย่างผม เอาเวลามาหาเรื่องผมไปทำงานทำการไม่ดีกว่ารึยังไง คิดจะเป็นเมียบอสเหรอ ฝันไปเถอะ คนอย่างเธอก็เป็นได้แค่อีตัวเท่านั้นแหละ"

 

"หน็อย!! ไอ้คนหน้าด้าน คิดเหรอว่าบอสจะเอานายน่ะห่ะ!?"

 

"ก็เอามาแล้วหลายท่านะครับ"

 

"กรี๊ดดดด ไอ้บ้านี้!!"

 

เพี๊ยะ!!หนึ่งในผู้หญิงสามคนนั้นตบหน้าเขาอย่างแรงจนหน้าเขาหันไปตามแรงที่เธอฟาดมา ที่เขาไม่หลบเพราะมันจะได้เป็นหลักฐานว่าเขาไม่ใช่คนเริ่มก่อน บอกไว้ก่อนคนอย่างไอ้มาตินไม่เคยมีคำว่าพ่ายแพ้ แพ้แค่บอสคนเดียวก็พอแล้ว

 

"เหอะ มีดีก็แค่พูดนิ"

 

"หึ....เป็นหมาจริงๆสินะ  ถึงได้มารุมผมแบบนี้ แต่ก็เอาเถอะ ตอนแรกผมกะว่าจะปล่อยไปหากไม่มีการใช้กำลัง แต่พวกคุณเริ่มก่อนเองนะ"

 

มาตินแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมก่อนที่พวกคุณเธอจะรู้สึกหวั่นใจเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาของผม เอาตามตรงผมก็ไม่ได้อยากทำร้ายหรอกนะ แค่อยากลองเล่นอะไรสนุกๆ เท่านั้นเอง

 

"คะ....คิดว่าพวกฉันกลัวรึยังไง"

 

"ก็ลองดูเถอะ"

 

เขาว่าก่อนจะเดินถอยไปทางที่มีเชือกอยู่ข้างหลัง ก่อนที่พวกผู้หญิงทั้งสามจะแสยะยิ้มคิดว่าเขายอมแพ้ก่อนที่เขาจะคว้าเชือกเอาไว้ได้ ก็นี้มันห้องเก็บของนิครับไม่มีสิแปลก ถึงเชือกมันจะยาวไปหน่อยก็เถอะ

 

"หึหึหึ คิดว่าจะหนีพวกฉันได้เหรอ"

 

"ใครบอกว่าผมจะหนีกันละ"

 

ฟึบ...ตึก....ตุบ!!มาตินพุ่งไปทางผู้หญิงคนแรกที่พูดขึ้นก่อนจะจับล็อค เอาไว้ ผู้หญิงอีกสองคนเข้ามาดึงผมของเขาเอาไว้พร้อมกับเตะต่อย เขาเลยปล่อย ผู้หญิงที่อยู่ใต้ร่างพร้อมกับชกไปที่ท้องของพวกเธอจนจุก

 

พร้อมกับสับคอทั้งสามคนจนนอนลงไป กับพื้น ไม่นึกเลยว่าจะได้ออกแรงแค่นิดเดียวเอง ไม่สมกับคำพูดเอาซะเลย

 

"เหอะ...ขอแก้เข็ดหน่อยก็แล้วกันนะ"

 

มาตินจับหญิงสาวทั้งสามคนถอดเสื้อผ้สพร้อมกับหมัดร่วมกันไว้ ตอนแรกนึกว่าจะเป็นโฟมหรือสิลิโครนซะอีกไม่นึกเลยว่าจะเป็นของจริง แท้ๆหุ่นดีมากเลยนะเนี่ย

 

"ขอถ่ายสักรูปเถอะ ฮ่าฮ่าฮ่า"

 

ผมลืมบอกทุกคนไปอย่างนึก ผมได้โทรศัพท์คืนแล้วครับ บอสเอามาให้เมื่อเช้า บอกว่าลืมเอามาให้เขาตั้งนานแล้ว ผมก็ไม่ได้ว่าหรือโวยวายอะไรหรอกน่ะครับเพราะมันไม่มีอะไรสำคัญในนั้น เท่าไหร่

 

อีกอย่างข้อมูลทั้งหลายก็ อยู่กับบอสผมเลยไม่ต้องกังวลอะไรมากมาย 

 

เขาถ่ายจนพอใจเรียกมว่าทุกซอกทุกมุม ก่อนจะเดินไปหยิบน้ำ ที่เตรียมไว้พร่อมกับสาดไปใส่คนที่หลับไม่ได้สติ

 

ซ่า~"เฮือก! กรี๊ดดดดดด"

 

"ร้องทำซากอะไร เป็นหมาเหรอ"

 

"หน็อย!แก!!!"

 

"อะไรครับ แม่นมโต"

 

เจ้แกทำท่าเดือดดาลพยายามทำให้ตัวเองหลุดจากเชือก ก่อนจะสังเกตเห็นว่าตนเองไม่ได้ใส่อะไรเลย

 

"กรี๊ดดดด แกทำอะไรพวกฉัน ไอ้โรคจิต!!"

 

"ร้องอีกละ น่ารำคาญจริงๆ ยังไม่รีบขอโทษฉันอีก"

 

"ฉันไม่ขอโทษ พวกฉันไม่ได้ทำอะไรผิด!!"

 

"ดูหน้าผมดีๆหน่อยสิครับ เจ้นมโต รอยที่เจ้ทำไว้ยังไม่หายเลยนะ จิ๊ รู้สึกเหมือนว่าจะปากแตกด้วยนะเนี่ย"

 

มาตินกัดปากตัวเองให้ดูสมจริงขึ้น นิดๆก่อนจะได้กลิ่นเลือดที่ค่อยๆคละคลุ้งภาย ในโพลงปาก

 

"ออ! จริงสิ ผมถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึกด้วยนะ ถ้าพวกเจ้อยากจะดูผมก็ไม่ห้าม"

 

"ไม่นะ!!นี้แกจะแบ็คเมล์พวกฉันเหรอ"

 

"อื้ม... ไม่รู้สิ ตอนแรกคิดไม่ออกกะว่าจะเก็บไว้ดูเล่น เผื่อจะช่วยให้มีอารมณ์ขึ้นมาบ้าง แต่ตอนนี้แค่เห็นพวกเจ้ตัวเป็นๆก็รู้สึก สะอิดสะเอียนแทน5555"

 

"แก!!!"

 

พวกนางทำท่าจะร้องไห้กำหมัดทั้งสองข้างไว้แน่น คาดว่า หลุดเมื่อไร้คงจะพุ่งเข้ามาโจมตีเขาทันที ก็นะ....ที่จริง เขาหมัดเชือกไม่แน่นเท่าไหร่ กลัวว่าจะเป็นรอย แต่คงจะเป็นรอยแดงๆไปแล้วแหละคาดว่า

 

"ยังจะมาเรียกผมแบบนี้อีกเหรอ รีบขอโทษก่อนจะไม่มีโอกาสได้แก้ตัวอีก"

 

"อึก...ขะ...ขอโทษ"หนึ่งในนั้น

 

"นี้ เท็นย่า!"

 

"ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันไม่เกี่ยวข้องด้วยนะยัยนี่ต่างหากละ! ที่มันตบนาย ฉันไม่ได้ทำอะไรนายเลยสักนิ๊ด"

 

"เอริน เธอพูดแบบนี้ได้ยังไงกัน! ไหน เธอบอกว่าจะช่วยฉันจัดการไมทำไมพูดแบบนี้!"

 

อ้าวๆ อะไรกันเนี่ยยัยผู้หญิงคนนี้อยู่ๆก็เกิดการแตกหักกัน ซะแล้วแสดงความจริงใจได้ดีจริงๆ ไม่นึกเลยว่าจะพากันพูดแบบนี้ แต่ช่างเถอะไม่ใช่เรื่องของเขาสักหน่อย

 

"ว่าไง จะรีบขอโทษไหม ผมจะได้ไปทำงานเสียที ไม่อยากฟังเรื่องไร้สาระ"

 

"ฮึก ก็ได้ ยอมแล้ว ฉันขอโทษปล่อยฉันไป เถอะ"

 

"เสแสร้งเก่งจริงๆ หรือต้องลองส่งรูปพวกนี้ให้ผู้ชายในบริษัทดูกันนะ จะได้แห่มาต่อคิวเพื่อรอเป็นผัวของพวกเธอ อยากได้นักไม่ใช่เหรอ"

 

"ไม่นะ!!! ขอร้อง ฉันขอโทษแล้วจริงๆ ปล่อยฉันไปเถอะ ฮือๆ ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว"

 

ผู้หญิงที่ถูกเพื่อหักหลังเริ่มทำท่าทางร้อนรนพร้อมกับร้องไห้ออกมา ถึงตอนแรกจะดูเสแสร้งไปหน่อย แต่พอบอกจะหาสามีให้ก็ร้องห่มร้องไห้ปานจะขาดใจเสียอย่างนั้น 

 

"อึก....พวกเราสองคนก็ขอโทษ พวกเราก็แค่โลภมากไปเอง ปล่อยพวกเราไปเถอะ"

 

"ใช่ๆ ฉันสำนึกผิดแล้วขอร้อง เถอะนะ"

 

"หึ ทำแบบนี้ตั้งแต่แรกก็จบ"

 

ฟิ้ว~ฉึก!! มาตินปามีดลงไปตัดเชือกด้ยยความแม่นยำ ทำเอาเยื่อที่โดนหมัดพากันตัวสั้นเทาด้วยความหวาดเสียว ก่อนจะเริ่มกลัวขึ้นมา อีกฝ่ายคือตัวอันตรายที่ไม่ควรเข้าใกล้เป็นอันขาด ทั้งสามคนพากันกาหัวอีกคนด้วยคำว่าตัวอันตราย

 

"รีบใส่เสื้อผ้าแล้วจงเดินออกไปทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นซะ พวกเธอนี้น่าสะอิดสะเอียนจริงๆ ชักจะอยากอ้วกขึ้นมาแล้วแฮะ"

 

พวกคุณเธอพากันก้มหน้าใส่เสื้อผ้าอย่าง รีบร้อนก่อนที่มาตินจะเดินออกมาเพราะกลิ่นของห้องเก็บของทำให้เขาเริ่มเวียนหัว

 

ปึก!...."โอ๊ย ใคร_"

 

"สนุกไหม"

 

เสียงเย็นชาแฝงไปด้วยความมีอำนาจถามขึ้นเมื่อเห็นใครบางคนเดินออกมาจากห้องเก็บของ ทั้งยังไม่ดูตาม้าตาเรือชนตัวเอาอีกต่างหาก

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

ลูกพี่โหด ขนาดนี้พอรับได้ไหมค่ะ555 (❁´◡`❁)

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว