หมากเม่า
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 25 แผนการคืบหน้า

ชื่อตอน : ตอนที่ 25 แผนการคืบหน้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.1k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2563 03:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 25 แผนการคืบหน้า
แบบอักษร

 

 

“วา พี่ดีใจนะที่วาเปลี่ยนใจ” เหนือสมุทรส่งเสียงตื่นเต้นเมื่อวารินทร์เดินเข้ามาขอใบลาออกคืนแต่เช้า

“คงเพราะได้พักมั้งคะวาเลยคิดได้”

“เรื่องลูกพี่ยังอนุญาตให้วาพามาที่นี่เหมือนเดิมนะ”

“ขอบคุณค่ะพี่เหนือ แต่วาคงให้ลูกเรียนที่เดิม อยู่ที่นั่นคุณป้าดูแลได้ดีกว่าวามากค่ะ”

“แล้วเรื่องที่ต้องทำงานกับโยดามีปัญหาอะไรรึเปล่า ถ้าวาไม่โอเคก็บอกพี่ได้นะ ไม่ต้องทน”

“วาทำได้ค่ะมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”

“พี่เห็นวาดีขึ้นพี่ก็สบายใจแล้ว งั้นเย็นนี้ไปเดทกับพี่นะครับ”

“ค่ะ” วารินทร์ยิ้มรับพยักหน้า

เลิกงานเย็นนั้นพอวารินทร์ออกไปกับเหนือสมุทร โยดาก็รีบเกาะติดพัชระแจ

“สงสัยสองคนนั้นคงจะได้กินกันเร็วๆ นี้นะคะ” โยดาพูดขึ้นขณะเดินตามหลังมาที่ลานจอดรถ

“พี่ว่าโยอย่าสนใจเรื่องคนอื่นเลย หัดสนใจทำงานบ้างดีกว่า ทำงานมาตั้งหลายวันแล้วพี่ไม่เห็นหยิบจับอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน แถมยังสะเพร่าเอางานพี่ลงเครื่องย่อยกระดาษอีก”

“อ้าว ทำไมพี่ภีมมาโทษโยละคะ วันก่อนพี่ภีมไม่ได้พูดแบบนี้นี่” ก่อนหน้านี้เขายังเข้าข้างเธออยู่เลย

“ก็เพราะพี่ยังไว้หน้าโยไง พี่จะให้เวลาโยอีกหนึ่งเดือนถ้ายังไม่มีอะไรดีขึ้นพี่คงจะให้โยผ่านงานไม่ได้หรือถ้าจะลาออกวันนี้เลยพี่ก็แล้วแต่โย”

“พี่ภีม!!”

“วันนี้โยกลับบ้านเองก็แล้วกัน”

“ไหนพีภีมบอกจะพาโยไปทานข้าวไงคะ อีกอย่างเราก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันหลายวันแล้วนะ”

“เปลี่ยนใจแล้วพี่ไม่มีอารมณ์”

แล้วพัชระก็ทิ้งโยดาให้ยืนอึ้ง เขาขึ้นรถแล้วรีบขับออกไป เพราะกลัวว่าจะตามใครบางคนไม่ทัน ถึงจะสั่งไว้แล้วว่าห้ามวารินทร์มีอะไรกับเหนือสมุทรแต่ก็ยังอดหวงไม่ได้เพราะเขารู้ดีว่าเหนือสมุทรเป็นยังไง

ตลอดการออกเดทของสองคนหนุ่มสาวอยู่ในสายตาพัชระแทบจะตลอดเวลา จากร้านอาหารในห้างจนถึงหอพักของหญิงสาว

เกือบสัปดาห์ที่เขาไม่ได้เรียกวารินทร์หรือโยดามาที่คอนโด เอาแต่คอยตามดูตามจับผิดความสัมพันธ์ของทั้งสองคน แล้วที่สุดสิ่งที่เขาต้องการก็เกิดขึ้นเมื่อวารินทร์ยอมตกลงปลงใจคบหากับเหนือสมุทร

“พี่ดีใจที่สุดเลยรู้มั้ยที่วายอมรับรักพี่ซะที พี่รอวานานมาก”

เหนือสมุทรลองเอ่ยปากอีกครั้งเรื่องขอเป็นแฟนก่อนจะขับรถไปส่งหญิงสาวที่หอพักหลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ โดยที่เขาเองก็คาดไม่ถึงว่าเธอจะตอบตกลง

“วารู้ค่ะ วาก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่ดีเพรียบพร้อมอะไร อีกไม่นานพี่เหนืออาจจะรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดก็ได้ที่มาชอบคนแบบวา”

“ทำไมดูถูกตัวเองแบบนี้ละ ถ้าหมายถึงเรื่องลูก พี่รับได้นะ พี่ไม่รังเกียจพอตเตอร์ยินดีจะเป็นพ่อให้ด้วยซ้ำถ้าวายอม”

“อย่าเพิ่งดีกว่าค่ะ วาว่าเราสองคนค่อยๆ ดูกันไปก่อนดีมั้ยคะ”

“ก็ได้ครับ ขอบคุณนะวาที่ยอมให้พี่ดูแล”

วารินทร์ยิ้มน้อยๆ เหนือสมุทรอดใจไม่ไหว ตั้งใจก้มลงจูบปากของหญิงสาว แต่แล้วก็เกิดเปลี่ยนใจเอาริมฝีปากแตะลงข้างแก้มนวลแทน เขาไม่อยากรีบร้อน ไม่อยากให้เธอต้องตกใจ

เขาขับรถมาส่งเธอถึงหน้าหอพัก วารินทร์โบกมือให้ก่อนที่เหนือสมุทรจะขับรถกลับไป แต่แทนที่เธอจะเดินขึ้นห้องกลับถอนหายใจแล้วนั่งลงที่ใต้หอพัก ไม่ถึงสิบห้านาทีรถหรูอีกคันก็ขับเข้ามาจอดหน้าหอ หญิงสาวจำต้องเดินมาขึ้นรถอย่างไม่เต็มใจ

หลังจากที่เธอตอบตกลงคบกับเหนือสมุทรแล้ว ก็มีข้อความเข้ามาขณะที่กำลังเดินทางกลับ ว่าวันนี้ถึงเวลาต้องมาทำหน้าที่ พัชระสั่งให้เธอนั่งรอเขาอยู่ที่หน้าหอเขาจะเป็นคนไปรับเธอเอง

“แลกลิ้นกันจนเพลินเลยสินะ”

“พี่ภีมเห็นเหรอคะ” แต่เขาคงเห็นไม่ชัด มิน่าถึงส่งข้อความมาได้ทันที

“โชว์ชาวโลกขนาดนั้นไม่เห็นคงตาบอด”

วารินทร์นั่งปิดปากเงียบไม่ได้อธิบายความจริง เธอไม่ได้แคร์อีกแล้วว่าเขาจะคิดอะไร ถ้าไม่ใช่เพราะพัชระมีคลิบลับๆ ของเธอในมือ เธออาจจะตัดสินใจคบกับเหนือสมุทรและยอมนอนกับเขาจริงๆ ก็ได้ ไม่ต้องทนมานั่งเป็นตุ๊กตาไม้ถูกชักใยแบบนี้

“พี่เหนือเคยทำอะไรให้พี่ภีมเจ็บใจเหรอคะ”

คำถามตรงๆ ของเธอมันแทงใจเขา พัชระกำมือที่จับพวงมาลัยไว้แน่นจนวารินทร์ทันได้มองเห็น แต่เพียงชั่วขณะเขาก็ปรับอารมณ์กลับมาเป็นปกติ เธอก็แค่ลองโยนหินถามทาง

“อย่าเพ้อเจ้อฉันกับมันรักกันจะตาย ไม่อย่างนั้นจะมานั่งทำงานด้วยกันทำไม”

“ค่ะแล้ววาจะรอดู”

ชายหนุ่มตรงดิ่งกลับคอนโด เขาลงโทษเธอทันทีที่ประตูปิด

“อื้อออออ”

ปากบางถูกประกบจนปิดสนิท มือสองข้างถูกตรึงไว้กับประตูด้วยมือของชายหนุ่มเพียงข้างเดียว มือหนารีบปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของหญิงสาวออกจนหมดทุกเม็ด

เนื้อตูมถูกบีบดันขึ้นจนล้นบราเซีย แล้วเขาก็ผละออกจากปากเคลื่อนลงมาปล้ำจูบอยู่บนเนื้ออกอวบ

“พี่ภีมปล่อยนะ เดี๋ยวตัววาเป็นรอย”

“เป็นสิดี เธอจะได้ไม่มีหน้าไปเปิดให้ใครดู”

“พี่เหนืออาจจะไม่รังเกียจก็ได้นะคะ ขนาดรู้ว่าวามีลูกแล้วยังสู้ไม่ถอย”

พัชระชะงักเงยหน้าขึ้นสบตาคนที่กำลังคิดลองดี เขาเลือกที่จะไม่โต้คารมแต่เอามือกระชากกระโปรงทรงสอบขึ้นมาไว้บนเอว แล้วกระชากกางเกงตัวเล็กจนขาดคามือ

“พี่ภีม!!” วารินทร์ร้องลั่นด้วยตกใจ

เขาจับเธอหันหน้าเข้าหาประตู เอามือยกสะโพกกลมขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้หญิงสาวกางขาออก แล้วรีบดุนดันของใหญ่เข้าสุดโพลงถ้ำก่อนที่เธอจะทันตั้งตัว เขาจัดการกระแทกกระทั้นเธอสุดกำลัง ให้สาสมกับความขุ่นเคืองที่ยังมีอยู่

เมื่อได้ผ่อนคลายจนหนำใจแล้วเขาจึงยอมปล่อย แล้วก่อนที่เขาจะเดินกลับเข้าห้องก็ได้ยินเสียงวารินทร์พูดในสิ่งที่ระคายหู

“ถ้าพี่ภีมเสร็จธุระแล้ว วาขอตัวกลับก่อนนะคะ”

วารินทร์พูดกับเขาอย่างไม่มีเยื่อใยไม่สนใจจะมองหน้าคู่สนทนา เธอรีบจัดเสื้อผ้าตัวเองให้กลับสภาพเดิมมากที่สุด ส่วนผ้าชิ้นน้อยที่ถูกฉีกไปแล้วช่างมัน เธอชินแล้ว นี่ใช่ครั้งแรกซะที่ไหน

“ฉันไม่อนุญาต” เสียงเข้มลอยมา

“ทำไมละ วาก็คบกับพี่เหนือยอมนอนกับพี่ ทำหน้าที่โสเภณีเสร็จครบถ้วนตามเงื่อนไขแล้วนี่คะ ถ้าพี่ภีมอยากซ้ำ!! ก็โทรเรียกคุณโยมาก็แล้วกัน พรุ่งนี้วาต้องตื่นไปทำงานแต่เช้า”

“หน้าอย่างเธอจะรีบไปหาไอ้เหนือมากกว่ามั้ง”

“ผิดตรงไหนละคะ คนคบกันก็ต้องอยากไปหากันเป็นธรรมดา พี่ภีมสั่งแค่ว่าห้ามเอากัน แต่ไม่ได้ห้ามทำอย่างอื่นไม่ใช่เหรอคะ วาก็ทำตามทุกอย่างให้แล้วนี่ไง”

เธอยืนจ้องหน้าเขาอย่างที่ไม่เคยกล้าทำมาก่อน คงเป็นเพราะความผิดที่ติดค้างอยู่ในใจตั้งแต่ครั้งอดีต

แต่ในเมื่อตอนนี้เขาได้เอาคืนเธอจนสาสม ก็คงจะถึงเวลาที่เธอต้องรักตัวเองบ้าง เธอรักเขามานานพอแล้ว

วารินทร์รีบเดินออกจากคอนโดเพราะกลัวว่าพัชระที่กำลังยืนอึ้งจะคิดได้แล้วไม่ยอมปล่อยให้เธอกลับออกไปจากห้องของเขา

ส่วนชายหนุ่มที่ยืนสตั๊นไปหลายนาที ตอนนี้กำลังโมโหเตะข้าวของ เตะตู้รองเท้า เตะผ้าชิ้นน้อยที่เขาเป็นคนฉีกกับมือ เตะทุกอย่างตรงหน้าเพื่อระบายอารมณ์

ผ่านไปสองสัปดาห์กับความสัมพันธ์ลับๆ ของคนสามคน เหนือสมุทรยังไม่ได้เปิดเผยแบบโจ่งแจ้งว่าคบกับเลขาสาวแล้ว เพราะยังต้องรักษาภาพลักษณ์ของตัวเอง เขาแสดงออกปกติเหมือนเดิม เป็นเจ้านายที่ยังคอยห่วงใยเกินหน้าที่ มีเพียงพัชระกับโยดาเท่านั้นที่รู้ว่าทั้งสองคนตกลงปลงใจกันแล้ว

อีกอย่างที่เหนือสมุทรยังไม่มั่นใจ คือเขายังไม่ได้ตัวเธอ เมื่อยังไม่ได้ก็ยังไม่มั่นใจว่าหญิงสาวจะไม่เปลี่ยนใจไปจากเขา ไม่ใช่ไม่อยากได้ แต่สองสัปดาห์อาจจะเร็วไปสำหรับวารินทร์หญิงสาวคนแรกในชีวิตที่เขาคิดจริงจังด้วย

กับอีกหนึ่งความสัมพันธ์ลับๆ ของคนสองคน พัชระแก้เผ็ดหญิงสาวโดยสั่งให้เธอไปหาเขาที่คอนโดทุกวัน ไม่ว่าจะแยกกับเหนือสมุทรดึกดื่นแค่ไหนก็ต้องไปให้เขาตรวจร่างกายเธอว่าไม่ได้ไปนอนกับเหนือสมุทรตามที่ตกลง

เมื่อเสร็จสมหลายครั้งจนพอใจพัชระจะสั่งให้เธอกลับไม่ให้ค้างที่คอนโดอีกเลย บางครั้งเขาจัดการเธอจนเลยเวลารถไฟฟ้า วารินทร์ก็ต้องนั่งแท็กซี่ที่รปภ.หน้าคอนโดเรียกให้ ตีสามตีสี่ก็เคยมาแล้ว

วันไหนหากเธอพยศมากเขาก็จะใช้วิธีเปิดคลิบวีดีโอเจ้าปัญหาให้เธอดูตอนที่กำลังทำกิจกรรมบนเตียงไปด้วย จนวารินทร์ต้องเตือนเขา

“เวลาเอากับคุณโย อย่าเผลอเปิดผิดเรื่องนะคะ”

แล้วก็เป็นอันว่าเธอถูกเขาจัดการต่ออีกหลายยกโทษฐานที่ปากดี

“วาครับวันหยุดนี้เราไปเที่ยวต่างจังหวัดกันมั้ย”

เหนือสมุทรนั่งอยู่บนโซฟาในห้องทำงาน เขาจับมือหญิงสาวไว้ตอนถาม วันนี้ทั้งคู่กินอาหารกลางวันด้วยกันในห้องทำงานเพราะเหนือสมุทรเลิกประชุมช้า วารินทร์เลยสั่งอาหารมารอ

“พี่เหนือคะถ้าพี่เหนือต้องการเรื่องนั้นวายังไม่พร้อม”

“เราคบกันมาเดือนนึงแล้วนะ พี่อยากได้ความมั่นใจว่าวาจะไม่ทิ้งพี่”

“กลัวว่าพี่เหนือจะทิ้งวามากกว่าค่ะ วาอาจจะไม่ได้หอมหวานอย่างที่พี่เหนือคิดก็ได้”

เธอยิ้มน้อยๆ ทำเอาเหนือสมุทรพูดไม่ออก ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็ใช่ ผู้หญิงคนไหนที่เขาชิมแล้วไม่ถูกใจก็ไม่เคยเก็บไว้กินต่อ แต่กับวารินทร์เขาแอบมั่นใจว่าจะไม่มีทางเป็นแบบนั้นแน่นอน สายตาเสืออย่างเขามันบอกว่าเธอมีดี

“ถ้าไม่พร้อมก็ไม่เป็นไร แต่อย่าให้พี่รอนานนะ พี่ขาดใจตายพอดี”

ขณะที่ทั้งสองคนคุยกันพัชระก็เปิดประตูพรวดพราดเข้ามาเห็นว่าทั้งสองคนนั่งจับมือกันหัวเราะดูสนุกสนาน

“แหม หวานกันจริง” เสียงของโยดาแทรกเข้ามาในโสตประสาท

“มีอะไรรึเปล่าครับพี่ภีม” เหนือสมุทรถามพัชระแต่มือของเขาก็ยังกุมมือวารินไว้ไม่ปล่อย

“ว่าจะคุยงานต่อ แต่ถ้าไม่ว่างเอาไว้ก่อนก็ได้ พอดีเห็นว่าบ่ายกว่าแล้วเลยเข้ามา โทษทีนะที่รบกวน”

“ผมทานข้าวเสร็จแล้วละครับ พี่ภีมนั่งรอก่อน ผมช่วยวาเก็บของแป๊บเดียวเดี๋ยวผมคุยด้วย”

“ไม่เป็นไรค่ะพี่เหนือ จานแค่ไม่กี่ใบเดี๋ยววาเก็บเอง”

วารินทร์แอบเห็นสายตาของพัชระแวบนึงเธอก็รู้ว่าวันนี้เธอคงต้องเจอศึกหนักแน่ ได้แต่ก้มหน้าก้มตาเก็บจานแล้วรีบเดินออกจากห้องทำงานของเหนือสมุทร

“ออกไปสิจะอยู่ทำไม”

เหนือสมุทรออกปากไล่โยดาที่กำลังจะหย่อยก้นลงนั่งบนโซฟาแทนที่วารินทร์

“โยเป็นเลขาพี่ภีมนะทำไมจะอยู่ไม่ได้”

“จะถามอยู่เหมือนกันว่าเมื่อไหร่จะไป กินเงินเดือนฟรีมาตั้งหลายเดือนแล้ว วันๆ ไม่เห็นทำงาน”

“เหนือ!!”

โยดาโกรธจนไฟแทบลุก เหนือสมุทรไม่เคยไว้หน้าเธอสักครั้งไม่ว่าที่ไหนเมื่อไหร่หรือกับใคร

“เอาน่าโยออกไปก่อน พี่จะได้ทำงานสักที”

เมื่อพัชระก็เป็นอีกคนที่ออกปากไล่ โยดาจึงต้องยอมถอย แต่แทนที่จะออกมาทำงานเธอเลือกที่จะเก็บกระเป๋ากลับบ้าน หวยเลยมาตกที่วารินทร์ต้องไล่จัดการงานที่ทำเท่าไหร่ก็ไม่เสร็จของโยดา

แล้วก็ผิดไปจากที่คาดคิดเมื่อพัชระส่งข้อความมาหาเธอขณะที่จะออกจากออฟฟิศว่าไม่ต้องมาหาที่คอนโดเพราะคืนนี้เขามีธุระสำคัญ

“คงไปตามง้อคุณโยละสิ” วารินทร์ถอนหายใจแล้วเปลี่ยนทิศทางเป็นกลับหอพักของตัวเอง

ความคิดเห็น