หมากเม่า
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 24 ยิ่งกว่าเอาแต่ใจ (NC)

ชื่อตอน : ตอนที่ 24 ยิ่งกว่าเอาแต่ใจ (NC)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.7k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ต.ค. 2563 04:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 24 ยิ่งกว่าเอาแต่ใจ (NC)
แบบอักษร

 

 

คลิปวีดีโอฉบับเต็มกำลังเล่นอยู่บนหน้าจอ มุมถ่ายชัดเจนเห็นทั้งหน้าเธอหน้าเขาที่สำคัญเห็นยันหว่างขาที่กำลังเสียดสีกัน

“ปิด!! ปิดเดี๋ยวนี้นะพี่ภีม ฮือๆๆ”

พัชระไม่เพียงไม่ปิด เขากลับถอดเสื้อตัวเองออก

“เอาไปดูไปสิถึงจะมันส์”

วารินทร์ส่ายหน้าพูดไม่ออกเพราะน้ำมูกน้ำตามันท่วมหน้าไปหมด ชายหนุ่มเดินเข้าหาพยายามจะถอดเสื้อผ้าหญิงสาว แต่วารินทร์ขัดขืนปัดป้องจนเขารำคาญ

“อยากดังใช่มั้ย!! เดี๋ยวฉันจัดให้”

แล้วชายหนุ่มก็เดินไปหยิบเอาโน้ตบุ๊คจากลิ้นชักใต้โต๊ะวางทีวีออกมา จัดการล็อกอินเข้าเว็บไซต์ชื่อดังที่คนนิยมดูกันทั่วโลก

“อย่านะพี่ภีม ฮือๆๆๆ”

วารินทร์เดินเข้ามาพยายามจะยื้อแย่ง แต่เธอสู้แรงของพัชระไม่ได้แม้เขาจะใช้มือเพียงข้างเดียวก็ยังสามารถผลักเธอออกได้สบาย ขณะกำลังรออัพโหลดไฟล์ใหญ่วารินทร์ยอมนั่งลงคุกเข่ายกมือไหว้อ้อนวอนเขาทั้งน้ำตา

“พี่ภีมอย่าทำแบบนี้ วายอมแล้ว ฮือๆๆๆๆ วาจะคบกับพี่เหนือ จะยอมนอนกับพี่ อย่าประจานวาเลยนะ ฮือๆๆๆ”

พัชระกดหยุดไฟล์ก่อนที่ทุกอย่างจะไหลลงสู่โลกอินเตอร์เน็ต เขายิ้มพอใจที่ทุกอย่างอยู่ในกำมือ

“ว่าง่ายๆ ตั้งแต่แรกก็ไม่ต้องร้องไห้จนเหนื่อยแบบนี้”

พัชระเอาโน้ตบุ๊ควางลงบนโต๊ะแล้วหันมาจับไหล่สองข้างของหญิงสาวพยุงเธอให้ลุกขึ้นยืน

“ไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตาไป เลอะเทอะแบบนี้ฉันเห็นแล้วจูบไม่ลง”

“ค่ะ ฮึก”

วารินทร์เดินเข้าห้องน้ำอาบน้ำล้างหน้าตามคำสั่งแล้วเดินตัวเปล่าออกมาจากห้องน้ำหวังให้ชายหนุ่มลดความร้ายกาจลงบ้าง เผื่อเธอจะได้มีชีวิตที่สงบสุขมากขึ้น

คนชนะนอนตัวยาวเปลือยกายใต้ผ้าห่มอยู่บนเตียงใหญ่อย่างสบายใจมองภาพเคลื่อนไหวร้อนแรงในทีวี

“รีบๆ ขึ้นมา”

วารินทร์มองภาพในทีวีที่ยังคงเป็นภาพของตัวเองกับชายหนุ่ม ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกอับอาย ถ้ามันถูกเผยแพร่ออกไปเธอคงต้องตายทั้งเป็น

พรึ่บ!!

 

ผ้าห่มที่คลุมกายชายหนุ่มถูกเปิดออกชวนให้มองเห็นส่วนที่กำลังตื่นตัว มันตั้งชัน ปูดโปนขึ้นจนเห็นเป็นเส้นเลือด หญิงสาวไม่อยากมองนานเสหลบสายตาไปทางอื่น พัชระกระชากตัวเธอเข้ามาใกล้แล้วจับนอนหงายลงกับเตียง

“ครางให้ดังแข่งกับเสียงของเธอในทีวีนะ”

ขาสองข้างถูกแยกออก เขาชักรูดลำเอ็นท่อนใหญ่แล้วอัดเข้าโพลงรักรวดเดียวโดยไม่ได้รอให้เธอพร้อม

 

เฮือก!!!

 

หญิงสาวจุกแน่นจนขาที่ถูกกดไว้กับเตียงเริ่มสั่น ริมฝีปากขบเม้มแน่น ขอบตาปริ่มไปด้วยหยาดน้ำตา เขาไม่คิดทะนุถนอมเธอกดกระแทกทั้งๆ ที่ส่วนนั้นยังคงแห้งผาก เขาไม่สนด้วยซ้ำว่าเธอไม่ได้มีอารมณ์ร่วมไปกับเขา หน้าอกสวยถูกขยำจนเนื้อขาวปลิ้นออกตามร่องนิ้ว

“พี่ภีมเบาหน่อยได้มั้ยคะ วาเจ็บ วาไม่ไหวแล้ว” ช่วงล่างแสบสัน ช่วงบนเจ็บปวดจนสะท้าน

“ปล่อยน้ำออกมา ถ้ายังต่อต้านอย่าหาว่าฉันใจร้าย”

“ฮือๆๆ วาไม่อยากทำ พี่ภีมบังคับจิตใจวา” เธอแทบไม่มีสติเพราะเสียงครางบาดหูของตัวเองในทีวี

พัชระเร่งกระแทกจนน้ำคาวระลอกแรกถูกปล่อยออก เขาลุกออกจากตัวเธอ แล้วกระชากคนตัวบางลงจากเตียง

“พี่ภีม จะทำอะไรอีก ฮือๆๆ”

วารินทร์ตกใจมากเมื่อเห็นเขาแหวกม่านเปิดประตูระเบียง แล้วผลักเธอให้ออกมายืนที่ระเบียงใหญ่

“สงบสติได้ มีอารมณ์อยากเมื่อไหร่ค่อยกลับเข้ามา”

แล้วพัชระก็ปิดประตูกระจกกดล็อกแม้วารินทร์จะพยายามเปิดก็เปิดไม่ออก บรรยากาศชั้นบนสุดของคอนโดหรูที่มีลมพัดโกรกตลอดเวลา วารินทร์เริ่มหนาวสั่นและรู้สึกอับอายที่ต้องยืนเปลื้องผ้าอาบแสงจันทร์แบบนี้ โชคดีที่บนระเบียงไม่ได้เปิดไฟ จึงไม่กลัวว่าจะมีใครส่องกล้องมองเห็น

วารินทร์เดินไปนั่งบนเก้าอี้กอดขาตัวเองร้องไห้ เธอก็ยอมทำตามเขาขนาดนี้แล้วทำไมความโกรธของชายหนุ่มยังไม่ยอมลดลง

พัชระนั่งดื่มเบียร์มองเธออยู่เงียบๆ อย่างใช้ความคิด เขาจะต้องทำให้เธอยอมศิโรราบให้ได้ แต่เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงหญิงสาวก็ยังไม่ยอมเคาะกระจกเรียกเขาๆ จึงเดินไปเปิดไฟระเบียงหมายจะให้เธอได้อับอายที่ต้องนุ่งลมห่มฟ้าโชว์สายตาใครต่อใครบนตึกอื่น

แต่หญิงสาวกลับขยับตัวลงไปนั่งอยู่บนพื้นเอาเก้าอี้เป็นที่กำบังตัวเอง พัชระปล่อยเธอนั่งอยู่อย่างนั้นอีกไม่กี่นาทีก็หมดความอดทน

 

ครืดดดดด

 

เมื่อเสียงประตูกระจกถูกเปิด แขนบางก็ถูกฉุดกระชากขึ้นจากพื้น เธอถูกคนตัวใหญ่ดึงแล้วเหวี่ยงลงเตียงอย่างไม่สนใจว่าเธอจะเจ็บ

พัชระตามลงไปทาบทับเธออีกครั้ง เขาไม่สนใจว่าเธอจะพร้อมรึยัง อารมณ์จะมารึไม่ เขาเอาแต่ใจปลดปล่อยน้ำคาวซ้ำๆ เข้ากายเธอ

ค่อนคืนผ่านไปวารินทร์ยังคงนอนไม่หลับ เธอค่อยๆ ลุกขึ้นเพราะกลัวคนที่นอนอยู่ด้านข้างจะตื่น หญิงสาวเดินเข้ามานั่งขดตัวร้องไห้อยู่ในครัว ใช้ความมืดเป็นเพื่อนหลั่งน้ำตา

ฤทธิ์เดชของพัชระในหลายวันมานี้ มันเริ่มทำให้เธอเชื่อว่าพี่ภีมคนดีคนเก่าของเธอคงจากไปแล้วตลอดกาล เหลือเพียงผู้ชายใจร้ายที่มีแต่ความอาฆาตแค้นคนนึงเท่านั้น

อยู่ๆ วารินทร์ก็รู้สึกเจ็บจี๊ดที่ท้องน้อย จึงปาดน้ำตาบนใบหน้าแล้วเดินออกมาที่ห้องรับแขก หยิบกระเป๋าของตัวเองที่ถูกทิ้งไว้เปิดเอาแผงยาออกมา เห็นว่ามันยังเหลืออีกสองเม็ด รอบเดือนใกล้มาแล้วร่างกายเลยส่งสัญญาณเตือน

ขณะที่วารินทร์กำลังกินยาอยู่ในความมืด ไฟที่เคาน์เตอร์ห้องครัวก็ส่องสว่างขึ้นจนเธอตกใจ

“ลุกมาทำอะไรมืดๆ”

“วาหิวน้ำค่ะ”

เธอรีบเอาแผงยาซ่อนไว้ด้านหลัง แต่ก็หลบไม่ทันคนสายตาดีอย่างพัชระ เขาเดินเข้ามาหาแล้วอ้อมไปดึงแผงยามาดู

“รู้จักกินยาคุม กลัวท้องเป็นเหมือนกันเหรอ นึกว่าอยากจะจับฉันซะอีก”

“วาไม่ทำแบบนั้นหรอกค่ะ ไม่รู้ว่าจะทำไปทำไม”

วารินทร์บอกเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กลับสร้างความขุ่นเคืองให้คนฟังอยู่ไม่น้อย

“ดีแล้วที่ฉลาดขึ้นจะได้ไม่ต้องเลี้ยงลูกที่กำพร้าพ่อเพิ่มขึ้นอีกคน”

พอพูดจบชายหนุ่มก็ก้มหน้าลงเริ่มซุกไซร้ซอกคอสาว วารินทร์กำมือแน่นเอาเล็บจิกอุ้งมือตัวเองไว้เพื่อกลั้นน้ำตา แล้วพื้นครัวก็กลายสภาพเป็นสนามรัก

พัชระกดตัววารินทร์นอนลงกับพื้นแล้วสาดอารมณ์โหมใส่เต็มที่ ที่คิดว่าจะไม่ร้องไห้ก็อดน้ำตาไหลไม่ได้ ถึงแม้จะไม่มีเสียงสะอื้นให้ได้ยิน แต่เขาก็ได้เห็นหยดน้ำที่ไหลออกจากตาแถมพัชระยังยิ้มอย่างสะใจ ไม่ได้สนใจจะเก็บซ่อนรอยยิ้มสักนิด

จวนใกล้จะถึงเวลาพระอาทิตย์ขึ้น วารินทร์จึงได้เป็นอิสระจากเขา พัชระลุกขึ้นเดินกลับไปนอนบนเตียงโดยยังทิ้งหญิงสาวให้นอนหายใจหอบอยู่บนพื้นครัว

วารินทร์พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง เธอเจ็บหลัง เจ็บไปทั้งตัว พอมองมาที่หว่างขายิ่งเรียกน้ำตาจากคนที่จิตใจอ่อนแอให้ไหลพราก

และก่อนที่จะหมดแรง มือเล็กคว้าเอาทิชชูแถวนั้น มาเช็ดคราบเลือดคราบคาวที่อยู่บนขาและส่วนที่ไหลนองอยู่บนพื้นห้องกันความอุจาดตาแล้วค่อยๆ เดินไปนอนอยู่ที่โซฟาห้องรับแขก ไม่ยอมกลับเข้าห้องนอนเพราะกลัวว่าพัชระจะลุกขึ้นมาทำอะไรอีก เธออาจจะตายเสียก่อนเพราะความใจร้ายของเขา

 

ได้ยินเสียงของพัชระอีกครั้ง แสงแดดก็ส่องแยงตาสาว แต่เธอลืมตาแทบไม่ขึ้น

“เธอตัวร้อนนี่ เอากันแค่ไม่กี่ทีทำสำออยจะเป็นจะตาย ถ้าจะไม่ไปทำงานก็โทรลาไอ้เหนือเอาเองละกัน”

พัชระทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก็เดินออกจากห้องปิดประตู ทิ้งคนที่คล้ายว่าจะป่วยอย่างไม่แยแส วารินทร์มองนาฬิกาที่กำแพงแปดโมงกว่าแล้ว เธอจึงกดโทรศัพท์หาเหนือสมุทรเพื่อลางาน

“พี่เหนือคะ วาขอลางานหนึ่งวันนะคะ ไม่สบายนิดหน่อย”

(เป็นอะไรมากรึเปล่าเสียงวาไม่ค่อยดีเลย)

“เหมือนจะเป็นไข้ค่ะ” คงเพราะเมื่อคืนเธอนั่งตากลมทั้งๆ ที่ไม่ได้ใส่เสื้อผ้า

(ให้พี่พาไปหาหมอมั้ย นี่วาอยู่ที่ไหนครับเดี๋ยวพี่ไปรับ)

“ไม่เป็นไรค่ะ นอนพักอีกเดี๋ยวคงดีขึ้น” วารินทร์ไม่ได้บอกว่าเธออยู่ที่ไหน

(ถ้าไม่ไหวรีบโทรหาพี่นะ)

“ค่ะพี่เหนือ”

(แล้วเรื่องนั้นละวาเปลี่ยนใจรึยัง พี่ไม่อยากให้วาลาออกเลย)

“แล้ววาจะคิดดูอีกทีนะคะ”

(ครับ วานอนเถอะเผื่อตื่นแล้วจะเปลี่ยนใจ)

“ค่ะพี่เหนือ”

วารินทร์ยิ้มน้อยๆ กับความคิดของชายหนุ่ม เหนือสมุทรดีกับเธอเสมอ แต่ไม่รู้เพราะอะไรพัชระจึงอยากให้เธอไปทำแบบนั้นกับเหนือสมุทร

วางสายจากชายหนุ่มวารินทร์ตั้งใจจะเข้าห้องไปนอนต่อ แต่พอเดินเข้าไปเหลือบมองเห็นโน้ตบุ๊คที่พัชระไม่ได้เก็บเข้าลิ้นชัก เครื่องไม่ได้ถูกปิดมันแค่เข้าสู่โหมดจำศีล

เธอตั้งใจจะเข้าไปลบคลิปวีดีโอนั้น แต่สะดุดตาเอาหน้าต่างบานหนึ่งพัชระเปิดค้างไว้ มันเป็นหน้าต่างที่เขาค้นหาชื่อใครบางคนที่เธอรู้จัก ยลรตี อัครนาวาวิน

วารินทร์มือสั่นไม่รู้ว่าชายหนุ่มคิดอะไรถึงได้ค้นหาประวัติของผู้มีพระคุณของเธอ

“พี่ภีมต้องการอะไรกันแน่ จะทำอะไร”

หญิงสาวถอนหายใจเปลี่ยนเป็นหาไฟล์ที่เธอต้องการจะลบ แต่หาเท่าไหร่ก็ไม่พบ พัชระคงซ่อนไฟล์เอาไว้ เรื่องการใช้งานคอมพิวเตอร์เธอเก่งสู้เขาไม่ได้ มันเป็นแบบนี้ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้ว

วารินทร์ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงกับการนั่งค้นหาไฟล์ จนต้องถอดใจ ลุกไปอาบน้ำกลับหอพักแทนการนอนต่อ ได้แต่หวังว่าคืนนี้เธอคงจะไม่ถูกเรียกให้กลับมาอีก ได้แต่หวังว่าเมื่อคืนเขาคงจะตักตวงจากร่างกายเธอจนอิ่มแล้ว

ความคิดเห็น