หมากเม่า
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 23 ภาพและเสียง

ชื่อตอน : ตอนที่ 23 ภาพและเสียง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 11k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ย. 2563 21:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23 ภาพและเสียง
แบบอักษร

 

 

แล้วสิ่งที่พัชระไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น วันต่อมาเขาได้รู้จากเหนือสมุทรว่าวารินทร์ไปยื่นใบลาออกที่ฝ่ายบุคคล

แต่กว่าที่เหนือสมุทรจะได้รับเอกสารก็ช่วงบ่ายแล้ว ซึ่งวันนี้วารินทร์ขอลาครึ่งวันเพื่อกลับบ้านที่นครปฐม โทรไปหาเธอก็ไม่รับสาย มันทำให้เขาร้อนใจจนต้องมาคุยกับพัชระ

“นี่พี่ภีมมากดขี่อะไรเลขาผมรึเปล่าครับวาถึงได้ตัดสินใจแบบนี้”

สายตาชำเลืองมองไปที่โยดาที่กำลังนั่งอ่านนิตยสารดาราในเวลางานอย่างผ่อนคลาย

“นายหมายถึงเรื่องอะไร”

พัชระไม่เข้าใจแต่เมื่อเห็นเอกสารที่เหนือสมุทรยื่นให้ เขางงยิ่งกว่าเพราะไม่คิดว่าวารินทร์จะตัดสินใจลาออก ที่เขาเคยพูดขู่เอาไว้ว่าจะบอกเรื่องสัมพันธ์ให้เหนือสมุทรรู้ เธอคงไม่กลัวอีกแล้ว นึกไปก็โมโหที่หญิงสาวกล้าแข็งข้อกับเขา

“ก็แค่ใบลาออก เลขาคนเดียวหาที่ไหนก็ได้สมัยนี้คนตกงานเยอะแยะ” พัชระแกล้งทำไม่แยแสทั้งที่จิตใจร้อนรุ่ม

“นั่นสิเหนือจะอะไรนักหนา ทำอย่างกับแม่นั่นทำงานดีตาย”

“แต่อย่างน้อยวาก็ไม่เคยเอาเวลางานมานั่งอ่านนิตยสารแบบเธอนะโย ที่เธอได้เข้ามาทำงานที่นี่ก็เพราะฉันเห็นแก่พี่ภีมไม่ได้แก่ความสามารถของเธอนะ”

“เหนือ!!”

“พอแล้วๆ เดี๋ยวถ้ามีโอกาสฉันจะถามเลขานายให้ก็แล้วกันว่าอึดอัดใจอะไรรึเปล่าอยู่ๆ ถึงได้ลาออก”

“ผมโทรหาวาจะสิบกว่าสายแล้วแต่เธอไม่รับ ไม่รู้นั่งรถกลับบ้านจะมีอุบัติเหตุอะไรรึเปล่า”

“ฉันว่านายกำลังฟุ้งซ่านเดี๋ยวฉันเคลียร์เรื่องนี้เอง”

 

ฝ่ายวารินทร์ที่เดินทางออกจากกรุงเทพตั้งแต่เที่ยง มาถึงบริษัทที่เธอหมายตาไว้ทันได้ยื่นใบสมัครที่ฝ่ายบุคคล

เมื่อวานหลังจากแยกกับพัชระเธอก็ไปหาซื้อหนังสือรับสมัครงาน เผื่อว่าจะมีบางบริษัทไม่ได้ใช้บริการเว็บไซต์ฝากประวัติในอินเตอร์เน็ต แล้วก็ได้เจอบริษัทหนึ่งที่เธอมองว่าน่าสนใจ

วารินทร์ตัดสินใจลาออกแม้ว่าจะยังไม่ได้งานใหม่เพราะเธอไม่อาจทนเห็นหน้าคนใจร้ายอย่างพัชระได้อีกแล้ว ยังพอมีเวลาเหลืออีกหนึ่งเดือนให้เธอหางานและถ้าเธอไม่เลือกมากนักก็คงไม่ยากที่จะได้งานเร็วๆ นี้

“วาทำไมอาทิตย์นี้กลับมาเร็ว”

ยลรตีถามอย่างแปลกใจเมื่อเห็นหน้าของวารินทร์ในเย็นวันศุกร์ เธอหันไปมองที่ประตูหน้าบ้านแอบตั้งความหวังเผื่อว่าจะมีใครตามมาส่งวารินทร์

“วารีบกลับมาให้ทันยื่นใบสมัครงานที่ทำงานใกล้ๆ บ้านเราค่ะ”

“วาจะลาออกเหรอลูก ทำไมละที่ทำงานไม่ดีแล้วเหรอ”

“เปล่าค่ะคุณป้า วาอยากกลับมาอยู่ใกล้ๆ ลูก ความจริงวายื่นใบลาออกแล้ว ไม่รู้จะหางานใหม่ทันรึเปล่า แต่วาจะพยายามไม่ให้เป็นภาระของคุณป้ามากไปกว่านี้นะคะ”

“ภารง ภาระอะไรกัน นี่เรามีอะไรไม่สบายใจนอกเหนือจากเรื่องงานรึเปล่า”

คนอาบน้ำร้อนมาก่อนสังเกตเห็นความไม่สบายใจที่หลุดออกมาจากแววตา

“ไม่มีค่ะ”

“แล้วกับคุณพัชระเจ้านายวาคนนั้นละ ใช่เจ้านายธรรมดาๆ แน่รึเปล่า” เจ้านายที่ไหนวันหยุดจะขับรถมาส่งลูกน้องถึงบ้าน

“เขาเป็นแค่เจ้านายจริงๆ ค่ะไม่ได้มีอะไร”

“เอาเถอะๆ ถ้าวาคิดดีแล้วป้าก็ไม่ว่าอะไรหรอก ขึ้นไปอาบน้ำให้สบายตัวไปป่านนี้เจ้าแสบคงใกล้จะทำการบ้านเสร็จแล้ว”

วันหยุดผ่านไปอย่างมีความสุขจนวารินทร์รู้สึกไม่อยากกลับไปทำงานอีก ชั่วเสี้ยวหนึ่งในใจอยากจะขอลางานต่อแต่ก็อดสงสารเหนือสมุทรไม่ได้อย่างน้อยเขาก็เป็นเจ้านายที่ดีกับเธอมาก คงต้องกลับไปทำงานให้เขาอย่างเต็มที่สำหรับระยะเวลาที่เหลือ

วารินทร์ปิดโทรศัพท์ตั้งแต่กลับถึงบ้านของยลรตี พอเปิดเครื่องอีกครั้งก็เห็นมีข้อความเข้าว่ามีคนโทรหาเธอนับสิบสาย ทั้งหมดเป็นเบอร์ของเหนือสมุทร เธอจึงโทรกลับไปหา แต่เหนือสมุทรไม่ได้รับสาย จนกระทั่งพักใหญ่เขาจึงโทรกลับมา

“มีอะไรรึเปล่าคะพี่เหนือ” วารินทร์ถามทั้งๆ ที่รู้ว่าเขาต้องการคุยเรื่องอะไร

(วาพี่ได้ใบลาออกแล้วนะ มันเกิดอะไรขึ้น วาอึดอัดใจเรื่องอะไรรึเปล่า ถ้าเป็นเรื่องที่ต้องสอนงานคนไม่เอาไหนอย่างโยดา เดี๋ยวพี่จะบอกพี่ภีมให้ วาจะได้ไม่ต้องทำงานนี้อีก)

“ไม่ใช่หรอกค่ะพี่เหนือ วาแค่อยากกลับมาอยู่ใกล้ๆ ลูก ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องงานหรอกค่ะ”

(ลองคิดดูใหม่ได้มั้ย ถ้าวาอยากเจอลูกพี่ให้วาลางานได้นะ หรือจะย้ายมาเรียนใกล้ๆ ออฟฟิศพี่ก็อนุญาตให้พามาหลังเลิกเรียนได้)

“วาเกรงใจค่ะพี่เหนือ”

เธอยังไม่เคยเห็นมีพนักงานคนไหนหอบลูกมาเลี้ยงในเวลางาน แค่ช่วงปิดเทอมที่ผ่านมา ลูกชายเธอก็ทำคนในออฟฟิศวุ่นวายไปไม่น้อย

(พี่อยากให้วาค่อยๆ คิด พี่จะยังไม่เซ็นอนุมัติให้ก็แล้วกัน)

เหนือสมุทรทิ้งท้ายแล้วรีบวางสายไป วารินทร์เงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์ก็ต้องตกใจเมื่อเห็นรถของพัชระมาอยู่ที่หน้าประตูบ้าน รปภ.กำลังเปิดรั้วให้แล้วเขาก็ขับรถเข้ามาจอดที่หน้าตึก

วารินทร์กำลังจะกลับขึ้นชั้นบน แต่เห็นลูกชายของเธอที่เล่นอยู่แถวนั้นวิ่งเข้าไปหาพัชระที่ในมือมีของเล่นมากมาย

“แม่คร้าบบบบ ลุงภีมมารับแม่ครับ” พอตเตอร์วิ่งหน้าบานเข้ามาในบ้านพร้อมของเล่นหอบใหญ่

“ใครมาน่ะ” เสียงยลรตีนำมาก่อนที่ตัวของเธอจะเดินมาถึง

“สวัสดีครับคุณยลรตี” พัชระยกมือไหว้ ยลรตีดีใจจนแทบเก็บอาการไว้ไม่อยู่ที่ได้เจอลูกชาย

“ภี...คุณพัชระ มาหายัยวาเหรอคะ” เธอไม่กล้าคิดว่าลูกชายจะตั้งใจมาหาเธอ

“ครับ ผมมารับวากลับกรุงเทพ”

“วากลับเองได้ค่ะ คงไม่ต้องรบกวน”

“เมื่อวันก่อนฉันเห็นข่าวรถตู้ตกทางด่วนตายยกคันก็เลยอดเป็นห่วงเธอไม่ได้”

เรื่องปั้นน้ำเป็นตัวนี่ของถนัดวันๆ นั่งอ่านแต่ข่าวเศรษฐกิจ วารินทร์แอบคิดในใจ

“แม่ไปกับลุงภีมเถอะครับพอตเตอร์เป็นห่วง”

“นั่นสิวาไหนๆ คุณพัชระก็อุตส่าห์มารับนะ”

มีแต่คนคะยั้นคะยอจนวารินทร์อึดอัด ได้แต่แอบโกรธพัชระอยู่ในใจไม่กล้าแสดงออกเพราะกลัวยลรตีจะสังเกตุเห็น

“ค่ะคุณป้า”

“ถ้าอย่างนั้นอยู่ทานมื้อเย็นด้วยกันก่อนนะคะคุณพัชระ” ยลรตีอยากมองหน้าลูกชายนานขึ้นอีกนิด

“คงไม่ดีกว่าครับผมไม่อยากเสียเวลารถติด”

ยลรตีหน้าเสียแต่เธอก็ทำใจไว้บ้างแล้วคงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทำให้ลูกชายหายโกรธ

ตลอดทางที่วารินทร์นั่งรถกลับมาพร้อมพัชระ เธอแกล้งทำเป็นหลับ เธอไม่อยากพูดกับเขา

“พี่ภีมส่งวาแถวนี้ก็ได้ค่ะ เดี๋ยววานั่งรถกลับหอเอง”

พอรถเข้าเขตกรุงเทพวารินทร์จึงเอ่ยปาก แต่พัชระกลับทำนิ่งเฉยเหมือนไม่ได้ยินในสิ่งที่เธอบอก เขายังคงขับรถต่อไปเรื่อยๆ หนำซ้ำยังเลี้ยวขึ้นทางด่วนทำให้เธอหมดสิทธิ์ลง

แล้วก็ไม่ผิดไปจากที่คิดไว้เขามุ่งหน้าตรงกลับคอนโด เมื่อรถวิ่งเข้าประจำช่องจอด วารินทร์รีบเปิดประตูรถเดินดุ่มหนีเขาเพื่อจะกลับหอพัก เธอไม่ต้องการสานสัมพันธ์ลับๆ กับเขาต่ออีกแล้ว

หมับ!!

 

“เธอคิดว่าที่ฉันอุตส่าห์ถ่อไปรับถึงนครปฐม แค่จะพาเธอนั่งรถกลับมาสวยๆ สบายๆ อย่างนั้นเหรอ หรือว่าเธอคิดจริงๆ ว่าฉันเป็นห่วง?” พัชระพุ่งตามลงจากรถมาดึงแขนของวารินทร์ไว้อย่างแรง

“วาไม่กล้าคิดหรอกค่ะ คนอย่างพี่ภีมคงห่วงใครไม่เป็น”

เขาไม่ใช่พี่ภีมคนเดิมของเธออีกแล้ว ไม่มีอะไรเหมือนเดิมสักอย่างมีแต่เธอที่แอบเพ้อกับสัมพันธ์หลอกลวงนั้นคนเดียว

“ก็ไม่ได้โง่มากนักนี่ ขึ้นไปข้างบนกับฉันคืนนี้เธอต้องอยู่ที่นี่”

“วาบอกแล้วไงคะว่าจะไม่นอนกับพี่ภีมอีก อยากจะไปบอกอะไรพี่เหนือก็เชิญวาไม่แคร์อีกแล้ว” ยิ่งเธอทำเป็นไม่สนใจเขาๆ ก็ยิ่งโมโห

“แล้วถ้าฉันมีทั้งภาพและเสียงตอนที่เธอกำลังครางละ ให้ไอ้เหนือดูคนเดียวคงไม่สะใจ”

“ไม่จริง!! พี่ภีมไม่ต้องมาขู่วา!!”

ถึงปากจะตอบโต้ แต่มือเธอสั่นแอบหวั่นในใจลึกๆ ว่าเขาจะพูดเรื่องจริง

“ถ้าเธอไม่เชื่อก็เชิญกลับไปตอนนี้เลย รับรองพรุ่งนี้เธอได้ดังทั่วออฟฟิศแน่ ในฐานะดาวดวงใหม่ในเวบโป๊”

พัชระยิ้มมุมปากอย่างคนที่เหนือกว่า เขาปล่อยมือจากแขนของวารินทร์ สองมือล้วงกระเป๋าแล้วเดินนำไปขึ้นลิฟต์ วารินทร์ยืนนิ่งเครียดกลัวว่าทุกอย่างที่เขาพูดจะไม่ใช่แค่คำขู่เฉยๆ

สองขาเริ่มสั่นแล้วตัดสินใจก้าวตามเขาเดินเข้าลิฟต์ ที่พัชระยังกดรออยู่ เขาอ่านใจวารินทร์ออกเสอมว่าไม่มีทางที่เธอจะกล้าปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปได้

“ไหนละคะของที่พี่ภีมมี” วารินทร์ถามทันทีที่เดินเข้ามาในห้อง

“ใจเย็นๆ น่า ไปอาบน้ำก่อนไป”

“วาไม่อาบค่ะ พี่ภีมก็แค่หลอกวาว่ามีไอ้ของบ้าๆ นั่น” พัชระยักไหล่แล้วเดินเข้าห้องนอน

“เข้ามาสิ อยากดูไม่ใช่เหรอ”

วารินทร์ไม่กล้าเดินตามเข้าไปกลัวว่าเขาจะเล่นลูกไม้ แต่พอได้ยินเสียงจากทีวี ความระแวงก็ลดน้อยลง คิดว่าถ้าเขาหลอกเธอมานอนด้วย อย่างมากก็แค่ยอมเสียให้เขาอีกสักครั้งคงไม่เป็นไร

ยิ่งเดินเข้ามาใกล้ก็ยิ่งได้ยินเสียงชัดมากขึ้น เสียงครวญครางเหมือนหนังโป๊ทั่วๆ ไป แต่ต่างตรงที่นักแสดงสาวในภาพคือตัวเธอเอง

“ไง ถึงกับพูดไม่ออกเลยเหรอ คนอย่างฉันไม่เคยโกหก”

วารินทร์ยืนเอามือปิดปากที่กำลังอ้าค้าง ภาพของตัวเธอกำลังเร่าร้อนอยู่บนท่อนเอ็นของชายหนุ่มที่มองไม่เห็นหน้าว่าเป็นใคร

“ฮือๆๆๆ ไอ้คนสารเลว”

มือบางหวังรัวทุบลงบนอกแกร่ง แต่พัชระกลับรวบเอามือของคนที่กำลังจะไร้เรี่ยวแรงไพล่หลังไว้

“นี่แค่บางส่วนนะ ฉันตัดต่อเอาไว้เผื่อต้องส่งให้ใครดู ฉบับเต็มมันส์กว่านี่เยอะ เธอร่านได้ใจเชียวละ”

“กรี๊ดดดด หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ ฮือๆๆๆ”

วารินทร์ทนฟังที่เขาพูดพล่ามออกมาไม่ได้ เธอกรีดร้องฟูมฟายเหมือนคนบ้า จนพัชระต้องผลักเธอล้มลงไปกองกับพื้นเพราะทนฟังเสียงเล็กแหลมไม่ไหว

“ไหนๆ ก็จะลาออกอยู่แล้ว ส่งให้ไอ้เหนือมันดูสักหน่อยก็คงไม่เป็นไร”

“อย่านะพี่ภีม!! ทำไมต้องทำกับวาขนาดนี้ด้วย ฮือๆๆ ถ้าพี่ยังโกรธยังเกลียดวาอยู่พี่ไม่ต้องมายุ่งกับวาก็ได้ ทำไมต้องทำร้ายวาแบบนี้ อือๆๆๆ”

“ทำแค่นั้นคนอย่างเธอจะรู้สึกอะไรละวารินทร์ แบบเธอมันต้องตายทั้งเป็นเท่านั้น จำไว้!!” เขาเอานิ้วมือผลักศีรษะเธอเบาๆ เพื่อแสดงออกถึงความเหยียดหยาม

“วาขอโทษที่เคยทำให้พี่เจ็บ ตอนนั้นพี่ภีมคงเสียใจมาก แต่อยากให้พี่ภีมรู้ไว้ว่าวาไม่ได้ตั้งใจ วาก็เจ็บไม่น้อยไปกว่าพี่เลย ฮือๆๆๆ”

น้ำตาและคำของโทษของวารินทร์ไม่ได้ทำให้ความโกรธของพัชระลดลง เขากลับยิ่งโกรธมากขึ้นเมื่อนึกถึงวันที่ตัวเองเสียใจจนแทบไม่เหลือความเป็นผู้เป็นคน นานนับหลายปีกว่าที่เขาจะแข็งแกร่งเช่นวันนี้

“เลิกเล่นละครได้แล้ว น้ำตาของคนอย่างเธอมันไม่มีค่า”

“ต้องให้วาทำยังไงพี่ภีมถึงจะยอมยกโทษให้ แล้วไม่ทำลายชีวิตที่เหลือของวา ฮึก”

พัชระยิ้มอย่างสาแก่ใจกับท่าทางยอมแพ้ของคนที่อยู่ตรงหน้า

“ยกเลิกใบลาออกซะ แล้วเธอก็ไปตกลงคบกับไอ้เหนือซะ แต่มีข้อแม้ว่าห้ามนอนกับมัน แล้วต้องมาหาฉันที่นี่ทุกครั้งที่ฉันเรียก”

วารินทร์หยุดร้องไห้ เธอตกตะลึงกับความคิดของพัชระ โกรธเกลียดเธอๆ เข้าใจ แต่ทำไมต้องให้เธอไปคบกับเหนือสมุทร

“ทำไมต้องให้วาไปคบกับพี่เหนือ”

“ไม่ต้องถามเธอมีหน้าที่แค่ทำตามที่ฉันสั่งก็พอ”

“เงื่อนไขของพี่วาทำไม่ได้หรอก จริงๆ พี่ภีมน่าจะรู้จักพี่เหนือดีกว่าวาด้วยซ้ำ เรื่องที่จะให้คบกันแต่ห้ามมีอะไรกันมันจะเป็นไปได้ยังไง”

“อยากเอากับมันจนตัวสั่นเลยสินะ”

“ใม่ใช่!! วาไม่ได้รักพี่เหนือแล้วจะให้จะนอนกับพี่เหนือได้ยังไง”

“หึ ถ้าอย่างนั้นเธอก็คงรักพ่อฉันด้วยใช่มั้ย!!”

ความโกรธยิ่งปะทุขึ้นไปอีกเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ครั้งนั้น เขาตะคอกจนวารินทร์กลับมาสะอื้นอีก เธอเม้มปากแน่นไม่มีคำแก้ตัวใดๆ

พัชระคาดหวังอยากได้คำแก้ตัว แต่วารินทร์กลับเงียบน้ำตาไหลพราก เขาหยิบรีโมทที่วางไว้มากดอีกไม่กี่ทีหน้าจอก็มีภาพที่ต้องการ

“เดี๋ยวเธอจะหาว่าฉันพูดไม่จริง”

 

 

 

ความคิดเห็น