หมากเม่า
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 22 ประชุมนอกสถานที่

ชื่อตอน : ตอนที่ 22 ประชุมนอกสถานที่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.8k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ต.ค. 2563 22:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 22 ประชุมนอกสถานที่
แบบอักษร

 

 

วารินทร์หมดเรี่ยวแรงเดิน จนต้องนั่งรถแท็กซี่กลับหอพัก เธอตั้งใจขัดคำสั่งเขาเพราะทนอยู่ในห้องนั้นต่อไม่ไหว ภาพพัชระแหวกขาโยดาแล้วตอกตรึงยังติดตา มันช่างไม่แตกต่างจากที่เขาเพิ่งทำกับเธอ

พอพัชระออกไปพ้นประตูคอนโด วารินทร์ก็นั่งร้องไห้เหมือนคนขาดใจ เมื่อเริ่มมีสติจึงกลับมาที่นี่ เธอไม่อยากอยู่กับเขาอีกต่อไปแล้วไม่ว่าจะในฐานะอะไรก็ตาม

วารินทร์ล็อกประตูห้องแน่นหนา ปิดโทรศัพท์มือถือ เธอไม่ต้องการติดต่อเขา แล้วนั่งกอดเข่าร้องไห้

วันรุ่งขึ้นวารินทร์ไปทำงานด้วยจิตใจอันบอบช้ำ แต่ยิ่งทุกข์ระทมเมื่อเห็นโยดาควงแขนพัชระมาทำงานพร้อมกันตอนเช้า เขาไม่ได้มาหาเธอที่ห้องแถมยังไม่ได้โทรหาเธอด้วยซ้ำ เธอปิดโทรศัพท์เก้อ

“เฮ้ยเหนือฉันว่าจะให้โยลองมาฝึกงาน” พัชระเดินเข้ามาคุยกับเหนือสมุทรในห้อง

“ตำแหน่งอะไรครับ” เหนือสมุทรถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

“ผู้ช่วยเลขานายไง ถ้าทำได้ฉันอาจจะรับมาเป็นเลขาส่วนตัว จะได้ไม่ต้องรบกวนเวลาหลังเลิกงานเลขานายบ่อยๆ”

“ก็เอาสิครับพี่ แต่พี่ภีมแน่ใจเหรอครับว่าโยจะทำไหว”

“ก็แค่ให้ลอง ทำไม่ไหวก็บาย”

“แล้วจะให้เริ่มงานเมื่อไหร่ครับ”

“วันนี้เลย”

 

จากนั้นพัชระก็เรียกวารินทร์เข้าไปในห้อง เธอแทบจะไม่สบตาเวลาที่เขาพูด แต่ก็ต้องทนยืนหูอื้อรับคำสั่งเมื่อพัชระต้องการให้โยดามาทำงานร่วมกับเธอ

“ฉันจะให้โยมาฝึกงานเลขากับเธอ อะไรที่เป็นงานในส่วนของฉันให้สอนโยทั้งหมด แต่ก่อนส่งเข้ามาเธอต้องตรวจทานก่อนอีกรอบ”

“ค่ะ”

“แล้วเดี๋ยวให้ช่างเอาโต๊ะทำงานอีกตัวมาตั้งข้างโต๊ะเธอก็แล้วกันจะได้สอนงานกันง่ายๆ”

“อะไรกันคะพี่ภีมไม่ได้ให้โยนั่งอยู่กับพี่ภีมในห้องนี้เหรอคะ ไหนว่าจะให้โยอยู่ด้วยตลอดไง” โยดาท้วงที่ยอมมาทำงานด้วยเพราะพัชระว่าจะได้อยู่ใกล้กันตลอด

“ถ้าโยจะทำงานในห้อง พี่ก็คงต้องย้ายโต๊ะวารินทร์เข้ามาในนี้ด้วย เพราะพี่คงไม่มีเวลาสอนงานโย แต่ถ้าโยจะเปลี่ยนใจไม่ทำพี่ก็ไม่ว่านะ”

“ก็ได้ค่ะ โยนั่งข้างนอกก็ได้” ดีกว่าไม่ได้อยู่ใกล้พัชระเลย

เมื่อคืนหลังจากแยกกันตอนกินข้าว เขาก็โทรหาเธอให้มาทำงานเป็นเลขาเขา ไอ้ที่คิดว่าจะแอบมีอะไรกับเลขาของเหนือสมุทรคงไม่ใช่เรื่องจริง เพราะถ้าใช่คงไม่ให้มานั่งทำงานคู่กันแบบนี้ ส่วนคนที่เขาหิ้วมากินเป็นใครเดี๋ยวค่อยสืบ แต่ที่แน่ๆ เสียงครางของเธอเมื่อวานดังเสียดไปถึงหัวใจแน่ถ้ามีคนที่แอบมาลักกินซ่อนอยู่แถวนั้น

แล้วทุกอย่างก็ยุ่งยากขึ้นไม่ต่างจากที่วารินทร์คิด เพราะนอกจากโยดาจะไม่ยอมเรียนรู้งานแล้วยังไม่ทำอะไรสักอย่างแม้แต่ช่วยรับโทรศัพท์ของพัชระเวลาที่เขาไม่อยู่

แต่พอพัชระกลับมาก็ดึงเอางานที่เธอทำไว้เข้าไปส่ง แถมยังใช้เธอต่ออีกทอดเมื่อพัชระสั่งให้ชงกาแฟ งานของเธอกลายเป็นเพิ่มขึ้นเมื่อมีคนมาถ่วงความคล่องตัว งานของเหนือสมุทรก็พลอยจะช้าลงเพราะต้องคอยฟังโยดาสั่งนั่นนี่

“ไหวมั้ยครับวา ถ้าไม่ไหวพี่จะบอกพี่ภีมให้” เหนือสมุทรเอ่ยปากถามวารินทร์เมื่อโยดามาฝึกงานผ่านไปได้สามวัน

“พอได้ค่ะพี่เหนือ อย่าเพิ่งบอกคุณพัชระเลยนะคะ วาจะพยายามให้มากขึ้น”

พูดไปก็เท่านั้นจะถูกหาว่าไม่มีน้ำใจซะเปล่าๆ สอนงานแค่นี้ก็ไม่ได้ แต่ไปๆ มาๆ กลับหนักข้อขึ้นเมื่ออีกไม่กี่วันถัดมาความเลินเล่อทำให้โยดาหยิบเอกสารสำคัญในการประมูลของพัชระผิด ส่งเข้าเครื่องย่อยกระดาษ แล้วกลายเป็นว่าโยนความผิดพลาดนั้นให้กับวารินทร์

“เธอทำงานยังไงวารินทร์ เอกสารสำคัญพวกนั้นฉันต้องใช้บ่ายนี้”

“เดี๋ยววาไปทำสำเนาให้ใหม่นะคะ ยังมีที่พี่เหนืออีกชุด”

“สะเพร่าที่สุดถ้าฉันเอาไปใช้ไม่ทันจะเกิดอะไรขึ้น โครงการใหญ่แบบนี้ทำไมไม่เก็บเอกสารให้ดี!!”

“นั่นสิคะพี่ภีม ดันเอามาวางตรงกองกระดาษไม่ใช้แล้ว โยจะไปรู้ได้ยังไงว่าเป็นเอกสารสำคัญ” โยดารีบสำทับทันที

“ห่วยจริงๆ ไม่รู้ไอ้เหนือทนใช้งานเลขาแบบนี้ได้ยังไง ออกไปทำมาใหม่เลย ถ้างานฉันเสียหายแม้แต่นิดคอยดูกันบ้าง ออกไป!!”

พัชระเกรี้ยวกราดใส่วารินทร์จนเธอน้ำตารื้นอยู่ที่ขอบตา เธอนั่งทำงานให้เขาจนตอนเที่ยงไม่ได้ออกไปกินข้าว แต่เขากลับควงโยดาออกไปร้านอาหารหรู

“วันหลังพี่ภีมต้องพาโยไปทานร้านนี้อีกนะคะ สเต็กเนื้อนุ่มดี๊ดี โยชอบ”

พัชระยิ้มให้โยดาแล้วเดินกลับเข้าห้องทำงาน เมื่อเห็นเจ้านายเดินเข้าห้องชายหนุ่มรุ่นน้องที่ยืนด้อมๆ มองๆ จึงโผล่ออกมา วันนี้ทางสะดวกเพราะเหนือสมุทรไม่เข้าบริษัทตั้งแต่เช้า

“พี่วาครับ ผมเห็นพี่วาไม่ได้ลงกินข้าว ผมเลยซื้อสลัดผลไม้มาให้”

เขากินข้าวเสร็จกลับขึ้นมาเห็นวารินทร์ยังทำงานง่วนเลยกลับลงไปที่ร้านค้าใต้ตึกแล้วเลือกซื้อในสิ่งที่คิดว่าผู้หญิงต้องชอบกิน

“ขอบคุณมากนะนนท์ เดี๋ยวพี่จ่ายเงินให้นะ”

“ไม่เป็นไรหรอกครับผมซื้อมาฝาก” นนท์ยิ้มร่าแล้วเดินจากไปเพราะกลัวว่าวารินทร์จะหยิบเงินให้

“แหม เสน่ห์แรงไม่เบาเหมือนกันนะ พอเหนือไม่อยู่ก็มีผู้ชายซื้อของมาให้กิน เหนือรู้รึเปล่าเนี่ยว่าเด็กนั่นมาขายขนมจีบเธอ”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ นนท์เป็นคนมีน้ำใจ”

โยดาแต่งหน้าทาปากเสร็จก็เดินนวยนาดเข้าไปหาพัชระอีกรอบ

“พี่ภีมน่าจะเตือนเหนือหน่อยนะคะว่ามัวแต่ชักช้าระวังจะโดนสุนัขคาบไปรับประทาน”

“หืม โยพูดเรื่องอะไร”

“ก็เมื่อกี้สิคะ มีเด็กหนุ่มหน้าใสไม่รู้ทำงานอยู่แผนกไหนเอาของกินมาให้วารินทร์ สลัดผลไม้ร้านดังซะด้วย สงสัยคงเฝ้าอยู่เลยรู้ว่ายัยนั่นไม่ได้กินข้าวกลางวัน” พัชระเดาหน้าเด็กหนุ่มได้ทันที

“โยก็บอกเองสิพี่ไม่ชอบยุ่งเรื่องพวกนี้ เดี๋ยวพี่จะออกไปข้างนอกนะวันนี้โยกลับบ้านเองละกัน”

“ให้โยไปด้วยนะคะ”

“พี่จะออกไปทำงาน โยอยู่รับโทรศัพท์ให้พี่ดีกว่า จะนั่งทำงานอยู่ในห้องพี่ก็ได้นะ”

โยดายิ้มเป็นปลื้มที่ชายหนุ่มให้ความสำคัญกับเธอแต่พอคล้อยหลัง เขาเดินออกจากห้องกลับสั่งให้วารินทร์ติดตามเขาออกไปทำงานข้างนอกโดยอ้างว่าได้บอกกับเหนือสมุทรแล้ว

“แล้วคุณโยละคะ เธอเป็นเลขาของพี่ภีม น่าจะเป็นเธอมากกว่าที่เหมาะกับงานนี้”

“ฉันต้องการเลขาที่ชำนาญ โยดายังไม่เหมาะ ฉันให้เวลาเก็บของห้านาทีแล้วตามไปที่รถ ถ้าช้าแล้วงานเสียหายฉันจะให้ฝ่ายบุคคลออกใบเตือน”

เขาเดินจากไปทิ้งไว้แต่คำข่มขู่ วารินทร์ยอมไปกับเขา แต่พอเข้าไปในที่ประชุมของลูกค้า เขากลับไม่ได้ชายตามองเอกสารที่เธอทำให้ เขาพูดทุกอย่างตามที่เขียนอยู่ในนั้นได้อย่างเป็นธรรมชาติ

“จริงๆ พี่ภีมไม่เห็นต้องโมโหเลยนี่คะ เรื่องที่เอกสารเสียหาย ในเมื่อพี่ภีมจำทุกอย่างได้” วารินทร์ถามเขาหลังจากขึ้นรถเมื่อเสร็จงานประชุมที่บริษัทลูกค้า

“แล้วเธอจะให้ฉันเดินตัวเปล่า ไม่มีเอกสารอะไรติดตัวมาคุยกับลูกค้าเลยเหรอ”

“บอกกันดีดีก็ได้นี่คะ อีกอย่างมันไม่ใช่ความผิดวา” เธอคิดจะพูดต่อแต่ก็หยุดตัวเองไว้

“ฉันรู้ ฉันเป็นคนเอาเอกสารเธอไปวางไว้ตรงนั้นเอง” เขาส่งยิ้มร้ายให้ เป็นเขาเองที่ตั้งใจให้มันผิดพลาด

“พี่ภีมทำแบบนี้ทำไมคะ!!”

“ก็ใครใช้ให้เธอไม่เชื่อง กล้าดียังไงถึงขัดคำสั่งฉัน!!” เขาบีบแขนของเธออย่างแรง

“แล้วที่พี่มีอะไรกับคุณโยต่อหน้าวาละคะ พี่ภีมทำได้ยังไง ฮือๆๆ ทำไมต้องใจร้ายกับวาขนาดนี้ ฮือๆๆ”

“เธอยังเคยเดินเข้าห้องพ่อต่อหน้าต่อตาฉันเลย จำไม่ได้แล้วรึไง ส่วนฉันจะนอนกับใครมันก็เป็นเรื่องของฉันอย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยโสเภณีอย่างเธอไม่มีสิทธิ์มาโวยวาย!!”

เพี๊ยะ!!

 

“คนเลว ฮือๆๆ ต่อไปนี้วาจะไม่นอนกับพี่ภีมอีกแล้ว ไอ้คนสกปรก!!” วารินทร์ทั้งตบทั้งแผดเสียงใส่

“ถ้าเธอมีปัญญาหนีฉันได้ก็ลองดู”

“ฮือๆๆๆๆ”

สองมือบางพยายามทุบตี แต่กลับถูกพัชระผลักออกจนตัวเธอกระเด็นไปกระแทกกับประตูรถ

“ลงไป!! ถ้าเก่งนักก็คงมีปัญญากลับบ้านเองได้ ไป!!”

เสียงตะคอกไล่ของชายหนุ่มทำเอาวารินทร์สะดุ้งอยู่หลายครั้ง เธอรีบลงจากรถไปยืนร้องไห้มองพัชระที่ขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว

วารินทร์นั่งทรุดตัวร้องไห้เงียบๆ อยู่ข้างเสาอาคารจอดรถ ตอนนี้รู้ซึ้งแล้วว่าที่ผ่านมาเขาทำเพียงเพื่อแก้แค้น หลอกให้เธอรักเขามากขึ้นอย่างเต็มใจ แล้วให้เธอหยุดไว้ที่สถานะโสเภณีที่เขาจะเรียกใช้บริการเมื่อไหร่ก็ได้

“คุณผู้หญิงเป็นอะไรรึเปล่าครับ มีอะไรให้ผมช่วยมั้ย” รปภ.เดินมาบังเอิญเจอเธอเข้า เขากลัวว่าเธอจะเป็นลมแล้วเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงขึ้น

“ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ ยังไงช่วยเรียกแท็กซี่ให้ฉันสักคันนะคะ”

 

 

 

ความคิดเห็น