email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 2.2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ต.ค. 2563 18:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2.2
แบบอักษร

 

ตั้งแต่วางสายจากพรประทีปหัวหน้าของเธอแพรวาก็นั่งทำงานอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊คไม่ได้ขยับตัวไปไหนเลยจนกระทั่งเวลาผ่านไปหลายชั่วโมงเสียงท้องของเธอก็ร้อง ‘โครกคราก’ ด้วยเลยเวลาอาหารกลางวันมานานเต็มทีแล้ว

“ กี่โมงแล้วนี่ ” แพรวาเงยหน้าขึ้นดูนาฬิกาแขวนที่ผนังห้อง เข็มของมันบอกเวลาสิบสี่นาฬิกาดวงตาคู่สวยหลุบลงมองที่ท้องแล้วลูบมันเบาๆ เสียงโครกครากยังคงดังอยู่เธอจึงต้องลุกขึ้นเดินไปยังห้องครัว

มือเล็กเปิดประตูตู้เย็นออกแต่กับไม่เจออะไรเลยนอกจากน้ำดื่มและนมสดหนึ่งขวด แพรวาถอนหายใจเฮือกก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเธอยังมีข้าวต้มทรงเครื่องที่คุณป้าข้างบ้านนำมาฝากเธออยู่ในหม้อบนเตาแก๊ส

นี่ถ้าไม่ได้ข้าวต้มอร่อย ๆ ของป้าศรีนวลช่วยเอาไว้เธอคงจะต้องหิ้วท้องขับรถออกไปหาอะไรกินที่ห้างสรรพสินค้าใกล้ๆ เป็นแน่ พออิ่มแล้วก็ต้องกลับมาทำงานที่ค้างเอาไว้ให้เสร็จเสียร่างระเหิดระหงจึงสาวเท้ารวดเร็วกลับมาที่ห้องนั่งเล่น หย่อนตัวลงนั่งขัดสมาธิตรงหน้าโต๊ะกระจกอีกครั้ง

แค่เพียงไม่ถึงห้านาทีโทรศัพท์เคลื่อนที่ของแพรวาก็ดังขึ้นอีกครั้งเธอจึงหยิบมันขึ้นมากดรับสาย

‘ สวัสดีค่ะแพรวาพูดค่ะ ’ มือถือโทรศัพท์ข้างหนึ่ง อีกข้างก็เลื่อนเมาส์คอมพิวเตอร์

‘ สวัสดีครับคุณแพร ’ เสียงปลายสายทุ้มละมุนแฝงไปด้วยความรู้สึก

‘ ท่านรองฯ ’ แพรวาหลากใจไม่น้อยที่รองประธานบริหารโทรศัพท์มาหาเธอด้วยตัวเอง

‘ ครับผมเอง คุณแพรสะดวกคุยไหมครับยุ่งอยู่หรือเปล่า ’ คิรากรถามน้ำเสียงสุภาพอ่อนโยน

‘ไม่ค่ะ แพรคุยได้ค่ะ ’ แพรวาตอบอย่างสุภาพเช่นกัน

‘ คุณพรประทีปบอกผมว่าคุณแพรจะเข้ามาทำงานวันพรุ่งนี้แล้วใช่ไหมครับ ’

‘ ค่ะ แพรจะนำรายละเอียดโครงการประชาสัมพันธ์โรงแรมทองธาราที่ระยองเข้าไปเสนอท่านรองฯ ’ น้ำเสียงของเธอเป็นการเป็นงานจนปลายสายหัวเราะฮึ

‘ แพร เรียกผมว่าคุณกรหรือพี่กรเถอะนะ เวลาที่คุณเรียกผมว่าท่านรองฯ มันดูห่างเหินยังไงพิกลผมไม่ชอบเลย ’ เสียงทุ้มติดออดอ้อน

‘ คะ! ’ แพรวาเผลอทำเสียงสูง

‘ นะครับ ถ้าเรียกพี่ยังไม่สะดวกใจก็เรียกคุณกรแล้วกันนะ ’ คิรากรยังคงยืนยัน

‘ ก็ได้ค่ะ คุณกร ’ แพรวาอ้อมแอ้มเรียกเขาอย่างไม่ถนัดปากนัก

‘ เย็นนี้ว่างไหมครับ ’ คิรากรรุกต่อไม่ปล่อยให้แพรวาได้ตั้งตัว

‘ ค่ะ ’ แพรวาตอบเพียงสั้นๆ

‘ เราสองคนไปทานอาหารเย็นด้วยกันสักมื้อดีไหม จะได้คุยเรื่องงานด้วย ’ คิรากรเอาเรื่องงานมาอ้างด้วยรู้ว่าแพรวาจะไม่ปฏิเสธ

แพรวาลอบถอนหายใจก่อนตอบรับอย่างเสียไม่ได้ ‘ ค่ะ ’

‘ ให้ผมไปรับคุณแพรที่บ้านหรือว่า... ’

‘ เราไปเจอกันที่ร้านสะดวกกว่าค่ะ คุณกรจะให้แพรไปเจอที่ไหนคะ ’

‘ ที่โรงแรมทองธาราสุขุมวิทแล้วกันนะครับ ที่นั่นอาหารอร่อยบรรยากาศชั้นบนของตึกก็โรแมนติกคุณแพรน่าจะชอบ ’ เสียงคิรากรดูมีความสุขจนแพรวารับรู้ได้

‘ ค่ะ ’ เธอตอบรัับ

‘ หนึ่งทุ่มนะครับคุณแพร ผมจะรอคุณแพรที่ล็อบบี้แล้วเราสองคนค่อยขึ้นไปพร้อมกัน ’

‘ ค่ะ ’ แพรวารับคำ คิรากรจึงวางสายไป

สายตาหวานฉายแววยุ่งยากในใจออกมาอย่างชัดเจน หรือคิรากรจะรู้เรื่องที่เธอเลิกลากับปวีณ์แล้วเขาถึงกล้ารุกเธอหนักขนาดนี้แต่เธอไม่ได้บอกใครเลยนี่น้ามีเพียงเพื่อนสนิทและพรประทีปหัวหน้าของเธอเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้

“ อาจจะไม่ใช่อย่างที่คิดก็ได้ ” แพรวางึมงำอยู่คนเดียว แล้วก็สะลัดความติดวุ่นวายออกไปก้มหน้าทำงานของเธอต่อ

สายน้ำฉ่ำเย็นกระจายตัวออกเป็นละอองกระทบแสงอาทิตย์จนกลายเป็นประกายรุ้งสดใส พื้นหญ้าหน้าบ้านของคุณป้าศรีนวลในเวลานี้ชุ่มชื่นด้วยน้ำเย็นที่เธอกำลังรดต้นไม้อยู่ เสียงร้องเพลงแววหวานดังออกมาพร้อมกับท่วงท่างดงามราวกับอยู่บนฟลอร์เต้นรำก็ไม่ปาน มันเป็นสิ่งชินตาและชินหูของคนระแวกนี้จึงไม่มีใครสนใจ

“ เอ๊ะนั่นใคร? ” คุณป้าศรีนวลอุทานขึ้นมาเมื่อสายตาของเธอไปประสบกับร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อคลุมสีดำที่นั่งอยู่บนรถจักรยานยนตร์บิ๊กไบค์สีดำ

ป้าศรีนวลทิ้งสายยางในมือลงทันทีสาวเท้าอย่างระมัดระวังหลบหลีกไปตามสุมทุมพุ่มไม้ภายในสวนหน้าบ้านของเธอไปเร้นกายแอบมองชายแปลกหน้า มืออวบอ้วนยกขึ้นขยับแว่นตากรอบรูปหัวใจเพ่งพินิจร่างสูงใหญ่อีกครั้ง

“ พ่อปวีณ์ ” เสียงแหลมใสผิดอายุของคุณป้าสีนวลดังขึ้น ทำเอาคนบนรถจักรยานยนตร์สะดุ้งสุดตัว

ปวีณ์หันซ้ายหันขวามองหาที่มาของเสียงเลิ่กลั่กแล้วลอบมองเข้าไปในบ้านที่เขาเคยอาศัยไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ ที่นั่น ปวีณ์จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก

ร่างอวบอัดผิวสองสีในชุดกระโปรงลายดอกไม้สีแดงสดของหญิงวัยกลางคนเดินกระฉับกระเฉงออกมาจากประตูรั้วบ้านตรงไปหาปวีณ์อย่างไม่รีรอ

“ พ่อปวีณ์มาแอบดูหนูแพรเรอะ? ” ป้าศรีนวลถามออกไปตรงๆ

ปวีณ์อึกอักรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องคล้ายมีอะไรจุกอยู่ที่คอหอย “ สวัสดีครับคุณป้า ” เขาได้แต่ทักทายหญิงสูงวัยอย่างนึกอะไรไม่ออก

“ ว่ายังไงล่ะพ่อปวีณ์มาแอบดูหนูแพรทำไมกัน ทำไมไม่เข้าไปหาในบ้านเลยหืม? ” ป้าศรีนวลยังซักไซ้

“ ผม... ” ปวีณ์ยังอึกอัก “ มีธุระต่อลานะครับคุณป้า” เข้ากดปุ่มสตาร์ทรถจักรยานยนตร์เสียงดังกระหึ่มแล้วบิดรถออกไปอย่างรวดเร็ว

ป้าศรีนวลได้แต่มองตามแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ปากก็งึมงำ “ สงสัยจะคิดถึงเมียล่ะสิ ”

แพรวาเพิ่งจะมองออกไปที่หน้าบ้านด้วยเสียงรถจักรยานยนต์ดังอยู่ใกล้ๆ กับกำแพงบ้านของเธอ สายตาคู่สวยมองไปรอบบริเวณก็ไม่พบอะไรนอกจากร่างอวบอัดในชุดกระโปรงลายดอกไม้สีแดงสดที่โบกมือไหวๆ ให้เธอพร้อมยิ้มกริ่ม

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว