หมากเม่า
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 18 คนมีอดีต

ชื่อตอน : ตอนที่ 18 คนมีอดีต

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ย. 2563 01:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 18 คนมีอดีต
แบบอักษร

 

 

 

“เดี๋ยววาพาลูกไปทำงานเองค่ะ”

วารินทร์รีบปราดเข้ามาเมื่อเห็นพัชระอุ้มลูกชายของเธอไว้ในอ้อมแขนหลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ

“จะหอบลูกเดินออกไปขึ้นรถไฟฟ้าให้ลำบากทำไม หรือว่าเธอกลัวใครที่ทำงานจะเห็น”

“ก็ไม่ควรจะมีใครเห็นนี่คะ อีกอย่างแค่นั่งรถไฟฟ้าก็ไม่ได้ลำบากอะไร รถตู้รถเมล์พอตเตอร์ก็เคยขึ้นมาหมดแล้ว”

“ใครที่ว่าเธอคงหมายถึงเจ้านายเธอสินะ มันบินไปสิงคโปร์ตั้งแต่เมื่อวานเธอความจำเสื่อมเหรอ”

“วาไม่ได้หมายถึงพี่เหนือ แต่วาหมายถึงทุกคน”

วารินทร์คิดจะเถียงต่อแต่พอมองเห็นสายตาของเด็กน้อยที่มองคนนั้นทีคนนี้ที เลยคิดว่าหยุดไว้แค่นี้ดีกว่า เถียงกับเขาไปก็ไม่ชนะคงต้องปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามโชคชะตา

นับว่าโชคดีที่ช่องจอดรถของพัชระค่อนข้างอยู่ในที่ปลอดสายตา วารินทร์จึงไม่ต้องวิตกกังวล เขาให้เธอพาลูกขึ้นลิฟต์ไปก่อนนับว่ายังเห็นใจเธออยู่บ้าง ถ้าสักวันหนึ่งเหนือสมุทรจะได้รู้ทุกอย่างเธอก็อยากให้เขารู้ด้วยตัวเองไม่ใช่ฟังปากต่อปากพูดกัน

ความสัมพันธ์ระหว่างชายหนุ่มกับเด็กชายนั้นนับวันยิ่งเป็นไปด้วยดี เวลาหนึ่งสัปดาห์ที่เขาให้เธอเอาลูกชายมาอยู่ด้วย ทำให้เธอได้กลับมาเห็นมุมอ่อนโยนของเขาอีกครั้ง

“ลุงภีมครับพรุ่งนี้พอตเตอร์ต้องกลับไปหาคุณยายแล้ว อาทิตย์หน้าก็จะเปิดเทอม พอตเตอร์จะได้เจอกับลุงภีมอีกมั้ยครับ” เด็กชายถามเขาตอนบ่ายแก่ๆ ของวันเสาร์สุดท้ายในกรุงเทพ

“ได้เจอสิครับนครปฐมอยู่แค่นี้เองเดี๋ยวพรุ่งนี้ลุงไปส่งจะได้รู้จักบ้านพอตเตอร์ดีมั้ย”

“ดีครับ”

เด็กชายยิ้มหน้าบาน แต่คนที่แอบเครียดคงไม่พ้นคนเป็นแม่ ยิ่งนับวันพัชระจะยิ่งลุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของเธอ อย่างที่ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ

“จริงๆ วาพาลูกกลับเองได้นะคะ ไม่อยากรบกวนพี่ภีม”

“พอตเตอร์อยากนั่งรถลุงกลับบ้านหรือนั่งรถตู้ครับ”

“อยากนั่งรถลุงภีมครับ!!”

เด็กชายรีบตอบอย่างแข็งขัน ทำให้ชายหนุ่มแสร้งยิ้มหวานให้คนเป็นแม่อย่างผู้มีชัย

“แต่ว่าวันนี้ขอพอตเตอร์เป็นเด็กหนึ่งวันได้มั้ยครับลุงภีม พอตเตอร์อยากนอนกับแม่ อีกตั้งหลายวันกว่าจะได้เจอแม่อีก”

เด็กชายทำตาปริบๆ เล่นเอาชายหนุ่มอึ้งไปกับสายตาบ้องแบ๊วนั้น เป็นทีของแม่ที่ได้ยิ้มอย่างผู้มีชัยบ้าง

“นะครับลุงภีมนะครับนะๆ”

“ก็ได้ลุงให้นอนกับแม่หนึ่งวัน งั้นกินข้าวแล้วรีบนอนแต่หัวค่ำนะ”

เผื่อจะได้มาฉกแม่ตัวดีกลับห้องกลางดึก แต่ถ้าไม่สำเร็จเดี๋ยววันอื่นๆ ค่อยทบต้นทบดอกทีเดียวก็ได้

“เย้ๆๆๆ”

แล้วคืนนั้นพัชระก็ต้องฝันล่มเพราะตัวเองดันกินอิ่มมากเกินไปเลยเผลอหลับอยู่ที่โซฟารับแขกจนถึงเช้า

หลังจากเสร็จมื้อกลางวันชายหนุ่มก็เตรียมตัวขนของใส่รถ เพื่อขับไปส่งเด็กชายที่นครปฐม ใช้เวลาไม่นานก็พาสองแม่ลูกมาถึงที่หมาย

เขาตั้งใจมาส่งพอตเตอร์วันนี้เพราะต้องการให้วารินทร์กลับไปพร้อมเขาด้วย ไม่อยากให้เธอมีข้ออ้างขอนอนค้างในที่ที่เขาอยู่นอนด้วยไม่ได้

“คุณยายยยยยย คิดถึงคุณยายที่สุดเลยครับ”

เสียงแหลมเล็กตะโกนดังลั่นบ้าน พร้อมวิ่งถลาพุ่งเข้าไปกอดคนแก่

“ยายก็คิดถึงพอตเตอร์ครับ”

ยลรตีกอดเด็กชายไว้แน่น เธอแทบจะนั่งนับวันรอหลานชายตัวน้อยกลับบ้าน

“สวัสดีค่ะคุณป้ารตี” วารินทร์ยกมือไหว้ผู้มีพระคุณของเธอ

“ป้านึกว่าเราสองคนแม่ลูกจะทิ้งป้าไปซะแล้ว สองสัปดาห์เหมือนสองปีเลย”

“โอ๋ๆ คุณยายพอตเตอร์กลับมาแล้วนี่ไงครับ”

“จ้าลูก แล้วนี่พาใครมาด้วยละวา”

ยลรตีมองเห็นผู้ชายตัวใหญ่เดินตามเข้าบ้านมาด้วย แต่เพราะมัวคิดถึงเด็กชายจึงไม่ทันได้สนใจคนอื่น

“นี่คุณพัชระเป็นเจ้านายของวาเองค่ะ”

“สวัสดีครับคุณรตี”

“จะเรียกว่าป้ารตีเหมือนยัยวาก็ได้นะ”

“ครับ”

พัชระมองหญิงสาวสูงวัยไม่วางตา ในความอบอุ่นที่เธอมอบให้เด็กชายนั้นมันทำให้เขาคิดถึงใครบางคน

“มีอะไรรึเปล่าคะคุณพัชระเห็นมองหน้าป้าอยู่นานแล้ว” รตีเอ่ยทักขึ้นด้วยความแปลกใจ

“เอ่อ ไม่มีครับขอโทษด้วยนะครับที่เสียมารยาท”

“ไม่เป็นไรๆ เอ่อนี่วาไปหาน้ำมาให้แขกไป วันนี้อยู่ทานข้าวเย็นกันก่อนค่อยกลับนะคะฉันให้เด็กเตรียมไว้เยอะเลย” ยลรตีไล่วารินทร์ไปหยิบน้ำแล้วหันไปคุยกับพัชระ

“ขอบคุณครับ”

ยลรตีขอตัวพาเด็กชายขึ้นบ้านเมื่อวารินทร์กลับมาอีกครั้งพร้อมแก้วน้ำในมือ เธอพาพัชระเดินเล่นในสวน อันที่จริงคือเดินการเดินตามชายหนุ่มแบบเงียบๆ มากกว่า อยู่ๆ ชายหนุ่มก็พูดน้อยลง ดูเงียบขรึมกว่าเดิมอย่างถนัดตา

“เธอมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ได้ยังไง” เขาถามขึ้นมาซะเฉยๆ

“ป้าชื่นคนรู้จักของแม่ทำงานอยู่ที่นี่ค่ะ”

“ฉันเสียใจด้วยนะ พอตเตอร์บอกฉันแล้วว่าน้ามุกดาเสีย”

“ค่ะ”

“แล้วทำไมถึงย้ายออกมาจากที่บ้าน จริงๆ เธอกับแม่น่าจะอยู่ได้อย่างสบายด้วยซ้ำ”

“เหตุผลส่วนตัววาขอไม่ตอบนะคะ”

“หึ เพราะพ่อฉันแก่แล้วกินไม่มันส์เหมือนพวกหนุ่มๆ ใช่มั้ย”

“ฝนใกล้จะตกแล้วเข้าบ้านกันเถอะคะ อีกแค่ชั่วโมงกว่าๆ ก็จะถึงเวลาอาหาร วาต้องเข้าไปช่วยในครัว”

“เธอก็ไปสิ ฉันมีขาเดี๋ยวเดินเข้าไปเอง”

วารินทร์แอบถอนหายใจให้กับความปากร้ายของเขา เธอไม่อยากถือสารีบเดินเข้าบ้านเพื่อไปช่วยชื่นตาทำงานในครัว

พัชระเดินฆ่าเวลาอีกสักพัก ก็เดินกลับเพราะฝนเริ่มปรอยแล้ว พอเข้ามาถึงห้องรับแขก ก็ได้เห็นกรอบรูปภาพมากมายของเจ้าของบ้าน ทั้งภาพแต่งงาน ภาพเดินทางท่องเที่ยวในหลายประเทศ ตั้งแต่วัยสาวจนถึงก่อนปัจจุบัน

“อ้าว คุณพัชระแล้วยัยวาละคะ ทำไมไม่มาอยู่เป็นเพื่อน ทำไมทิ้งให้แขกนั่งเหงาอยู่คนเดียว”

ยลตรีจูงมือเด็กชายที่เพิ่งอาบน้ำปะแป้งลงมาจากชั้นบน

“ไม่ได้เหงาอะไรครับ เดินดูรูปภาพที่ตกแต่งในบ้านเพลินดี”

“มีอะไรน่าดูกันคะ มีแต่รูปคนแก่”

“สามีไปไหนแล้วละครับ”

“เสียไปนานแล้วค่ะ ตั้งแต่ตอนที่พอตเตอร์เกิดใหม่ๆ”

“แล้วไม่มีลูกเหรอครับ เอ่อ คือผมเห็นมีแต่รูปคู่ ไม่เห็นมีรูปครอบครัว”

“ไม่มีหรอกค่ะ คงเพราะป้าแต่งงานตอนอายุเยอะแล้ว ท่านนายพลก็ไม่ได้ว่าอะไร ตั้งใจอยู่กันสองคนผัวเมีย แต่ท่านก็มาชิงจากไปเสียก่อน”

“มิน่าคุณรตีถึงรักพอตเตอร์มาก” พัชระพูดไปก็กำมือแน่น

“เป็นแก้วตาดวงใจก็ว่าได้ ถึงไม่ใช่ลูกหลานแต่ก็รักไม่ต่างจากหลานแท้ๆ”

พอตเตอร์ได้ยินที่ยลรตีพูดก็รีบกอดซุกอกคนที่เพิ่งบอกว่ารักเขา

“พอตเตอร์ก็รักคุณยายครับ”

“จ้าลูก”

“คุณผู้หญิงคะตั้งโต๊ะเสร็จแล้ว”

ชื่นตาเดินเข้ามาเรียก พัชระเลยไม่ทันได้พูดเรื่องที่เพิ่งคิดได้เมื่อกี้

“ไปเร็วไปกินข้าวกับยาย วันนี้มีแต่ของโปรดของเราเลย ยายชื่นทำให้หลายอย่างเลยนะ”

ยลรตีพูดอย่างอารมณ์ดีที่วันนี้มีคนกินข้าวเป็นเพื่อนหลายคน

ระหว่างมื้ออาหารยลรตีพะเน้าพะนอเจ้าตัวเล็ก ทั้งตักกับข้าว แกะก้างปลา เช็ดหน้าเช็ดปากให้ พัชระนั่งมองภาพตรงหน้าเขาไม่ได้อิจฉาเด็กแต่ก็อดคิดมากไม่ได้ เขาจ้องมองจนยลรตีรู้สึกตัว

“กับข้าวไม่ถูกปากเหรอคะ”

หญิงสูงวัยถามขึ้นมาหลังจากที่เห็นว่าชายหนุ่มตักอาหารกินเพียงเล็กน้อย

“เปล่าครับ ผมแค่ยังไม่หิว”

“คุณป้าทานข้าวเถอะค่ะ เดี๋ยววาดูลูกเอง” ยลรตียิ้มนิดๆ ให้วารินทร์

“ฉันก็เสียมารยาทมัวแต่สนใจเด็กไม่ได้คุยกับแขกเลย คุณพัชระทำอยู่บริษัทหลักทรัพย์งานคงยากน่าดู”

“ก็ไม่ยากเท่าไหร่ครับ พอดีผมจบมาทางด้านนี้ อีกอย่างก็เคยผ่านงานธนาคารมาบ้าง”

“งานบริหารธนาคารเหรอคะ”

“ใช่ครับ คุณพ่อผมเป็นเจ้าของธนาคาร คุณยลรตีรู้จักมั้ยครับ บดินทร์ อารยะปฏิญญา

แคร้ง!!!

 

ช้อนกลางในมือของยลรตีหลุดลงคืนสู่จานใบที่ตั้งอยู่ตรงหน้าของพัชระ

“ผมเป็นลูกชายคนเดียวของท่าน พัชระ อารยะปฏิญญา หรือจะเรียกผมว่าภีม!! ก็ได้ครับ”

ยลรตีหน้าซีดมือสั่น วารินทร์รู้สึกผิดสังเกตเธอยิ่งตกใจเมื่อเห็นยลรตีเริ่มโงนเงนจึงรีบลุกขึ้นมาประคองไว้

“คุณป้าเป็นอะไรคะ!!”

“ไม่ได้เป็นอะไร ฉันหน้ามืดนิดหน่อย โรคคนแก่น่ะวาพาฉันขึ้นห้องทีนะ”

“ได้ค่ะคุณป้า”

วารินทร์ค่อยๆ พยุงยลรตีลุกออกไปจากโต๊ะอาหาร พอตเตอร์รีบลุกตาม พัชระตรงดิ่งเข้าแย่งวารินทร์ประคองยลรตี กัดฟันกระซิบข้างหูแผ่วเบาให้พอได้ยินกันสองคน

“ให้ผมขึ้นไปส่งนะครับคุณแม่!!”

ยลรตียืนตัวแข็งมองหน้าเขาน้ำตาเอ่อคลอเบ้าแต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร เธอก็เป็นลมล้มพับลงในอ้อมแขนของพัชระ

“ว้ายยยย คุณป้า”

“ไปหายาดมมา เดี๋ยวฉันอุ้มขึ้นไปเอง พอตเตอร์พาลุงขึ้นไปครับ” เขาบอกวารินทร์และลูกชายของเธอในคราวเดียวกัน

 

“คุณคะ คุณผู้หญิงเป็นยังไงบ้าง”

ชื่นตารีบกระหืดกระหอบขึ้นมา มีวารินทร์เดินตามหลังพร้อมตะกร้ายาในมือ

“แค่เป็นลมนะครับ ไม่นานก็คงรู้สึกตัว”

“เดี๋ยวชื่นดูแลเองคะ”

ชื่นตารีบปราดเข้ามาด้วยความเป็นห่วง ทั้งยาดมยาลมที่เตรียมขึ้นมาถูกวางไว้ใกล้มือ

“คุณผู้หญิงรู้สึกตัวแล้ว” ชื่นตาเอ่ยขึ้นเมื่อยลรตีรู้สึกตัว

“คุณป้าไปหาหมอมั้ยคะ” วารินทร์ถาม

“ป้าไม่เป็นไรแล้วแค่โรคคนแก่ไม่มีอะไร วากลับเถอะเดี๋ยวจะดึก พรุ่งนี้ทำงานไม่ใช่เหรอลูก”

“เอ่อ แต่ว่า”

“นั่นสิ กลับเถอะฉันก็อยากกลับแล้ว ไว้วันหน้าผมจะมาเยี่ยมใหม่นะครับคุณรตี”

พัชระพูดจบก็ยกมือไหว้แล้วเดินนำวารินทร์ออกไปจากห้อง

“วาไปเถอะลูก”

“ค่ะคุณป้า ถ้ามีอะไรรีบโทรบอกวานะคะป้าชื่น” ชื่นตาพยักหน้าให้วารินทร์

“จะทำอะไรก็ไปทำเถอะชื่นฉันอยากพักผ่อน” ยลรตีบอกหลังจากที่สองคนนั้นออกไปแล้ว

“ให้ชื่นอยู่เป็นเพื่อนมั้ยคะคุณผู้หญิง”

“ไม่ต้องหรอกพาพอตเตอร์เข้านอนเถอะ เดี๋ยวฉันก็จะนอนเหมือนกัน” ยลรตีพยักหน้าน้อยๆ ให้ชื่นพาพอตเตอร์ออกจากห้อง

“ฝันดีนะครับคุณยาย”

เด็กชายสีหน้าไม่ค่อยดีเพราะเขาไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน ยลรตียิ้มอย่างอ่อนโยนให้ พร้อมกับชื่นตาที่เดินออกไป

ยลรตีพยายามข่มตานอน เธอไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เจอกับลูกชายคนเดียวของเธออีก ครั้งแรกที่ได้ยินชื่อพัชระก็ไม่ได้สะกิดใจ ไม่คิดว่าจะเป็นคนๆ เดียวกัน

เธอใช้เวลาเกือบสามสิบปี พยายามลืมเรื่องราวอันแสนเลวร้ายในอดีต เรื่องที่เคยถูกกระทำย่ำยีทั้งร่างกายและจิตใจเมื่อครั้งวัยสาว...

ความคิดเห็น