หมากเม่า
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 12 ห้องรับแขกสยิว (NC)

ชื่อตอน : ตอนที่ 12 ห้องรับแขกสยิว (NC)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ส.ค. 2563 11:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12 ห้องรับแขกสยิว (NC)
แบบอักษร

 

 

“วาไปไหนครับพี่ภีม นี่ผมโทรหาเท่าไหร่ก็โทรไม่ติด”

เหนือสมุทรถามขึ้นเมื่อมาถึง เขาเห็นพัชระกำลังหาสิ่งของบนโต๊ะของวารินทร์

“เห็นบอกว่าไม่สบาย แต่ฉันไม่ได้ถามว่าเป็นอะไร”

“น่าแปลกทุกทีมีอะไรจะโทรหาผม ทำไมครั้งนี้โทรหาพี่ภีม” เหนือสมุทรยังสงสัย

“วาไม่ได้โทรหาฉัน แต่โทรเข้ามาที่บริษัทแล้วฉันรับสายพอดี นายว่างรึไงสงสัยอะไรเยอะแยะ”

“เปล่าครับพี่ผมแค่แปลกใจ แล้วนี่พี่ภีมหาอะไรครับ”

“รายงานการประชุมเห็นบอกว่าวางอยู่บนโต๊ะ”

“เอาของผมไปก่อนมั้ยครับ”

“ไม่เป็นไร ฉันไม่รีบรอให้เลขานายกลับมาก่อนก็ได้” พัชระพูดแค่นั้นแล้วเดินเข้าห้อง

มือข้างนึงที่ล้วงกระเป๋าดึงเอาโทรศัพท์ออกมาวางลงบนโต๊ะ พัชระยิ้มด้วยความสะใจ เขาคิดไม่ผิดที่หยิบมันติดมือมาด้วย

 

ที่คอนโดหรูวารินทร์กำลังอาบน้ำ เธอตั้งใจจะกลับหอพักไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วกลับมาใหม่ กว่าพัชระจะมาถึงก็ต้องมีไม่ต่ำกว่าครึ่งวันน่าจะทันกันพอดี

แต่พอออกจากห้องน้ำวารินทร์เดินหาเสื้อผ้าเธอจนทั่วห้อง จำได้ว่าเมื่อวานถูกชายหนุ่มถอดทิ้งไว้ในห้องครัว หญิงสาวเดินหาจนทั่วก็หาไม่เจอ เดินกลับมาหยิบโทรศัพท์ตั้งใจจะโทรถามพัชระก็หาไม่เจออีก เลยต้องห่มผ้าเช็ดตัวนั่งใช้ความคิด

สุดท้ายได้เสื้อยืดตัวที่เล็กที่สุดในตู้เสื้อผ้าของชายหนุ่มมาใส่แทน แต่รื้อไปรื้อมาไม่วายเจอกางเกงชั้นในตัวจิ๋วที่วารินทร์จำได้ดีว่าเป็นตัวที่เคยถูกพัชระรูดออกไปจากขาเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน วันนั้นเธอยอมลางานเดินกระมิดกระเมี้ยนกลับบ้านเพราะไม่อยากรอเบียดอยู่บนรถสาธารณะตอนเย็น

ในเมื่อกลับไม่ได้ก็ต้องหาอะไรใส่ท้อง โชคดีที่เมื่อวานมีซื้อของแห้งติดไว้ให้ชายหนุ่มบ้างวันนี้เลยได้กินซะเอง

เลยเที่ยงมาไม่นานพัชระก็กลับมาถึงคอนโดเขาเปิดประตูเข้ามาไม่เห็นวารินทร์ในห้องรับแขกจึงเดินเข้ามาดูในห้องนอนเห็นหญิงสาวนั่งอยู่ปลายเตียง เธอใส่เสื้อยืดของเขาขาเรียวว่างเปล่าคล้ายไม่ได้ใส่อะไร

“พี่ภีมเอาเสื้อของวาไปไว้ที่ไหนคะ” เธอถามเมื่อเห็นสายตาของพัชระทองต่ำ

“ส่งซักเมื่อเช้า”

“ทั้งชุดเลยเหรอคะ”

“ใช่ ถามทำไม”

“เปล่าค่ะ วาขอยืมเสื้อพี่ภีมใส่นะคะ”

“ไม่ให้ยืม ถอดออกเดี๋ยวนี้”

หญิงสาวอ้ำอึ้งไม่คิดว่าพัชระจะตอบกลับมาแบบนี้ สายตาคมที่จ้องมองมาทำให้วารินทร์ต้องยอมถอดเสื้อออก เหลือแค่กางเกงในตัวเล็กตัวเดียว

ผิวของหน้าอกอวบอูมขึ้นเป็นเม็ดคล้ายผื่น ยอดอกกำลังชี้ตั้งเพราะแรงลมจากเครื่องปรับอากาศ วารินทร์เม้มปากแน่นเงยหน้าสบตาชายหนุ่ม

“หนาวเหรอ” เขาถาม หญิงสาวพยักหน้าตอบ

“เดี๋ยวจะทำให้หายหนาว”

พัชระจูงมือวารินทร์เดินออกมาที่ห้องรับแขก พอมาถึงหน้าโซฟาเขาก็ปล่อยมือหญิงสาว แล้วเดินไปหยิบถุงบางอย่างนั่งลงบนโซฟา

พลาสติกทรงรีสีสดใสถูกหยิบออกจากกล่อง

“มานั่งคร่อมตรงนี้”

พัชระเอามือตบลงบนตัก หญิงสาวเดินมานั่งลงอย่างว่าง่าย ชายหนุ่มเอานิ้วเกี่ยวเป้ากางเกงแล้วดันแท่งพลาสติกขนาดเล็กเข้าลึกไปในโพลงถ้ำของหญิงสาว

“อื้อ อะไรคะพี่ภีม”

 

ครืดดดด ครืดดดด

 

“อ๊ายยยยย”

เมื่อรีโมทในมือถูกกดหญิงสาวก็ขยับดิ้นไม่เป็นท่า แต่ถูกพัชระกดสะโพกไว้กับต้นขาเขาเธอจึงลุกหนีไม่ได้

 

ครืดดดดด ครืดดดดด

 

“อื้ออออ พี่ภีม”

“เริ่มหายหนาวรึยัง”

 

ครืดดดดด ครืดดดด

 

“อ๊ายยยย พี่ภีมขาวาเสียว” มือบางจิกเกร็งแน่นอยู่บนบ่าแกร่ง

“จูบฉันสิ”

วารินทร์รีบก้มลงประกบปากชายหนุ่มแล้วดูดดึงอย่างหิวกระหายเมื่อชายหนุ่มยังคงกดรีโมทในมือ

“อื้ออออ”

น้ำหวานในกายถูกปล่อยออกมาจนฉ่ำไปทั่วทั้งเป้ากางเกง ขณะที่อารมณ์กำลังพุ่งสูงสุด พัชระก็หยุดเล่นรีโมทในมือเอาเสียดื้อๆ

“พี่ภีม หยุดทำไมคะ” เธอถอนจูบแล้วประท้วง

“เรื่องอะไรจะให้เธอสนุกอยู่คนเดียว”

“อื้อ อีกนิดนะคะใกล้ถึงแล้ว วาทรมาน”

“อมให้ก่อนสิ”

คำสั่งดังประกาศิตวารินทร์ขยับตัวลงจากตักแกร่งนั่งคุกเข่าลงกับพื้น พัชระช่วยเธอปลดเข็มขัดแล้วมือบางก็รีบแย่งดึงเอากระดุมและรูดซิปลงในชั่วอึดใจ เขาขยับตัวเพียงเล็กน้อยกางเกงทำงานก็ถูกถอดลงไปกองอยู่ที่ปลายเท้า

มือน้อยค่อยๆ ลูบไล้ส่วนที่ปูดโปนแล้วหยิบงัดมันออกมา รูเล็กมีน้ำซึมออก หญิงสาวอดใจไม่ไหวต้องแลบลิ้นเลีย

“ซี้ดดดดส์”

ปากเล็กออกแรงดูด เมื่อพลาสติกในกายสาวเริ่มสั่น ความเสียวซ่านที่วิ่งมวลอยู่ในท้องน้อยยิ่งทำให้ศีรษะเล็กขยับขึ้นลง เร็วขึ้น แรงขึ้น ถี่ขึ้น จนคนตัวใหญ่ต้องหงายหลังพิงกับพนักโซฟา

ลิ้นนุ่มนิ่มไล่เลียตั้งแต่รอยหยัก ดูดแท่งรักจนถึงพวงใหญ่ เม็ดกลมในหนังหุ้มถูกเลียดูดไม่ต่างจากลูกอม

“อร๊ายยยยย”

เสียงหวีดร้องออกมาจากปากสาวเมื่อพลาสติกในกายถูกเพิ่มระดับความแรง ชายหนุ่มจับเธอลุกขึ้นยืนออกห่างจากกายแกร่งเขาเพราะกลัวจะทนไม่ไหวแตกซ่านก่อนเวลาอันควร

หญิงสาวที่เกือบจะเปลือยเปล่ายืนบิดกายทรมาน พัชระดึงกางเกงในตัวบางที่เปียกฉ่ำไปทั้งเป้าลงมาหยุดค้างที่หน้าขา มองท้องน้อยที่กำลังกระตุกสั่นเพราะน้ำมือเขา

ชายหนุ่มหยุดรีโมทในมือ วารินทร์หายใจหอบเหนื่อยเหมือนเพิ่งวิ่งมาหลายกิโล

“อ้าขาหน่อย”

พัชระสั่งเมื่อเห็นขาเรียวยังหนีบแน่น วารินทร์กางขาออกเล็กน้อย ทำให้พลาสติกทรงรีสีสดค่อยๆ เลื่อนไหลออกมาหลุดหล่นลงมาอยู่ที่เป้ากางเกงใน

“เยิ้มเชียวนะ เสียวมากใช่มั้ย”

“เสียวค่ะ พี่ภีมทำอีกสิคะ”

“พอแล้ว ฉันอยากให้เธอเสร็จบนเอ็นฉันมากกว่า”

“เดี๋ยววาทำให้นะคะ”

วารินทร์ถอดกางเกงที่ฉ่ำชื้นออก แล้วก้าวขาขึ้นเหยียบโซฟาหย่อนก้นนั่งบนตักเขา ชายหนุ่มเอามือลูบคลำสองก้อนเนื้อที่อยู่ตรงหน้า ส่วนมือเล็กกดเอาหัวหยักจ่อจรดที่ปากทางรักของเธอแล้วโหย่งตัวขึ้นเล็กน้อยก่อนจะทิ้งตัวกลืนกินลำแท่งใหญ่จนมิด

“ซี้ดดดดส์ โอ้ว”

ชายหนุ่มถึงกับครางไม่เป็นศัพท์ เมื่อถูกหนีบแน่นอย่างไม่ทันตั้งตัว

“อื้อ อื้อ อื้อ”

วารินทร์กัดริมฝีปากเมื่อยอดปทุมถูกปลายนิ้วเขี่ยเป็นจังหวะเดียวกับสะโพกของเธอที่ร่อนเป็นวงกลมอยู่บนหน้าขาของชายหนุ่ม

เสียงจ๊วบจ๊าบดูดดึงตุ่มยอดดังไปทั่วทั้งห้องคอนโดหรู เหงื่อสาวแตกซ่านเมื่อต้องเป็นคนคุมเกมรักเธออยากเป็นคนส่งเขาขึ้นสวรรค์ด้วยฝีมือตัวเอง

พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ

 

เสียงโหย่งตัวกระแทกกระทั้นยังดังต่อเนื่อง โพลงรักเริ่มตอดแรงขึ้นจนเกินชายหนุ่มต้านทานต้องปลดปล่อยสายธารที่กักเก็บไว้จนล้นออกมาเปรอะไปทั่วหว่างขาของทั้งสองคน

“เธอทำฉันเลอะเทอะ”

“น้ำพี่ภีมนะคะ ไม่ใช่ของวาสักหน่อย”

“แต่มันทะลักออกมาจากร่องของเธอ” เขาดึงตัววารินทร์ออกจ้องมองภาพน้ำสีขุ่นข้นทยอยไหลออกมา

“เห็นหลักฐานมั้ย” ชายหนุ่มแยงนิ้วเข้าไปกวาดเอาน้ำคาวออกมาจนเต็มมือเขา

“อืมมม พี่ภีม”

“ไปอาบน้ำกัน ฉันอยากเอาเธอในอ่าง” วารินทร์ลุกขึ้นยืนทำทุกอย่างตามที่เขาสั่ง

พัชระขับรถไปส่งวารินทร์ที่หอพักในตอนค่ำ ยังไม่ลืมกำชับให้เตรียมเสื้อผ้าไปค้างที่คอนโดเขาตามจำนวนวันทำงานที่เหลือของสัปดาห์นี้

 

“นี่วาใครมาส่งอ่ะพี่เห็นนะ”

เมนี่ที่เดินมาจากฝั่งตรงข้ามทักขึ้นเมื่อวารินทร์กำลังจะเปิดประตูห้อง

“เจ้านายค่ะพี่เมนี่”

“ใช่เจ้านายแน่เหรอ” วีนาที่เดินมากับเมนี่ถามขึ้นอย่างคนผ่านโลกมาอย่างช่ำชอง

“จริงๆ ค่ะ”

“แต่วันก่อนพี่ได้ยินเสียงเตียงสะเทือนมาจากห้องวานะ กับคนไหนเหรอ คนเมื่อกี้หรือคนก่อนอ่ะ หล่อน่ากินทั้งคู่เลย” วีนาระริกระรี้กระซิบถามด้วยความอยากรู้

“พี่วีนา ไม่เอาวาไม่คุยด้วยแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ” วารินทร์หน้าแดงรีบหนีเข้าห้อง ได้ยินสองสาวหัวเราะกันคิก

ฝ่ายพัชระเมื่อขับรถมาจอดที่คอนโดหรูเรียบร้อยแล้ว เขาเห็นโยดามานั่งรออยู่ที่โถงหน้าลิฟต์

“พี่ภีม ไปไหนมาคะโยโทรหาพี่ก็ไม่รับสาย ให้ประชาสัมพันธ์โทรขึ้นไปบนห้องถึงได้รู้ว่าพี่ไม่อยู่”

“แล้วโยมาทำอะไรที่นี่ พี่ไม่ได้เรียกซะหน่อย”

“ก็โยคิดถึงพี่ภีมนี่คะ”

“เงินหมดแล้วใช่มั้ย”

“พี่ภีมอ่ะ อย่าดูถูกความรักของโยแบบนี้สิคะ”

โยดาพยายามออดอ้อนถึงแม้ที่พัชระพูดจะเป็นเรื่องจริง เธอเป็นคนใช้เงินเก่งมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ถึงพัชระจะไม่ได้เลี้ยงดูเธอจริงจัง แต่เขาก็ยังให้ค่าเหนื่อยเธอเสมอ แถมยังได้เจอของใหญ่ถึงใจอีกด้วย

“งั้นคืนนี้ไม่เอาใช่มั้ย”

“พี่ภีมไม่ใจร้ายแบบนั้นหรอกค่ะโยรู้”

พัชระยิ้มเหยียดมุมปากผู้หญิงคนไหนก็เหมือนกันหมด เงินซื้อได้ทุกอย่างแม้แต่ความเป็นคน เขาเดินขึ้นลิฟต์โดยที่มีโยดาเกาะแขนติดหนึบไปด้วย

“กลับมาตั้งหลายเดือนแล้วพี่ไม่เห็นโยจะทำงาน”

“โยยังไม่รู้เลยว่าอยากทำอะไรขอใช้ชีวิตให้คุ้มก่อน” พัชระคิดในใจขนาดนี้เธอยังว่าไม่คุ้ม

“แต่ถ้าพี่ภีมอยากได้เลขา โยไปเป็นให้ก็ได้นะคะ”

“ที่ธนาคารพี่มีคนช่วยดูแล้ว ส่วนที่บริษัทเหนืองานพี่ก็ไม่ได้ยุ่งยากใช้คนเดิมที่มีอยู่ก็ได้”

จบบทสนทนาในลิฟต์เปิดประตูเข้าห้องโยดาก็รีบถอดเสื้อผ้าออกแบบไม่รอให้เสียเวลา

“ไปอดอยากมาจากไหน”

“ตั้งหลายวันแล้วนะคะ”

“พี่จะเอาโยไหวรึเปล่าไม่รู้นะ”

“อะไรกันอย่างพี่ภีมอึดจะตาย หรือว่าแอบไปเอาคนอื่นมา”

“อย่างพี่ไม่จำเป็นต้องแอบ โยก็รู้ดีว่าทำไม”

โยดาหน้าจ๋อย เขาจะสะบัดเธอทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้ นึกย้อนไปก็เสียดายไม่น่าทำให้เขาจับได้ตั้งแต่ครั้งนั้นว่าเธอแอบมีคนอื่น แล้วพัชระก็ใจแข็ง เธอตื๊อมาจนป่านนี้ยังไม่ยอมให้อภัย

สุดท้ายคืนนั้นโยดาก็สมใจได้แค่ครั้งเดียว แถมยังยากเย็นกว่าจะสำเร็จเธอต้องสร้างอารมณ์ให้ชายหนุ่มจนเมื่อยปากเมื่อยลิ้นไปหมด เลยนึกสงสัยว่าเขาอาจจะมีคนอื่นนอกจากเธอจริงๆ

โยดาอยู่กับพัชระได้แค่ครึ่งคืนเธอก็ถูกไล่กลับ เขาไม่ยอมให้เธอค้างด้วยเช่นเคย แล้วยังกำชับอีกว่าถ้ายังดื้อมาหาเขาเหมือนครั้งนี้ เธอจะไม่ได้อะไรจากเขาอีก มันยิ่งทำให้เธอสงสัยในตัวของชายหนุ่มมากขึ้น เพราะกลัวว่าบ่อเงินบ่อทองจะหายไป

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น