หมากเม่า
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 11 แยมสตรอว์เบอร์รี่ (NC)

ชื่อตอน : ตอนที่ 11 แยมสตรอว์เบอร์รี่ (NC)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.7k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ส.ค. 2563 10:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11 แยมสตรอว์เบอร์รี่ (NC)
แบบอักษร

 

กว่าพัชระจะมาทำงานอีกทีก็หลังสิบโมง เขาออกจากหอพักพร้อมกับวารินทร์ในตอนเช้า เธอมาทำงานส่วนเขากลับคอนโดแล้วค่อยออกมาทำงาน

วารินทร์ทำตามสัญญาเธอปฏิเสธคำชวนของเหนือสมุทร ตั้งใจจะกลับไปรอพัชระที่หอพัก แต่ก่อนเลิกงานเขาโทรศัพท์สั่งให้เธอนั่งรถไฟฟ้าไปรอเขาที่สถานีหนึ่ง แล้วพัชระก็เดินออกจากออฟฟิศไปก่อนเธอ เขาเลิกงานก่อนเวลา ไม่บ่อยนักที่ผู้บริหารอย่างเขาจะมาสายกลับก่อนเหมือนวันนี้

รถไฟฟ้าจอดสนิทที่ย่านคนรวยแห่งหนึ่ง วารินทร์ไม่ค่อยมีโอกาสมาแถวนี้เพราะไม่มีธุระ มองไปมีแต่ตึกสวยงามหรูหรา เธอนั่งรอในที่ที่พัชระนัดไว้ไม่นาน รถหรูราคาหลายล้านก็มาจอดเทียบฟุตบาทด้านหน้าเธอ

วารินทร์เปิดประตูขึ้นนั่ง รถขับต่อไปอีกไม่กี่ร้อยเมตรพัชระก็เลี้ยวรถเข้าจอดในซุปเปอร์มาร์เก็ตเล็กๆ แห่งหนึ่ง

“ฉันหิวลงไปซื้ออะไรให้กินหน่อย” เขาควักธนบัตรให้วารินทร์แต่ไม่สนใจจะลงไปด้วย

วารินทร์นึกขึ้นได้ว่าวันนี้เขาเอาแต่ทำงาน ไม่ได้กินข้าวกลางวันมีแค่กาแฟดำสองแก้วกับขนมนิดหน่อยเท่านั้น

“บนคอนโดพี่ภีมมีครัวมั้ยคะ”

“มี”

“แล้วมีอุปกรณ์อะไรบ้าง วาหมายถึงพวก ไมโครเวฟ เตาปิ้ง หรือหม้ออบลมร้อน”

“มีทุกอย่าง” เขาได้แถมมาตอนซื้อคอนโดแต่ยังไม่เคยเปิดใช้

วารินทร์เดินลงจากรถไปไม่นาน ก็กลับมาพร้อมถุงกระดาษใบใหญ่ เธอต้องเอาของวางบนตักเพราะรถของพัชระมีแค่สองที่นั่งเท่านั้น จะเอาวางบนพื้นก็คงไม่เหมาะ

รถวิ่งเข้าจอดใต้คอนโดหรูซึ่งอยู่ไม่ห่างจากซุปเปอร์มาร์เก็ตนัก พัชระเดินนำหน้า หญิงสาวหอบของพะรุงพะรังเดินตามขึ้นลิฟต์ โดยไม่คิดจะช่วย เขากดลิฟต์ขึ้นชั้นสูงสุดของคอนโด

พื้นที่ทั้งชั้นเป็นของพัชระ เป็นชั้นที่กว้างและมีความเป็นส่วนตัวที่สุดในคอนโดนี้

วารินทร์ยืนมองห้องกว้างแบบงุนงง เธอเดาทิศทางที่คิดว่าน่าจะเป็นห้องครัวเมื่อเจ้าของสถานที่เดินหายไปโดยไม่บอกกล่าว

ขนมปัง ผักสลัดสำเร็จรูป เนื้อสัตว์บด ไข่ไก่ แยม และของแห้งหลายอย่างถูกหยิบออกจากถุงมากองอยู่บนเคาน์เตอร์ในห้องครัว เธอเปิดดูในตู้เย็นมีแต่น้ำดื่มและเบียร์

พัชระเดินไปเข้าน้ำล้างหน้าล้างมือ แล้วเดินออกมายืนดูหญิงสาวที่กำลังง่วนอยู่กับการเตรียมอาหารให้เขา

“จะกินให้หมดนี่เลยรึไง

“เปล่าค่ะ ของแห้งบางอย่างวาซื้อเผื่อไว้ให้เฉยๆ”

เธอคิดอยู่แล้วว่าพัชระคงไม่ได้ใส่ใจเรื่องอาหารการกินมากเท่าไหร่นัก

เขายืนมองวารินทร์เอาเนื้อสัตว์ใส่ลงในเตาย่าง เอาไข่ไก่สี่ฟองใส่ลงในหม้ออบลมร้อน

“ทำอะไรเดี๋ยวไข่ก็ระเบิดหรอก”

“ไม่ระเบิดหรอกค่ะ ไม่ใช่ไมโครเวฟ แค่เจ็ดนาทีก็ได้ไข่ลวกแบบที่พี่ภีมชอบแล้วนะคะ เหลือแค่รอเนื้อสุกกับอบขนมปังอีกไม่เกินสิบห้านาทีก็เสร็จแล้วค่ะ

วารินทร์พูดไม่ได้คิดอะไร แต่พัชระกลับขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าเธอยังจดจำในสิ่งที่เขาชอบได้ เขาเดินเข้าไปหาเธอแล้วโอบจากทางด้านหลัง ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ด

“พี่ภีมจะทำอะไร วายังทำอาหารไม่เสร็จเลย”

“เธอก็ทำไปสิ ใครให้ซื้อมาเยอะแยะรู้มั้ยว่ามันเสียเวลาเอากัน”

พัชระจัดการลอกคราบหญิงสาวจนเหลือแต่กางเกงชั้นในตัวน้อย ทำให้วารินทร์แทบจะยืนเปลือยเปล่าอยู่หน้าเตา

“พี่ภีมคะ แล้ววาจะทำอาหารให้พี่ยังไง”

“เธอใช้เสื้อผ้าทำรึไงฮึ แก้ผ้านะดีแล้วเสื้อจะได้ไม่เลอะ”

หญิงสาวยืนหน้าแดงแต่ก็ยอมตามใจเขารีบจัดการนำอาหารที่สุกแล้วทั้งหมดใส่จาน แล้วนำไปวางลงบนโต๊ะกินข้าว

“แล้วเธอไม่กินรึไง”

“วายังไม่หิวค่ะ” วารินทร์ยืนกอดอกเอามือบังเต้าทรวงที่แทบจะปิดไม่มิดไว้

พัชระนั่งลงเขากรอกไข่ลวกเข้าปากเป็นอันดับแรกสี่ฟองรวด คืนนี้ยังอีกยาวไกลต้องโด๊ปเอาแรงไว้ก่อน

“อยากกินนม”

อยู่ๆ พัชระก็โพล่งขึ้นมาขณะที่กำลังตักแยมขึ้นปาดขนมปังที่หญิงสาวปิ้งแล้วทาเนยไว้ให้แล้ว

“ในตู้เย็นมีแต่น้ำกับเบียร์ค่ะ”

“งั้นไปเอาเบียร์มา”

วารินทร์เดินไปจัดการเปิดกระป๋องเบียร์แล้วยกมาให้เขา แต่พอมันถูกวางลงบนโต๊ะพร้อมแก้วเปล่า เอวบางก็ถูกเขาคว้าเข้าหาตัว หญิงสาวเซนั่งลงบนตักชายหนุ่ม

“กินน้อยแบบนี้ไงถึงได้ผอม”

พัชระเอาขนมปังที่ถูกหั่นไว้ยัดใส่ปากคนบนตัก

วารินทร์เคี้ยวไปเขินไปเพราะสายตาของชายหนุ่มจ้องมองอกสาวที่กระเพื่อมไหวเพราะแรงลมหายใจของคนที่กำลังตื่นเต้น พยายามเอาต้นแขนเบี่ยงบังความอวบอิ่มไว้

“กินเข้าไปเดี๋ยวคืนนี้ไม่มีแรงขย่มฉัน”

วารินทร์ยิ่งหน้าแดงกว่าเก่า เมื่อพัชระหยิบเอาช้อนตักแยมก้อนไม่เล็กไม่ใหญ่โปะลงบนหน้าอกของเธอ

“อ๊ะ!! พี่ภีม”

เขาจับแขนข้างหนึ่งของเธอพาดบ่าเขา แล้วดูดเลียก้อนเนื้อที่ชุมฉ่ำไปด้วยแยมผลไม้ ลิ้นสากลากไปทั่วเพื่อลิ้มรสความหอมหวานที่เขาชื่นชอบ มืออีกข้างที่ว่างหยิบเอาเบียร์เทใส่แก้วจนฟองฟูขึ้นแทบล้น

“ฉันกินนมส่วนเบียร์นี่ของเธอ”

“พี่ภีมคะวากินไม่เป็น”

“นิดเดียวเองน่า ไม่ถึงครึ่งกระป๋องเลย เห็นมั้ยว่ามีแต่ฟอง”

วารินทร์เม้มปากส่ายหน้า เธอเคยลองกินแล้วแต่ไม่เคยชอบของพวกนี้ มันขมลองกี่ครั้งก็ไม่เคยอร่อย

พัชระวางแก้วในมือลง แล้วเปลี่ยนมาเกี่ยวกางเกงชั้นในตัวน้อยที่เหลือติดกายหญิงสาวเพียงชิ้นเดียวออกจากสะโพกกลมมน

เมื่อไร้ซึ่งอาภรณ์ใดๆ ปกปิด มือสากเริ่มคืบไปช้าๆ ลูบคลำอย่างหลงไหลไปทั่วทุกสัดส่วน เขาจับเธอลุกขึ้นยืน ดันจานอาหารให้พ้นจากตรงหน้า แล้วยกคนตัวบางขึ้นนั่งบนโต๊ะ

ขาเรียวสองข้างถูกดันขึ้นโต๊ะตั้งฉากจนข้อเท้าชิดกับสะโพก เปิดเปลือยให้เห็นรอยแยกสีแดงที่มีเพียงเส้นไหมเบาบางปกคลุม

พัชระดื่มเบียร์ครึ่งแก้วเข้าปาก แล้วกระดกส่วนที่เหลือจากกระป๋องอมไว้ก่อนจะประกบปากเล็กแล้วส่งต่อน้ำเมาสีเหลืองรสขมลงคอเธอจนหมด ถึงวารินทร์จะไม่ชอบนักแต่ก็ยินยอมกลืนมันแต่โดยดี

ชายหนุ่มมองแยมที่เหลืออยู่ในถ้วยด้วยความเสียดายหากต้องทิ้งลงถังขยะ แยมสตรอว์เบอร์รี่ที่โปรดปรานของเขา พัชระจึงจัดการเทมันลงบนเนินเนื้ออวบอูมที่มีเส้นไหมปกคลุม

“อ๊าาา พี่ภีมขา”

หญิงสาวถึงกับครางไม่เป็นศัพท์เมื่อลิ้นสากแข็งแรงดูดดึงกินของหวานบนก้อนเนื้ออูมอย่างไม่ออมแรง และยิ่งสร้างความกระสันเมื่อลิ้นแหลมแหย่แยงเข้าไปในโพลงลึก ชักเข้าชักออกจนต้องยกสะโพกเคลื่อนไหวตาม

ข้อเท้าเล็กดันกับโต๊ะอาหารไว้ หญิงสาวขยับสะโพกรัวสวนทางกับลิ้น ปากถ้ำคายน้ำหวานมากมายจนไหลย้อยออกมาด้านนอก ชายหนุ่มนึกเสียดายจึงสูดปากดูดเอาน้ำหวานลงคออย่างแรงจนมีเสียงคล้ายคนซดน้ำแกงดังขึ้น พร้อมๆ กับที่ร่างเปลือยบนโต๊ะอาหารเดินทางไปถึงปลายรุ้ง หลืบลึกกระตุกรัดลิ้นใหญ่ไว้แน่น จนเขาต้องยอมแพ้ ปล่อยให้วารินทร์เสร็จคาลิ้นแกร่งของเขา

“เจอของจริงแล้วนะคราวนี้”

พัชระไม่ปล่อยให้หญิงสาวรอนาน เขาเสียบลำเอ็นท่อนใหญ่เข้าช่องทางรักอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว

เขากระดกเบียร์ที่เหลือเข้าปากต้วเองแล้วก้มลงกรอกปากเธออีกครั้ง วารินทร์อ้าปากรับมันอย่างรู้งาน พัชระสะบัดกางเกงทำงานที่กองอยู่ตรงข้อเท้าออก แล้วสาวแก่นกายเข้าลึกออกสุดสองสามครั้งก่อนจะดึงให้ร่างบางนั่งขึ้นแล้วยกสะโพกขาวให้ลอยจากพื้นโต๊ะ จนเธอต้องรีบเอาขาเกี่ยวสะโพกสอบไว้รอบเพราะกลัวตก

พัชระอุ้มเธอเดินเข้าห้องนอนขณะที่ท่อนเอ็นยาวใหญ่ยังเสียบคาอยู่จนมิดโคน สร้างความเสียวซ่านขณะก้าวเดินให้ทั้งสองคน จนกระทั่งถึงเตียงนุ่มชายหนุ่มจึงนั่ง

“ขย่มแรงๆ เร็ว”

วารินทร์ปรับท่านั่งให้พอดีกับเขา เอามือจับขาแกร่งด้านหลังเพื่อทรงตัว บดเบียดเคลื่อนไหวอย่างเนิบนาบจนชายหนุ่มต้องเร่งเร้า

“มีแรงแค่นี้รึไง”

“วากลัวพี่ภีมหนักนี่คะ”

“ตัวบางเป็นมดปลิวลมแบบนี้จะเอาที่ไหนมาหนักออกแรงแค่นี้จะสนุกได้ยังไง”

พัชระจับเอวคอดใว้ให้มั่นแล้วขยับลึกเข้ากลางเตียงไม่ยอมให้ส่วนสำคัญของเขาและเธอหลุดออกจากกัน เขานอนลงแล้วกระเด้งสะโพกสวนขึ้นเพื่อเปิดทาง

“อื้อออ”

หญิงสาวสุดเสียวเมื่อถูกความยาวใหญ่กระทุ้งอยู่ภายในช่องท้อง จุดความกระสันอยากไปพร้อมๆ กับความเขินอายที่เริ่มลดลงเพราะฤทธิ์น้ำเมาที่ถูกจับกรอกก่อนหน้า

ปึ้ก ปึ้ก ปึ้ก ปึ้ก

 

ขาเรียวยกอ้ากว้างยันกับเตียงแล้วยกก้นขึ้นทิ้งตัวลงนับสิบครั้ง ชายหนุ่มนอนมองกลีบกุหลาบสีแดงฉ่ำ ที่อมท่อนลำของเขาไว้จนมิดกำลังปลิ้นเข้าปลิ้นออกอย่างพอใจ

“อาาา ทำดีแบบนี้ฉันจะให้รางวัล”

เขาจับเธอพลิกตัวลงนอนแล้วเป็นฝ่ายกระแทกกระทั้นอย่างไม่ออมแรง เสียงพวงเนื้อใหญ่ตีกระทบกับก้นขาว ทำเอาวารินทร์ขนลุกสั่นสะท้าน ยิ่งแอ่นอ้าขาออกกว้างให้ลำตัวของชายหนุ่มเคลื่อนไหวได้อย่างสะดวกสบาย

ยิ่งชายหนุ่มเร่งความเร็ว ท้องน้อยสาวก็ยิ่งกระตุกเกร็งครั้งแล้วครั้งเล่า บีบรัดตอดแรงจนลำเอ็นใหญ่ปวดหนึบทนไม่ไหวต้องปลดปล่อยสายน้ำระลอกใหญ่เข้าในตัวเธอ

“กรี๊ดดดดด”

ขาเรียวยกขึ้นโอบรอบเอวสอบรัดไว้แน่นแล้วกระตุกตามจังหวะปลดปล่อยของชายหนุ่ม

“อ่าาา วารีดน้ำพี่ออกจนหมดตัวแล้วรู้มั้ย”

พัชระโถมตัวลงมาพักบนซอกคอขาว สรรพนามเดิมเมื่อครั้งวัยเยาว์ทำเอาวารินทร์รู้สึกอุ่นร้อนในใจ ยกมือขึ้นโอบกอดเขาไว้

“ถ้าพี่ภีมชอบก็ทำอีกสิคะ วายอมให้พี่เอาแรงๆ ทั้งคืน”

“แล้วอย่าร้องให้พี่หยุดนะ” สะโพกแกร่งเริ่มสาวเข้าออกตามคำเชิญชวน

“อื้มมมม ไม่ร้องห้าม แต่ร้องอย่างอื่นได้มั้ยคะ” เธอท้าทายเขา

“พรุ่งนี้ขาถ่างเดินไม่ได้อย่ามาโทษพี่ก็แล้วกัน”

แล้วบทรักอันดุเดือดก็เดินทางต่อไปจนเกือบเช้า หญิงสาวสลบไสลคาอกแกร่ง ชายหนุ่มสอนลีลารักร้อนเพิ่มให้หลายบท เธอจะเก่งมากขึ้นและที่สำคัญจะเก่งกับเขาได้คนเดียวเท่านั้น

พัชระลุกออกจากที่นอนเดินไปที่มุมหนึ่งของห้อง เขาหยิบเอากล้องวีดีโอที่ซ่อนไว้ออกมา ไม่ลืมเปิดเช็คภาพเคลื่อนไหว เมื่อได้ในสิ่งที่พอใจแล้วจึงจัดการดึงการ์ดความจำออก แล้วเก็บอุปกรณ์ทั้งหมดให้พ้นสายตาก่อนที่หญิงสาวจะตื่น

วารินทร์ตื่นขึ้นมาอีกครั้งในตอนสาย เธอไม่เห็นพัชระนอนอยู่บนเตียงมีเพียงกระดาษโน๊ตเขียนไว้เท่านั้น

 

‘ฉันลางานให้เธอแล้ว รอที่ห้องห้ามไปไหน เคลียร์งานเสร็จแล้วจะรีบกลับ’

 

วารินทร์อดอมยิ้มไม่ได้ แค่เธอได้มีสิทธิอยู่ในอ้อมกอดเขาก็ดีมากแล้ว

 

ความคิดเห็น