หมากเม่า
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่่ 10 คำขู่ของคนขี้หวง (NC)

ชื่อตอน : ตอนที่่ 10 คำขู่ของคนขี้หวง (NC)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.9k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ส.ค. 2563 22:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่่ 10 คำขู่ของคนขี้หวง (NC)
แบบอักษร

 

 

บนห้องคอนโดหรูพัชระกำลังขย่มบั้นท้ายไม่ยั้ง จนโยดาถึงกับกรีดร้องขึ้นสวรรค์ครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ว่าเธอจะไปกับใครสุดท้ายก็ไม่พ้นต้องกลับมาหาเขาอยู่ดีเธอติดใจในขนาดและความร้อนแรงของเขา

ทริปยุโรปเดือนกว่าจริงๆ แล้วเธอไปกับที่บ้านแค่สิบห้าวัน ส่วนอีกค่อนเดือนที่เหลือเธอแอบบินไปกับเสี่ยใหญ่เจ้าของร้านจิวเวลรี่ที่เธอบังเอิญรู้จักในฐานะลูกค้าของพ่อ ในเมื่อเขาเปย์ให้เธอแบบไม่มีกั๊ก ก็เป็นเรื่องธรรมดาที่ต้องมีค่าตอบแทน

“พี่ภีมคะ โยขอมาค้างที่นี่บ่อยๆ ได้มั้ย”

โยดานอนเอาคางเกยอกพัชระเมื่อกิจกรรมเข้าจังหวะจบลง ชายหนุ่มนอนหลับตาหายใจแรง เขายังมีเหงื่อซึมกายเล็กน้อย

“ให้มาเมื่อไหร่แล้วพี่จะบอก วันนี้โยกลับไปได้แล้ว พี่อยากพักผ่อน”

“อะไรกันคะพี่ภีม เพิ่งไม่กี่รอบเอง” โยดาพยายามสะกิดเขี่ยเรียกอารมณ์

“หายไปเป็นเดือนยังไม่หายอยากอีกเหรอ” คำพูดของพัชระทำเอาโยดาสะอึก

“พี่ภีมคะโยไปกับที่บ้านไม่ได้ไปกับใครเสียหน่อย”

“อย่าคิดว่าพี่ไม่รู้ วันนี้กลับไปก่อนไป”

โยดากระฟัดกระเฟียดแต่ก็ไม่กล้าต่อล้อต่อเถียง กลัวว่าพัชระจะโกรธ

“โยกลับก็ได้ค่ะ ไว้โยจะไปหาพี่ภีมที่ออฟฟิศนะคะ”

แล้วก็อดไม่ได้ที่จะจูบลาชายหนุ่ม ลุกขึ้นแต่งตัวเดินออกจากคอนโด

พัชระหงุดหงิดมาตั้งแต่ที่ออฟฟิศ เลิกงานเขาเห็นวารินทร์ออกไปพร้อมกับเหนือสมุทร เขาจึงเอาความไม่สบอารมณ์มาลงที่โยดา

มองดูนาฬิกาเพิ่งจะสี่ทุ่มตัดสินใจลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าหยิบกุญแจรถแล้วเดินออกจากห้อง ในเมื่อใจมันไม่สุขก็ต้องดับความร้อนรุ่มให้ได้

พัชระใช้เวลาขับรถไม่ถึงยี่สิบนาทีเขาก็เข้ามาถึงที่จอดรถของหอพักที่วารินทร์อาศัยอยู่

“สวัสดีครับ มาหาผู้หญิงห้องนั้นเหรอครับ” ยามวัยกลางคนคนเดิมทักทายเขาอย่างคุ้นเคย

“อืม อยู่รึเปล่า”

“อยู่ครับ รถคันใหญ่เพิ่งมาส่งเดี๋ยวนี้เอง”

พัชระพยักหน้าแล้วหยิบแบงค์ที่พับอยู่ในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตให้ เขาไม่ได้มองด้วยซ้ำว่ามีกี่ใบ

“ดูรถให้ด้วยถึงเช้า”

“ครับๆ”

ยามรีบกุลีกุจอไม่บ่อยนักที่จะได้ทิปหนักแบบนี้ รีบคลี่เงินออกดูมีแบงค์ร้อยทั้งหมดเจ็ดใบ

 

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น วารินทร์เพิ่งเดินออกจากห้องน้ำ เธอคิดว่าคงเป็นเพื่อนข้างห้อง

“พี่วีนากับพี่เมนี่มาชวนกินส้มตำแหงเลย”

พอเปิดประตูออกไป ก็ต้องรีบปิดอย่างไม่ต้องคิด มือใหญ่แข็งแรงดันประตูไว้แล้วรีบสอดตัวเข้ามาก่อนจะกดล็อกประตู

“พี่ภีมออกไปจากห้องวานะ”

“เอากันไปกี่ยกละถึงเพิ่งกลับมาเอาป่านนี้”

“ก็หลายยกอยู่ค่ะ”

“วา!!”

พัชระเดินเข้าไปกระชากแขนหญิงสาวด้วยความโมโห

“เมื่อไหร่พี่จะเลิกยุ่งกับวา พี่ภีมมีคุณโยอยู่แล้ว ส่วนวาก็มีพี่เหนือ เราไม่จำเป็นต้องเกี่ยวข้องกัน ต่างคนต่างอยู่เถอะนะคะ”

“ที่คิดจะคบกับไอ้เหนือ เพราะต้องการประชดที่ฉันมีโยดาใช่มั้ย!!”

“พี่ภีมอย่าสำคัญตัวเองผิดสิคะ พี่เหนือเค้าดีกับวาเสมอต้นเสมอปลาย ไม่เกี่ยวอะไรกับพี่สักนิด”

“ถ้าไอ้เหนือมันรู้ว่าเธอนอนกับฉันดูสิว่ามันจะยังเอาเธอมั้ย แล้วเธอจะตกงานรึเปล่าก็ลองมาวัดใจกัน”

พัชระล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ออกมาเขาเปิดรูปที่แอบถ่ายไว้ในวันที่ได้เธอ เป็นรูปผู้หญิงเปลือยเปล่านอนคว่ำมองไม่เห็นหน้า เขาหันหน้าจอให้หญิงสาวดู รายละเอียดในรูปชัดพอทำให้เธอจำได้ทันทีว่าผู้หญิงในรูปเป็นใคร

วารินทร์ยิ่งหน้าซีดเมื่อเห็นเขากดเบอร์โทรของเหนือสมุทร เธอยังไม่พร้อมจะตกงานตอนนี้พยายามเอามือคว้าโทรศัพท์นั้น แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะชายหนุ่มสูงกว่าเธอมากเพียงแค่เขายกมือขึ้นเหนือหัวก็สุดที่มือของเธอจะเอื้อมถึงแล้ว

(ว่าไงครับพี่ภีม)

“ฉันมีรูปให้นายดู อีกสักพักจะส่งไปให้”

(ครับพี่)

หลังจากวางโทรศัพท์เขาก็เข้าแอพพลิเคชั่นสำหรับแชท กดเลือกรูปเพื่อส่ง

“พี่ภีมอย่า!! วายอมแล้ว”

วารินทร์เอามือดึงเสื้อเขาไว้ ในสายตามีแต่ความวิตกกังวล

“ไปไหนกับมันมาถึงกลับเอาป่านนี้”

ที่เขาโทรไปเมื่อกี้ได้ยินเสียงเหนือสมุทรกำลังขับรถ แสดงว่าเพิ่งออกจากที่นี่ไม่นาน ช่วงระยะเวลาตั้งแต่เลิกงานจนถึงป่านนี้เขากับโยดายังเสร็จกันไปตั้งหลายยก

“พี่เหนือพาวาไปดูหนังค่ะ”

“แล้วล้วงควักกันไปถึงไหนแล้ว”

“พี่ภีม!!”

“ทำไม ฉันพูดแทงใจดำเธอรึไง”

เขาไม่เชื่อว่าผู้ชายอย่างเหนือสมุทรจะสุภาพบุรุษจนไม่คิดทำอะไร

“พี่เหนือแค่หอมแก้มวาเท่านั้นค่ะ โอ๊ย!!” มือใหญ่ขย้ำแขนหนักขึ้น

“อย่าให้รู้ว่าโกหก ผู้หญิงอย่างเธอถนัดเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว”

“พี่ภีม ในเมื่อวาไม่ดีพี่ก็อย่ามายุ่งกับวาได้มั้ย วาไม่อยากทนฟังคำพูดเสียดสีของพี่อีก ฮึก”

“ฝันไปเถอะว่าจะได้อยู่อย่างสุขสบายกับผู้ชายคนไหนอีก ถ้าฉันไม่ปล่อยเธอก็ไปไหนไม่ได้ จำไว้!!”

มือที่จับแขนเล็กกระชากหญิงสาวเข้าหาแล้วประกบปากบดไปมาอย่างไร้ความนุ่มนวล พัชระดูดดึงจนปากน้อยบวมเจ่อ วารินทร์พยายามดันตัวเขาออกเพราะเธอเริ่มเจ็บ พัชระยอมถอนจูบ

“ไหนว่ายอมไง”

“วาเจ็บ พี่ภีมอย่าทำกับวาแรงๆ ได้มั้ยคะ ยังไงวาก็สู้แรงพี่ไม่ได้อยู่แล้ว ฮึก”

“เจ็บเป็นเหมือนกันเหรอ นึกว่าถนัดแต่ทำให้คนอื่นเจ็บซะอีก”

วารินทร์หน้าเสียน้ำตาเริ่มคลอเบ้า พัชระเห็นว่าปากของเธอบวมแดงจึงยอมเบามือ

“ไม่ต้องมาบีบน้ำตาฉันไม่หลงกลเธอหรอก ถ้าไม่อยากให้เสื้อของเธอขาดก็รีบแก้ผ้าซะ แล้วไม่ต้องมาทำเป็นไร้เดียงสาฉันสะอิดสะเอียน”

เสื้อยืดตัวหลวมกับกางเกงนอนขาสั้นที่เหมาะสำหรับห้องที่ไม่มีเครื่องปรับอากาศถูกถอดลงมากองบนพื้นตามคำสั่งของชายหนุ่ม

“นั่งลง คุกเข่า”

วารินทร์ที่เหลือเพียงชุดชั้นในมองตามสายตาเขาแล้วนั่งคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไม่โต้แย้ง

พัชระถอดเสื้อของเขาออกแล้วก้าวขามาอยู่ตรงหน้า แค่นั้นวารินทร์ก็รู้แล้วว่าเขาต้องการอะไร เธอค่อยๆ ปลดตะขอกางเกงตัวใหญ่ของชายหนุ่ม มองเห็นลำเอ็นกำลังปูดโปนภายใต้ชั้นในสีขาว

มือบางเริ่มลูบไล้กดลงที่ความแข็งแกร่งนั้น วารินทร์อ้าปากแล้วใช้ฟันคมงับลงไปทั้งๆ ที่ยังมีชั้นในขวางกั้น จากนั้นค่อยๆ เกี่ยวผ้าสีขาวลงจนความเป็นชายดีดเด้งออกมา

หญิงสาวเอามือสองข้างประคองจับความใหญ่โตนั้นแล้วแลบลิ้นเลียรอบรอยหยักก่อนจะอ้าปากอมท่อนลำ ริมฝีปากบางเกร็งเล็กน้อยค่อยๆ ขยับเข้าออก เธอพยายามกดปากให้ลึกสุดลำโคน

“แค่ก แค่ก”

วารินทร์แทบจะสำลักเมื่อถูกความยาวใหญ่แทงลึกเข้าในลำคอ หญิงสาวหยุดพักแล้วเริ่มต้นใหม่ เธออยากทำให้เขาพึงพอใจเพื่อแลกกับความสงบสุขในชีวิต แม้ส่วนลึกในใจเธอจะไม่เคยลืมเขาเลยตลอดเจ็ดปี

พัชระจ้องริมฝีปากบางที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่บนแก่นกายเขา ลิ้นเล็กอุ่นกำลังขยับรัวสร้างความหรรษา มือใหญ่จับเอาศีรษะเล็กไว้มั่นเมื่อเข้าใกล้ที่หมาย

เขาโยกสะโพกเข้าออกอีกไม่กี่ครั้งน้ำรักขุ่นข้นก็ไหลพุ่งเข้าสู่ลำคอสาว เขายืนมองเธอดูดกลืนมันลงคอด้วยความสาแก่ใจ

“เก่งนี่ดูท่าคงฝึกมาอย่างดี”

พัชระพูดกับวารินทร์ที่ยังนั่งหอบเพราะหายใจแทบไม่ทัน ริมฝีปากสาวเป็นมันวาวพอๆ กับท่อนเอ็นลำใหญ่ แม้ว่าจะเพิ่งคายน้ำออกไปหมาดๆ แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะสงบ

ชายหนุ่มสะบัดกางเกงที่พันขาออกแล้วก้าวขึ้นเตียง นั่งเอามือกำแก่นกายรูดขึ้นลงรอท่า สายตามองหญิงสาวที่ยังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น

วารินทร์เข้าใจทุกอย่างที่เขาสื่อ เธอถอดสองชิ้นที่เหลือแล้วขึ้นคร่อมตักเขา ก้มลงซุกไซร้ซอกคอของชายหนุ่มแบบเงอะงะ ถึงไม่ค่อยถูกใจนักแต่เขาก็ปล่อยให้เธอแสดงลีลาต่อไป

พัชระขยำสะโพกกลมแน่นเมื่อหญิงสาวเอากลีบเนื้ออูมขึ้นมาถูไถอยู่แถวหน้าท้องแกร่งสร้างความวาบหวามจนแก่นกายแทบจะปริแตก

“ลีลาอยู่นั่นแหละเอาเข้าซะที”

พัชระพูดเสียงกระเส่าเมื่อหญิงสาวจับเอาหัวหยักถูไถ กรีดขึ้นกรีดลงแต่ไม่ยอมกดสะโพกลงมา

“พี่ภีมช่วยวาหน่อยสิคะ วายังไม่ชินกับของพี่วากลัวเจ็บ”

“เอากันบ่อยๆ เดี๋ยวก็ชินเอง”

“อื้ออออ”

วารินทร์สะดุ้งเฮือกเมื่อหัวหยักบานใหญ่ กระเด้งมุดหายเข้าไปในช่องทางรักของเธอในครั้งเดียวอย่างไม่ทันตั้งตัว

มือบางจับบ่าของชายหนุ่มไว้แน่น เพื่อช่วยยึดเหนี่ยวระหว่างที่ต่างเคลื่อนไหวใส่กัน น้ำรักใกล้ออกมาอีกระลอก พัชระจับหญิงสาวนอนลงแล้วเป็นฝ่ายกระแทกกระทั้นจนสุดแรง เพื่อรีดน้ำรักออกมา

“อ๊ายยยยยย”

เขาส่งวารินทร์ขึ้นสวรรค์ก่อน แล้วจึงตามไปติดๆ น้ำคาวมากมายพุ่งเข้าเต็มท้องจนวารินทร์ขนลุกเมื่อรู้สึกอุ่นวาบไปทั่วท้องน้อย

เกมรักยังไม่สิ้นสุดเมื่อพัชระเอามือบีบหน้าอกสวยก้มลงเอาลิ้นเลียขบกัดจนเนื้อขาวเป็นรอย เมื่อปลุกเร้าได้ที่ท่อนเอ็นที่ยังเสียบคาอยู่ในร่องก็เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง

เขาดึงขาข้างหนึ่งของหญิงสาวออกกว้างจนเห็นปากทางรักสีสดกำลังปริ ยิ่งเขาออกแรงกระแทกมันก็ยิ่งคายน้ำหวานฉ่ำเยิ้มออกมาให้ชื่นชม หน้าอกอวบกระเพื่อมไหวตามแรงขยับโยก เหงื่อที่ซึมออกจากต้นคอสาวเล็กน้อยทำให้เขาโหมออกแรง

“อื้ออออออ”

วารินทร์กัดริมฝีปากสะกดกลั้นอารมณ์ที่ลอยคว้างเอาไว้ ชายหนุ่มพาเธอแตะสวรรค์กี่ครั้งไม่ทันนับ มือเล็กจิกกำผ้าปูที่นอนแน่นเพื่อระบายความเสียวซ่านเมื่อสายน้ำแห่งรักกำลังฉีดพ่นสุดแรง

พัชระคร่อมลงทับกายสาวเมื่อความใคร่ถูกระบายออกไปจนสบายตัวแล้ว เขาจูบหนักๆ ลงบนริมฝีปากบางอีกครั้งก่อนละพลิกตัวลงบนที่นอนแล้วดึงเอาหญิงสาวเข้าไปกอด ความอ่อนเพลียทำให้ทั้งคู่หลับไปพร้อมกัน

 

วารินทร์ลืมตาอีกครั้งท้องฟ้ายังมืดสนิท เธอรู้สึกตัวตื่นเพราะใจกลางความเป็นสาวกำลังถูกรุกรานจากคนที่หลับเอาแรงไปแล้ว

วารินทร์นอนตะแคงข้างหันหน้าออกนอกหน้าต่าง ขาหนึ่งข้างถูกยกขึ้นสูงมีข้อมือหนาจับประคองไว้ ในขณะที่ลำเอ็นใหญ่กำลังวิ่งเข้าออกจากร่องรักของเธอ

พัชระขยับรุนแรงขึ้นเพราะต้องการให้เธอตื่น เขาไม่ชอบเล่นสนุกอยู่คนเดียว

ปึ้ก ปึ้ก ปึ้ก ปึ้ก

 

ความหนักหน่วงที่เขามอบให้ ทำให้ช่องทางรักยิ่งหนึบแน่น เธอตอดรัดเขาอย่างเต็มแรงจนในที่สุดทั้งคู่ก็กระตุกถึงสวรรค์พร้อมกัน

มือหนายังคงลูบไล้ไม่ห่างอกสวย เขี่ยยอดอกสร้างอารมณ์ให้หญิงสาวตลอดเวลา

“อื้อ พี่ภีมพอแล้ว วาเหนื่อย วาไม่ไหวแล้ว”

“แรงฉันยังเหลือ ให้เอาถึงเช้าก็ยังไหวนะ”

“แต่พรุ่งนี้วาต้องไปทำงานแต่เช้านะคะ” วารินทร์พยายามแกะมือหนาออกจากอกแต่ก็ไม่เป็นผล

“นั่นเรื่องของเธอ ยังอีกนานกว่าจะเช้าฉันเสร็จได้อีกหลายยก”

“พรุ่งนี้ไม่ได้เหรอคะวาง่วง”

“แน่ใจนะว่าเธอจะให้ฉันเอา จะไม่ไปไหนกับไอ้เหนือเหมือนวันนี้อีก”

“ค่ะ ไม่ไปพรุ่งนี้วาจะให้พี่ภีมเอานะคะ”

เธอพลิกตัวกลับมากอด ออดอ้อนเขาหวังเพียงได้อิสระในค่ำคืนนี้

“ถ้าอย่างนั้นก็นอนซะ ทีหลังอย่าดื้อรู้มั้ย”

วารินทร์ยกแขนขึ้นโอบเอวเขาหลับตาพยักหน้าทั้งๆ ที่ยังซุกอกอุ่นแล้วเข้าสู่ห้วงนิทรา

 

 

ความคิดเห็น