หมากเม่า
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 7 ตรวจสอบคุณภาพ (NC)

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 ตรวจสอบคุณภาพ (NC)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ส.ค. 2563 09:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 ตรวจสอบคุณภาพ (NC)
แบบอักษร

 

 

“พี่ภีมคุณพ่อพี่เป็นยังไงบ้างครับ”

เหนือสมุทรเอ่ยถามทันทีที่เห็นพัชระกลับมาทำงานหลังจากหยุดยาวไปหลายวัน ก่อนหน้านี้ก็แค่ได้คุยกันคร่าวๆ กลัวพัชระจะกำลังยุ่งเลยไม่ได้ซักถามอะไรมาก

“ออกจากไอซียูฟื้นแล้วแต่ยังพูดคุยอะไรได้ไม่มากนัก”

“แล้วจะมีผลอะไรกับบริษัทเรามั้ยครับ” พัชระทำหน้าสงสัยกับคำถามของเหนือสมุทร

“นายหมายถึงปัญหาเรื่องอะไร”

“ก็พี่เป็นลูกคนเดียว แล้วคุณพ่อยังมาเจ็บ ผมก็กลัวพี่จะถอนหุ้นจากบริษัทของผมแล้วกลับไปทำงานธนาคารนะสิ”

“นี่ฉันทำธุรกิจไม่ได้เล่นขายของ” พัชระขำกับความคิดของเหนือสมุทร

“พี่รู้รึเปล่าหลายเดือนมานี้พี่ทำกำไรให้บริษัทเราไปเท่าไหร่ จนคุณพ่อของผมอยากเจอตัวเป็นๆ ของพี่เลยละ ถ้าไม่ติดว่าอยู่ต่างประเทศคงมาดูตัวพี่ถึงที่นี่แล้ว”

“ไอ้นี่ ดูตงดูตัวอะไรว่าไปนั่น”

“เอ้า จริงนะคุณพ่อผมท่านเป็นพวกคลั่งไคล้อัจฉริยะ”

“ไอ้เหนือนี่แกกลัวฉันลาออกจนต้องยกยอขนาดนี้เลยเหรอ”

“ผมพูดเรื่องจริงครับพี่”

“แล้วนายเป็นไงมั่ง ความรักเบ่งบานไปถึงไหนแล้ว”

“ผมขอวาเป็นแฟนแล้ว แต่เธอยังไม่ตอบตกลง”

“ไวเหลือเกินนะ”

“ไวอะไรกันพี่ เป็นผู้หญิงคนอื่นผมได้ฟันไปตั้งนานแล้ว นี่ก็เล่นเอาผมหมดความมั่นใจไปเลย ถ้ายอมตกลงเป็นแฟนเมื่อไหร่นะ จะจัดทริปทะเลขึงไว้ในห้องสักสามวันสามคืน จะเอาให้ลุกไม่ขึ้นเลย แค่คิดก็ขึ้นแล้วเนี่ย”

อาการหื่นของเหนือสมุทรเขาเลือกแสดงออกให้พัชระเห็นเพียงคนเดียว

“หึ ขอให้ได้เร็วๆ ก็แล้วกัน ออกไปได้แล้วฉันจะทำงาน แล้วฝากเรียกเลขานายเข้ามาด้วย”

“ได้ครับพี่”

เหนือสมุทรเดินออกไปไม่นานวารินทร์ก็เดินเข้ามาในห้อง

“เดี๋ยวเย็นนี้เธอไปเยี่ยมคุณพ่อกับฉัน”

คำสั่งของเขาเหมือนกับฟ้าฟาด ทำให้วารินทร์ยืนหน้าซีดตัวสั่นจนพัชระสังเกตได้

“ว...วาไม่ไปค่ะ”

“ทำไมถึงจะไม่ไป ผัวเก่านอนพะงาบอยู่บนเตียงจะไม่ไปดูใจหน่อยเหรอ”

“ถ้าไม่มีอะไรวาขอตัวนะคะ”

“มี!!”

พัชระลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินตรงเข้ามาหาวรินทร์ที่ยืนก้มหน้าไม่ยอมสบตาเขา พัชระค่อยๆ เอามือเชยคางเธอเห็นแววตาหวาดหวั่นในสายตาคู่นั้น

“บอกฉันสิ ทำไมถึงออกจากบ้าน คุณพ่อเลี้ยงเธอไม่ดีรึไง”

“เปล่าค่ะ”

วารินทร์ค่อยๆ เบี่ยงหน้าออกจากมือเขา แต่พัชระกับรวบเอวบางกอดไว้จนชิดลำตัวแนบสนิทชิดกัน

“พี่ภีม!! ปล่อยนะ” วารินทร์พยายามดิ้น

“จุ๊ จุ๊ เบาหน่อยสิ เดี๋ยวไอ้เหนือก็ได้ยินกันพอดี”

วารินทร์หยุดดิ้น เธอไม่อยากต้องอายแต่พัชระกลับเข้าใจผิดคิดว่าวารินทร์แคร์เหนือสมุทร

“ถ้าชอบมันทำไมไม่ตกลงเป็นแฟนกับมันซะเลยละ หรือว่าที่ยื้อเวลาเพราะอยากอัพราคาตัวเอง”

“พี่ภีมอย่ามาดูถูกวาแบบนี้นะคะ ถ้าวารกหูรกตาพี่มากทำไมไม่หาเลขาใหม่”

“ฉันไม่ปล่อยให้เธอมีเวลาไปถ่างขาให้ไอ้เหนือหรอก”

“พี่ภีม!! อย่ามาหยาบคายนะวาไม่เคยมีอะไรกับพี่เหนือ”

“งั้นเหรอ” พัชระปล่อยเอววารินทร์แล้วเดินไปล๊อกประตูห้อง

“พี่ภีมล็อกประตูทำไมคะ!!”

“ฉันอยากเช็คของหน่อย”

พัชระเหวี่ยงร่างบางลงไปที่โซฟารับแขก แล้วตามไปคร่อมเธอไว้ วารินทร์ดิ้นพยายามผลักไส แต่ก็ไม่พ้นมือหนาราวกับคีมเหล็กเขาจับขาเธอกดแน่นลงกับโซฟา

“พี่ภีม!! หยุดนะ!!”

“แหกปากดังๆ สิคนข้างนอกจะได้รู้ว่าเรากำลังทำอะไรกัน”

วารินทร์นึกขึ้นได้รีบเงียบเสียง ส่วนพัชระเอามือดึงกระโปรงของเธอขึ้นไว้เหนือเอวแล้วรูดเอากางเกงในตัวบางออกมาจากเรียวขาขาว ดันสองเข่าเล็กให้แยกออกจากกัน จนเห็นร่องเนื้อสีแดงเด่นชัดในสายตา

กลีบอวบอูบทำให้ชายหนุ่มใจเต้นแรง ครั้งก่อนเขาแค่ใช้สัมผัสแต่ยังไม่ทันได้เห็น ร่องเนื้อสีสดสภาพดีไม่มีส่วนเกินปริปลิ้น มันทำให้คนที่จ้องมองอดใจไม่ได้

“อย่าครางเสียงดังละ”

วารินทร์หลับตาเมื่อเห็นใบหน้าของพัชระก้มต่ำลงมา ความรู้สึกเปียกชื้นเกิดขึ้นตรงกลางกาย ลิ้นสากเลียไล้ไปบนกลีบเนื้ออูม

“อื้อ” วารินทร์สะดุ้งเฮือกจนต้องกัดริมฝีปากตัวเอง

ชายหนุ่มยิ่งสอดลิ้นลึกเข้าไปในโพรงถ้ำ ลิ้มชิมรสน้ำหวานที่กำลังหลั่งไหลออกมา ฟันคมขบลงบนปุ่มกระสันลิ้นร้ายถอนออกมาเพื่อให้ริมฝีปากดูดดึงเม็ดเล็กได้เต็มที่ ความเสียวซ่านแล่นผ่านจากปลายลิ้นส่งให้สะโพกขาวแอ่นลอยขึ้นตามแรงรัวลิ้นของชายหนุ่ม

ลิ้นสากลากขึ้นลากลงตั้งแต่มุมเนินสามเหลี่ยมไปจนถึงทางแยกระหว่างปากถ้ำกับสะโพกขาว จนหญิงสาวเริ่มเกร็ง เขาก็หยุดทำเอาเสียดื้อๆ ลุกขึ้นยืนเช็ดน้ำหวานของเธอออกจากริมฝีปาก

พัชระยืมมองวารินทร์ที่ยังนอนหน้าแดง ท่อนล่างเปลือยเปล่า ส่งยิ้มเหยียดให้เธอ

“เธอออกไปทำงานได้แล้ว”

วารินที่ลุกขึ้นนั่งหมายจะก้มเก็บกางเกงในตัวเล็กที่พัชระถอดทิ้งไว้บนพื้น แต่ยังไม่ทันเอื้อมมือไปถึงกลับถูกชายหนุ่มคว้าเอาไปไว้ในมือ

“พี่ภีมคะ!! วาขอคืน”

“คืนนี้ไปกับฉัน”

“วาไม่ไปค่ะ”

พัชระเอากางเกงตัวน้อยในมือยัดใส่กระเป๋ากางเกงแล้วกลับไปนั่งทำงานต่อ วารินทร์รีบดึงกระโปรงลงจัดเสื้อผ้าทรงผมให้เรียบร้อย แล้วลุกตามมาหยุดยืนอยู่ที่ด้านหน้าโต๊ะทำงานของพัชระ

“ฉันบอกให้กลับไปทำงาน”

พัชระเอ่ยเสียงเข้มจนวารินทร์นึกกลัว ต้องยอมเดินออกจากห้องของพัชระไปแต่โดยดี

จนใกล้ถึงเวลาเลิกงานพัชระเดินออกมาจากห้อง เขาไม่เห็นวารินทร์นั่งอยู่ที่โต๊ะแถมคอมพิวเตอร์ยังถูกปิด

“อ้าวพี่ภีม จะเอาอะไรรึเปล่าครับ พอดีวาลากลับบ้านไปแล้ว บอกไม่ค่อยสบาย” เหนือสมุทรถาม เขาเดินออกมาจากห้องทำงานพอดี

“ไม่มีอะไร เดี๋ยวค่อยคุยพรุ่งนี้ก็ได้พอดีฉันจะกลับแล้ว”

“ครับพี่”

พัชระเดินลงมาถึงลานจอดรถเขาเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงข้างที่มีผ้าชิ้นน้อยซุกอยู่ เขาไม่ได้เดินออกมาจากห้องทำงานตั้งแต่บ่าย จึงไม่รู้ว่าวารินทร์แอบหนีกลับบ้านไปแล้ว

“กล้าลองดีกับฉันเดี๋ยวเราจะได้เห็นดีกัน”

พัชระขับรถออกจากตึกสำนักงานมุ่งตรงไปโรงพยาบาลใกล้บ้านที่อยู่ชานเมือง เพื่อไปหาบดินทร์

เมื่อมาถึงหน้าห้องได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวาย เมื่อเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นพื้นห้องเต็มไปด้วยข้าวของถูกกวาดลงพื้นกระจุยกระจาย เรือนผกายืนหน้าซีดตัวสั่นอยู่มุมห้อง

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับ” พัชระมองหน้าพ่อทีแม่ที บดินทร์นอนเอามือก่ายหน้าผากคล้ายร้องไห้

“คุณพ่อไม่มีความรู้สึกที่ขาลูก”

“แล้วนี่เรียกคุณหมอมาดูรึยังครับ”

“คุณหมอบอกว่าเป็นผลมาจากอุบัติเหตุทำให้กระดูกสันหลังมีปัญหาส่งผลให้ช่วงล่างไร้ความรู้สึก”

นี่คงเป็นสาเหตุที่ทำให้พ่อของเขาอาละวาด พัชระเริ่มรู้สึกเครียด ถึงแม้จะเคยโกรธพ่อมาก แต่ก็ไม่ได้อยากให้พ่อต้องเจอกับเรื่องเลวร้ายแบบนี้

 

หลายสัปดาห์ผ่านไปบดินทร์ไม่กินไม่นอน ร่างกายผ่ายผอมเขาตรอมใจ ผู้ชายรวยหล่อทำงานเก่งอย่างเขาต้องกลายมาเป็นคนพิการในชั่วข้ามคืน เพียงเพราะความคิดพิเรนทร์แท้ๆ

“คุณพ่อทานข้าวสักนิดเถอะนะครับ”

พัชระพูดกับบดินทร์ เพราะเห็นเรือนผกานั่งหน้าจ๋อยแล้วจ๋อยอีก พยายามจะป้อนข้าวแต่ถูกบดินทร์ปัดทิ้งไปไม่รู้เท่าไหร่แล้ว

“ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน ถ้าฉันไม่ใกล้ตายแบบนี้แกก็คงไม่โผล่หัวมา”

“คุณพ่ออดทนหน่อยนะครับ เดี๋ยวเวลาผ่านไปทุกอย่างก็จะดีขึ้น”

“อะไรจะดีขึ้น!! แกไม่ได้พิการอย่างฉันจะมาเข้าใจอะไร!! ขนาดฉันเป็นแบบนี้แกยังไม่คิดจะกลับมาอยู่บ้านเลย งานที่ธนาคารแกก็ไม่เอา ปล่อยให้มันฉิบหายไปให้หมดเลย!!”

 

โครม!!

 

“โอ๊ย”

“คุณแม่!!”

บดินทร์ขว้างแก้วน้ำใกล้มือใส่เรือนผกาโดนเฉียดเข้าหางคิ้วก่อนแก้วจะกระเด็นไปชนประตู ถึงหัวจะไม่แตกแต่ก็เห็นรอยแดงนูนเด่นชัด

“คุณพ่อทำคุณแม่ทำไมครับ!!”

“มันเรื่องของฉัน!! ในเมื่อฉันสั่งแกไม่ได้ แม่แกก็ต้องโดนแบบนี้แหละโทษฐานที่เลี้ยงแกไม่ดี ให้มาทำกระด้างกระเดื่องกับฉัน!!”

พัชระโกรธจนพูดไม่ออกเขากำมือแน่นพยายามคิดว่าพ่อป่วย เพราะความเปลี่ยนแปลงของร่างกายทำให้อารมณ์ไม่ปกติ

“ไปพักผ่อนเถอะครับคุณแม่ เดี๋ยวผมดูคุณพ่อเอง” เรือนผกาพยักหน้าแล้วรีบเลี่ยงเดินออกจากห้อง

“แกไปลาออกจากไอ้บริษัทกระจอกๆ นั่นเลยนะ”

เขาให้คนไปสืบรู้มาว่าลูกชายคนเดียวไปเป็นแค่ซีเอฟโอให้บริษัทเงินทุนเล็กๆ

“ผมคงทำแบบนั้นไม่ได้ ยังไงที่นั่นก็บริษัทผม”

“หุ้นส่วนแค่สี่สิบเก้าเปอร์เซ็นต์ ในบริษัทเล็กๆ ปีนึงแกจะได้สักกี่บาท”

“เอาเป็นว่าผมจะแบ่งเวลาไปดูงานที่ธนาคารให้ก็แล้วกัน ตอนนี้คุณพ่อทานข้าวก่อนเถอะครับ คุณแม่อุตส่าห์ทำมาให้”

“หึ ให้มันจริงนะไม่ใช่มาพูดหลอกฉันไปวันๆ”

“ผมพูดจริงครับ”

“งั้นแกเข้าธนาคารพรุ่งนี้เลย ฉันจะโทรไปบอกเลขาให้”

“ครับคุณพ่อ”

แค่นั้นความเอาแต่ใจของบดินทร์ก็ลดลง เขายอมกินข้าวที่เรือนผกาทำมาให้ พัชระรอจนพ่อหลับจึงขับรถกลับคอนโด

ตื่นเช้ามาหลังจากโทรสั่งงานวารินทร์แล้วพัชระก็รีบเข้าไปจัดการงานที่ธนาคาร ต้องวิ่งไปมาสองบริษัท กว่างานจะเริ่มลงตัวก็กินเวลาหลายวัน ทำให้เขาไม่มีเวลาไปตอแยวารินทร์ ต้องหยุดพักเรื่องหาความจริงไว้ก่อน

 

ความคิดเห็น