หมากเม่า
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 ม้าลายเป็นเหตุ (NC)

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 ม้าลายเป็นเหตุ (NC)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ต.ค. 2563 23:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 ม้าลายเป็นเหตุ (NC)
แบบอักษร

 

 

หนึ่งเดือนเต็มที่พัชระเริ่มงานซีเอฟโอที่นี่ เขานั่งมองดูความสัมพันธ์ของเลขาสาวกับเจ้านายอย่างใจเย็น

“พี่เหนือคะ เที่ยงนี้มีนัดทานอาหารกลางวันกับคุณทรงพล ส่วนตอนค่ำกับคุณอมรินทร์”

วารินทร์ร่ายยาวตารางงานให้เหนือสมุทรฟัง เธอเปลี่ยนสรรพนามในการเรียกเขามาหลายวันแล้วเพราะทนกับลูกตื๊อของเจ้านายหนุ่มไม่ไหว

“งั้นมื้อค่ำวาไปกับพี่”

“เอ่อ วันนี้วาต้องอยู่ช่วยงานเอกสารคุณพัชระค่ะ”

วารินทร์พูดพร้อมกับมองหน้าอีกคนที่นั่งนิ่งราวกับไม่ได้ยินในสิ่งที่เธอบอกกับเหนือสมุทร

“เอกสารอะไรอีกครับพี่ภีม ผมเห็นพี่เพิ่งจะเคลียร์ของเก่าออกไปจากห้องเมื่อไม่กี่วันนี้เอง” เหนือสมุทรหันไปถามพัชระ

“โปรเจคใหม่ของฉันไง”

“พี่นี่ขยันเกินหน้าผมนะเนี่ย กำไรจากโปรเจคที่แล้วผมยังใช้ไม่หมดเลย”

เหนือสมุทรพูดแซวเพราะพัชระสามารถสร้างกำไรหลักล้านให้บริษัทในเวลาเพียงสิบห้าวัน

“ก็แกมัวแต่หัวงูอยู่นี่ไง วันนี้ฉันมีงาน และที่สำคัญฉันจองเลขาแกไว้ก่อน ฉันก็ต้องได้ก่อนถูกมั้ย”

พัชระแสร้งยิ้มหวานให้เหนือสมุทรแล้วลุกเดินออกจากห้องไปโดยไม่สนใจมองวารินทร์สักนิด ตลอดหนึ่งเดือนที่ทำงานที่นี่เขาไม่เคยพูดเรื่องอื่นใดกับเธอเลยนอกจากเรื่องงาน

วารินทร์นั่งจัดเรียงเอกสารของลูกค้าตั้งแต่ต้นปีตามคำสั่งของพัชระ โดยไม่รู้ว่าเขาให้ทำแบบนี้เพราะอะไร

“ฉันอยากได้เอกสารเข้ามาในห้องหน่อย”

“ค่ะ”

“ขอรายงานการประชุมของปีนี้ทั้งหมด” พัชระสั่งเมื่อสิ้นเสียงปิดประตู

“วาส่งเป็นอีเมล์ให้ทั้งหมดแล้วค่ะ”

“ฉันจะเอากลับไปอ่านที่บ้านคงไม่สะดวก ฉันอยากได้เป็นแบบรูปเล่มและขอทั้งหมดภายในคืนนี้” วารินทร์เหลือบตามองดูนาฬิกาที่ตอนนี้สองทุ่มแล้ว

“วันหยุดยาวหลายวัน กลับดึกตื่นสายได้เธอคงไม่น่ามีปัญหาใช่มั้ย”

“วาจะไปทำเอกสารให้ค่ะ”

วารินทร์รีบออกจากห้องตั้งใจจัดการให้เสร็จให้ได้ เธอไม่อยากกับดึก ไม่อยากตื่นสายเพราะพรุ่งนี้เธอมีนัดกับคนสำคัญ

แต่รายงานการประชุมนับสิบๆ ครั้งตั้งแต่ต้นปี ให้จัดทำรูปเล่มก็กินเวลาเอาเรื่อง กว่าจะทำเสร็จเข้าจริงก็เกือบเที่ยงคืน

วารินทร์รีบเอาเอกสารเข้าไปส่งให้พัชระในห้องที่ตอนนี้เขาใส่เสื้อเชิ้ตปล่อยชายและพับแขนยาวไว้แบบลวกๆ เท่านั้น มันทำให้สมองเธอพาลนึกถึงภาพของเขาในอดีต พัชระในแบบสบายๆ ที่เธอเข้าถึงเขาได้ตลอดเวลา

พัชระไม่ได้นั่งทำงานนานแล้ว แต่เขากลับเปิดทีวีจอใหญ่นั่งดูสารคดีสัตว์โลกฆ่าเวลา

“ชักช้า ฉันนั่งรอเธอทำงานนานมากกว่าจะเสร็จ”

“ขอโทษค่ะ”

วารินทร์พูดกับพัชระแต่สายตาดันพลาดไปมองภาพม้าลายกำลังผสมพันธุ์กันในจอทีวี

“ของม้านี่ใหญ่นะเธอว่ามั้ย”

“อะ...อะไรนะคะ” วารินทร์คิดว่าตัวเองได้ยินผิด

“ทั้งใหญ่ทั้งยาวเธอชอบมั้ย” พัชระยังคงถามต่อโดยที่ไม่ได้สนใจสีหน้าของวารินทร์

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว วาขอตัวกลับบ้านก่อนนะคะ”

“จะรีบไปไหนละ พรุ่งนี้ก็วันหยุด”

“เดี๋ยวรถไฟฟ้าหมดค่ะ”

“เดี๋ยวฉันไปส่งให้ก็ได้ ดูม้าเอากันเป็นเพื่อนฉันก่อน”

“ขอบคุณค่ะ แต่วาไม่อยากรบกวน”

วารินทร์ก้มหน้าหลบสายตายกมือไหว้แล้วหันหลังเดินกลับจะเปิดประตู

 

ปัง!!!

 

“ว้ายยย”

พัชระพุ่งตัวออกมาจากโต๊ะทำงาน เขาก้าวขาแค่ไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวเธอแล้วจากนั้นดันประตูให้ปิดสนิทจนเสียงดังลั่น

วารินทร์หันตัวกลับมาก็พบว่าใบหน้าของพัชระก้มต่ำลงมาจนแทบจะชิดกับใบหน้าเธอ วารินทร์จึงก้าวถอยจนหลังชิดพิงกับประตู พัชระขยับตามเอามือสองข้างกักตัวเธอไว้

“ถ้าไม่ชอบดูม้า แบบคนเอากันฉันก็มีนะ”

วารินทร์หันหน้าหนีเมื่อเห็นว่าริมฝีปากของเขาเริ่มเคลื่อนเข้ามาใกล้พวงแก้มของเธอ

“จะแบบไหนก็ไม่ดูทั้งนั้นค่ะ ปล่อยวาเถอะนะคะ วาอยากกลับแล้ว”

“อีกสิบนาทีรถไฟฟ้าหมด เธอวิ่งไม่ทันหรอกน่า” พัชระยิ้มเจ้าเล่ห์

“วากลับแท็กซี่ได้ค่ะ”

“แต่ฉันว่าจากสภาพของเธอ โดนแท็กซี่ฉุดไปข่มขืนแน่”

วารินทร์เริ่มงงเธอใส่เสื้อเชิ้ตกระโปรงสอบสั้นที่มีความยาวถึงหัวเข่า พัชระไม่ปล่อยให้เธอคิดนานก็รีบเฉลย

 

ปึ้กๆๆๆๆ

 

“ว้ายยย อย่านะ!!”

วารินทร์รีบเอามือดึงสาบเสื้อที่บัดนี้ไม่มีกระดุมเหลืออยู่สักเม็ด พัชระกระชากมันทีเดียว กระดุมพลาสติกห้าเม็ดก็กระเด็นไปคนละทิศคนละทาง

 

“อื้ออออ!!”

 

ริมฝีปากใหญ่ประกบลงมาแบบไม่ทันตั้งตัว มือน้อยเลยต้องปล่อยเสื้อแล้วพยายามผลักคนที่กำลังขโมยลมหายใจออก แต่กลับกลายเป็นยิ่งเปิดทางให้มือสากกระชากเอาบราเซียเปิดเลิกขึ้นไป อุ้งมืออุ่นร้อนบีบเคล้นขยำอย่างไม่ปราณี

นิ้วมือสองนิ้วบีบบี้เม็ดเล็กบนยอดจนตั้งชัน ถึงแม้หญิงสาวจะยังผลักไสแต่ก็อดเสียวซ่านไม่ได้ ส่งเสียงแสดงความต่อต้านอยู่ในลำคอ

ยิ่งเธอพยศเขาก็ยิ่งออกแรงดันคนตัวบางให้ติดกับประตู เข่าใหญ่แทรกกลางหว่างขาเรียวเล็ก มือใหญ่หนึ่งข้างละจากอกอวบเอื้อมลงไปถลกกระโปรงสอบของหญิงสาวขึ้นมากองอยู่เหนือเอว

“อื้อๆๆๆๆ!!” วารินทร์ตกใจพยายามดิ้นรนขัดขืน มือทุบสะเปะสะปะไปตามตัวคนที่กำลังจาบจ้วงเธอ

พัชระไม่สนใจยังคงสอดลิ้นเข้าไปดูดดึงเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็ก นิ้วใหญ่ล้วงแทรกลงไปสัมผัสเนินเนื้ออูมที่กลางหว่างขา แหวกรอยแยกที่มีเส้นไหมบางเบาดันนิ้วกลางเข้ามิดช่องทางรักอย่างไม่ปราณี

วารินทร์พยายามต่อสู้กับความรู้สึกเสียวซ่านที่ชายหนุ่มมอบให้ ยิ่งนิ้วใหญ่กวาดล้วงควงอยู่ด้านในก็เหมือนกับยิ่งสะกดเธอไว้ให้หมดแรง

พัชระค่อยๆ ถอนริมฝีปากเปลี่ยนเป็นมาซุกไซร้ซอกคอขาว มือข้างหนึ่งเขี่ยบี้ยอดปทุม ส่วนอีกข้างแยงโพลงลึกเข้าออกอย่างเมามัน

“อือ พี่ภีมอย่าทำวา”

เสียงขอร้องฟังแผ่วหูทำให้คนกำลังดูดดึงต้นคอชะงักไปเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้หยุดกลับส่งนิ้วชี้ตามนิ้วกลางเข้าไปในโพลงลึก นิ้วโป้งบดคลึงปุ่มเล็กส่งความเสียวซ่านระลอกใหญ่ จนหญิงสาวต้องขบริมฝีปากไว้ระงับเสียงคราง

มือที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นจิกบ่าแกร่งไว้เต็มแรงเพื่อระบายความเสียวซ่าน

สองนิ้วแกร่งงอพับ ข้อมือควงปั่นจนรู้สึกถึงแรงตอดรัด มืออีกข้างจึงละจากอกอวบ รวบเอวบางจนแอ่นแล้วพัชระก็โน้มตัวลงเอาลิ้นเลียบนตุ่มยอดสีชมพู

“อื้ออออ”

ช่องทางรักตอดรัดรุนแรงคายน้ำหวานออกมาจนเปียกไปทั่วทั้งมือชายหนุ่ม ไหลเลอะตามเรียวขาและกางเกงในตัวจิ๋ว

พัชระได้ยินเสียงหอบหนักข้างๆ หู เขาหยุดมือ หยุดการกระทำทุกอย่างแล้วปล่อยร่างเล็กที่พยุงไว้ออกจากมือแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำให้วารินทร์ร่วงลงไปนั่งกองคุกเข่าสองขาแบะอยู่บนพื้นพรมแบบไม่ทันตั้งตัว

“หึ ง่ายเหมือนเคย”

พัชระมองคนที่นั่งหอบหน้าแดงอยู่กับพื้นอย่างเหยียดหยาม เขาเดินกลับไปหยิบกระดาษทิชชูบนโต๊ะทำงานเช็ดมืออย่างลวกๆ

วารินทร์สะอึกกับคำพูดของเขาแต่ไม่คิดตอบโต้ ขาเธอยังสั่นทำอะไรไม่ถูก รู้สึกแค่ว่าท้องน้อยยังกระตุกจากการกระทำของเขา

“จะนั่งให้น้ำของเธอเปียกห้องฉันอีกนานมั้ย”

วารินทร์ค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืนดึงกางเกงในที่ร่นลงมาอยู่ที่หน้าขาขึ้นใส่แล้วดึงกระโปรงสอบลงมาจัดเข้าที่เดิม

เสื้อชั้นในเหนืออกถูกดึงกลับลงมาปิดเต้าทรวงอวบอิ่ม ทุกอิริยาบถของเธอล้วนอยู่ในสายตาของเขา วารินทร์ก้มหน้าลงสายตามองพื้นแล้วเดินไปเก็บอะไรบางอย่าง

“ทำอะไร” พัชระถาม แต่วารินทร์ไม่ตอบยังคงก้มหน้าลงมองพื้นไม่สบตาเขา

“ฉันถามว่าทำอะไร!!”

เขาไม่พอใจที่เธอทำเป็นไม่สะทกสะท้านเดินเข้ามาบีบกระชากแขน ทำกระดุมที่เพิ่งเก็บขึ้นมาร่วงลงพื้นอีกครั้ง

“วาจะเย็บเสื้อแล้วกลับบ้านคะ”

“เธอจะลองดีกับฉันใช่มั้ย”

“วาเปล่านะคะ” วารินทร์พยายามแกะมือหนาที่บีบต้นแขนเธอออก

 

แควก..แควกกก

 

“พี่ภีม!!” วารินทร์ตกใจเมื่อแขนเสื้อของเธอถูกฉีกเป็นทางยาว

“แบบนี้คงไม่ต้องซ่อมแล้วนะ”

ว่าแล้วพัชระก็เดินกลับไปหยิบเสื้อสูทที่คลุมพนักเก้าอี้โยนใส่ตัวของหญิงสาว แล้วเดินนำหน้าออกจากห้องทำงาน ถ้าวารินทร์จะสังเกตสักนิดจะเห็นว่าเขาไม่ได้สนใจหยิบงานที่สั่งให้เธอทำเอากลับบ้านไปด้วย

“ยืนบื้อทำซากอะไร”

พัชระตะโกนเข้ามาในห้องเมื่อเห็นวารินทร์ยังยืนเฉย เธอจึงรีบเดินออกมาปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ที่โต๊ะ หยิบกระเป๋าสะพายกลับบ้านและยังไม่ลืมใส่เสื้อคลุมที่พัชระใจดีโยนให้หลังจากที่ฉีกเสื้อของเธอขาดแล้ว

พัชระขับรถมาตามเส้นทางที่คนตัวเล็กบอก จอดรถหน้าหอพักเก่าๆ ในย่านที่ดูมีคนทำงานอาชีพอย่างว่าเต็มไปหมด เพราะตั้งแต่ปากซอยก็มีร้านเหล้าอยู่มากจนนับไม่ไหว เขาได้แต่เก็บความสงสัยไว้

“อะนี่ค่าข้าวของเธอ” พัชระโยนแบงค์พันสองใบลงบนตักของหญิงสาว

“ค่าข้าวอะไรคะ”

“ก็ค่าข้าวเย็นวันทำโอทีไง ฉันจ่ายให้แทนบริษัท”

“แต่ว่ามันเยอะไปนะคะ”

“แล้วไม่ดีรึไง ฉันให้เป็นค่าตอบแทนเสียงครางของเธอด้วย ผู้หญิงหิวเงินอย่างเธอน่าจะพอใจ”

วารินทร์กำเงินในมือปาใส่หน้าพัชระแล้วรีบเปิดประตูรถวิ่งออกไปขึ้นตึกหอพักอย่างไม่คิดเหลียวหลัง เธอรู้ว่าผิดที่เคยทำร้ายจิตใจเขาเมื่อในอดีต แต่มันก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องทนให้เขาดูถูกดูแคลนเช่นนี้

พัชระมองตามหลังวารินทร์ที่วิ่งขึ้นหอพักไปจนลับตาแล้วกำมือทุบกับพวงมาลัยรถหรูอย่างไม่สบอารมณ์ ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงได้เอาตัวเองเข้าไปวุ่นวายกับเธออีก ทั้งๆ ที่วารินทร์นอนกับพ่อของเขา เป็นเมียคนนึงของพ่อแท้ๆ

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น