หมากเม่า
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Intro 4 (NC)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.6k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ส.ค. 2563 18:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
Intro 4 (NC)
แบบอักษร

 

เช้าวันใหม่บดินทร์นั่งมองร่างกายเปลือยเปล่าของหญิงสาวที่เขามีสัมพันธ์มาตลอดหลายปีแล้วครุ่นคิดถึงแผนการบางอย่างอยู่ในใจ

มุกดานอนคว่ำหน้าสลึมสลืออยู่บนเตียงใหญ่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้นอนค้างที่นี่

“ฉันจะไปทำงาน เธอลุกขึ้นมาเก็บกวาดแล้วออกไปซะ”

บดินทร์เดินเข้าห้องน้ำ ส่วนมุกดาพยายามพยุงร่างกายที่บอบช้ำลุกขึ้นมาใส่เสื้อผ้า

สิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอเมื่อคืน ถือเป็นความรุนแรงที่สุดในชีวิตก็ว่าได้ รุนแรงมากกว่าที่เคยถูกพ่อของวารินทร์ข่มขืนเสียอีก

อุปกรณ์หน้าตาประหลาดหล่นกระจัดกระจายทั่วพื้น แท่งพลาสติกคล้ายอวัยวะเพศชายแต่มีขนาดใหญ่กว่าแขนของมุกดา ยังมีถุงยางอนามัยสวมอยู่ บนนั้นมีคราบสีแดงจางๆ มุกดาเข้าใจทันทีว่าสิ่งที่ผลุบเข้าผลุบออกในร่องรักของเธอนั้นคืออะไร

มันไม่ใช่แค่เข้าสุดออกสุด แต่มันยังหมุนควงจนเม็ดพลาสติกที่ยื่นออกมาถูครูดไปกับผิวหนังที่แห้งผากของเธอ

วันนั้นมุกดาได้รับอนุญาตจากเรือนผกาให้หยุดงาน ส่วนวารินทร์ก็หยุดเรียนดูแลแม่ที่เหมือนจะมีไข้

“วาไปเรียนก็ได้นะลูก แม่ไม่ได้เป็นอะไรมาก”

“แม่คะ เราย้ายไปอยู่ที่อื่นกันเถอะนะคะ”

วารินทร์พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ร้องไห้ ถึงบาดแผลภายนอกของแม่จะมีเพียงรอยฝ่ามือให้เห็นอยู่บนในหน้า แต่วารินทร์รู้ว่าแม่ของเธอเจ็บมากกว่านั้น ลับหลังเธอแอบเห็นแม่กุมหน้าท้องอยู่บ่อยๆ

“แต่วายังเรียนไม่จบเลยนะลูก”

“หมดเทอมนี้ก็จบม.หกแล้วค่ะแม่”

“แต่แม่ไม่มีความรู้พอจะไปทำงานอะไร แม่อยากให้วาได้เรียนสูงๆ นะ” มุกดามีสีหน้าเศร้าจนวารินทร์สังเกตุได้

ใช่ว่ามุกดาไม่อยากไปจากที่นี่แต่ติดตรงที่ไม่มีความมั่นใจ ไม่รู้ว่าเงินทองที่สะสมไว้มากพอให้พาลูกออกไปใช้ชีวิตข้างนอกรึยัง ลูกของเธอกำลังมีอนาคตทั้งยังสาวยังสวย มุกดาไม่อาจทิ้งทุกอย่างแล้วไปตายเอาดาบหน้าเหมือนเมื่อสมัยก่อนได้

“วาไม่อยากเรียนต่อแล้ว อยากหางานทำเลี้ยงแม่มากกว่า” มุกดาส่ายหัวให้กับความคิดตัดอนาคตตัวเองของลูกสาว

“วากับคุณภีมรักกันจริงๆ รึเปล่าลูก”

คำถามโพล่งๆ ของมุกดาทำให้วารินทร์ชะงัก ใบหน้าซับสีแดงระเรื่อของลูกสาวทำให้มุกดาเข้าใจ

“มีแต่การศึกษาเท่านั้นที่จะทำให้วาสูงทัดเทียมคนอื่นได้ อดทนอีกนิดนะลูกแล้วเราจะไปอยู่ที่อื่นกันแม่สัญญา”

“ค่ะแม่”

อีกสองวันถัดมาเมื่อวารินทร์เห็นว่ามุกดาอาการดีขึ้นมากแล้วเธอจึงไปโรงเรียน แต่ตั้งใจไปสายกว่าปกติเล็กน้อย

ขณะที่กำลังเดินออกจากบ้านพักคนงานระหว่างทางได้พบกับบดินทร์ที่พาชายแปลกหน้าเดินตามหลังเขามาถึงสามคน เมื่อบดินทร์มองเห็นเธอก็ทำเฉยเมยใส่แล้วเดินผ่านไป

วารินทร์รู้สึกแปลกใจที่อยู่ๆ วันนี้บดินทร์ก็เดินลงมาถึงที่นี่ จะบอกว่าเดินมาหาแม่เธอก็ไม่แน่ใจ เพราะมีคนอื่นเดินตามหลังมาด้วย เดินคิดไปก็ยังคิดไม่ออกรู้สึกแค่ว่าตอนนี้ไม่สบายใจ จะปรึกษาพัชระเวลานี้เขาก็คงออกไปทำงานแล้ว

จนรถที่วารินทร์นั่งเลี้ยวออกจากบ้านวิ่งไปจนเกือบถึงหน้าถนนใหญ่ เธอจึงค่อยตัดสินใจให้คนขับรถเลี้ยวกลับเพื่อมาหาแม่

ส่วนทางด้านมุกดาตอนนี้ บดินทร์ได้เข้ามาอยู่ในห้อง เขามีท่าทีเป็นต่อส่วนมุกดาได้แต่ยืนหน้าซีดเผือด

“ตกลงว่ายังไง เธอจะรับข้อเสนอที่ฉันให้มั้ย”

“คุณผู้ชายคะลูกของมุกยังเด็กนัก ได้โปรดเมตตาแก”

คำอ้อนวอนบวกกับดวงตาแดงก่ำ ไม่ได้ทำให้บดินทร์สงสาร แต่เขากลับรู้สึกรำคาญด้วยซ้ำ

“ก็เพราะว่าเมตตานี่ไงฉันถึงได้มาขอเธอตรงๆ ไม่จับรวบหัวรวบหางไปก่อนก็ดีเท่าไหร่แล้ว นี่ฉันยังอุตส่าห์ใจดีจะแถมเงินให้เธอด้วยนะ ได้ทั้งขึ้นทั้งร่องจะเอารึไม่เอา”

“แต่ว่ามุกไม่อยากได้ คุณผู้ชายปล่อยยัยวาไว้ซักคนเถอะนะคะ” มุกดาพยายามต่อรอง

“ถ้าอย่างนั้นเธอก็เก็บข้าวของแล้วไสหัวออกไปจากบ้านฉันซะ”

“คุณผู้ชาย!! ฮึก ขอเวลาอีกหน่อยได้มั้ยคะ มุกยังไม่มีที่ไป ฮึก”

“นั่นมันเรื่องของเธอ ไสหัวไป!!”

ขณะที่มุกดาร้องไห้คร่ำครวญ เพราะชายร่างใหญ่สามคนกำลังจะเข้ามารื้อค้นทำลายข้าวของในห้องเธอตามคำสั่งของบดินทร์

“เราสองคนจะย้ายออกวันนี้ ตามคำสั่งของคุณผู้ชายค่ะ”

วารินทร์ที่รีบวิ่งกลับมาและได้ยินที่บดินทร์ออกปากไล่ เธอก็รีบเข้ามากอดมุกดาแล้วพูดออกไป สายตาแข็งกร้าวไม่ยอมใคร ทำให้บดินทร์ยิ่งอยากปราบพยศ

“แน่ใจว่าจะไม่นอนตายอยู่ข้างถนนทั้งแม่ทั้งลูก”

วารินทร์ไม่ตอบแต่ผละจากมุกดามุ่งไปตู้เสื้อผ้าเตรียมเก็บข้าวของ

บดินทร์มองสิ่งที่หญิงสาวทำอย่างไม่สบอารมณ์ เขาหันไปส่งสายตาให้ลูกน้องที่สามคน เพื่อเริ่มทำบางสิ่งตามที่ตกลงกันไว้

“ปล่อยนะ!! พวกแกจะทำอะไรฉัน”

“ฉันเปลี่ยนใจไม่ให้พวกเธอไปแล้ว”

เสียงของมุกดาทำให้วารินทร์รีบหันมามองเมื่อเห็นชายร่างใหญ่สามคนกำลังรุมจับแม่เธอไว้ ก็พยายามจะเข้าไปผลักแล้วดึงแม่ออกมาแต่ไม่เป็นผล เมื่อบดินทร์เข้ามากระชากเธอออกแล้วรีบกดตัวเธอลง จนหัวเข่าของวารินทร์กระแทกกับพื้น ชายสามคนข้างหน้าก็จับมุกดาให้นอนหงาย

“ฉันจะถามเธออีกครั้งว่าจะยอมยกลูกสาวของเธอให้เป็นเมียฉันมั้ย” วารินทร์ที่ถูกกดคอให้ก้มหน้าต่ำได้ยินถึงกับตกใจ

“ไม่!! มุกไม่ให้!! คุณบดินทร์ปล่อยยัยวาเดี๋ยวนี้นะ!!”

มุกดาแผดเสียงใส่ เธอไม่ได้ห่วงตัวเองแต่ห่วงลูกสาวที่อยู่ในมือบดินทร์มากกว่า

“พวกมึงจัดการกระแทกให้มันร้องไม่ออก!!”

บดินทร์สั่ง ชายสามคนนั้นก็เร่งมือ คนนึงจับแขน คนนึงจับขา อีกคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดถ่ายคลิป

“อย่าทำแม่นะ ฮือๆๆ”

“รอดูแม่เธอขึ้นสวรรค์ดีกว่า เผื่อเธอจะแฉะอยากให้ฉันเอาขึ้นมาบ้าง”

“ฮือๆๆ ทำไมคุณทำแบบนี้หนูรักกับพี่ภีมอยู่นะ”

“ลูกฉันมันมีแต่ตัว ไม่มีปัญญาเลี้ยงเธอหรอก ให้มันเอาฟรีๆ อีกหน่อยพอมันเบื่อแล้วเธอจะได้อะไร อยู่กับฉันดีกว่าเป็นไหน คิดดูให้ดีสิวารินทร์”

 

แคว่กกกก

 

“อย่านะ!!”

มุกดาพยายามดิ้นรนเมื่อกางเกงในที่อยู่ภายใต้ผ้าถุงถูกฉีกขาดพร้อมกับกระดุมของเสื้อตัวบางเผยให้เห็นรูปร่างกึ่งเปลือย บดินทร์จิกผมของวารินทร์ให้แหงนเงยมองภาพเบื้องหน้า

“อย่าทำแม่ ฮือๆๆๆ”

ชายหนุ่มร่างใหญ่ที่นั่งอยู่หว่างขามุกดา ปลดกางเกงลงเผยให้เห็นท่อนเอ็นลำใหญ่ ที่ดีดเด้งพร้อมรบ มันเอามือจับหัวหยักรูดขึ้นรูดลงหลายทีแล้วจัดการใส่ถุงยางอนามัย จากนั้นก็ถ่มน้ำลายใส่มือตัวเองแล้วป้ายไปที่ช่องทางรักของหญิงสาวที่ถูกจับนอนถ่างขาไว้รอท่า

“อย่ามองลูก วาหลับตา ฮือๆๆ”

 

อึ้ก!!

 

วารินทร์หลับตาลงตามคำสั่งแม่ก่อนที่ท่อนเอ็นยาวใหญ่จะกระแทกเข้าจนสุดช่องทางรักที่ยังแห้งผากของมุกดา แรงกดมหาศาลทำให้เธอจุกจนร้องไม่ออก

เสียงพวงเนื้อกระทบกับน้ำที่ไหลออกมาจากร่องสวาทดังสนั่นไปทั้งห้อง แต่กลับไม่มีเสียงอื่นใดออกมาจากปากของหญิงสาว มุกดากำลังกัดริมฝีปากของตัวเอง ไม่ให้เผยความรู้สึกเจ็บหรือความรู้สึกอย่างอื่นออกมาให้ลูกได้ยิน

ภาพมุกดาที่กำลังถูกชายอื่นควบขี่ด้วยความรุนแรงทำให้บดินทร์เริ่มมีอารมณ์ เขาปลดแก่นกายที่กำลังเหยียดขยายอยู่ในร่มผ้าให้ออกมาพบกับโลกภายนอกบ้าง จากนั้นก็รูดขึ้นรูดลงไปตามจังหวะกระแทกกระทั้น

ในที่สุดเสียงลามกของลำเอ็นใหญ่ที่กำลังกระแทกรุนแรงก็ทำให้วารินทร์ทนไม่ไหว

“ฮือๆๆ พอแล้ว หนูยอมแล้ว ฮือๆๆ หนูยอมเป็นเมียคุณแล้ว หยุดทำแม่หนูซะที”

“ไม่นะวา ฮือๆๆๆ” เสียงมุกดาพยายามห้ามปราม

 

อึ้ก!!!

 

ท้องน้อยถูกกระทุ้งด้วยลำเอ็นใหญ่จนมุกดาจุกพูดไม่ออกอีกครั้ง

“อาาา วาเธอนี่มันน่ารัก พูดง่ายกว่าแม่เธอเยอะเลย ซี้ดส์”

ปากพูดกับวารินทร์ แต่สายตามองลำเอ็นท่อนใหญ่ที่ยังผลุบเข้าผลุบออกจากช่องทางรักของมุกดา

ความอวบใหญ่ของท่อนเอ็นทำให้เนื้อแดงปริปลิ้น สายตาของผู้ชายทุกคนในห้องต่างจ้องเขม็งอยู่ที่ส่วนนั้น รวมถึงโทรศัพท์ที่กำลังถ่ายคลิปก็ซูมเข้าใกล้จนเห็นฟองที่เกิดจากการเสียดสี

บดินทร์ยังไม่คิดสั่งให้ลูกน้องหยุด ยังอยากต่อรองกับเธออีกหลายข้อ และมือของเขาก็ยังไม่หยุดสาวแก่นกาย

“เธอจะยอมเลิกกับลูกชายฉันใช่มั้ยวา” วารินทร์พยักหน้าทั้งๆ ที่ยังหลับตาร้องไห้

“เธอจะบอกลูกชายฉันว่าเธอเต็มใจ อาา” วารินทร์พยักหน้าอีกครั้ง

“คืนนี้เธอจะขึ้นไปนอนให้ฉันเอาแทนแม่ของเธอตกลงมั้ย” วารินทร์ยังคงพยักหน้า

“อาาา งั้นคงต้องมีมัดจำกันหน่อย”

ว่าแล้วบดินทร์ก็ออกแรงมือที่ยังจิกผมของวารินทร์ไว้บังคับให้เงยหน้าตามทิศทางที่เขาต้องการ แล้วฉีดน้ำสีขาวขุ่นจนเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้าของหญิงสาวด้วยความสาแก่ใจ

พร้อมกับที่ได้ยินเสียงกระแทกรัวๆ ของบั้นท้ายใหญ่และตามด้วยเสียงคำราม

“พวกมึงปล่อยมันได้แล้ว” บดินทร์สั่งเมื่อเห็นว่าทุกอย่างเป็นไปตามเป้าหมาย”

“โธ่นายพวกผมสองคนยังไม่ได้เอาเลย”

“หื้ม เดี๋ยวกูให้เงินไปซื้อกินน่า ตอนนี้ให้ว่าที่เมียกูได้พักผ่อนก่อน ต้องเตรียมตัวเข้าหอคืนนี้ ไปพวกมึงอย่าชักช้า”

ชายร่างใหญ่ยอมปล่อยให้มุกดาเป็นอิสระ เธอรีบดึงเสื้อแล้วจัดผ้านุ่งให้ลงมาคลุมช่วงล่างตามเดิม ก่อนบดินทร์เดินออกไปเขายังทิ้งท้ายไว้กับวารินทร์

“ถ้าเธอผิดสัญญา รอบหน้าแม่เธอจะโดนมากกว่านี้ แล้วถ้าคิดหนีฉันจะเอาคลิปไปปล่อยให้ทั่วอินเตอร์เน็ตเลย”

บดินทร์เดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้สองคนแม่ลูกนั่งร้องไห้ มุกดารีบคลานมาหาวารินทร์ เอามือปาดคราบคาวออกจากใบหน้าสวย แล้วสวมกอดลูกสาวที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน

“ไม่ร้องนะ ไม่ร้อง วาหนีไปนะลูก แม่พอมีเงินอยู่บ้างนิดหน่อย”

“แล้วแม่ละคะ”

“แม่จะเป็นภาระของลูกเปล่าๆ”

“ถ้าอย่างนั้นวาไม่ไปค่ะ วาจะไม่ทิ้งแม่”

“โธ่วา ลูกเพิ่งอายุสิบแปด อย่ายอมเสียครั้งแรกให้กับคนที่แก่คราวพ่อแบบนั้นเลยนะ”

“แต่พวกเขามีคลิปเมื่อกี้”

“ช่างมันเถอะ แม่ไม่ใช่คนเด่นดัง ไม่มีใครที่ไหนรู้จักหรือจำแม่ได้หรอก แม่ไม่อยากให้วาต้องเสียอนาคตเพราะคนแบบนั้น”

สองแม่ลูกกอดกันร้องไห้ ไม่รู้ว่าจะหาทางออกให้กับตัวเองอย่างไรดี

ค่ำแล้ววารินทร์เดินใจลอยออกจากบ้าน เธอทิ้งมุกดาที่นั่งร้องไห้อยู่ในห้องเพราะเธอต้องไปทำตามสัญญาที่ให้กับเจ้าของบ้านไว้ด้วยความหวาดกลัว

“อ้าววาขึ้นมาทำอะไรบนนี้”

เสียงชายหนุ่มที่เธอรักทักขึ้นเมื่อเห็นเธอเดินขึ้นมาบนชั้นสองของตึกใหญ่ เมื่อเห็นเธอไม่ตอบเขาจึงเดินเข้ามาใกล้

“พี่เลิกงานมึดเลยไม่ทันได้ไปหา วามีอะไรรึเปล่า”

“เราเลิกกันนะคะพี่ภีม” เธอพูดออกไปอย่างแผ่วเบา

“วาพูดว่าอะไรนะ”

“แกได้ยินไม่ผิดหรอก วาเขาเปลี่ยนใจจะมาเป็นเมียฉันแล้ว ทีนี้แกก็ไม่ต้องมีพันธะไปเรียนต่อได้ซะที”

บดินทร์ที่ยืนอยู่หลังประตูห้องเดินออกมาเมื่อได้ยินทั้งสองคนสนทนากัน

“จริงเหรอวา พ่อบังคับวาให้พูดแบบนี้ใช่มั้ย”

พัชระถามเสียงสั่นเมื่อเห็นผู้เป็นพ่อเดินมาโอบเอวคนรัก วารินทร์ส่ายหัวแต่ไม่ยอมสบตาพัชระ

เขาก้าวขาจะเข้ามาใกล้ แต่บดินทร์พาหญิงสาวเบี่ยงตัวออกห่าง แล้วตั้งใจจะพาเดินกลับเข้าห้อง แต่พัชระก็ยังตามมาขวางไว้

“ตอบพี่มาสิวา พ่อบังคับอะไรวา”

เขาไม่สนใจปัดมือพ่อแล้วคว้าแขนวารินทร์ดึงตัวเข้ามาใกล้แล้วเขย่าตัวเธอ

“คุณผู้ชายไม่ได้บังคับวา วาแค่อยากได้เงิน พี่ภีมมีแต่ตัวจะเอาอะไรมาเลี้ยงดูวากับแม่คะ” เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

“พี่ไม่เชื่อ!!”

“วาพูดความจริงค่ะ วาไม่ได้รักพี่ภีมแล้ว”

มือใหญ่ที่จับข้อมือเล็กไว้แน่นกำลังอ่อนแรง ภาพความสนิทสนมรักใคร่ที่ผ่านมากำลังวิ่งวนอยู่ในหัว

“เราเข้าห้องกันดีกว่า ไปทำต่อจากที่ทำไว้เมื่อเช้ากัน”

คำพูดจากพ่อที่แสดงออกว่ามีอะไรกับวารินทร์แล้วทำให้พัชระอดมองหน้าหญิงสาวไม่ได้ นอกจากเธอจะไม่ปฏิเสธยังยินยอมเดินตามแรงโอบของพ่อเขาเข้าไปในห้องนอนแต่โดยดี

มันเหมือนโลกแตก เหมือนถูกตีหัวเข้าอย่างแรง พัชระรับไม่ได้เขากลับเข้าห้องไปหยิบกุญแจรถ แล้ววิ่งออกไปจากบ้าน น้ำตาลูกผู้ชายไหลอาบใบหน้า เขาขับรถไปร้องไห้ไป ไม่เคยมีสิ่งไหนทำให้เขาเจ็บปวดใจได้มากเท่านี้

พัชระกลับเข้าบ้านมาอีกครั้งตอนใกล้ตีสี่ เขาตั้งใจมาเก็บเสื้อผ้าและไม่คิดกลับมาที่นี่อีก แต่ก็ต้องใจสลายเมื่อเห็นวารินทร์ เดินลงบันไดมาด้วยท่าเดินที่ไม่ปกติแถมเสื้อผ้ายังขาดหลุดรุ่ย ทั้งสองคนสบสายตากันด้วยความเจ็บช้ำ แล้วก็ต่างคนต่างเดินหันหลังให้กับนับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น