ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สำเร็จแล้วนะ

ชื่อตอน : สำเร็จแล้วนะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 137.5k

ความคิดเห็น : 282

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ส.ค. 2563 17:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สำเร็จแล้วนะ
แบบอักษร

 

 

 

แป้งฝุ่น ผู้เขียนกลรักรุ่นพี่ ภาค2 ในนามปากกา faddist

ขอประกาศว่า

แป้งเผยแพร่เนื้อหาของนิยายเรื่องนี้ด้วยตัวแป้งเอง ผ่านเว็บไซต์เด็กดีและธัญวลัยเท่านั้น นอกจากนี้จะเป็นเล่มหนังสือ หากท่านพบเห็นการเผยแพร่เนื้อหาเหล่านี้จากที่อื่น บนแอปพลิเคชันอื่น หรือช่องทางอื่นใด แสดงว่าผู้เผยแพร่ท่านนั้นได้ละเมิดลิขสิทธิ์ของแป้ง โดยเบื้องต้นแป้งของรบกวนท่านกดรายงาน และแจ้งเข้ามาที่แป้งผ่านช่องทางต่างๆ ที่แป้งให้ไว้ เพื่อที่แป้งจะได้ดำเนินการต่อไป 

ขอบพระคุณค่ะ

 

 

 

 

ตอนที่ 7 

สำเร็จแล้วนะ 

[Vee Vivis] 

  

  

  

ผมนั่งโง่ๆ มองโพสต์ของมาร์ค มาร์คที่ไม่ค่อยได้โพสต์รูปนอกจากผมจะบังคับ แต่ทุกวันนี้มันโพสต์บ่อยขึ้น และนี่เป็นโพสต์ที่สองที่ติดๆ กันในเดือนนี้ ครั้งนั้นรูปผม ครั้งนี้รูปคู่ รูปของเราที่เหมือนกับรูปที่ผมเอาลงไว้ในเฟซบุ๊กตัวเอง

รูปน้องปีสามของพี่บัณฑิต

“มึงจะยิ้มอะไรขนาดนั้น” ยี่หวาหันมาว่า

“เออ ของมึงแค่โพสต์รูปแล้วทำมาอวด ของกูนี่ไลฟ์สดกูยังไม่ขิงเลย” เหนือว่า

“มึงอย่าเอาเรื่องเก่ามาเล่า ทุกวันนี้พระรามกลับหอยัง?” ยี่หวาถามกลับ

“อ้าวสวย…มึงอย่าลามปาม” เหนือหันไปมองยี่หวาดุๆ แล้วว่าออกมา

“ไม่เคยเลี้ยงเด็กเป็นตัวเป็นตนก็พยายามหน่อยนะ” ผมบอกมันยิ้มๆ

“มึงเคยเลี้ยงหรือไง?”

“ก็เลี้ยงมาเป็นปีๆ”

“สมกับที่เขาเรียกว่าพ่อ” ยี่หวาหันมาหาแล้วยกนิ้วโป้งให้ผม

“ชวนมาดื่มเหล้า ไม่ใช่ดื่มด่ำกับความรัก” เหนือบอกแล้วเลื่อนแก้วเหล้ามาให้ผม

วันนี้ผมว่าง ความจริงผมว่างทุกวัน แล้ววันนี้ยี่หวามาหา พอดีกับเหนือมันเข้ามาที่มอเพราะน้องพระรามต้องกลับไปนอนบ้าน พวกมันเลยนัดผมออกมาดื่ม ส่วนน้องสตาฟคนนั้นของผม อีกสักหน่อยจะไปรับ

“ดิวมันจะมาไหม” ผมถามกลับ ตั้งแต่ถ่ายรูปไปยังไม่ได้รับการติดต่ออะไรจากมันเลย นานจนจะครบอาทิตย์อยู่แล้วแต่มันยังไม่ส่งรูปมาให้ ผมกลัวอย่างเดียวเลย คือกลัวมันอัพรูปแล้วไม่บอกผม

“มันบอกมันยุ่ง ทำงานอะไรก็ไม่รู้ คอนเทนต์ระดับโลกของมัน” ยี่หวาว่า

“กูว่าวันนี้มีเราสามคนกับเด็กมึงนั่นแหละ” เหนือบอก 

“เออ ยังดีที่เด็กกูโตแล้ว พูดรู้เรื่อง ไม่เหมือนของมึง” ผมบอกกลับ พระรามเรียนปีหนึ่งแล้ว

“มึงอย่าพูด กูว่าจะปล่อยไปแล้วนะ ล่าสุดเด็กนิติมาจีบ ไอ้เหี้ยเอ้ย! ไปรู้จักกันได้ไง กูโมโห” มันว่าออกมา

“พระรามอะ ไม่รู้จักมัน แต่เด็กนิตินั่นแหละหาเรื่องมาเจอกูว่า” ยี่หวาบอก

“มึงอย่ามาคิดอะไรเป็นนิยายได้ไหม มันก็ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นหนิ” ผมบอกยี่หวาแล้วหันไปหาเหนือ

“ไม่เกิดขึ้น แต่กูโมโหไง กูก็ตามหวงอยู่ขนาดนี้”

“แล้วมาว่าแต่กู” ทำมาเป็นว่าผมทั้งตอนเจอ ทั้งตอนอยู่ในโซเชียล มาว่าผมหวงมาร์คออกนอกหน้า มาบอกว่าที่ผมทำมันเกินไป แหม…ไอ้คนไม่หวงเมีย

“ก็มึงหวงมันเกินอะวี กูเข้าใจว่าหวง แต่กูถามหน่อยมาร์คทำอะไรให้น่าห่วงขนาดนั้นวะมึงถึงต้องตามเฝ้าเช้าเฝ้าเย็นไม่ไปไหนแบบนี้ พระรามของกูซนกว่ามาร์คกูยังไม่เฝ้าเลย” ไอ้เหนือว่า 

“มึงเฝ้าไม่ได้ไง มึงต้องไปทำงานที่บ้านด้วย ถ้ามึงเฝ้าได้มึงก็จะเฝ้า กูเชื่อแบบนั้น” ผมว่ากลับ

“ไอ้เหี้ย...”

“ไม่จริง?” ยี่หวาถามมันเสียงสูง แล้วไอ้คนที่ตามเฝ้าแฟนทุกวินาทีเหมือนผมไม่ได้ก็ทำหน้าเซ็ง

“จริง นี่อิจฉามันนะที่มันตามได้” เสียงหงอยๆ บอกออกมาให้ผมได้ทำหน้าเหนือใส่มัน อย่ามาพูดว่าผมหวงมาร์คเกินไป เมียอะใครๆ ก็หวง 

“แต่น้องกูไม่ได้ทำอะไรน่าห่วง มึงตามตลอดน้องมันไม่เบื่อเหรอวะ” ยี่หวาถามหลังจากที่ดื่มแก้วของมันหมด มันถามไปแล้วก็ยื่นแก้วมาให้ผมชงให้

“กูก็กลัวอยู่ แต่กูคิดว่ากูไม่ได้ตามทุกก้าวนะ นี่ก็ไม่ได้ไปเรียนด้วยสักหน่อย”

“ไอ้เหี้ยวี ไอ้…ทำไมกูหมดคำจะพูดกับมึงขนาดนี้วะ” เหนือบอกแล้วยกแก้วขึ้นดื่มต่อ ตามันก็มองมาที่ผมขวางๆ แบบที่ไม่รู้ว่าอยากจะสื่อสารอะไร แต่ผมจะแปลความหมายว่ามันอิจฉาผมแล้วกัน

“งั้นก็ไม่ต้องพูด” ผมว่าแล้วยกแก้วขึ้นชนกับพวกมัน พวกมันก็ชนกลับแบบเอือมๆ ผมนั่นแหละ มีสองคนยังรู้สึกถึงความเอือมขนาดนี้ถ้ามากันหมดผมจะต้องโดนสายตาทิ่มแทงขนาดไหนวะ ว่าแล้วก็ขอดูรูปตัวเองอีกก่อนนะ เพราะว่าสายตาของผมที่มองมาร์คน่ะ มันสะท้อนความสุขออกมาชัดเจนมากๆ เลย

ชัดแบบที่พวกที่เคยด่าผมต้องกลับคำพูดอะ

“มอง มองเข้าไป” ไอ้เหนือว่า

“แต่มาร์คก็เป็นคนโรแมนติกอยู่นะมึง”

“เป็นของพี่ตั้งแต่เฟรชชี่แล้วค้าบบบ” เสียงทะเล้นดังมาจากข้างหลัง พวกผมเลยหันไปมอง เป็นเสียงของไอ้เจมส์ แล้วก็ตามมาด้วยวินด์ กับคำผาน และสุดท้ายคือคนที่บอกให้ผมไปรับตอนสี่ทุ่ม

“มายังไง” ผมถามมาร์ค

“โอ้โห! พี่ครับ เห็นพวกผมไหม นี่…มาด้วยกัน” คำผานว่าแล้วชี้ไปที่พวกมันอีกสามคน

“ไหนบอกว่าจะเสร็จตอนสี่ทุ่ม” ผมถามแล้วมองนาฬิกา 

“เสร็จก่อน แล้วพวกนี้จะมาเลยมาด้วยกัน” มาร์คว่าหลังจากที่เดินเข้ามาถึงผมแล้ว 

“เก้าอี้ไม่พอ เดี๋ยวกุเรียกแป๊บ” เหนือว่าแล้วยกมือขอเก้าอี้

“นั่งก่อนเลย” มาร์คบอกเพื่อน แขนขาวของมันเกาะไหล่ผมแล้วมองไปรอบๆ ส่วนเพื่อนมันก็มองมาอย่างรู้ทันแล้วยิ้มล้อ

“หวงอะไร ไม่มีอะไร” ผมบอกเมื่อรับรู้ถึงแรงบีบเบาๆ ที่หัวไหล่

“เสื้อคอกว้าง”

“โอ้โห~”

“กูต้องโอ้โหอีกกี่ครั้ง” ยี่หวากับเหนือว่าออกมาแล้วมาร์คก็มองไปที่พี่มันเหมือนเพิ่งนึกได้

“ผม…สวัสดีครับ”

“โอ้โห~ ไม่คิดได้ตอนออกจากร้านล่ะ” เหนือว่า

“พี่เหนือออ”

“อย่าทำเสียงอ้อน!” ผมดุมันเมื่อมาร์คมันทำเสียงแบบที่ชอบทำกับผมบ่อยๆ มันจะมาทำเสียงอ้อนๆ แบบที่เคยทำกับผมให้ไอ้เหนือไม่ได้

“มึงหุบปากวี เสื้อคอกว้างอะ ไปหาหนังยางมามัดไป” ยี่หวาบอก ผมเลยถลึงตาใส่มันที่มันมาล้อแบบนี้ แต่มันก็คุ้มอะนะที่เห็นมาร์คมันเขินยาวๆ กับการล้อเลียนของทุกๆ คนแบบนี้

“อะ ผมเสียสละหนังยางที่ผมให้เลย” คำผานว่าแล้วจะดึงจุกที่หัวมันออก

“ไม่เอา ไอ้เหี้ย กูไม่ใช่เด็ก” ผมบอก

“แต่เด็กพี่ที่เป็นเด็กพี่ตั้งแต่เฟรชชี่อะ ตาขวางแล้วนะ” วินด์ว่าแล้วชี้ไปที่มาร์ค ผมเลยเงยหน้ามอง แต่มาร์คมันไม่ได้มองผม มันมองเพื่อนมันแทน

“พอเลยพวกมึง” มาร์คบอก วินด์เลยมองมาที่ผมเหมือนขออนุญาต ผมก็พยักหน้าเป็นเชิงว่าล้อได้เต็มที่ ก็ผมชอบ ชอบคำที่มันบอก ชอบที่คนอื่นล้อ ชอบที่มาร์คเขิน ก็ไอ้คำว่า ‘เป็นของพี่ตั้งแต่เฟรชชี่แล้ว’ เนี่ย มันเป็นประโยคที่จริงที่สุดและฟังแล้วความหมายดีสุดๆ แล้ว

“เก้าอี้ครับ” พนักงานยกเก้าอี้มาให้ มาร์คเลยดึงมานั่งข้างๆ ผม

“ขอบคุณครับ” มันว่าอย่างนั้นแล้วมองหน้าเขา เขาเลยยิ้มให้แล้วเผื่อแผ่รอยยิ้มนั้นมาที่ผมก่อนจะเดินออกไป

“อะ มึงเตรียมโดน” เหนือว่าแล้วมองมาที่ผมสลับกับไอ้คนที่เดินไปเมื่อกี้

“มีอะไรกัน” มาร์คถาม

“มีเหี้ยอะไร ไอ้เหนือก็ปั่น” ผมตอบมาร์คแล้วด่าไอ้เหนือต่อ

“นี่แหละเลยไม่อยากมา” มาร์คมันว่าแล้วหันไปชงเหล้าของตัวเอง

“อ้าว! อะไรวะ” ผมว่างงๆ แล้วมองไปที่ยี่หวาอย่างขอความช่วยเหลือ

“น้องคนเมื่อกี้มองอ่อยมึง” ยี่หวาตอบแบบนั้นผมเลยหันขวับกลับไปมองไอ้เด็กคนเมื่อกี้

“พี่วี!” มาร์คทำเสียงเข้มแล้วผมก็เลยหันกลับ

“เออๆ กูแค่มองว่ามันเป็นใครไง มาอ่อยเหี้ยอะไร ไม่รู้จักกันสักหน่อย” ผมบอกกลับ

“อย่าพูดว่าไม่รู้จักแล้วอ่อยได้ไง เพราะเมื่อก่อนเพื่อนผมไม่รู้จักเพื่อนผมก็อ่อย” เจมส์บอก

“มึงหุบปาก”

“อู้วววว”

“กลัวพี่วีหึงเหรอ?” เพื่อนมันแซวแต่ผมบอกเลยว่าเรื่องเมื่อก่อนมันก็คือเมื่อก่อน ถามว่าหึงไหม? เรื่องเมื่อก่อนหึงไม่ได้หรอก แต่ถ้ามีตอนนี้คือตาย ไม่ใช่มาร์คนะ ไอ้เวรนั่นต่างหากล่ะที่ต้องตาย

“ไม่เป็นไรๆ ไอ้วีมันเข้าใจ” ยี่หวาบอก

“เมื่อก่อนพี่วีก็เป็นเหรอ?” วินด์ถามแล้วมองหน้าผมแบบอึ้งๆ

“กูไม่ได้เป็นหรอกไอ้พวกเจ้าชู้ไปเรื่อยอะ นั่นมันเพื่อนกู” ผมตอบกลับ

“ใครวะพี่”

“พี่เหนือคนดีของพวกมึงไง” ผมตอบกลับ แล้วเด็กมันก็หัวเราะออกมา

“ผมลืมมมม” ไอ้คำผานว่าแล้วยิ้มให้เหนือ

“ทุกวันนี้คือเป็นคนดีจนน้องลืมความชั่วแล้วนะ สำเร็จแล้วนะ” ยี่หวาบอกแล้วตบไหล่เหนือเหมือนจะให้กำลังใจ

“ดีใจด้วยเพื่อน” ผมบอกด้วยมันเลยตวัดสายตามามองผม

“มึงก็เหมือนกันวี ทุกวันนี้ชัดเจนจนกูลืมไปเลยว่ามึงเคยเบลอ สำเร็จแล้วนะ” 

“ไอ้!...”

“ดีใจด้วยเหมือนกันนะวี”

“…” พวกเพื่อนเหี้ย คือความหมายของสายตาผมในตอนนี้

“มอง? มอง…กูไม่กลัว” ยี่หวาว่าแล้วทำหน้าเยาะเย้ยผม และใช่ มันไม่กลัวน่ะถูกแล้วเพราะผมทำอะไรมันไม่ได้หรอก มาร์คมันรักพี่ยี่หวาของมันจะตาย ผมแตะได้ที่ไหน

“ให้ไอ้มาร์คลุกก่อน” ผมบอกแล้วชี้หน้ามัน

“ก็ต้องไปพร้อมพี่ป้ะ” มาร์คว่า

“เออ ถ้าออกไปก่อนนี่พี่มีหวงยาวอะผมว่า” วินด์ว่าแล้วมองไปทางประตู

“อะไรอีก” ผมกดเสียงต่ำแล้วมองตาม

“ก็ปกติของคนฮ็อตอะพี่ เขาก็ต้องมีคนมองเยอะเป็นธรรมดา” คำผานบอก ผมเลยหันมามองหน้ามาร์คแทน

“ใคร”

“ไม่รู้จัก เขาก็มองไปเรื่อยแหละ” มาร์คตอบกลับ

“มองไปเรื่อย แต่ถ้ามึงไม่มีพี่วีก็ได้อะกูว่า” ไอ้เด็กหน้าหล่อที่เคยกัดกับผมบอก

“เจมส์ อย่าปั่น”

“ไม่ได้ปั่น เรื่องจริงเลย กูนี่ดีใจที่มึงมีผัว จะได้เลิกสันดานเดิม สำเร็จแล้วนะ” 

“ฮ่าๆ”

“กูขำไม่ไหวแล้ว” ยี่หวากับเหนือหัวเราะออกมา ตอนที่เจมส์มันล้อประโยคเดิมของพวกมัน

“ดีใจด้วยนะ” วินด์บอกมาร์ค แล้วมาร์คก็ทำหน้างอนเพื่อน

เราดื่มกันต่อนานพอสมควร ไถ่ถามสารทุกข์สุขดิบกันไปเรื่อย แต่ทุกวันนี้เราไม่จำเป็นต้องถามเรื่องราวของเพื่อนในแต่ละวันมากเท่าไหร่ เพราะเพื่อนผมก็อัปเดทเรื่องราวของตัวเองผ่านทางโซเชียลกันทุกคน เราเลยรับรู้กันอยู่แล้วว่าใครทำอะไรที่ไหนยังไงบ้าง ส่วนเรื่องที่ได้มาคุยกันก็เป็นเรื่องของความลับ ความที่โพสต์ผ่านสาธารณะไม่ได้ หรือเรื่องที่ยี่หวาเรียกว่าเรื่องส่วนตัว

“รู้ไหมว่าใครๆ ก็ถามหารูปนอกรอบมึง” ยี่หวามันว่าออกมาเมื่อเราพูดกันเรื่องจะรับปริญญา

“กูไปถ่ายแล้วไง รอดิวอยู่” ผมบอกกลับ นี่ก็รอมาหลายวันแล้ว อยากรู้มากว่ามันต้องแต่งอะไรอีกเยอะแยะขนาดนั้น ไอ้รูปเดี่ยวผมผมไม่อะไรหรอก ขอแค่มันออกมาดีแล้วจะเอาไปอัปเดทอะไรก็เอาไป ลงเพจไหนของมันก็เอาลงเถอะ ขอแค่ส่งรูปคู่มาให้ผมหน่อย แล้วรูปที่ถ่ายจากกล้องฟิล์มนี่แค่ล้างออกมาเองป้ะวะ มันทำอะไรของมันนานขนาดนั้น

“ก็มันบอกอยู่ว่าไม่ว่าง” เหนือว่า

“เออ กูก็บอกอยู่ว่ากูรอ” ผมบอกกลับ

“เอออ รู้แล้วค่ะพ่อ กูก็แค่บอกให้มึงรับรู้ว่าทุกคนเขาอยากเห็น”

“ได้ข่าวว่าพี่ลากไอ้มาร์คไปด้วย แต่ให้มันถ่ายนิดเดียว” เจมส์ว่า ผมเลยหันไปหามาร์ค

“ฟ้องเพื่อนเหรอ?” ผมถาม

“เปล่า พวกมันถามก็ตอบ” มาร์คบอก

“อ้าว! กูนึกว่ามึงจะเอาไปถ่ายพรีเวดดิ้งเหมือนคู่ทศรา” ยี่หวาบอก

“กูไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก ไม่เคยอวดหรือไงก็ไม่รู้” ผมว่าแล้วบ่นให้อีกสองคนที่ยังอยู่มอแต่ชวนออกมามันก็ไม่มากัน

“แล้วพี่ทำแบบไหนอะ” คำผานถาม

“ไม่บอก” ผมว่าแล้วยิ้ม มือที่วางอยู่หน้าขาสัมผัสได้ถึงแรงบีบเบาๆ จากอีกคน

“ไอ้วี~ ไม่ต้องบอกกูก็รู้แล้ว” ยี่หวาว่าแล้ววางโทรศัพท์มันลง

Dew Daly 

Just Now 

มาแล้วจ้า~ พรีเวดดิ้ง เอ๊ย! นอกรอบของพี่วี พ่อเขามาแบบกล้องฟิล์ม แล้วพ่อเขามาแบบหนึ่งรูป หนึ่งเทค หนึ่งโล กับคนหนึ่งคน ไอ้บ้าเอ๊ยยย เข้าใจแล้วว่าทำไมใครๆ ก็เอากล้องฟิล์มไปถ่ายคุณวิวิศน์ไม่ได้ เขาเก็บตัวไว้ถ่ายแบบลิมิเต็ดเวอร์ๆ นี่เอง ไอ้ต้าวบ้า! ไอ้ต้าวคุณพ่อของทุกสถาบัน ไอ้ต้าวคนโรแมนติก ขอบคุณวีมาร์คที่กรุณาเจ้ ขอบคุณเด็กเจ้ที่ถ่ายมาได้ Tewpai Prompong #ได้เห็นพี่วีในกล้องฟิล์มแล้วนะ #ได้เห็นพี่วีถ่ายนอกรอบแล้วนะ #ได้เห็นทุกสิ่งทุกอย่างของพี่วีแล้วนะ #สำเร็จแล้วนะ 

812 Like 45 Comment 561 Shared 

ผมมองหน้ามาร์คทันทีที่อ่านจบ แล้วมาร์คก็แก้มแดงขึ้นมาอย่างที่ผมอยากเห็น ไอ้เหตุผลที่ผมเก็บกล้องฟิล์มไว้ถ่ายกับมันแบบนั้น ผมไม่รู้หรอกว่ามันรู้ไหมว่าที่ผมต้องการคือแบบนี้ แบบที่ดิวว่าไว้ ผมอยากถ่ายกับมันแค่คนเดียว เอาแค่โลเคชันเดียว แล้วก็กดแค่ครั้งเดียว ออกมาดีไม่ดียังไงก็ไม่เป็นไร เพราะผมเป็นของมาร์คแค่คนเดียว และมาร์คก็เป็นของผมแค่คนเดียว แต่ผมอยากให้มันรู้สึกพิเศษ ไม่ใช่แค่พิเศษมากๆ แต่ผมอยากให้มันรู้สึกว่ามันพิเศษที่สุด พิเศษแบบหาที่ไหนก็ไม่ได้อีกแล้ว 

เหมือนรูปพวกนี้ ที่มีแค่รูปเดียว

“มึง มันโรแมนติกมากกก”

“ไลค์เร็วมากพี่”

“รูปดีมากกก” 

“กูต้องอิจฉาใครก่อน”

“กูอยากมีผัว” ประโยคสุดท้ายของยี่หวาทำให้ผมละสายตาออกจากมาร์ค หันไปมองหน้าเพื่อนที่กำลังทำหน้าตาหวานเยิ้มอยู่แบบนั้น แบบที่เหมือนคนฝันลมๆ แล้งๆ ฝันที่ไม่น่าจะเป็นจริงได้

“มึงฝันอยู่หรือเปล่าสวย”

“หุบปาก กูจะเข้าไปหวีด” มันว่าแล้วดึงโทรศัพท์คืน จากนั้นทุกคนก็ก้มหน้าลงไปเล่นโทรศัพท์ของตัวเอง ปล่อยให้ผมได้หันกลับไปมองหน้ามาร์ค ถามว่าผมเขินไหม ผมก็เขินแหละที่มีคนมาล้อว่าผมโรแมนติกเกินไป หรือหวานเกินไป แต่พวกเขาไม่รู้ไงว่าผมเป็นคนแบบนี้ ผมเป็นคนที่รักแฟนมาก ผมเป็นคนโรแมนติกอยู่แล้ว ผมเป็นคนที่หวานกับแฟนอยู่แล้ว แค่ผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไงกับมาร์ค ผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไงมันถึงจะชอบ ไม่รู้ว่ามันจะมากเกินไปไหม หรือน้อยเกินไปหรือเปล่า 

“มองหน้าทำไม” มาร์คถาม ผมเลยยักไหล่ให้

“มองไม่ได้?”

“พี่วี~”

“อะไร? อ้อนทำไม?” ผมถามแล้วยิ้มออกมาเมื่อเห็นคนของตัวเองไปไม่เป็น

“ขอบคุณนะ” มาร์คบอกเบาๆ แถวๆ หูของผม มันพูดเสียงเบาจนแทบจะไม่ได้ใจความ แต่หัวใจของผมมันกลับเต้นเร็วมากตอนที่มาร์คขยับเข้ามาใกล้ แล้วมันก็เต้นแรงมากๆ ตอนที่เสียงแหบๆ นั่นบอกออกมาว่าขอบคุณ มันเป็นคำพูดทั่วๆ ไป แต่พอมาร์คพูดตอนนี้ ในสถานการณ์นี้ ผมรู้สึกว่ามันเป็นคำบอกรักหวานๆ หวานมากๆ 

“มึงมองกล้องทุกรูปเลยว่ะ” ผมว่า ขยับไปหามันแล้วโอบไหล่มันเข้ามาใกล้เพื่อให้มาดูด้วยกัน ผมวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะมาร์คเองก็ก้มลงดูรูปจากโทรศัพท์ผม

“พี่มองแต่ผม” มันว่าแล้วหยุดอยู่ที่รูปหนึ่ง 

ทุกรูปที่เราถ่ายมันออกมาจากความตั้งใจของผม ผมคิดไว้แล้วและตั้งใจไว้แล้วว่าอยากได้แบบนี้ อยากให้มาร์คมองที่กล้อง แล้วอยากให้แค่ผมที่มองมาร์ค รูปที่ออกมาทุกรูปเลยเป็นรูปที่มาร์คไม่ยืนก็นั่ง แต่ตาของมันมองกล้อง ส่วนผมอยู่ข้างๆ มันแล้วหันมองมัน เราไม่ได้แตะตัวกัน แค่ยืนหรือนั่งใกล้ๆ กัน และมันเป็นแบบนี้ทุกรูป แค่เปลี่ยนโลเคชันแบบที่ดิวมันว่า

“ทำไมมันลงก่อนกูวะ” ผมบ่นออกมา เพราะตอนแรกบอกมันไว้แล้วว่าอยากได้ก่อน อยากเห็นก่อน อยากลงรูปเอง แต่แบบนี้ก็ดี ลงที่เพจดิวคนเขาจะได้รู้ว่าเป็นยังไง 

“มีแค่สี่รูป” มาร์คบอก ผมเลยเลื่อนดูกับมัน 

“เออว่ะ เราถ่ายกันหกที่ไม่ใช่เหรอวะ” ผมว่า

“สงสัยรอส่งให้พี่ส่วนตัวมั้ง”

“ลีลาฉิบหาย” ผมบ่นแล้วขยับเข้าไปหามาอีก

“เบียดทำไม”

“จะอ่านคอมเมนต์ มันอ่านไม่ถนัด”

“โอ้โห! มาอ่านกับกูไหม?” เหนือตะโกนมา

“มานี่ๆ มาอ่านตรงนี้ กูอยู่นี่นะพ่อวี มานี่” ยี่หวากวักมือเรียก

“เงียบ แล้วเขียนคอมเมนต์บูชาความรักของกูไป” ผมบอกกลับแล้วเลิกสนใจพวกมัน

“อื้มมม นี่ก็แค่น้องกับเพื่อนอะเนอะ”

“อื้มมม อยากถ่ายนอกรอบกับพี่วีต้องทำไงอะ” ผมมองวินด์กับคำผานที่ว่าออกมาอย่างเอือมๆ

“ก็ฝันเอาเหมือนที่ยี่หวาฝันจะมีผัวนั่นแหละ” ผมบอกกลับ

“ไอ้เลวววว”

“เสมอต้นเสมอปลายมาก”

ผมเลิกสนใจเด็กพวกนั้น เพราะเด็กของผมกระตุกเสื้อเบาๆ ให้หันกลับไปมอง ผมเลยลูบหัวมันเบาๆ แล้ววางมือไว้ที่ไหล่มันเหมือนเดิม เห็นสายตาของเหนือที่มองมาแล้วยิ้มให้ ผมก็พยักหน้าให้มัน มันยินดีกับผมที่รักกันมากขนาดนี้ และผมก็ดีใจที่มันมีน้องพระรามแสนซน ที่ทุกวันนี้มันก็รักพระรามมากไม่ต่างจากที่ผมรักมาร์ค แล้วผมก็คิดว่ามาร์ครู้สึกเหมือนกันกับผม

“กูนี่ก็หล่อเนอะ” ผมว่ากับมาร์คที่ยังดูรูปของเราอยู่

“ทิวมันก็ถ่ายสวย”

“กูจะหงุดหงิดนะ” ผมว่า

“ผมพูดความจริง” มันก็จริงของมันนั่นแหละ เด็กนั่นถ่ายสวยจริงๆ ขนาดเป็นกล้องฟิล์มมันยังถ่ายออกมาได้เพอร์เฟกต์เหมือนมีการปรับแต่งแล้วเลย ก็สมกับที่เป็นน้องของดิว

“เออ จริงก็จริง แต่ชมบ้างก็ได้ผัวอะ”

“พี่วี”

“หรือไม่ใช่ เป็นตั้งแต่มึงเป็นเฟรชชี่แล้วอะ เถียงสิ” มาร์คมองผมด้วยหางตาเมื่อมันเถียงผมต่อไม่ได้ ส่วนผมก็ไม่ได้ว่าอะไรต่อ เมื่อมันเลื่อนคอมเมนต์ ผมก็อ่านตามมันนั่นแหละ สนใจบ้างไม่สนใจบ้าง แต่ก็พอจะรู้ว่าไม่มีใครด่า

ตีตี้ไม่ตีแต่เหล็ก : ทำไมมันหล่อขนาดนี้ 

Darling well : นอกรอบพร้อมแฟนทุกคนเลยงื้อออ 

นนท์ นนทวัตร : อยากเห็นมากกว่านี้ 

Jaja Jutawadee : น่าร้ากกกมาก 

Future Forfun : พี่วีโคตรโรแมนติกเลยไอ้บ้าเอ๊ยยย 

Fluk Photographs : กูอยากเห็นหน้าคนได้ถ่าย 

U unun : ไหนมันบอกว่ากลัวกล้องฟิล์ม 

Pin Pinna : กลัวมาร์คไม่รักมากกว่ากลัวกล้องฟิล์ม 

Tewpai Prompong : มือสั่นไปหมดเลยค้าบบบ 

Pandora : พ่ออออออออออออ 

TOSSAKAN : พี่บาร์ ทำไมเขาดูโรแมนติกอะ Bar Sarawut 

Bar Sarawut : เราโรแมนติกกว่า เพราะเรามองตากัน TOSSAKAN 

“มึงๆ เพื่อนมึงมาขิงว่ะ เห็นยัง?” เหนือว่าแล้วเงยหน้าถามผม พอดีกับที่ผมเห็นคอมเมนต์ของสองคนนั้น

“ไม่ใส่ใจ รำคาญ” ผมตอบกลับแล้วก้มลงอ่านต่อ

“แล้วที่ไม่สนใจพวกผมตอนนี้ก็คือ…”

“รำคาญ” ผมบอกคำผานกลับแล้วมันก็ทำหน้าเบะ

“พอตี๋ มันไม่ได้น่ารัก” มาร์คห้ามเพื่อนมัน แล้วไอ้ตี๋ก็สะบัดหน้าใส่

“ใช่สิ กูไม่ได้ชื่อวีหนิ รอ รอกูด่าก่อนนน” พอมันว่าอย่างนั้น ไม่นานความคิดเห็นของมันก็เด้งเข้ามาในหน้าโพสต์

คำผาน ที่บ้านมีโคมไฟใหญ่กว่ารถถัง : รำค้านนนนนน 

James อ่านว่าเจมส์ไม่ใช่จาเมส : รำคาญด้วยค้าบบบ 

วินนี่ เดอะพูห์ : อยากชื่อวีค้าบบบ 

ตุ๊ดซี่ลี่นี่เรียนเครื่องกล : คร่ำครวญเท่าไหร่ก็ต้องยอมรับแหละว่ามันดี มันหล่อ มันโรแมนติก 

Ton Kla : ความรักเพื่อนหวานฉ่ำแบบคูลๆ #สำเร็จแล้วนะ 

โซ่ โซเซ : ทีมหมอขอยอมแพ้ 

Nnorthh : เมื่อไหร่พระรามจะมีเวลาว่างให้ผมบ้างครับ 

Yiwaa : เมื่อไหร่ยี่หวาจะได้ถ่ายนอกรอบกับแฟนแบบนี้สักทีคะ 

Pandora : เรียนอีกสามใบนะเพื่อนนะ Yiwaa 

ตุ๊ดซี่ลี่นี่เรียนเครื่องกล : แรงมากกกก 

Yiwaa : รูปไอ้วีหรือคอมเมนต์แพน 

ตุ๊ดซี่ลี่นี่เรียนเครื่องกล : คอมเมนต์แพน 

Pandora : ความจริงเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องรับให้ได้นะคะ 

Vee Vivis : เมื่อไหร่น้องมาร์คจะมาคอมเมนต์ว่าผมหล่อมากๆ สักทีอะครับ 

คำผาน ที่บ้านมีโคมไฟใหญ่กว่ารถถัง : แรงมากครับ 

James อ่านว่าเจมส์ไม่ใช่จาเมส : ท็อปคอมเมนต์ 

Bar Sarawut : เพราะมึงไม่ได้หล่อ 

Pandora : ไอ้วี กูสงสารรรร 

“อะไรวะ ขนาดนี้แล้วยังเงียบอีก” ผมว่าเซ็งๆ หันไปมองมัน แต่มันก็แค่ยิ้มตอบ

“หรือมึงไม่หล่อเหมือนไอ้บาร์ว่า” เหนือถามแล้วมองหน้าผม

“มึงจะเอา?”

“ไม่เอา” มันยกมือยอมแพ้แล้วก้มลงไปสนใจโทรศัพท์ต่อ

“เอาใจเขาบ้าง มึงอะ” เจมส์หันว่าเพื่อนมันแล้วลุกออกไปจากโต๊ะ 

“อย่าให้ต้องได้สอน” วินด์ว่าแล้วชี้หน้ามาร์คก่อนจะลุกตามเจมส์

“ไปไหน” มาร์คถาม

“ไปหาไอ้พิท นู้นนน” วินด์ว่าแล้วชี้ไปทางโต๊ะเพื่อนมันอีกคน มาร์คเลยพยักหน้าให้ 

“ส่วนผม กลับก่อนนะค้าบบบบ” คำผานว่าแล้วลุกขึ้นโค้งหัวให้พวกผม

“อ้าว! ทำไมมึงรีบ” เหนือถาม

“เที่ยงคืนแล้วค้าบบบ”

“มันเป็นซินเดอเรลล่าพี่” มาร์คว่า แล้วคำผานเลยทำเป็นจะมาตีมัน แต่สุดท้ายก็ไหว้พวกผมแล้วเดินออกไป

“แล้วมึงเป็นอะไร” ผมหันกลับไปถามมัน 

“เป็นของพี่…”

“อะไร ดังๆ ไม่ได้ยิน” ผมว่า แล้มันก็ตวัดสายตาขึ้นมามอง

“ก็…เป็นของพี่ไง” มันว่าแล้วก้มลงไปเล่นโทรศัพท์แก้เขิน ส่วนผมก็ชนะไปตามระเบียบ

“สำเร็จแล้วนะ” เหนือว่าเอือมๆ

“ดีใจด้วยนะ” ยี่หวาก็ว่าต่อ แต่ผมไม่สนใจหรอก เพราะตอนนี้ผมสนใจโทรศัพท์ที่มีแจ้งเตือนเข้ามากกว่า แจ้งเตือนที่มาร์คอัปเดทรูปผมตอนนี้ รูปด้านข้างในมุมมืดๆ ของร้านเหล้าวร้านนี้

Masa Mark 

Just Now 

ไม่ใช่กล้องฟิล์ม แต่ขอถ่ายคนหล่อหน่อยนะ 

19 Like 6 Comment  

Pack Pakkapol : พบคนขี้อวดหนึ่งอัตรา 

ตุ๊ดซี่ลี่นี่เรียนเครื่องกล : ชนะทุกกล้องในโลกใบนี้ 

Nnorthh : ถ่ายไม่เห็นหน้ายังไงให้รู้ว่าหล่อ 

Pandara : น้องมาร์คลูก ลู้กกกกก 

Yiwaa : เป็นอะไรนะ มันเป็นอะไรกันนน 

Vee Vivis : เป็นของพี่ตั้งแต่เฟรชชี่แล้วไง 

Masa Mark : แล้วพี่ล่ะ 

Vee Vivis : พี่ก็เป็นของน้องตั้งแต่อยู่ในท้องแม่แล้วครับ 

 

 

 

#กลรักรุ่นพี่2 

14/8/2020 

ขิงป้ะ ขิงแหละ ขิงสุด ขิงทุกไร่มากองรวมกันอยู่ตอนนี้แล้วแหละ พ่อวีก็ขิงมากพอแล้วนะ แต่น้องของเรามันขิงกว่าหวะ เออออ ก็รู้แหละว่าพ่อเขารักแกมาก ไอ้ต้าวน้องมาร์คคนดีของพี่วีตั้งแต่เฟรชชี่ แหม…บอกรักกันแบบไม่มีคำว่ารักสินะ ใช่ไหมคะ ใช่แหละ ฉันดูออก ไอ้เรามันก็อยากมีกล้องฟิล์มด้วยอะไรด้วย แต่ตอนนี้ขอถามก่อนนน ระหว่างพาแฟนไปถ่ายกล้องฟิล์มกับพาแฟนไปถ่ายกล้องปกตินี่จะหาแฟนที่ไหน ถามก่อนนนนน

Twitter : @pflhzt 

Facebook : faddist 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว