ขอบคุณทุกยอดไลค์ ทุกคอมเมนท์ ทุกเหรียญ ทุกกุญแจ ...... เลิฟ เลิฟ นะคะ

ชื่อตอน : EP40: เที่ยงคืน

คำค้น : ร้าย รัก หึง หวง

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 184

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2563 12:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP40: เที่ยงคืน
แบบอักษร

ท้องเริ่มร้องประท้วงตอนกลางดึกขณะที่หญิงสาวนั่งเคลียร์งานอยู่ ดูเหมือนต้องใช้เวลาอีกประมาณหนึ่งกว่าจะเสร็จ ธารินบิดกายบางไปมาเพื่อไล่ความเมื่อยขบที่ต้องนั่งทำงานบนเก้าอี้ยาวต่อเนื่องเป็นเวลาหลายชั่วโมง นี่ยังไม่รวมชั่วโมงการทำงานที่ออฟฟิคและงานในบ้านที่เจ้าของบ้านมอบหมายให้ทำอีก เธอได้ทานอาหารเย็นตอนเกือบหนึ่งทุ่ม จวนจะเป็นเวลาของวันใหม่แล้วท้องก็เลยเริ่มประท้วงหิวขึ้นมา ไวเท่าความคิด หญิงสาวคิดว่าถ้าได้มาม่าร้อนๆ สักชามก็น่าจะดี กองทัพต้องเดินด้วยท้อง ขายาวเรียวจึงก้าวออกจากห้องนอนของตนที่อยู่อีกปีกหนึ่งของเพนท์เฮ้าส์ขนาดสี่ห้องนอนซึ่งแบ่งเป็นสองชั้น ไปยังห้องครัวหรูที่อยู่ชั้นล่างทันที 

"โชคดีที่ซื้อมาม่าติดครัวไว้นะนี่" บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถือว่าเป็นพระเอกขี่ม้าขาวยามหิวกลางดึกหรือยามสิ้นเดือน เหมือนจะสิ้นใจ  

ธารินใช้เตาไฟฟ้าตั้มน้ำร้อนทันที พลางเปิดตู้ใหญ่ขนาดใหญ่เพื่อหาไข่ไก่สักฟองมาเสริมโปรตีน หญิงสาวเปิดไฟเพียงแค่ดวงเดียวเท่านั้น เพราะกลัวแสงไฟไปรบกวนห้องอยู่ด้านบนเหนือห้องครัวที่เป็นห้องนอนส่วนตัวของณฤทธิ์ ถึงแม้เธอเองก็ไม่แน่ใจว่าชายหนุ่มกลับมาที่บ้านหรือยัง เพราะเจ้าของห้องชุดสุดหรูนี้ไม่ได้ค่อยกลับบ้านตรงเวลา ส่วนใหญ่ก็เกือบเที่ยงคืนทุกวัน มีอยู่คืนหนึ่งเมื่อสัปดาห์ที่แล้วชายหนุ่มกลับมาพร้อมกับสาวสวยหุ่นเซ็กซี่ ทั้งคู่ยืนกอดจูบลูบคลำกันพร้อมเสียงครางกระเส่าที่หน้าห้องนอนของชายหนุ่ม ในขณะที่มือหนาขอณฤทธิ์ขย้ำลงที่อกอิ่มที่ล้นทะลักเดรสสีม่วงสั้นมาเกินครึ่งเต้า ส่วนมือเล็กบางนั้นก็พยายามปลดเข็มขัดชายหนุ่มอย่างเร่งร้อน ธารินยังได้ยินเสียงผู้หญิงคนนั้นครางเรียกชื่อ "Ricky....I'm so horny" เพียงแค่นั้นขายาวที่จะก้าวออกจะห้องของตนเพื่อลงมาชั้นล่างหาดื่มน้ำแก้กระหายนั้นก็ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงประตูที่เปิดอ้าออก หูผึ่งตาค้างไปชั่วขณะ ลมหายใจติดขัดขาดห้วง ก่อนที่จะต้องถอยร่นกลับเข้าไปในห้องทันทีเมื่อตั้งสติได้ 

"ช่างเถอะ ไม่ใช่เรื่องของเรา" หญิงสาวพยายามสลัดภาพเร่าร้อนของทั้งคู่ออกจากศรีษะ แม้ว่าภาพและเสียงที่เธอเห็นและได้ยินวันนั้นยังคงผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของเธออยู่บ่อยครั้ง พร้อมใจที่หวาบหวิว เลือดฉีดพล่าน ร่างกายร้อนผ่าว ตามมาด้วยหม่นหมองทุกครั้งที่มโนภาพเห็นเรื่องนี้... 

"ตั้มเผื่อผมชามหนึ่ง" เสียงทุ้มที่ดังด้านหลัง ขณะที่หญิงสาวกำลังพยายามสลัดภาพที่ป่วนปั่นทำให้ตนเองมวนท้องออกให้ออกไป จนถึงกับต้องสะดุ้ง มือที่ถือกระบวนเตรียมตักอาหารถึงกระสั่น จนต้องใช้มืออีกข้างจับข้อมูลนั้นไว้เพื่อไม่ให้กระบวนหล่นลงบนพื้น

"อ่ะ... อ่า คุณณฤทธิ์มาถึงเมื่อไหร่ อ่อ ยังไม่นอนอีกหรือคะ" หญิงสาวถามเสียงพร่า ด้วยประหม่า พยายามบังคับน้ำเสียงและร่างอรชรที่สวมเพียงชุดนอนผ้าแพรเนื้อเนียนยาวเสมอเข่าเท่านั้น! แม้เป็นผ้าเนื้อค่อนข้างหนา แต่เรียบลื่นลู่ไปตามสัดส่วนที่อรชรซ่อนรูป ยิ่งไปกว่านั้นหญิงสาวไม่ได้สวมบราเซีย!! ธารินจึงได้แต่ภาวนาให้ชายหนุ่มมองไม่เห็น เพราะแสงไฟสีนวลสลัวเปิดแค่ดวงเดียวเท่านั้น ทว่า!

"เดียวผมเปิดไฟอีกดวง คุณจะได้ต้มมาม่าได้ถนัด มืดไปหน่อยน่ะ" งานเข้าอย่างแท้จริงก็ตอนนี้ เพราะณฤทธิ์กดสวิตช์ทันทีที่พูดจบ ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะเอ่ยปากทัดทาน ส่วนร่างสูงนั้นเดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อหาน้ำดื่มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"คุณณฤทธิ์ จะเอารสอะไรดีคะ มีหมูสับกับต้มยำกุ้ง" หญิงสาวยืนหันหลังให้ขณะที่ถาม ทำเป็นง่วนอยู่กับการแกะซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเพื่ออำพรางร่างกายส่วนหน้าของตนที่ข้างในไม่มีอะไรห่อหุ้มไว้ ทำให้เห็นรูปร่างกลมกลึง อวบอิ่มได้ถนัดถนี่

"หมูสับล่ะกัน อ้อ... ขอผมใส่ไข่หนึ่งฝองด้วยนะ เดี๋ยวผมไปเตรียมชามกับช้อนให้"

และแล้วชามกับช้อนก็วางอยู่ข้าง เค้าน์เตอร์ครัว ก่อนที่หญิงสาวจะรีบตักบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปให้ชายหนุ่มก่อนของตน อารามรีบร้อนพร้อมทั้งความประหม่า จึงไม่ทันระหว่าง ทำให้น้ำซุปร้อนๆ กระเด็นใส่ที่หลังมือ!

"โอ้ย...! ร้อน!"

"เป็นไงบ้าง ไหนเอามือมาดู" มือหนาถือวิสาสะคว้ามือที่โดนน้ำร้อนกระเด็นใส่มาดูทันที

"แดงหมดเลย รีบล้างน้ำเย็นเร็ว" ชายหนุ่มเปิดก๊อกน้ำทันที ขณะเดียวกันก็ไม่ลืมที่จะเปิดเตาไฟฟ้าไปด้วย

"ดิฉันทำเองได้ค่ะ...." หญิงสาวพยายามขืนตัวเองออกจากอ้อมแขนที่โอบรอบตัวไว้ ขณะที่ช่วยล้างมือให้หญิงสาว กลิ่นน้ำหอมปนกับกลิ่นบุหรี่อ่อนจางที่โชยเข้าจมูก ถึงกับทำให้หญิงสาวขนลุกซู่ขึ้นมาทันที ด้วยที่ตนเองนั้นก็สวมเพียงชุดนอนเนื้อลื่นบางยาวเสมอเข่า ขณะที่ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด ปลดกระดุมหน้าถึงสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่ง เต็มไปด้วยมัดกล้ามรำไร แขนเสื้อผับเลยข้อศอกมาเพียงเล็กน้อย กางเกงสแลคสีดำเหมือนที่เธอคุ้นชิน

"อย่าดื้อ.....ไหนแดงมากหรือเปล่า... อืมดีนะไม่โดนมาก ไม่งั้นคงฟอง เดี๋ยวคงหาย" ชายหนุ่มยกมือบางขึ้นมาดูอีกครั้ง

"คุณไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารเลยเดี๋ยวผมทำต่อ...." แม้หญิงสาวอยากจะปฏิเสธ ทว่าทั้งน้ำเสียงและสายตาสีเทาจางที่มองเห็นอย่างเด่นชัดไร้แว่นกรอบดำปิดกั้น ก็ได้แต่ทำให้หญิงสาวจำใจเดินไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารอย่างไม่อาจเลี่ยงได้

ชายหนุ่มยกชามมเสริฟให้หญิงสาวก่อน แล้วตามด้วยชามของตน ก่อนที่ร่างสูงจะทรุดนั่งฝั่งตรงกันข้ามของเธอ ควันบะหมี่หอมฉุยลอยขึ้นมาแตะจมูก ท้องที่หิวก็ร้องขึ้นมาอีกครั้ง หญิงสาวเงยหน้ามองชายหนุ่ม เสมือนเป็นการขออนุญาตทานอาหารพื้นๆ ที่ว่ากันว่าเป็นอาหารคนจน ทว่ายั่วน้ำลายชามนี้

"อืม....หอมดี ลงมือทานกันเลย" ชายหนุ่มเอ่ยปากอนุญาต ก่อนจะรินน้ำใส่แก้วยื่นให้หญิงสาว

ทั้งคู่นั่งรับประทานอาหารมื้อดึกเงียบๆ โดยปราศจากการสนทนาใดๆ บนโต๊ะอาหาร แต่กระนั้นก็สลับกันเหลือบมองผู้ที่นั่งฝั่งตรงกันข้ามตลอดเวลา ฝ่ายหนึ่งนั่งตัวลีบพยายามก้มหน้าก้มตาทานเพื่อจะได้หมดชามเร็วๆ แล้วออกไปจากสถานการณ์ที่อึดอัด ระคนไหววูบนี้ ส่วนอีกฝ่ายก็ลอบมองร่างบางที่นั่งทานอาหารราวกับว่าเขาไม่มีตัวตน มุมปากยกยิ้มบ่อยครั้งเมื่อเขาสังเกตเห็นตั้งแต่เปิดไฟดวงที่สองแล้วว่าทำไมหญิงสาวถึงได้ ทำหน้ากระอักกระอ่วนเมื่อเห็นเขาเข้ามาที่ห้องอาหาร เพราะหญิงสาวไม่ได้สวมบราเซียนั่นเอง!

ความคิดเห็น