email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอขอบคุณทุกการติดตามและสนับสนุนมากๆเลยนะคะ 🖤

ชื่อตอน : Tattoo lover :: 20

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 985

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ค. 2563 18:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Tattoo lover :: 20
แบบอักษร

 

ดวงตากลมโตสดใสกะพริบปริบๆ มองหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเอง ริมฝีปากอิ่มสีเชอรี่เม้มเข้าหากันเล็กน้อย ชื่อที่คำว่า ‘พี่ธัน’ บนหน้าจอทำให้คนตัวเล็กเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว บัวกดรับสายก่อนจะกรอกเสียงหวานลงไปแผ่วเบาอย่างประหม่าหน่อยๆ

“พี่ธันคะ…”

[หนูบัวทำรายงานกับเพื่อนเสร็จยังครับ] เสียงเข้มต่ำที่แสนคุ้นเคย ร่างบางเหลือบมองเพื่อนและรายงานบนโต๊ะใต้ตึก นุ่มกับอิ่มกำลังเก็บของใส่กระเป๋าผ้าพอดี

“เพิ่งเสร็จค่ะ”

[พี่ออกมาแล้ว หนูอยู่ตึกบริหารฯ ใช่มั้ย เดี๋ยวพี่ไปรอแถวนั้นนะครับ]

“ค่ะ บัวอยู่ใต้ตึกน่ะ”

[รอพี่แปบนึงนะเด็กดี]

บัวหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะกดวางสายเมื่อไม่มีใครพูดอะไรต่อ มือบางเก็บโทรศัพท์มือถือของตัวเองใส่กระเป๋าสะพาย และเงยหน้ามองเพื่อนสองคนที่มองเธออยู่ก่อนแล้วสีหน้างุนงง

“มีคนมารับเหรอบัว” นุ่มเอ่ยถาม คนตัวเล็กพยักหน้าหงึกหงักให้เพื่อน แล้วหันไปหยิบชีทเรียนที่ตกอยู่ใต้โต๊ะข้างเท้าให้อิ่ม

“นุ่มกับอิ่มกลับพร้อมกันใช่มั้ย”

“อื้อ จะไปหาอะไรกินก่อนกลับหอน่ะ แต่เดี๋ยวอยู่เป็นเพื่อนบัวก่อนดีกว่า ตอนนี้ก็เริ่มค่ำแล้วด้วย” อิ่มพยักหน้าเห็นด้วยกับนิ่ม ถึงจะมีนักศึกษานั่งทำงานอยู่แถวนี้บ้าง แต่พวกเธอก็ไม่อยากให้เพื่อนอยู่คนเดียว บัวอุส่าต์เสียเวลาช่วงปิดเทอมมาช่วยทำรายงานอีกต่างหาก

“กลับกันเลยก็ได้ ไม่เป็นไรหรอก พี่เขาก็น่าจะมาถึงแล้วล่ะ”

นุ่มหันมองหน้าอิ่ม ก่อนทั้งสองคนจะหันกลับมามองบัว อิ่มเลยเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง “เอางั้นเหรอบัว”

“อื้อ” บัวพยักหน้า แล้วโทรศัพท์มือถือก็สั่นพอดี มือบางหยิบขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นพี่ธัน “สงสัยพี่เขาถึงแล้วน่ะ”

“โอเค งั้นกลับแล้วนะบัว ขอบคุณมากที่มาช่วยนะ”

“ใช่ๆ ขอบคุณมากเลย เดี๋ยววันหลังเลี้ยงข้าวนะ” บัวยิ้มกว้างและโบกมือบ๊ายบายเพื่อนทั้งสองคนของเธอ ก่อนจะกดรับสายจากธัน แต่จู่ๆ ไหล่บางก็ถูกสะกิด คนตัวเล็กหันไปมองก็เห็นว่าเป็นไมค์ เพื่อนคณะเดียวกับซิน

“บัวมาทำไรน่ะ ไม่กลับบ้านเหรอ”

“กำลังจะกลับแล้ว ไมค์มาบริหารทำไมเหรอ” ร่างบางยืนมองเขาด้วยสีหน้างุนงงหน่อยๆ และเกือบลืมไปเลยว่าเธอกดรับสายพี่ธันแล้ว บัวเลยหันไปชี้โทรศัพท์ของตัวเองให้ไมค์ดู “แปบนึงนะ”

“อ้อ โอเคๆ” ไมค์มองหน้าจอโทรศัพท์มือถือของบัว เขาชะงักไปเล็กน้อยที่เห็นว่าเป็นชื่อผู้ชาย แต่ก็พยักหน้ายิ้มๆ ให้เธอ พี่ชายของบัวเหรอวะ แต่เห็นซินบอกว่าบัวเป็นลูกคนเดียวนี่หว่า

“พี่ธัน”

[พี่จอดรถอยู่แถวหน้าตึกคณะหนูนะ]

“โอเคค่ะ เดี๋ยวบัวไป”

[ครับ]

ร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถยนต์ยกยิ้มมุมปากหลังจากวางสายจากกวางน้อยของเขา สายตาคมเหลือบมองไปรอบๆ มหาวิทยาลัย เขาไม่ได้มาที่นี่ตั้งแต่เรียนจบ ก็นานแล้วเหมือนกัน บางอย่างเปลี่ยนไป แต่บางอย่างก็ยังเหมือนเดิม คณะบริหารฯ ธันยิ่งไม่ค่อยได้มาเพราะไม่ได้เรียนคณะนี้

ธันยิ้ม ตึกเรียนของหนูบัว…

หรือว่าเขาจะไปรับกวางน้อยแสนซนของเขาเลยนะ ถือซะว่าไปดูข้างในตึกหน่อยแล้วกัน

“หึ เผื่อน้องของเยอะ”

ธันยักไหล่อย่างสบายๆ แล้วลงจากรถยนต์ของตัวเอง ร่างสูงเดินเข้าไปในตึกคระบริหารฯ นักศึกษาไม่กี่คนที่ยังนั่งทำงานกันอยู่แถวนั้นต่างหันมามองธัน มองรอยสักที่โผล่พ้นแขนเสื้อยืดของเขา บางคนก็ยิ้มและดูตื่นเต้น แต่บางคนก็ดูกลัวเขาเล็กน้อย

แต่ธันไม่ได้สนใจสายตาว่าใครจะมองเขายังไง

ตอนนี้เขาแค่อยากเจอกวางน้อยของเขาแล้ว…

“บัวจะกลับแล้วเหรอ ไปกินข้าวด้วยกันก่อนมั้ย”

“พอดีเราจะกลับแล้วน่ะ ขอโทษนะไมค์” ธันเลิกคิ้วเข้ม เมื่อเขาหันไปเจอบัวกำลังยืนคุยกับใครบางคน สายตาคมดุดันมองไปทางนักศึกษาผู้ชายคนนั้น และเห็นรอยสักเล็กๆ ตรงข้อนิ้วของเขา ธันหัวเราะต่ำในลำคอแกร่งเบาๆ

ดูท่าคงจะชอบกวางน้อยของเขา…

ก็เข้าใจว่าหนูบัวน่ารัก แต่ธันกลับรู้สึกงุ่นง่านหน่อยๆ

ยิ่งเห็นริมฝีปากอิ่มสีเชอรี่ยิ้มให้มันธันยิ่งงุ่นง่านอย่างไม่มีเหตุผล…

“หนูบัว”

ธันเดินเข้าไปใกล้ร่างบาง บัวหันกลับมามองด้านหลัง พอเห็นว่าเป็นธันคนตัวเล็กก็ยิ้มกว้างส่งไปให้เขา แค่เห็นรอยยิ้มของกวางน้อย ความงุ่นง่านของธันก็ดูจะลดลงหน่อย แต่แค่นิดหน่อยเท่านั้นเอง

“พี่ธัน ทำไมมาที่นี่ล่ะคะ เดี๋ยวบัวไปหาเองก็ได้”

“เผื่อหนูมีของเยอะ พี่จะได้ช่วยถือไงครับ”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เพื่อนเอาชีทกลับไปหมดแล้วน่ะ”

ไมค์ที่เห็นบัวยิ้มหวานส่งให้ธันก็เลิกคิ้วแปลกใจ ไม่ว่าจะน้ำเสียงที่ทั้งสองคนพูด หรือสายตาของทั้งคู่ มันทำให้เขารับรู้ได้ไม่ยากว่าธันกับบัวรู้สึกยังไงต่อกัน ไมค์ถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาแอบชอบบัวมานาน ถึงจะไม่เคยบอกเธอหรือจีบจริงจัง แต่ก็ชอบเพราะบัวน่ารักนิสัยดี เป็นกันเองเสมอ เขายักไหล่ก่อนจะยิ้มให้บัว

“บัวงั้นเราไปก่อนนะ” บัวพยักหน้าพร้อมยิ้มกว้างอย่างเข้าใจ ไมค์หันไปโค้งให้ธันเล็กน้อยก่อนจะเดินกลับไปอีกทาง เขารู้สึกคุ้นหน้าธันหน่อยๆ เหมือนจะเป็นรุ่นพี่คณะเขาหรือเปล่าไม่แน่ใจ แค่เพิ่งนึกออกว่าเคยเห็นพวกเพื่อนๆ พูดถึงชื่อพี่ธันบ้างเหมือนกัน

“กลับกันยังครับ” ธันหันมาเอ่ยถามคนตัวเล็กขณะเดินไปที่รถยนต์ของเขา ธันโค้งรับไมค์ไปตามมารยาท ถึงจะงุ่นง่านแต่ธันก็ยังควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้อยู่ดี “หนูหิวมั้ย ไปหาอะไรกินกัน หรือว่าจะซื้อไปกินที่ร้านสักกับปราง”

“ซื้อไปกินที่ร้านสักก็ได้ค่ะ”

“โอเคครับ”

พอเข้ามาในรถมือหนาก็เอื้อมไปคาดเข็มขัดนิรภัยให้คนตัวเล็ก ดวงตากลมโตกะพริบปริบๆ เมื่อสบสายตาคมดุดัน ธันยกยิ้มมุมปากทันทีที่เห็นแก้มเนียนใสอมชมพูขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่าเอ็นดู

พี่ธันตอนนี้ดูอันตราย แต่ก็น่าหลงใหล น่าเข้าใกล้มากกว่าเดิม…

บัวไม่เข้าใจตัวเองเท่าไหร่ ถึงเธอจะอยากเข้าใกล้มากแค่ไหน แต่ลึกๆ ในจิตใจยังมีบางส่วนคอยบอกให้ออกห่าง ออกห่างจากสิ่งที่ชอบ ถ้าไม่อยากเจ็บปวด… ก็แค่ออกห่างมาหน่อย มันเป็นแบบนั้นทุกครั้ง ไม่ว่าจะกับใครหรืออะไรก็ตาม

แต่ทำไมตอนนี้พอเป็นพี่ธัน พอเป็นเขา เจ้าของรอยสักที่เธออยากค้นหา ที่ดูน่าหลงใหล…

ทำไมบัวถึงไม่อยากที่จะออกห่างจากเขาอีกแล้วนะ…

 

เสือธันก็อยากขย้ำหนูบัว ส่วนหนูบัวก็อยากเข้าใกล้อิพี่มันนาดนี้ หุหุ

หนูจะรอดมั้ยลูกกก อร้ายยยย

 

หากมีอะไรอยากจะแนะนำหรือติชม เม้นต์บอกกันได้เลยนะคะ

ติดตามข่าวสารนักเขียนได้ที่ :

Facebook Page : Blackhearttt

Twitter : @blackhearttt1

รักกก

ความคิดเห็น