MooMii
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) Twitter : @YMOOMII

ชื่อตอน : Episode 66

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 391

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2563 01:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 66
แบบอักษร

 

NAMCHA : 

สุดท้ายแล้วด้วยความรักและทาสหมา ผมตัดสินใจเดินมาหาป๋าที่นั่งคุยงานกันไม่หยุด พวกพี่เขาคือจริงจังมาก พี่อาร์มที่ประจำติดเล่น ตอนนี้มือยังพิมพ์งานไม่หยุดเลย ปากก็ต้องพูดไปด้วย เพราะเขาคุยเรื่องงบไรงี้ คุยกันมากี่เรื่องแล้วเนี่ย ใช้นิ้วสะกิดตรงไหล่ป๋านิดๆ แต่ป๋าแม่งไม่หันละครับ หน้าโคตรเครียด...แต่พี่กลอนปีสองอ่ะ เขาเห็นผมก่อนเลยบอกป๋า ป๋าเลยหันมามองผมดุๆ

ผมขมวดคิ้วใส่ คืออะไรวะ...ชั่งแม่งละ ผมเดินออกมาเลย ไอหม่าวเหมือนแม่งรู้หรืออะไรมันวิ่งตามผมมาแต่ผมไม่อยากสนใจ ยกโทรศัพท์ออกมากดโทรออกหาไอทัชเลย

" มารับกู " ผมพูดได้แค่นั้นแรงกระชากแขนจากด้านหลังทำให้โทรศัพท์ล่วงตกที่พื้น ผมก็หันมองป๋านิ่งๆ หันไปมองโทรศัพท์ที่หน้าจอแตก คือมือมันสะบัดแรงไงแตกจนดับไปเลยทั้งที่ติดฟิล์มหนาแบบกระจกแล้วด้วย

" เป็นเหี้ยไร? " เสียงดุของคนตรงหน้าทำให้ผมหันมาสนใจอีกครั้ง ไอหม่าวแม่งนั่งมองเอียงคอ คิดว่าน่ารักเหรอมึง เออน่ารักไอเหี้ย เป็นหมาแม่งดีกว่าอีก...ตอนหมาแม่งเรียกความสนใจยังอุ้มไปนั่งตักเลย เกิดเป็นกูนี่แค่สะกิดก็ผิดแล้ว สรุปหมาแม่งสำคัญกว่ากูอีกอ่ะครับ

" น้ำชา! " ผมตวัดสายตาไปมองป๋าอีกหลังจากหันไปสนใจไอหม่าว ผมไม่ตอบ ไม่เดินหนี ไม่ทำอะไรแค่มองเฉยๆ สุดท้ายป๋าก็คลายมือที่บีบแขนผมออกแต่ไม่ได้ปล่อย

" จะเอาอะไร? " ป๋าพูดเสียงอ่อนลงมาหน่อยแต่ผมไม่ตอบไง ไม่รู้เป็นเหี้ยอะไรครับรู้สึกชื้นๆที่ตาอีก เออชีวิตกูมีความสุขแบบเต็มที่บ้างได้ไหม เรื่องไร้สาระแค่นี้แต่พอมันเกี่ยวกับคนตรงหน้าก็พาลจะร้องงอแงเป็นส้นตีน

ผมหลับตากะพริบตาไล่น้ำใสๆที่ตาออกไป แล้วบอกป๋าไปว่าขอกุญแจรถจะไปเอาอาหารให้หม่าว ป๋าก็ยื่นมาให้ ผมรับมาแล้วรั้งแขนจากมือป๋า หันหลังเดินออกมาเลย

น้อยใจ...อืมนิยามตอนนี้คงเป็นแบบนี้มั้งครับ เอาเถอะทุกอย่างแม่งก็ได้มาหมดแล้ว จะเรียกร้องอะไรอีกวะน้ำชา ป๋าแม่งยอมให้ทุกเรื่องแล้วนะ เขาบอกรักมึง บอกรักแค่มึง ให้ความชัดเจนมากมายมาแล้ว ห้ามมางอแงงี่เง่าเป็นส้นตีนนะ

" อึก ฮือออ " ผมเปิดรถเข้ามานั่งยกเข่าขึ้นมากอดแล้วร้องไห้ออกมา ไอเหี้ย...คิดแล้วว่าจะไม่ร้องแต่มันอดไม่ได้ กดล็อกรถไว้ทั้งที่รู้ว่าไอหม่าวมันตามมาก็เถอะ ให้มันรอแม่งนอกรถ ตอนนี้ขออยู่คนเดียว

ก๊อก ก๊อก ~~ ผมเงยหน้ามองกระจกด้านข้างที่ผมนั่ง ผมนั่งข้างคนขับไง เป็นป๋าที่เคาะกระจกอยู่ ผมไม่เห็นหน้าหรอกแต่ก็เห็นแหวนที่นิ้ว เสื้อกางเกงก็ชัดเลยว่าใช่

เช็ดน้ำตาอะไรออกผมก็เอื้อมไปหยิบถุงขนมตัวเองในเป้ด้านหลัง ค้นหาขนมไอหม่าวด้วย อาหารมันอยู่หลังรถ ปีนไปนั่งฝั่งคนขับกดเปิดประตูท้ายรถด้วยแล้วเปิดประตูออกมา เห็นป๋ายืนหันหลังพิงฝั่งที่ผมข้ามมา มือก็ยกบุหรี่ขึ้นสูบ ดูดอัดสารนิโครตินแล้วพ่นออกมาอย่างแรง แบบโคตรแรงอ่ะครับ

ผมเดินมาหลังรถ แล้วหยิบเอาอาหารไอหม่าวออกมาถือไว้ ปิดท้ายรถอะไรเสร็จก็กดล็อก เดินเข้าไปหาป๋าวางกุญแจลงบนหลังรถแล้วหันหลังเดินออกมาเลย แต่ไม่ทันจะได้เดินก็โดนกระชากจนหลังติดรถ ป๋าพลิกตัวมากักผมไว้ มือข้างหนึ่งก็ยกยันกับตัวรถ อีกข้างยังถือบุหรี่ ยกขึ้นสูบอีกครั้งแล้วทิ้งขยี้ด้วยเท้า

" กูขอโทษ " ป๋าบอกแล้วมองผมนิ่งๆ ผมก็พยักหน้าไม่อยากพูดอะไรไง เข้าใจครับว่าเขาหงุดหงิดเครียดๆ กันอยู่ อารมณ์มันเลยพาทำงั้น

" รักมึง " ป๋าก้มมากดจูบลงบนหน้าผากผมแล้วบอกออกมาเสียงโคตรหนักแน่น ผมที่เลิกร้องไปแล้วก็น้ำตาไหลมาอีก ป๋าเช็ดให้ แล้วกอดผมกดหัวให้ซบลงอกเขาเลย ผมกำถุงในมือแล้วเอื้อมกอดเอวป๋าไว้ น้ำตามันไหลเอง มีสะอื้นนิดๆด้วย

หลังจากเคลียร์กันเสร็จป๋าก็ถือของมาให้มือเดียวเลยด้วย อีกมือโอบเอวผมไว้ ผมขืนตัวออกแล้วไงแต่ป๋าแบบไม่ปล่อยอ่ะ ผมอุ้มไอหม่าวมาด้วย มันก็อ้อนใหญ่เลย..

" เขาง้อกันมาท่าไหนครับ ถึงโอบมาขนาดนี้ " เสียงแซวจากพวกพี่ๆ ดังตั้งแต่ผมไม่ทันถึงโต๊ะอ่ะ ผมก็เขินอ่ะครับ แต่เก็บไว้ในใจ...คิดว่าหน้าแดงแหละแต่แบบทำเฉยๆไว้

" ทุกท่า " เหี้ยกว่าคือคนที่โอบอยู่นี่แม่งพูดตอบนี่ดิ แล้วทุกท่า...มันส่อไปไหนวะ พวกพี่เขาแซวมาอีกทั้งหญิงทั้งชายก็สะเทือนเลยทีนี้ผมเริ่มเขินหนักเบียดตัวเข้าชิดป๋าอีก ป๋าก็แม่งรั้งเอวไปชิดจนจะสิงแล้วไหมล่ะ

" มาๆ นั่งก่อนครับ น้องชาร์นั่งกับมันเลย หลบเว้ยๆ ลูกสะใภ้กูจะนั่ง " พี่อาร์มแกไล่เพื่อนแกออกแล้วเชิญให้ผมนั่ง พวกพี่แม่งสามัคคีลุกให้ด้วย คือผมก็แบบไม่กล้าอ่ะ เขินจริงเลยงานนี้ ป๋าก็ดึงให้ผมนั่งข้างๆ มือก็ไม่ปล่อยอ่ะครับ

" เดี๋ยวเฮียๆ มันเอาข้าวมาเลี้ยงเว้ย " มีพี่สักคนตะโกนออกมาพร้อมชูโทรศัพท์ขึ้นเหมือนเป็นหน้าเฟรสอะไรนี่แหละ แถวๆ นี้เลยยกโทรศัพท์มากดกันใหญ่ พวกพี่แม่งหัวเราะกันออกมา พิมพ์ไปหัวเราะไป

" เดี๋ยวๆ อันนี้เฟรสน้องชาร์ป่ะ? " พี่ธามแกยื่นหันหน้าจอมาให้ผมดู สรุปเฟรสผมจริงด้วย ผมเลยพยักหน้าพี่ธามกดแอด คนอื่นๆ ก็มาขอชื่อไปแอดกันต่อ ไม่ถามผมบ้างอ่ะจะรับไหม???

" ไหนๆ ขอพวกเราบ้างครับพี่ ชาร์แม่งไม่ยอมให้ตั้งนานละ " ไอเอ็มมันเดินมาขอชื่อเฟรสจากพี่ธามพี่แกก็ให้ แต่พอให้กันเสร็จพี่ธามแม่งชะงัก หันมาหาผมแล้วทวนคำพูดไอเอ็มอีกที

" น้องชาร์ไม่ชอบให้เฟรสหรือเปล่า?? แบบพี่ล้วงเรื่องส่วนตัวมากไปไหมอ่ะ " พอแกถามผมไม่รู้จะตอบไงก็เลยส่ายหัว แกก็บอกขอโทษทีลืมถามก่อน พวกพี่คนอื่นเลยบอกถ้าไม่รับเดี๋ยวตอนไปรับน้องนอกสถานที่จะเล่นให้ อันนี้ไม่มีสำนึกว่าบุกรุกพื้นที่กูกันเลยครับ

แค่เฟรสไงผมก็เออช่างมัน ไม่มีอะไรต้องปิด แต่แบบถ้าเข้าเฟรสไปนี่คงได้เห็นหลายอย่างเลย ส่วนใหญ่ผมตั้งเป็นเฉพาะเพื่อนเท่านั้น เพื่อนก็มีแต่พวกรู้จักกันจริงๆ มีเฟรสเฮียฮิล เฮียฮอร์นอะไรด้วยแต่ของเฮียใหญ่ยังไม่เคยแอดไป กะว่าจะแอดอยู่...เมื่อก่อนเคืองเรื่องใบชาไง ตอนนี้โอเครหมดแล้ว

" เอาไปเล่น รอพวกพี่กูเอาข้าวมาให้ หิวก็กินขนมไปก่อน " ป๋ายัดโทรศัพท์ตัวเองมาให้ผม ส่วนของผมก็ไม่รู้ว่าไงต่อคงพังไปแล้ว ถามป๋าเขาบอกเดี๋ยวเอาไปให้ร้านดูก่อน ซ่อมไม่คุ้มก็ซื้อใหม่ ไอคนรวย

ก้มเอาขนมให้ไอหม่าวแล้วก็แกะของตัวเองกิน นึกได้ยังไม่ล้างมือป๋าก็พาออกมาล้างไม่ให้มาคนเดียวด้วย ป๋าบอกเดี๋ยวผมงอแงอีก ผมก็ยิ้มอ่ะครับ ยอมรับว่างอแงมากแต่มันรักมากเลยอยากให้ป๋าใส่ใจทุกเรื่องไง

" เอาของกูแอดมึงด้วย " ป๋าก้มบอกหลังจากกลับมาจากห้องน้ำ ผมก็นั่งข้างป๋าเหมือนเดิม คนอื่นก็นั่งคุยทำงานกันไป พี่คีย์ไปนั่งกับซอล พี่นนท์ไปนั่งกับไอเอ็ม คู่นี้เห็นตีกันจะตายกัดกันเหมือนหมาเลยครับ แต่พี่นนท์เขาคงแค่หยอกๆ เพราะไอเอ็มมันยุง่าย

ผมลองกดเข้าเฟรสป๋า เอาจริงผมมากดติดตามไว้ด้วยนะแต่ป๋าคงไม่รู้เพราะไม่ค่อยเล่น ผมไม่ค่อยมาไลค์แต่เข้ามาดู พวกเพื่อนเขานั่นแหละชอบแทคหา คนแสดงความคิดเห็นก็เยอะทั้งแฟนคล้บ ทั้งเพื่อนเพราะมันเปิดสาธารณะ

กดแอดตัวเองเสร็จผมก็ลองกดเข้าแชท มีคนส่งหาป๋าด้วยแต่ไม่เห็นเขาอ่านสักอัน เลื่อนๆ ดูก็มีอันหนึ่งนานมากแล้วครับที่เป็นอ่านล่าสุด แต่เวลามันประมาณสามปีที่แล้วเลย ผมขมวดคิ้วแล้วลองกดเข้าไปดู ข้อความสุดท้ายเป็นฝั่งนั้นพิมพ์มาว่า ขอโทษซ้ำๆ จนเรียงยาวลงมา แต่มันบล็อกไปแล้วไง...ใครวะ ไม่กล้าเลื่อนอ่านครับ ใจมันสั่นๆ แปลกๆ

" แฟนเก่ากู " ผมที่ก้มกำโทรศัพท์อยู่ต้องสะดุ้งเพราะเสียงข้างหู คือป๋าแม่งก้มมาพูดข้างหูเลย ผมเอียงหน้าไปมองป๋าก็เลยกดจูบมาแค่แตะปากกันเฉยๆ แต่เขินหนักมากครับ คนเยอะมากอ่ะ เหมือนพี่บลูจะเห็นเลยยิ้มๆ แต่คนอื่นอาจจะไม่ได้สนใจมากมายไง

" อย่าคิดมาก " ผมพยักหน้าให้ แล้ววางโทรศัพท์ไว้ เอนตัวพิงตัวป๋า ง่วงแล้วครับ หิวด้วย

" ไหวไหมวะ หิวมากไหม? " ผมบอกป๋ากล้บว่าหิวมาก ปวดท้องแล้วด้วยป๋าเลยกดโทรหาใครนี่แหละ ถามว่าอยู่ไหนแล้ว ป๋ากดวางแล้วบอกผมว่าพี่เขากำลังขับเข้ามาแล้ว ผมก็อือเบาๆ

" เดี๋ยวกินเสร็จเอารถกลับก่อนไหม? " ผมลังเลจะตอบคือแบบไม่รู้อ่ะ ง่วงอยากกลับไปนอนแต่ก็ไม่อยากกลับ

" มึงกลับก่อนเลยก็ได้วะ สงสารน้องพามาทรมานอีก " พี่บลูแกบอกขึ้นมา คือแกก็ไม่เกี่ยวไหมคนละสาขาเถอะครับไอพี่ มาเฝ้าเมียละสิแหม ผมก็มาเฝ้า...บ้าง คิดในใจนะไม่กล้าพูดเดี๋ยวโดนป๋าตีตาย

" เดี๋ยวแดกเสร็จใครจะกลับ กลับไปเลยนะ แก้อะไรเสร็จพรุ่งนี้เจอกัน " มีพี่ผู้หญิงคนหนึ่งตะโกนออกมา แล้วลุกวิ่งออกไปขึ้นรถที่มาจอดเลย คือพวกพี่คนอื่นก็ตะโกนกันสะเทือนเลยว่าแม่งจะชิ่งก่อนอยู่แล้วเลยหาข้ออ้าง เขาก็ขำๆ กันไปไม่ได้อะไรแล้วไง

รุ่นพี่ป๋ามากันสี่ห้าคน มีเฮียศรกับเฮียคินด้วย ผมจะเจอสองคนนี้บ่อยๆ เขาแบบเอ็นดูผมเหรอวะ ชอบฝากขนมผ่านป๋ามาให้ กับเฮียศรผมไม่ค่อยคุยกับเขาเท่าไหร่คือไม่อะไรหรอกแค่ไม่อยากคุยเท่านั้น เฮียศรแกก็ไม่ได้มาวุ่นวายอะไร เฮียคินเขาใจดีครับแต่ก็จะตลกๆ ฮาๆ ดุด้วยอะไรด้วยคือสองคนนี้เขาสนิทก้นนิสัยยังคล้ายกันเลย แต่ป๋าบอกเฮียคินใจร้อนกว่า เฮียศรแกดูแบบนี้แต่เย็นมาก เวลามีเรื่องเฮียคินแกพุ่งเลย เฮียศรนี่แกคิดก่อนแต่เวลาเฮียศรโกรธอะไรก็ฉุดไม่อยู่

พี่คนอื่นๆ ก็เป็นศิษย์เก่าจบไปปีสองปีที่ผ่านมา เขาเจอกันร้านข้าว อะไรจะบังเอิญตั้งสี่ห้าคนพอรู้ว่ามีน้องมาทำงานกันที่สาขาเลยเหมาข้าวมาเลี้ยง รู้เพราะมีคนเช็กอินแล้วแท็คกันเพียบ

" น่ารักนี่หว่า เมียมึง? " พี่คนนี้เจาะหูด้วย ยาวเป็นแถบแต่ก็นะเรื่องของเขา แต่ชื่ออะไรผมจำไม่ได้ ป๋าไม่ได้พูดตอบแค่พยักหน้าแล้วก้มมากินข้าวต่อผมก็กินอยู่เหมือนกันเลยไม่ได้สนใจอะไรมาก พี่เขาก็เดินไปคุยกับคนอื่น ป๋ากระซิบบอกให้อยู่ห่างคนนี้เอาไว้

สัญญาว่าเจอแล้วจะรีบวิ่งเลย แถมเพิ่มคือดีดตัวให้ห่างโดยไว สายตาโคตรไม่น่าไว้ใจ เหมือนจะแดกผมงั้นแหละ ไม่มโนแต่ป๋าแม่งยังรู้สึก...

 

Twitter : @YMOOMII 

Facebook : Ph Homjan 

FB Fanpage : Niyay By MooMii 

-THANK YOU- 

ความคิดเห็น