MooMii
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) Twitter : @YMOOMII

ชื่อตอน : Episode 65

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 217

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2563 01:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 65
แบบอักษร

 

NAMCHA : 

เออ..ลืมไอหมาหม่าวครับ เดินวนกลับมามองมันที่นอนอยู่ข้างเตียง ปกติแม่งต้องตื่นแล้ววันนี้ทำไมไม่ตื่นอีก ลองก้มไปจับดูแม่งลืมหูลืมตามามองแต่นอนต่อ มียกหัวดูด้วยนะแล้วนอนต่อเลย ผมว่าแม่งแปลก เป็นอะไรป่ะวะ

" ป๋าไอหม่าวมันนอนซมอ่ะ ไม่รู้เป็นไร " ผมวิ่งมาเปิดประตูห้องนอนตะโกนบอกเลย ป๋าเลยเดินมาดู คิดว่ามันคงไม่สบายตรงไหนสักที่ เลยตกลงกันว่าอาบน้ำพามันไปหาหมอที่คลินิกแถวมอเลย

ผมไม่รู้ว่ามีคลินิกตรงนี้ อยู่หน้ามอแต่ถัดมาอีก ผมก็ไม่เคยสังเกตอ่ะ คือมันไม่เล็กไม่ใหญ่แต่ก็ดูดีอ่ะครับ คนไม่เยอะมากแต่ก็พอมีอยู่ ถามป๋าเขาเลยบอกว่าปกติพาไอหม่าวมาหาแถวนี้เพราะเป็นร้านของรุ่นพี่ที่มอนี่แหละ เขาเปิดให้แฟนเพราะแฟนจบเฉพาะทางมา

กริ๊งงง ~~

เปิดประตูเข้ามาเสียงกระดิ่งตรงประตูก็ดังเลย ผมอุ้มไอหม่าวไว้ไง ป๋าเป็นคนเปิด เดินเข้ามาไอหม่าวก็กระดิกหางใหญ่เลยครับ แต่มันเหมือนลุกไม่ขึ้นเลยนอนลืมตากระดิกหางไปมาบนแขนผม

" อ้าว ไอปริ้นมาทำไรวะ? " ผู้ชายที่เดินออกมาหันมาเห็นป๋าก็ทักขึ้น ป๋ายกมือไหว้ผมเลยโค้งหัวลงนิดๆ เพราะอุ้มไอหม่าวอยู่ สรุปคนนี้คือรุ่นพี่ที่มอ จบแล้วสองสามปีตอนป๋าเข้าปีหนึ่งเขาก็ปีสี่ รุ่นน้องเฮียฮิลปีหนึ่ง ผมเลยงงว่าป๋าแม่งรู้จักเฮียฮิลได้ไง..คิดเอาเองแล้วกันว่าเขาคงพาไปเมากันแต่ร้านเฮีย

ครั้งแรกที่เจอกันก็ร้านเฮียฮิลนี่หว่า เออลืมๆ มันไป ตอนนี้สนใจไอสี่ขาก่อน มันไม่สบายจริงด้วย มีไข้ด้วยอ่ะดูยังไงวะ รุ่นพี่แม่งจับนิดๆ รู้แล้ว เขาก็พาเข้าไปหาแฟนเขาเลยแบบไม่ต้องไปลงประวัติก่อน ป๋าบอกว่ามันมีอยู่แล้วไงประวัติแต่เมื่อกี้แม่งเล่นเส้นชัดๆ แค่เอาหมามาหาหมอ

" ดีนะรีบพามา ไม่งั้นคงแย่ " พี่พาร์ทอุ้มไอหม่าวออกมาให้ มันก็แค่มีไข้ เบื่ออาหารอันนี้ผมไม่ได้สังเกตอาจเพราะยุ่งๆ เลยไม่ค่อยได้สนใจมัน พี่พาร์ทเขาเป็นหมอหมา...แฟนของรุ่นพี่ป๋านั่นละ รุ่นพี่ป๋าชื่ออะไรไม่รู้ไม่ได้ถามอ่ะครับ

" อย่าปล่อยให้มันเหงาจนทำร้ายตัวเองแบบนี้อีกละ เอาเขามาเลี้ยงก็ดูแลกันให้ดีหน่อย " อยากตีตัวเองครับ พี่พาร์ทก็ดูน่ารัก แถมสังเกตให้ดีหน่อยหน้าหวานๆ ออกสวยด้วยซ้ำ แต่พอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังนี่ดูเท่มาก

จะอธิบายอาการไอสี่ขาขี้น้อยใจให้ฟัง มันนอยแดก..คิดว่างั้นนะ อดอาหารไม่ยอมกินเพื่อประท้วง คิดเองอีกเหมือนกัน ผมไม่ค่อยเล่นกับมันจริงๆ ป๋าเองก็ทำแต่งาน ผมก็เอาแต่สนใจป๋า สรุปคือ..กูผิดเองครับสนใจผัวจนลืมลูกผัวไปเลย

" ขอบคุณนะครับ " ผมก้มไหว้พี่พาร์ทมาก่อนจะรับอุ้มไอหม่าวมาอีกครั้ง พี่เขาไม่คิดค่ารักษาบอกว่าคนกันเอง ถ้าเกิดอะไรให้พามาได้เลย ผมก็ขอบคุณพี่เขาไปอีก ป๋าก็เหมือนกัน

" ปริ้น เดี๋ยวยังไงลองโทรหาสันดูหน่อยนะ ไลน์มาบอกให้เราติดต่อไป พอดีโทรศัพท์มันหายเบอร์เราเลยหายไปด้วย เมื่อกี้มันรีบด้วยเลยลืม " อ่อ..รุ่นพี่ป๋าชื่อสัน พี่เขาออกไปทำงานแล้วครับ รู้สึกจะมีไปพบลูกค้าอะไรนี่แหละผมก็ไม่อยากถามอะไรมากไง ป๋ารับคำแล้วบอกลาพี่พาร์ท

" แล้วเอามันไปมอด้วยเหรอ? " ผมถามป๋าแล้วลูบหัวไอหม่าว มันก็เลียนิ้วมาอีก คือแม่งชอบครับให้ลูบหัวลูบหาง ยิ่งกับพุงมันชอบมาก ชอบให้ลูบๆ กล่อมนอน

" เออ ไม่เป็นไรเพื่อนกูทั้งนั้น มันอยู่กับมึงคงไม่เห่า " เหรอวะ...?? ไม่รู้ครับเพราะคนที่ไปห้องป๋าก็เพื่อนป๋าทั้งนั้นอ่ะ ไม่เห็นมีคนนอกไปสักที แต่คิดว่ามันไม่ชอบคนที่ไม่รู้จักนะ มันชอบเห่าใส่

" น้องชาร์..." มาแล้วครับ เสียงทะเล้นๆ แถมอารมณ์ดีตลอดเวย์ พี่อาร์ม พี่ท่านก็ยุ่งกับกูจัง อันนี้ก็บ่นไปงั้นสนิทกับพวกพี่เขาแล้วไงเพราะป๋าหนีบไปนั่นนี่บ่อย พอเห็นว่าผมพาไอหม่าวมาพี่อาร์มรีบวิ่งมาอุ้มมันไปเล่นเลย แต่ไอหม่าวมันดิ้นพี่อาร์มเลยรีบปล่อยลงพื้น มันวิ่งกลับมาคลอเคลียที่เท้าผมสะงั้น

" เป็นไรมึง ไม่ไปเล่นกับคนอื่นวะ " ผมก้มลงลูบหัวมันมันก็เห่ารับมีครางหงิงๆ มาอีก เออ...ติดกู

" เลิกเล่นมาทำงาน " ป๋าพูดก้บพวกเพื่อนเขานิ่งๆ แล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะเลย โต๊ะใต้สาขาอ่ะครับ โต๊ะไม้โครงทำจากเหล็กใหญ่ๆ มีพวกเพื่อนป๋านั่งกันหลายคน บางคนผมก็ไม่เคยคุยนะแต่ก็เคยเห็น วันนี้นักศึกษามีประปราย มันมีพวกเรียนเสาร์อาทิตย์ด้วยไงแต่สาขาผมไม่รับไม่มีเลยโล่งหน่อย มีแต่คนนัดกันมาทำงานเคลียร์งานไรงี้

ผมเห็นซอลที่โบกมือให้หน่อยๆ ตรงโต๊ะด้านในติดกับโต๊ะป๋าเลยเดินผ่านพวกพี่เขาเข้ามา แล้วมันผ่านป๋าด้วยไง ไอหม่าวแม่งวิ่งตามมากระโดดเอาขาหน้าแตะเก้าอี้ที่ป๋านั่ง พอป๋ารู้สึกเลยหันหลังมามองมัน เงยหน้ามามองผมประมาณว่า เอาลูกมึงไปกูจะทำงานเห็นไหมทำนองนั้น ใจร้ายฉิบหาย

" หมาหม่าวมาเร็ว " ผมกวักมือเรียกมัน มันเลยส่ายก้นดุ๊กๆใส่ไม่ยอมมาหาผม ป๋าเลยจัดการอุ้มมันขึ้นไปไว้บนตัก หันกลับไปคุยงานกับพี่ๆ เขาต่อ ผมเลยเดินมานั่งลงข้างซอล

" มันติดพี่ทีป์แจเลยอ่ะ " ซอลว่ามันแล้วชูงานให้ผมดู ผมก็ลืมไปเลยรู้งี้เอามาทำด้วยก็ดี นี่มาไม่ได้พาอะไรมานอกจากโทรศัพท์อ่ะคิดดู

" เดี๋ยวไอเอ็มมันมา " ซอลเงยหน้ามาบอก ผมเลยถามถึงหมาเป๋าว่าไม่มาเหรอ เห็นพี่คีย์ก็มา ซอลบอกทะเลาะอะไรกันไม่รู้ครับ พี่คีย์เลยไม่ไปรับ

ผมเลยอาสาช่วยซอลทำงาน มันเป็นงานเดี่ยวไงพวกตอบคำถามอธิบายไรงี้แต่เป็นอิ้ง เอาคำถามมาดูก็กดโทรศัพท์หาคำตอบอ่านๆ แล้วสรุปจดใส่กระดาษไว้ให้ซอลไปสรุปทำความเข้าใจแล้วตอบเอง พอซอลทำเสร็จไอที่ผมจดผมก็เก็บไว้เอาไปตอบของตัวเอง ทำแล้วแต่ยังไม่เสร็จไง

" ไงคร้าบบบบ " ไอเอ็ม.....โผล่มาสะเที่ยงเลยครับ มาแต่ตัวไม่ว่า มือแม่งมาก่อน มันตบหัวผมเบาๆ ผมเลยศอกใส่ท้องแม่ง มันก็โอดโอยกลับมา ไม่มาคนเดียวด้วยมากับพี่นนท์ เขาไปหาพี่แอลแล้วจะมามอเลยพกไอเอ็มมันมาด้วย รู้สึกมันย้ายไปอยู่คอนโดพี่แอลแล้วมั้ง ไอนี่ชอบหายมาทีก็กวนตีนตลอด

พี่นนท์กับป๋าเขาก็ไม่อะไรกันแล้ว ไปดีกันตอนไหนไม่รู้ รู้แค่เขาคุยกันมากขึ้น นั่นก็มาช่วยงานพวกป๋าอีก ขี้เกียจถามไง ช่างเขา

" อยากได้บ้างอ่ะมึง แต่คอนโดกูห้ามเลี้ยง " ไอเอ็มมันว่าแล้วชี้ไปที่ไอหม่าว มันนอนอยู่ที่พื้นข้างเท้าป๋า ผมก็มองตาม ยิ้มนิดๆ คือหมาหม่าวมันติดพ่อมากกว่าผม กับผมมันกวนตีนแต่น่ารักไง นี่แม่งหิวแล้วมั้ง ผมก็หิวอ่ะเที่ยงละ

ผมกำลังคิดว่าควรไปบอกป๋าดีไหม ว่าผมหิว เห็นเขาทำงานกันแล้วไม่กล้ารบกวนเท่าไหร่ ผมนะทนได้แต่ไอหม่าวนะสิ มันจะหิวมากหรือเปล่า ไหนจะต้องให้กินยาอีก แล้วไหนจะป๋าอีกนี่ทำงานจะลืมหิวกันไปแล้วมั้งครับ

ผมควรห่วงตัวเอง ห่วงป๋า หรือห่วงหมาหม่าวมากกว่ากันดีครับ

ผมรักป๋าเขามากนะครับ แต่แอบเทใจไปหาหมาหม่าวมากกว่านิดหน่อยจะผิดไหม หม่าวมันอยู่กับผมมาตั้งนานเหมือนกันแหนะ ตอนแรกย้ายเข้าคอนโดป๋ามันก็เหมือนต่อต้านผมด้วย แต่เหมือนหมามันจับอารมณ์คนได้หรือเปล่าไม่รู้ครับ เวลาผมร้องไห้เสียใจเรื่องของป๋า มันมักจะโผล่มานั่งใกล้ๆ ผมเสมอเลย พอหลังๆ เข้าผมก็เหมือนคนบ้านั่งปรับทุกข์กับหมาคนเดียว เอาขนมให้มัน ให้ข้าวให้น้ำแล้วก็อยู่ด้วยกันบ่อยขึ้น พอสนิทกันกลางคืนมันก็เข้ามานอนกับผมในห้องด้วย อาบน้ำตัวหอมๆ กอดกันบ่อยจะตาย

หมาหม่าวเหมือนเพื่อนของผมอ่ะ เวลาผมรู้สึกเศร้า เสียใจ ร้องไห้ มันมักวิ่งมาป้วนเปี้ยนใกล้ๆ เอาขามาแตะตัวผมบ้างมานอนพิงบ้าง เอาหน้ามาถูไถบ้าง ผมผูกพันกับมันมากขึ้นเรื่อยๆ เลย

เอาเป็นว่าสรุปเลยแล้วกัน ผมก็ห่วงทั้งตัวเอง ทั้งตัวป๋า แล้วก็หมาหม่าวนั่นแหละ

วอนแฟนโปรดเข้าใจว่าน้ำชาเป็นทาสหมานะครับผม

วอนทุกคนโปรดเข้าใจอย่าไปบอกใคร โดยเฉพาะป๋าทีป์ว่าผมแอบเทใจให้หมามากกว่าป๋านะครับ เดี๋ยวหมาหม่าวจะกลายร่างเหลือแต่วิญญาณ

 

Twitter : @YMOOMII 

Facebook : Ph Homjan 

FB Fanpage : Niyay By MooMii 

-THANK YOU- 

ความคิดเห็น