MooMii
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) Twitter : @YMOOMII

ชื่อตอน : Episode 61

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 218

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ค. 2563 21:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 61
แบบอักษร

 

NAMCHA : 

ความรู้สึกของวันนี้มันก็ซึมๆ เศร้าๆ อยู่หรอก...แต่สายตาที่มองมานี่ผมยังรู้สึกได้เลย...

" ป๋าไม่ต้องเกร็งนะ ป๊าม๊าใจดีมากอ่ะ คุณปู่เค้าก็ใจดี๊ใจดี เขาไม่ว่าหรอก เชื่อเค้าสิ " 

แหม นึกถึงเมื่อเช้าที่พูดกับป๋าไว้ดิบดี แล้วไอสายตากดดันจากปู่นี่มันอะไร!!

" ปู่เลิกมองแบบนั้นสิ! " ผมยู่หน้าแล้วพูดบอกออกไป ก็วันนี้ครบรอบวันจากไปของใบแล้ว ผมกลับบ้านใหญ่เพราะเราจะทำบุญบ้านกัน แล้วคือผมพาป๋ามาด้วยไง

" เป็นเด็กเป็นเล็กนะหนูน้อย " ชิชะ ปู่มาเรียกงี้ต่อหน้าคนอื่นได้ไงล่ะ ผมฟึดฟัดไปมาเพราะปู่เอาแต่จ้องป๋าไม่เลิก ผมยังรู้สึกเกร็งๆกดดันแทนอ่ะ แต่ป๋าแบบเฉยมากกกกก รู้สึกอะไรกับเขาบ้างป่ะ สีหน้านิ่งๆทำผมหมั่นไส้เลย

เมื่อเช้าเราตักบาตรกันตั้งแต่เช้าตรู่เลย เชิญพระท่านมาสวดบ้านด้วย ทำอะไรเสร็จก็กินข้าวเรียบร้อย ตอนนี้เลยเที่ยงมาแล้วไง ตอนพาป๋าเข้าบ้านมาทุกคนก็ยุ่งๆ ไม่มีใครมานั่งกดดันอะไร แต่พอเสร็จหมดแล้วนี่สิ โคตรอึดอัด

ปู่กับย่านั่งคู่กันโซฟาตัวยาวมีพ่อแม่ผมนั่งโซฟาคู่ข้างๆ ถัดไปอีกข้างเป็นใครรู้ไหม คุณตาผมเอง ผมไม่รู้เถอะว่าเขาจะมา ถึงจะเตรียมใจเจอเฮียใหญ่ไว้แต่แบบ...กดดันเป็นบ้า เฮียใหญ่ก็ไม่พูดอะไรสักคำ ทักทายไม่มีอ่ะ! คุณลุงพี่ชายของพ่อ พ่อของเฮียฮิลกับเฮียฮอร์นก็มาท่านนั่งข้างพ่อผมนี่ละเอาเก้าอี้ตัวใหญ่มาเสริม ส่วนพวกรุ่นลูกรุ่นหลานแบบผม พื้นไงครับพื้น เฮียใหญ่ยืนหลังปู่ เฮียฮิลเฮียฮอร์นหลังลุง ส่วนผมกับป๋าพื้นตรงกลางด้านหน้าคุณปู่เจ้านี่ละ

ที่สำคัญ ไอทัชโดนเฮียใหญ่ดึงไปยืนคู่แต่มันดื้อวิ่งมานั่งข้างลุงผมแทน คือข้างผมแต่ห่างกันไปอีกไง วันนี้คนเยอะนะครับ ทำไมนะเหรอ?? จำได้ไหมที่ไอทัชเคยบอกว่าเฮียใหญ่ให้คนตามผม แล้วไอคนนั้นเนี่ยปากลั่นไงเรื่องผมจะมาบ้านใหญ่ เรื่องผมมีฝาแฝด เรื่องที่ฝาแฝดผมตายไปแล้ว แล้วไอคนที่รู้แม่งถามป๋า ป๋าบอกหมดครับมีกั๊กอะไรบ้างไหมอ่ะผัว

" ครับ อย่างที่ผมเรียนท่านไป ผมจะขออนุญาตหมั้นกับน้องไว้ก่อน จะให้ผู้ใหญ่เข้ามาพูดคุยอีกครั้ง " หลังจากพร่ำเพ้อคนเดียวมาสักพักก็ต้องตกใจกับคำว่าหมั้นจากปากคนข้างๆ เดี๋ยวเขาคุยอะไรกันไปนะ ทำไมมาประโยคนี้แล้วอ่ะ

" คิดว่าดูแลน้องได้แค่ไหนกันถึงมาพูดแบบนี้ เรียนก็ยังไม่จบทั้งคู่ หน้าที่การงานมั่นคงงั้นสิ บ้านรวยแค่ไหนแต่ถ้าไม่สร้างมาเองไม่ได้ลงมือทำเองก็ไม่ควรมั่นใจเกินไป " อ้าวปู่ พูดงี้ไม่ให้หมั้นใช่ไหม ผมเริ่มเบะปากแล้ว ทำไมอ่ะในชีวิตนี้น้ำชาไม่เคยขออะไรปู่เลยนะ ถึงจะดื้อ ถึงจะเอาแต่ใจ ถึงจะซนแค่ไหนแต่ไม่เคยขออะไรจากปู่เลย

" ผมเข้าใจครับ แค่อยากให้น้องมั่นใจเรื่องของเราเอาไว้ก่อน เรื่องอื่นผมพยายามทำเต็มที่แน่นอนครับ " นี่ก็อีกคนไม่ตอบคำถามผมไม่สนใจผมนั่งคุยกับปู่สองคนแค่นั้นอ่ะ ไม่มีใครแย้งบ้างเหรอ

คุณตาผมยังเงียบเลยอ่ะ ผมหันมองคนนู้นคนนี้ก็ไม่มีใครสนใจผมสักคน สนใจแต่สองคนที่คุยกันอยู่

" แล้วเราละสมัครใจจะหมั้นกับเขางั้นสิ? " แหะ...ผมพยักหน้าทันทีกับคำถามปู่แบบไม่ต้องคิดอ่ะ เกาะแขนป๋าไม่ปล่อยด้วย

" ให้ตายสิ หลานคนนี้ " ปู่ท่านทำหน้าเอือมๆใส่ผม ผมเลยคลานไปเกาะขาปู่แทน ทำตาปริบๆให้ด้วย

" โถ่..หลานย่า ดูทำท่าเข้า รักพี่เขามากเลยใช่ไหม " คุณย่าท่านเอื้อมมือมาลูบหัวผม ผมก็ยิ้มกลับไป ทำไมละครับผมรักของผมนี่น่า

" ของที่นิ้วนะ ไม่ใช่จับหมั้นแล้วหรือไง " ห้ะ...ผมรวมถึงทุกคนสะดุ้งหันไปมองคนแก่อีกคน ที่พูดขึ้นมาด้วยเสียงดุๆ แก่แล้วยังจะดุอยู่นั่นแหละ มาทำไมไม่รู้ เรื่องเยอะอีกต่างหาก

" ผมให้น้องเพราะอยากให้ครับ แต่ถ้าทุกคนอนุญาตผมจะทำพิธีให้มันถูกต้อง " ผมจะละลายแล้วนะ ป๋าแบบชัดเจนมาก ละอายใจชะมัดที่กลายเป็นคนไม่กล้าพูดอะไรแทนป๋าสักนิด

" ควรคิดได้ตั้งหลายปี " หืม ผมหันมองปู่อีกครั้ง คือผมยังค้างท่าเดิมไง เกาะขาปู่อยู่

" เมื่อก่อนเราไม่ได้คบกันครับ เพิ่งคบกันไม่นานมานี้..." ประโยคบอกเล่าของป๋าทำทุกคนเงียบหมด รวมถึงผมด้วย ทำไมกล้าเล่าละครับ เรื่องทุกอย่างระหว่างเราป๋าพูดออกมาหมดเลย ตั้งแต่เรื่องที่เจอกันครั้งแรกรวมถึงอยู่ด้วยกันมาจะสามปีแต่เพิ่งคบกันไม่นานมานี้ ป๋าพูดออกมาไม่กลัวโดนทุกคนโกรธเกลียดเลย ผมฟังไปก็น้ำตาไหลออกมา นึกแล้วก็เจ็บเหมือนกัน ป๋านอนกับคนอื่นทั้งที่ผมรออยู่ห้อง ตอนนั้นมันทรมานมากแค่ไหนนะ

" ขอแม่พูดหน่อยนะ คนเป็นพ่อเป็นแม่รักลูกตัวเองที่สุด รักและอยากถนอมไม่ให้ใครมาทำร้าย แม้แต่พ่อกับแม่ยังไม่กล้าจะพูดดุด่าน้องเลยสักครั้ง คุณปู่คุณย่า คุณตาและพี่ๆ ของน้องทุกคนก็ไม่เคยทำร้ายน้อง แล้วเราที่ทำกับน้องมากมายขนาดนั้น ทำไมถึงยังกล้าพูดได้ง่ายขนาดนี้ " คุณแม่ท่านลงมานั่งข้างผม ดึงผมเข้าไปกอด ผมเองก็กอดท่านกลับ น้ำตาที่ไหลก็ไหลอยู่ คำพูดของแม่ทำผมรู้สึกโกรธตัวเอง ที่ทำร้ายใจมานาน แต่ว่านะ..ผมเองก็รักป๋ามาก ถ้าผมไม่ทนอยู่ตรงนั้นมันจะมีวันแบบนี้ไหม

" ผมขอโทษครับ ไม่มีคำไหนที่ผมอยากพูดเท่าคำนี้ มันไม่มีคำไหนอธิบายความรู้สึกของผมได้ดีกว่านี้อีกแล้ว วันนี้ผมรักน้อง อยากดูแลน้องด้วยใจจริง ไม่ว่าน้องจะเลือกแบบไหนหรือทุกคนจะว่ายังไง ผมก็ยืนยันว่ารักน้องครับ " ป๋าก้มลงกราบที่พื้นไม่ได้เจาะจงกราบใครเป็นพิเศษ ผมกอดแม่แน่นเข้าไปอีก รู้สึกว่าทุกอย่างที่ทำไม่เคยเสียเปล่า ป๋าที่ไม่ยอมให้ใครกำลังทำเพื่อผม ถึงที่ผ่านมาจะเป็นยังไงผมจะไม่คิดถึงมันอีกแล้ว ขอแค่นี้แค่วันนี้ก็พอ

" เอาเถอะ เรื่องของคนสองคน ใจของคนสองคน ก็ต้องเลือกกันเอง แล้วคุณมีปัญหาอะไรไหมคุณแกรนด์ " คุณปู่ท่านกล่าวถามคุณตานะครับ ท่านเรียกตาว่าแกรนด์ซึ่งตาก็เรียกปู่ว่าแกรนด์เหมือนกัน

" ดูแลกันให้ดีแล้วกัน ชีวิตคนแก่ๆ แบบนี้คงจะไปวุ่นวายอะไรมากไม่ได้ ในเมื่อตัดสินใจกันไปแล้วก็ขอให้โชคดี " ผมผละออกจากคุณแม่แล้วหันไปมองคุณตา ท่านมองมาที่ผมกับแม่ ท่านไม่ได้ยิ้มให้ ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรแต่แววตาท่านมันสื่อถึงความปล่อยวาง แม่ของผมท่านร้องไห้ออกมา คุณพ่อเลยตามมานั่งกอดไว้ที่พื้น ท่านทั้งสองก้มกราบเท้าคุณตาไปอีก

ไม่รู้ความคิดผมมันเป็นอะไร ตอนนี้สมองเบลอๆ อึนๆ มึนๆ ไปหมดแล้ว คุณตาไม่พูดอะไร ตอนที่พ่อกับแม่ก้มลงกราบเขาแค่ใช้มือรับไหว้เอาไว้ คุณแม่ร้องไห้กอดคุณตานานนับชั่วโมง ทุกคนก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไรสักคำ คุณตาท่านแค่กอดตอบ แต่ตัวผมกลับไม่ยอมรับมัน...ผมลุกขึ้นเดินหนีออกมา ถึงรู้ว่าเสียมารยาทแต่การกระทำมันเป็นไปเอง

" ทุกอย่างมันมีเหตุผล " เสียงใหญ่ๆ ของใครคนหนึ่งดังออกมาจากประตูบ้าน คือตอนนี้ผมอยู่ติดกับสระว่ายน้ำ ด้านหลังเป็นประตู หันกลับไปมองก็พบว่าเป็นเฮียใหญ่อย่างที่คิด

" คิดได้ตอนนี้แล้วมันแก้ไขได้หรือไงกัน " ผมพูดออกไป กำมือเอาไว้แน่น ถึงจะพยายามทำเป็นไม่เสียใจ แต่ในใจผมมันก็ลืมไม่ได้ ภาพติดตาพวกนั้นยังฝังลึก เลือดที่เต็มไปหมด บ้าบอสิ้นดี

" ไม่มีวันได้ ตัวมึงก็รู้แก่ใจ " สายตาคมๆ สบเข้ากับสายตาของผม เราจ้องตากันสักพักแต่ผมกับเป็นผ่านเบนสายตาหนี ทำไมกัน! ตอนนั้นถ้าไม่เอาใบชาไป ถ้าไม่ให้เขาฝึกแบบนั้น ถ้าไม่ส่งให้ใบชาต้องมาคุ้มครองผม ใบชาคงไม่ต้องตาย

" ฮ่าๆ ไม่อาวววว ปล่อยเลยเฮียใหญ่ ปล่อยๆ พวกเค้านะ คิกๆ น้ำดูนึ่ " 

เสียงเล็กๆ ดังมาจากที่ไหนสักที่ เสียงที่คุ้นเคย ทำให้ผมชะงัก รีบหันไปมองคนที่ออกมาเมื่อสักครู่

" โหยยย ใบอ่าาา เอาของน้ำมาเลย เฮียใหญ่จับไว้นะ จะเริ่มล๊าวววว ย๊ากกก " 

เสียงของผม...เมื่อตอนเด็กๆ นึกถึงเหตุการณ์ตอนนั้น ใบแอบเอาโมเดลตัวการ์ตูนที่พ่อซื้อให้มาเล่น แถมยังมาอวดผมด้วย ผมเลยให้เฮียจับตัวลมไว้ วิ่งเข้าไปกระโดดทับ ตอนนั้นมีเสียงหัวเราะมากมาย

" เดี๋ยวๆ ทัชเล่นด้วยสิ ฮือออเล่นด้วยยยย " 

ภาพวิดีโอในจอโทรศัพท์ ภาพที่เด็กสามคนกำลังนอนทับหัวเราะกันไปมา และมีเด็กอีกคนยืนร้องไห้มุมห้อง ผมเงยหน้ามองคนที่ถือโทรศัพท์เอาไว้ สบเข้ากับดวงตาแดงๆ น้ำตาที่คลออยู่ เฮียใหญ่กำลังร้องไห้อย่างงั้นเหรอ

รู้ตัวอีกที มือสากหนาๆก็สัมผัสเข้ากับหน้าผม เกลี่ยเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาของผม ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมพุ่งเข้ากอดเอวหนาเอาไว้ แรงกอดรัดที่กอดตอบมันแน่นมาก แต่ผมไม่อึดอัดสักนิด ไม่เลย...รู้สึกอบอุ่นกว่าทุกครั้ง กว่าทุกอ้อมกอด

" อึก...ฮืออออ เจ็บ น้ำเจ็บจะตายอยู่แล้ว คิดถึง คิดถึงจนอยากจะตายตามไปด้วยซ้ำ " ผมร้องไห้ออกมาเสียงดัง พูดตะโกนสิ่งในใจไม่หยุด พูดออกมาซ้ำๆ รับรู้ถึงแรงกระชับของอ้อมกอดที่มันแน่นขึ้น ไม่ได้มีแค่ผมคนเดียวที่เจ็บ คนคนนี้ก็เจ็บไม่แพ้กันใช่ไหม

" กูรู้..... "

 

Twitter : @YMOOMII 

Facebook : Ph Homjan 

FB Fanpage : Niyay By MooMii 

-THANK YOU- 

ความคิดเห็น