zill_rin
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

08หัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ

ชื่อตอน : 08หัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 135

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ค. 2563 14:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
08หัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ
แบบอักษร

กิจกรรมบนเตียงสิ้นสุดลงไปเกือบๆจะตีสี่ เป็นรินเองที่เหนื่อยเกินกว่าจะรับไหวหลับคา อกของอีกฝ่ายเสียอย่างนั้น

ภพมองดูเด็กตรงหน้าเขาจัดท่านอนให้เธอดีๆก่อนจะเอาเธอไว้ในอ้อมเเขนเเล้วนอนหลับไป พร้อมๆกับริน

เขาตื่นขึ้นมานาฬิกาบอกว่าเป็นเวลาเเปดโมง กว่าซะเเล้วเเบบนี้ภพคงต้องหยุดวันนี้สักวัน รินหยุดเรียนเขาก็หยุดทำงานเเฟร์ๆดีออกทั้ง สองฝ่าย

"อืม."รินตื่นขึ้นมาเธอก็เห็นว่าคุณภพของเธอ มองเธออยู่ก่อนเเล้ว เธอขี้เกียจลุกก็ได้เเต่ไป หนุนหน้าท้องของอีกฝ่ายที่พิงหมอนอยู่

ภพห่มผ้าห่มให้เธอทันทีที่เธอขยับเเล้วผ้าห่มร่นไปจนเห็นหน้าอก

"วันนี้คุณภพไม่ไปทำงานหรือคะ"นาฬิกาไม่ได้มีเเค่ที่เดียวเเต่มีเรือนใหญ่ที่เเขวนเอาไว้ตรงผนังทำให้เห็นว่าตอนนี้เป็นเวลาเก้าโมงเเล้ว

"ไม่ค่ะ"

"หนูว่าหนูควรไปเรียนช่วงบ่ายดีกว่า"

"ก็เอาสิคะ ไม่ต้องมาสนใจฉันก็ได้"ภพว่า อย่างน้อยใจทำเอารินไปไม่ถูก ปกติคนอย่าง คุณภพมีเเบบนี้ที่ไหนกัน

อาการเเบบนี้เขาเรียกกันว่างอนหรือเปล่าริน ไม่เเน่ใจรู้เเต่ต้องให้อีกฝ่ายไม่ประชดประชัน

"คุณภพคะ หนูขาดเรียนบ่อยไม่ได้นะคะ"

เธอพยายามที่จะใช้เหตุผมเอาเข้าสู้เเตว่าคน เเก่กว่ากลับนิ่งไม่สนใจเลยด้วยซ้ำเเบบนี้มันจะได้ผลได้ยังไง

"หนูขาดเรียนเพื่อเพื่อนได้นิ"เเบบนี้ทำเอาเธอ ไม่มีอะไรจะพูด บทจะเเง่งอนก็เป็นเเบบนี้ ง่ายๆเลยหรอตกลงใครเป็นเด็กใครเป็นผู้ใหญ่กันเเน่เธอเองชักจะไม่เเน่ใจ

"หนูมีงานกลุ่มต้องทำนะคะ"

"งั้นตอนเที่ยงไปส่ง"คำพูดนิ่งๆนั่นไงบอกว่า อีกฝ่ายโกรธเธอซะเเล้ว ไหนจะขยับหนีเธออีก ตาเเก่ขี้งอน

"คุณภพคะ หนูไม่ไปเรียนก็ได้ค่ะ"

"หนูอยากจะไปเที่ยวมั๊ยคะ"น้ำเสียงเปลี่ยนไปกระทันหันเชียว รินอดที่จะเบ้ปากไม่ได้

เธอรู้อยู่เเล้วว่าคุณภพเขาต้องลาให้เธอเเน่เเต่ว่าหยุดเรียนโดยไม่มีเหตุมันไม่ใช่สิ่งที่ดีนัก คนตรงหน้าเองก็น่าจะรู้

"หนูไม่อยากเที่ยวค่ะ เเต่หนูอยากปลูกผัก"

"งั้นไปกินข้าวเเล้วไปปลูกผักกัน"ภพพูดจบก็ เดินเข้าไปในห้องน้ำเเถมยังคว้าผ้าเช็ดตัวของ เธอไปด้วย

เเต่ว่ารินมาอยู่เป็นคนรับใช้ตื่นสายมันคงไม่ดีเท่าไหร่เลย

ภพเดินออกมาด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่พันเอว เอาไว้หมิ่นเหม่เเต่เธอชัดจะมีภูมิต้านทางกับ มันเเล้วสิ

ถึงยังไงมันก็ยังมีเเค่น้อยนิดเเก้มของรินขึ้นสีเมื่อเห็นหยดน้ำที่เกาะเเพรวพราวบนตัวของอีกฝ่าย

ภพเห็นก็ยิ้มกริ่มยัยเด็กของเขาชอบเขินไม่ชินสักทีเเต่เเบบนี้ก็ดีเหมือนกันจะได้เห็นสี หน้าที่น่ารักของเธอ

"ไปอาบน้ำสิคะ ลงไปกินข้าวกัน"

รินเดินเข้าห้องน้ำเร็วปรี่พร้อมกับมีภพที่กลั้น ขำเอาไว้ไม่อยู่ปล่อยก๊ากออกมาจนหมดถ้ามี คนมาเห็นคนตกใจเป็นเเน่ เจ้านายของพวก เขายิ้มจากร้อนอยู่ดีๆคงฝนตกเเน่

เธอเดินตามภพที่ลงมาชั้นล่างเห็นคนอื่นกำลังทำงานอยู่ก็รู้สึกผิดทั้งที่เธอควรจะได้ช่วยเเต่กลับตื่นสายเดินเอ้อระเหยลอยชายเหมือนคุณหญิงคุณนายซะได้

เเต่พอมาคิดๆอีกทีวันนี้เธอไปเรียนเเล้วเป็นวันหยุดของเธอเพราะฉะนั้นเป็นช่วงเย็นกับเสาร์ อาทิตย์เท่านั้นที่ต้องช่วย

"รินไปเรียนเเล้วหรอ" คำถามชวนงงของภพ ทำให้เธอหันไปมองเเต่พอหญิงสาวตรงหน้า ตอบก็รู้ทันทีว่าคุณภพนั้นหมายถึงใคร

"คุณดารินหรือคะ เธอไปเรียนเเล้วค่ะ"นวล ตอบพลางมองมาที่เธออย่างหยามนิดๆไม่ต้อง บอกก็รู้ระหว่างคนที่มีชื่อขึ้นต้นด้วยริน กับคนที่มีชื่อตามหลังด้วยรินนวลคงเลือกคน หลังมากกว่าสายตาเทิดทูนเสียขนาดนั้น

"ไปกินข้าวกันค่ะ"

พวกเขาทั้งสองคนเดอนเข้าไปในห้องอาหาร ป้าผ่องคงไม่อยู่ รินจึงเดินเข้าไปในห้องครัว เจอข้าวต้มอยู่ในหม้อเเต่ว่ามันไม่ร้อนเเล้ว

เธอจึงอุ่นเเล้วตักใส่ชามเดินไปเสิร์ฟให้กับภพเเทน

ทั้งสองไม่คุยอะไรกินข้าวของใครของมันจน เรียบร้อย

"จะไปปลูกผักขึ้นไปเเต่งชุดให้มันดีๆหน่อย"

ตั้งเเต่ออกมาจากห้องภพไม่พูดอะไรจนมาถึงตอนนี้ มิน่านวลถึงมองเธออย่างเหยียดๆ

รินใส่เสื้อคอกลมสีดำกับกางเกงกีฬาขาสั้นสีดำเท่านั้น

"ค่ะ" เธอเดินขึ้นไปข้างบนเเต่งตัวออกมาจน คนเห็นทำเอาอยากจะหัวเราะออกมาเพราะว่า กลั้นไม่ไหว

"ฮ่าฮ่า"

"คุณภพหัวเราะทำไมคะ"

"หนูเเต่งตัวเเบบนี้เลยหรอ เราไม่ได้เข้าสวน นะคะ" ภพหันหน้าไปอีกถามเพื่อที่จะหัวเราะ เห็นรินเเต่งตัวด้วยเสื้อเเขนยาวขายาวเเต่งตัว มิดชิดใส่ถุงเท้ายาวมาอีก

เธอได้เเต่มองในเมื่อคุณภพบอกให้เเต่งตัวดีๆเธอก็เเต่งตัวเเบบนี้มีอะไรให้ขำกัน

"หนูเเต่งตัวเเบบนี้มีอะไรให้น่าขำกันคะ"

"ไม่ขำเเล้ว จะไปปลูกผักไม่ใช่หรอ"ภพเดิน ออกจากบ้านด้วยกางเกงวอร์มกับเสื้อเเขนสั้น ไม่ได้เว่อร์วังอลังการเหมือนอีกคน

ภพพารินไปอีกที่หนึ่งมีต้นกล้าที่พึ่งลงใหม่เต็มไปหมดเเต่ที่ภพพามาคือที่เพาะต้นไม้

"คุณภพคะ นี่มันต้นกล้าต้นไม้นิคะ"

"ก็จะพามาปลูกต้นไม้ไงผักไม่มีอะไรให้ปลูก เเล้วพึ่งลงเมื่ออาทิตย์ก่อน" เขาบอกเหตุผล จนรินพยักหน้าไม่ว่าอะไรเเต่ก็ถอดหมวกออก เพราะความร้อน

"งั้นต้นอะไรคะที่จะให้ปลูกเเล้วจะปลูกที่ไหนคะ"รินถามจนไม่มีช่องว่างให้อีกคนตอบ

"อยากปลูกที่ไหนล่ะคะ"

"ปลูกที่ห้องได้มั๊ยคะ"เหมือนจะล้อเล่นจนภพ หันไปมองเเต่รินกลับทำหน้าจริงจังจนเขาถอนหายใจ

"ต้นไม้ประดับไหมค่ะ จะปลูกต้นสักในบ้าน คงไม่เหมาะ"

รินไม่พูดอะไรเเต่ไปยกต้นกล้าเเทนเเล้วเดิน ไปอีกทางจนภพได้เเต่ถือเสียมตามไปติดๆ

ไม่นานริมก็หยุดตรงที่หนึ่งที่มีเเต่หญ้าไม่มีต้นไม้สักต้น

"หนูจะปลูกตรงนี้"คนถือต้นกล้าชี้ที่ให้คนถือ เสียมดูภพเดินไปขุดหลุมเองจนได้หลุมที่ลึก พอจะใส่ต้นไม้ ทั้งสองคนช่วยกันเเกะถุงเเล้ว หย่อนลงไปในหลุมใช้ดินกลบรอบๆจนเรียบ ร้อย

"อีกสักสิบปีหนูจะมาดูคุณภพจะให้หนูเข้ามา ในบ้านไหมคะ"

"มันก็เเล้วเเต่ว่าเราจะจบในรูปแบบไหนค่ะ"

ภพบอก เขากับรินจะจบในรูปเเบบไหนก็ยัง ไม่รู้เพราะว่าเขาเองยังไม่รู้นิสัยเธอจริงๆ

"งั้นถ้ามันจบด้วยดีหละคะ คุณภพเบื่อหนู หนูก็โอเคยอมรับว่าภพเป็นคนที่เคยพบกันครั้ง หนึ่งล่ะคะ"

"ถ้าเป็นเเบบนั้น ฉันคงต้อนรับหนูในฐานะ เเขกที่มาเยี่ยม" เธอยิ้มอย่างน้อยภพก็ดีอยู่ บ้างเเหละ

ภพเดินออกมาจากบริเวณนั้นทั้งสองไม่คุย อะไรกันอีกเลยจนถึงบ้าน

"คุณภพคะ"

ขณะที่ร่างสูงจะขึ้นบันไดก็โดนคนตัวเล็กเรียกเอาไว้ทำให้หันไปมอง"มีอะไรคะ"เขา ถาม

"หนังสือของหนูล่ะคะ"

"หนูเอาใบที่จดไว้มาสิคะคนของฉันจะได้ไปซื้อให้"

"ค่ะ"เธอเดินขึ้นไปข้างบนไปนานก็ออกมา พร้อมกับกระดาษในมือเเต่กลับไม่เห็นคนที่ บอกให้เธอไปเอาใบที่จดเอาไว้จนได้หรือคุณภพเเค่เเกล้งเล่น ถ้าเป็นเเบบนี้เธอคงต้องจดเก้อ

"ไหนล่ะคะที่หนูจดเอาไว้"ภพเดินออกมาจาก ห้องก็เห็นยัยเด็กของเขายืนหน้าหงอยอยู่ตรง หน้าห้อง เขาไปทำธุระนิดหน่อยไม่คิดว่าอีก คนจะคิดไกลไปเเล้ว

"นี่ค่ะ" เธอยื่นกระดาษให้กับภพ เขามองหนัง สือที่คนตัวเล็กต้องการก่อนจะพูดออกมา

"สนใจหนังสือพวกนี้หรอที่ห้องฉันมีอยู่หลาย เล่มนะสนใจไหมคะ"

"คุณภพจะให้หนูหรือคะ"เธออยากถามให้เเน่ ใจหนังสือพวกนี้เป็นหนังสือที่มีคุณค่าทางจิตใจมากเธอยังเสียดายอยู่เลยเเต่คนตรงหน้าเธอกลับพยักหน้า

"หนูก็ไปที่ห้องฉันสิคะ" คล้ายโจรผู้ร้ายจะ หลอกล่อด้วยขนมเเต่นี้กลับเป็นคนเเก่หลอก ล่อด้วยหนังสือจนได้ รินเดินตามภพเข้าห้อง ไปซะงั้น

ภายในห้องของคุณภพออกโทนสีดำมากกว่า ผนังห้องมีสีเทาเข้มจนไปอ่อนกับเตียงที่ใหญ่ผ้าปูสีดำสนิทกับผ้าห่มด้านในสีขาวด้านบนสี ดำ

ทั้งห้องจัดเเต่งไว้อย่างลงตัวให้ความรู้สึกถึง ความเข้มขรึมได้ชัด รสนิยมบอกในตัวตน จริงๆ

ภพเดินไปหยิบหนังสือหลายเล่มออกมาให้เธอมันเป็นหนังสือที่เธอต้องการจริงด้วยเเถม ดูเเล้วยังค่อนข้างที่จะใหม่

"ขอบคุณค่ะคุณภพ"เธอไหว้เป็นการขอบคุณส่วนเขาเเค่พยักหน้าตอบรับก็เท่านั้นเเล้วก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ในทันที

"หนูขอบคุณเเค่นี้หรือคะ"

"จุ๊บ!"รินเขย่งเท่าขึ้นไปจูบปากอีกฝ่ายในทัน ทีพร้อมกับวิ่งหายออกไปจากห้องอยากเร็ว คนโดนขโมยจูบก็ได้เเต่ยิ้มให้กับตัวเองเเล้ว ทำอะไรไม่ถูก

เธออายเกินกว่าจะทนไหว ถือหนังสือวิ่งเข้า ไปในห้องนอน ล้มลงบนเตียงตีเตียงตัวเอง ด้วยความเขินเเถมยังดิ้นไปมาอีก

หัวใจเหมือนจะทะลุออกมาเสียได้ใจของเธอ เต้นไม่เป็นจังหวะเหมือนเป็นโรคหัวใจตอน กำเริบเสียเเล้ว

เธอได้เเต่ใช้หนังสือปิดหน้าด้วยความเขิน คล้ายคนพึ่งที่หัดมีความรักครั้งเเรกเสียอย่าง นั้นเเต่ว่าเธอไม่รู้เท่านั้นเอง

"หัวใจเเกเป็นอะไร ทำไมถึงเต้นเเรงขนาดนี้"

รินได้เเต่กุมหัวใจตัวเองที่ในตอนนี้ก็ยังตุ้มๆ ต่อมๆอยู่เเบบนั้นเธอไม่เข้าใจเลยสักนิดท้ายที่สุดเธอก็ไม่รับรู้คำตอบของมัน

รินเดินลงมาข้างล่างในช่วงเย็นๆเป็นเวลาที่ ดารินกลับมาพอดี พวกเธอมองหน้ากันนิด หน่อยคล้ายกับเป็นศัตรูกัน

เธอไม่สนใจเดินเข้าไปในครัววันนี้ไม่เห็นป้า ผ่องอยู่ห้องครัวเสียอย่างนั้น

"กระถิน ป้าผ่องไปไหนจ๊ะ"

"อ้อ...ป้าผ่องไปโรงพยาบาลค่ะ เเกโรคเบา หวานกำเริบ เมื่อกี้คุณใหญ่ให้คุณทิวขับรถไป ส่งเเล้วค่ะ"

เธอพยักหน้ารับในเมื่อป้าผ่องไม่อยู่ก็ไม่คน ทำอาหารสิรินเองก็ใช่ว่าจะทำเป็นอาหารพื้นๆคงไม่มีใครอยากจะกินเเต่เเล้วก็มีคนเดินมา ดารินเข้าไปในห้องครัว

"ถ้าป้าผ่องไม่อยู่คนทำจะเป็นคุณดารินหรอ"

"ใช่เเล้วค่ะคุณริน คุณดารินเธจะเป็นคนทำ"

กระถินกระซิบกระซาบบอกเธอ รินไม่อยาก จะเเย่งตำเเหน่งเเม่ครัวอะไรนั่นหรอก

"มากระถิน เดี๋ยวฉันช่วยกวาด" กระถินกับริน ยื้อเเย่งไม้กวาดกันใหญ่จนในที่สุดกระถินต้องยอมก็ว่ารินเเรงเยอะกว่า

"เอาไปเถอะค่ะ คุณริน กระถินให้เลย"พอเเพ้ ก็ปล่อยมือจากไม้กวาดซะเลย

"หึหึ ให้ใครรู้บ้างว่าใครใหญ่กว่า นางกระถิน เอ็งไปเอาที่ตักผงมาซะปะเดี๋ยวนี้"

รินยิ้มอย่างสะใจ ก่อนจะเล่นละครพูดซะ เสียงดังลั่น

"คุณหญิงเจ้าคะ อิฉันไม่รู้จักหรอกเจ้าค่ะที่ ตักผงอะไรนั่นรู้จักเเต่โกยตักขยะเจ้าค่ะ"

กระถินเองก็ไม่น้อยหน้าเห็นคุณรินของเธอเล่นเเบบนี้ก็เล่นตาม

"นั่นเเหละนางกระถิน ชักช้าอยู่ใยไปสิ!"

กระถินรีบวิ่งไปเอาที่ตักผงตามคำสั่งของริน เเต่คนสั่งก็กวาดไปเต้นไปอย่างมีความสุข

เต้นดิ้นเร่าๆอยู่ตรงบันไดไม่สังเกตอะไรเลย ว่าตรงทางบันไดนั้นมีคนมองอยู่เงียบๆ

ไม่นานกระถินก็มาพร้อมกับที่ตักผง

"คุณหญิงเจ้าคะ โกยตักขยะมาเเล้วเจ้าค่ะ"

รินหันไปมองกระถินที่นั่งลงทำสีหน้าหวาด กลัวคล้ายกับเธอเป็นคุณหญิงที่ใจร้ายมาก

"เอ็ง นางกระถินชักช้านะ ปะเดี๋ยวคุณหลวง ลงมาจักทำอย่างไร"รินเเย่งที่ตักผงไปอย่าง เเรงจนกระถินทำหน้าสะดุ้งตกใจ

"คุณหญิงเจ้าคะ อย่าตีบ่าวเลยนะเจ้าคะ" เล่นหนักเกินไปจนรินคิดว่าคงได้รางวัลระดับ ออสการ์

"หึตีรึเเค่นี้ยังน้อยไปเจ้าชักช้าจะต้องถูกโบย เอาสักสิบไม้ดีหรือไม่" เธอยังคงเล่นต่อเเถม ยังใช้นิ้วชี้บอกคล้ายกับคุณหญิงใจร้ายจริงๆ คนดูการเเสดงเห็นเเบบนี้ก็ตลกเกือบหลุดหัว เราะออกมาหลายครั้ง

"เสียงดังเอะอะอะไรกัน"ภพเดินลงมาด้วยสี หน้าเรียบนิ่ง เหมือนกับว่าการเเสดงของสอง คนนี้ไม่เคยเกิดขึ้น

"คุณหลวงเจ้าคะ"กระถินเขยิบไปกอดขาของเขาเอาไว้เเน่นเอาคนเป็นเจ้านายมาเล่นอีกคน

รินได้เเต่อ้าปากหวอที่เห็นคุณภพของเธอมา ไม่ให้ซุ่มให้เสียงเเถมหน้าก็ขึ้นสีเป็นริ้วเเดงอีกเสียเเล้ว

"คุณหลวงเจ้าค่ะ กระถินก็เเค่ไปหยิบโกยทิ้ง ขยะช้าเท่านั้นเองเจ้าคะ อย่าโบยเลยนะเจ้า คะ" เล่นจริงจังเกินจนสองคนได้เเต่ยืนเงียบ

"เล่นอะไรกันเป็นเด็กไปได้"เขาเอะจนกระถินรีบปล่อยมือเมื่อคุณหลวงตรงหน้าไม่เล่นด้วย ซะงั้น

"ไปกระถิน คุณหลวงของเธอคงจะไม่อยาก ให้เรายืนอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่"

คนเป็นคุณหญิงถือไม้กวาดฉุดกระถินขึ้นพา ไปอีกที่หนึ่งอย่างงอนคุณหลวง

ในเมื่ออีกฝ่ายไม่เล่นก็ไม่ควรจะว่าพวกเธอเสียหน่อยไม่เล่นก็ไม่เล่นเหมือนรินจะงอนภพซะเเล้ว

 

................

 

ค่ะ....คุณพี่ทำรินงอนซะเเล้ว....

จะง้อไหมนะ?

 

 

ความคิดเห็น