zill_rin
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

07'คะ'ที่เพราะที่สุด nc

ชื่อตอน : 07'คะ'ที่เพราะที่สุด nc

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 133

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ค. 2563 20:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
07'คะ'ที่เพราะที่สุด nc
แบบอักษร

หลังจากที่ป้าผ่องให้เธอกับดารินไปเก็บใบ มะกรูด ดารินก็ถือตะกร้ากับมีดเล่มหนึ่งเดิน ออกมาจากบ้านเเล้วเธอก็ตามดารินไป

"เธอชื่อรินลดาหรอ"

"ใช่เเล้ว" รินตอบ เธอรู้สึกเเปลกๆตอนอยู่กับ คนนี้มันรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูกเหมือนคน นี้มีความลับอะไรบางอยู่

"รู้จักกับนายใหญ่มานานหรือยัง" รินจำไม่ได้นานกี่วันกันที่เธอรู้จักกับคุณภพหรือว่าถึง อาทิตย์เเล้ว เธอเลือกที่จะเงียบเเทนเเล้วก็ เปลี่ยนเรื่องคุย

"เเล้วดารินอยู่ที่นี่นานหรือยัง"

"ฉันหรอ? อืม....ตั้งเเต่เด็กเลยมั้ง คุณท่านรับ เลี้ยงหน่ะ" คำตอบจากดารินรู้ได้เลยว่ามัน ต้องมีอะไรสักอย่างเเน่นอน เเต่เธอเลือกที่จะ เงียบ เดินไปได้สักพักก็เจอกับเรืองกระจก ในนั้นมีทุกอย่างที่กินได้ ทำเอารินตาลุกวาว

ผักเยอะขนาดนี้เธอไม่เคยเห็นนานเเล้ว เธอ ชอบที่นี่มากเเละสามารถอยู่ที่นี่ได้ทั้งวันเพื่อที่จะดูเเลผักพวกนี้

"เข้าไปกันเถอะค่ะ" ดารินชวน เธอเดินเข้าไปดูผักหลากหลายชนิดที่บางอันพึ่งลงใหม่ยังมีใบเล็กๆอยู่ไม่นึกเลยว่าคุณภพของเธอจะปลูกผักกินเอง

"เรือนกระจกนี้นายใหญ่ปลูกเองเลยนะคะ"

"คุณภพปลูกเอง เขามีเวลามากขนาดนี้เลย หรือไง"ปกติเธอเห็นเเต่คุณภพอยู่ในห้างหรือ ไม่ก็อาจจะประชุม

"คุณคงยังไม่รู้" ดารินหัวเราะนิดๆก่อนจะเก็บ พวกที่ทำต้มยำได้อย่างกระฉับกระเฉงส่วนเธอมันพวกบ้านนอกต้มยำใส่อะไรบ้างเธอไม่ รู้หรอก

"มีอะไรให้ช่วยไหม ฉันมันพวกทำอาหารไม่ เป็น"

"คุณคงไม่เคยทำอาหารสินะ" เเบบนี้ดูถูกคน ที่ใช้ชีวิตอยู่ในหอมาทั้งชีวิตชัดๆ

"เปล่าหรอก ไม่ใช่ไม่เคยทำ ว่าเเต่จะทำต้มยำใช่มั๊ยเอามีดมาเดี๋ยวเอาตะไคร้ให้"ความเร็วในการเอามีดของรินทำให้อีกฝ่ายคว้าไว้ไม่ทัน

รินเดินไปตรงตะไคร้นั่งยองๆมองหาตะไคร้ ต้นอวบไม่นานก็เจอไม่สนว่าใบมันจะโดนตัวหรือเปล่าตัดออกมาจนสำเร็จตามด้วยตัดใบมันทิ้งเเล้วโยนใส่ในตะกร้าที่ดารินถือเอาไว้ ทำเเบบนี้หลายรอบจนเสร็จ

เเต่ทำเอาอีกฝ่ายอึ้งไม่คิดว่ารินคนนี้จะทำได้ดี ขนาดนี้ปกติเธอทำยังได้เเค่อันเล็กเลย

"มีข่าด้วย" เธอพูดกับตัวเองมองหาข่าไม่นาน ก็เจอใช้มีดขุดบ้างมือบ้างไม่สนว่าจะเปลื้อน หรือไม่เเล้วงัดข่าอ่อนกับข่าเเก่ๆมาสองอัน

จากนั้นก็เอามันไปล้างจากสะอาดเรียบร้อย มาใส่ในตะกร้า

ไปเก็บพริก เก็บมะนาว เก็บมะเขือเทศทุกสิ่ง ที่ใส่ในต้มยำจนเรียบร้อยเเล้วหันมาช่วยเก็บ ใบมะกรูดจนเรียบร้อย เเย่งตะกร้าจากมือ ของดารินไปถือกลับบ้านซะเลย

พอถึงหน้าบ้านก็เห็นว่าคุณภพกำลังลงมาจากรถเเล้วจัดตัวเองให้เรียบร้อยส่วนดารินที่เดินตามหลังมาเห็นก็รีบไปช่วยถือสูทมาไว้ในมือ รินมองอย่างนั้นจนลืมตัว

"นายใหญ่ เหนื่อยมั๊ยคะ" ดารินถามส่วนริน เบ้ปากทีหนึ่งด้วยความหมั่นไส้เริ่มจะไม่ชอบ คนนี้เสียเเล้ว ถามได้ว่าเหนื่อยมั๊ย ทำงานนะ คุณไม่เหนื่อยก็บ้า

เเต่ภพไม่ตอบหันมองรอบๆเหมือนหาอะไรบางอย่างก่อนจะมาเจอเธอ รินยิ้มทักทายเเล้ว เดินไปหา

"สวัสดีค่ะคุณภพ"

"ริน!"

"คะ/คะ" เสียงที่ประสานกันทำให้เธอทั้งสอง หันมองหน้ากัน รินว่าเเล้วว่าดารินคนนี้ต้องชื่อ รินเเน่นอน

"รินลดา!" ภพเเก้ต่างใหม่ รินหันมองคุณภพ ก็เห็นว่าเขาเดินมาใกล้เธอพร้อมกับหยิบบาง อย่างออกมาจากกระเป๋า

"ไปคลุกฝุ่นที่ไหนมา ทำไมหน้าเปื้อนเเบบนี้"

ภพหยิบผ้าเช็ดหน้าสีดำผืนเล็กจากกระเป๋า ออกมาเช็ดให้กับรินที่หน้าเปื้อนดินเล็กน้อย

เเถมเเขนยังเปลื้อนอีกเเต่พอมองเห็นตะกร้า ใส่ของเอาไว้ก็ไม่พูดอะไรต่อ

"หนูเอาของไปไว้นะคะ" คำพูดที่ดูใสซื่อทำ เอาดารินเม้มปากอย่างเสียไม่ได้นายใหญ่ ไม่สนใจเธอเลยสักนิด

"อืม" เขาพูดเเค่นั้นเเล้วเดินเข้าไปในบ้านไม่ สนใจดารินที่ยืนถือสูทอยู่ตรงหน้า ภพไปนั่ง ห้องนั่งเล่นไม่นานดารินก็เอาน้ำไปเสิร์ฟ

ภพดื่มลงด้วยความเหนื่อยจากการทำงาน

รินเดินเข้าไปในห้องครัววางตะกร้าใส่ของก่อนจะถามป้าผ่องว่ามีอะไรให้ช่วยอีก ป้าผ่องเห็นของในตะกร้าเเล้วรู้สึกเเปลกใจไม่ น้อยที่เห็นจัดไว้สวยงามน่ามองปกติดารินจะ ให้คนอื่นเก็บข่ากับตะไคร้ให้เเต่นี่กลับจัดเรียบร้อยไม่เหมือนอย่างเคย เเละเเปลกใจที่ มีข่าอ่อนกับข่าเเก่มาทั้งสองอย่าง

"ป้าผ่องคะ มีอะไรให้ทำอีกคะเเต่ป้าคงให้หนู ช่วยหันไม่ได้หรอกนะ หนูต้องไปล้างซอกเล็บ ก่อนพอดีดินมันเข้าไป"

คำพูดของรินทำให้ป้าผ่องชะงักมองดูเด็ก กำลังเเซะเล็บที่มีดำๆอยู่ข้างใน ตอนที่เก็บ หนังสือไม่เห็นมีเเต่ก็ไม่อะไรรีบไล่ไปทันที

"จะไปไหนก็ไป"

"ป้าอย่ามาว่าทีหลังนะว่าไม่ช่วย เดี๋ยวไว้หนู ไปขัดเล็บก่อนถ้ายังทำไมเสร็จจะมาช่วย" เธอพูดเเค่นั้นก็ขึ้นไปข้างบนไม่สนใจคนที่นั่ง ห้องนั่งเล่นด้วยซ้ำ

รินเดินเข้ามาในห้องนอนเล็บของเธอในซอก มีเเต่สีดำไปหมดทำเอาคิดถึงที่บ้านขึ้นมาซะ เเล้ว เล็กยาวขึ้นมานิดๆเธอหากรรไกรตัดเล็บ มาตัดจนไม่เหลือความดำเเล้วก็เดินเข้าห้อง น้ำไปล้างมือจนเสร็จเเล้วลงมา

เธอก็เจอกับภพที่กำลังจะขึ้นไปข้างบน ริน หลบทางให้ภพเเล้วเดินลงไปไม่หันกลับไปมอง

ทำเอาอีกคนมองอย่าง งง เมื่อกี้เห็นดีๆอยู่เเต่ ตอนนี้กลับเหมือนโกรธเขาซะงั้น ภพเห็นเเบบนั้นก็ลงไปตามรินที่เดินละลิ่วเจ้าห้องครัว

"ป้า มีอะไรให้ช่วยมั๊ยคะ" รินเดินเข้ามาใน ครัวไม่สนใจใครอีกคนที่เดินมาหยุดตรงหน้า ประตูเลยสักนิด

คนเป็นป้าเงยหน้าจากการหั่นมะเขือเทศก็มองหน้าริน"ซอยหัวหอมสิ หั่นธรรมดานะ"

"ค่ะ" เธอรับปากอย่างว่าง่ายหยิบมีดที่จับ ถนัดมือออกมาพร้อมกับเขียงเเล้วไปเอาหัวหอมมาเเกะเปลือกอย่างคล่องเเคล่วจนป้าผ่องรู้สึกโอออ่อนบ้างเล็กน้อย

หลังจากปอกเปลือกเสร็จก็ไปล้างน้ำจนเรียบร้อยก่อนจะมาหั่นอย่างชำนาญ

ผ่านไปสักพัก

"ซู๊ดด~" รินสูบน้ำมูกพลางหั่นหัวหอมไปเเถม ยังหลับตาไม่มองเลยสักนิดทำ

"หึหึ" ทำเอาคนที่ยืนอยู่ประตูหลุดขำออกมา จนป้าผ่องหันไปมองอย่างตกใจ

"คุณใหญ่ มาอยู่ที่ตั้งเเต่เมื่อไหร่" ร้อยวันพัน ปีคุณใหญ่ของเธอ ไม่เคยเข้ามาที่ห้องครัวสัก ครั้งหนึ่งเลยเเต่ในตอนนี้กำลังมองเด็กคนหนึ่ง สูบน้ำมูกน้ำตาไหลด้วยความเเสบตาจากกัน ซอยหัวหอมอย่างน่าขัน

ภพเดินเข้ามาจับมือของรินเอาไว้ไม่ให้หั่นต่อ จากนั้นก็พาออกไปจากห้องครัวโดยที่รินลืมตาไม่ได้

"คุณภพ!" รินจำมือที่จับเธอไว้อยู่เป็นมือของ คุณภพมือใหญ่ที่อบอุ่นเเบบนี้ไม่มีที่ไหนเเล้ว นอกจากพ่อเเม่ที่มือเเข็งกระด้างเเละสาก

ภพพารินไปที่ห้องนั่งเล่นให้นั่งลงบนโซฟาส่วนเขานั่งคุกเข่าอยู่ข้างล่างจับมือเด็กที่จะขยี้ตาเอาไว้

"อย่าขยี้สิคะ" ภพพูดมีหางเสียง เมื่อเห็นความน่ารักเเละอีกคนก็พูดเเง่งอน

"มันเเสบ หนูไม่ชอบหั่นหัวหอมเลย"

"ทำไมไม่บอกป้าผ่องตั้งเเต่เเรกคะ"ภพยังคง ถามเเละจับมือของรินเอาไว้เเน่นเมื่อเห็นยัยเด็กนี่จะขยี้ตาอีก

"ก็หนูนึกว่าจะไม่เเสบมากนี่คะ" รินลองลืมตา ขึ้นมานิดๆเเต่มันยังเเสบเล็กน้อยภพเห็นเเบบ นั้นก็หยิบทิชชู่มาซับน้ำตาที่ปริ่มให้

เธอลืมตาได้ในที่สุดเเละเห็นคุณภพอยู่ตรงหน้าของเธอสีหน้ายิ้มๆของคุณภพทำเอาเธอ ปั้นหน้านิ่ง ภพกำลังอารมณ์ดีเเบบนี้เธอจะ ต้องขอซื้อให้ซะเเล้ว

"คุณภพคะ"

"มีอะไรหรอ"ภพเปลี่ยนน้ำเสียง ยัยเด็กนี่จะ อ้อนเขาเเน่นอนมาเสียงเเบบนี้เเต่จะขออะไร เขาก็ไม่รู้

"หนูอยากได้หนังสือค่ะ"

"หนังสือหรอคะ" ภพถามด้วยหางเสียงที่ดูใจ ดีอย่างลืมตัว

"ค่ะ"รินไม่ได้เอะใจอะไรเเต่ยังคงจ้องหน้าอีก คนปนขอร้อง เธอต้องเก็บเกินจะมาซื้อทีเดียว เป็นสิบกว่าเล่มไม่ได้เเละคนตรงหน้าต้องรับ ผิดชอบ

"เท่าไหร่คะ"

"หนูจะไปซื้อก่อนค่ะเเล้วคุณภพก็จ่ายเงิน"

ภพพยักหน้าอย่างน้อยยัยเด็กนี่ไม่ได้พูดเล่น ไม่ได้โกหกคนอย่างเขา

"มีหนังสืออะไรบ้างคะ" เขาขึ้นไปนั่งบนโซฟาเเล้วหันมามองคนที่กำลังคิดว่ามีอะไรบ้าง

"หนูว่าหนูจดมาให้ดูดีกว่า จะดีใจมากเลยถ้า คุณภพซื้อให้เลยไม่ต้องให้หนูไปซื้อ" ได้ทีริน ก็เอาใหญ่ ทำเอาภพยิ้มไม่ได้กับรินที่ไม่ขอ เงินกับเขาเเต่กลับให้เขาไปซื้อหนังสือเเทน

"งั้นก็จดมาสิ เดี๋ยวจะให้คนของฉันไปซื้อให้"

"ค่ะ หนูว่าไปช่วยป้าเขาทำงานก่อนดีกว่า"

รินเดินออกไปจากห้องเดินเข้าไปในครัวเห็นว่าป้าเขามีคนช่วยเเล้วก็เดินขึ้นไปบนห้อง เเทน

รินจดหนังสือที่เสียหายไปสิบกว่าเล่มเเถมมี เเอบเพิ่มเติมนิดหน่อย ในตอนนั้นเธอกำลัง เก็บเงินอยู่เเต่สุดท้ายก็ถูกผลาญไปเรียบร้อย จนไม่มีโอกาสที่จะได้หนังสือเล่มนั้น

รินพึ่งนึกได้ว่ากระถินจบป.6 ก็จดหนังสือที่ เป็นภาษาอังกฤษเข้าไปอีกหลายเล่มอย่างน้อยด้านภาษากระถินก็ควรจะได้

ก๊อกๆๆ

เสียงเคาะประตูทำให้เธอหยุดการกระทำทุก อย่างไปเปิดประตูเป็นดารินที่มาเคาะประตู

"นายใหญ่ให้เรียกไปกินข้าวน่ะ"จากนั้นก็ลง ไปไม่พูดอะไรต่ออีก

รินปิดประตูเดินลงไปข้างล่างตามที่ดารินบอกเธอเห็นดารินเเวบๆก็ตามไปจนเห็นภพนั่งอยู่ หัวโต๊ะกับอาหารมากมายอยู่ตรงหน้า

ดารินไปนั่งข้างซ้ายของคุณภพทำให้เธอต้องนั่งด้านขวาเเทนเสียไม่ได้เเต่พอนั่งลงไปก็เห็นว่าทุกคนมองเธอเเปลกๆยกเว่้นภพเท่านั้น ที่ไม่พูดอะไร

เสียใจกับข้าวที่เยอะเเยะเเต่เธอรู้สึกอึดอัดเกินกว่าจะกินลง

เนื้อหมูหนึ่งชิ้นลงมาอยู่ในจานของรินเธอเงยหน้ามองก็เป็นภพที่ตักกับข้าวให้กับเธอ

"กินสิ"

เธอตักข้าวใส่เข้าปากกินไปไม่กี่คำก็ขอตัวขึ้น ไปก่อน อึดอัดขนาดนั้นกินลงก็บ้าเเล้ว เดินขึ้นไปข้างบนพลางลูบท้องตัวเองที่จริงเธอก็ หิวเเต่ว่ามาที่นี่ครั้งเเรกยังไม่ชินกับมัน

รินจัดห้องตัวเองตามที่ชอบวางหนังสือเข้าไปในชั้นวางหนังสือจนเป็นเเถบกับชีทเรียนเอาไว้ตรงลิ้นชัดโต๊ะทำงาน

นั่งควงปากกาเล่นจนเพลินมองดูนาฬิกาที่ตั้ง อยู่ข้างเตียงก็เห็นว่าเป็นเวลาเกือบจะสามทุ่ม

ก็ลุกขึ้นเดินไปอาบน้ำ

เดินกลับออกมาพร้อมกับเสื้อยืดสีดำกับกาง เกงขาสั้นย้วยๆสีดำมานั่งเช็ดหัวอยู่บนเก้าอี้ ตรงหน้าโต๊ะเครื่องเเป้ง

เเกร็ก!

เสียงเปิดประตูห้องทำให้รินหันไปมองเป็น คุณภพที่เข้ามาหาเธอ ในตอนนี้เขาใส่เพียง ชุดนอนเรียบลื่นสีดำเท่านั้นเเต่ก็ดูเข้ากับ ร่างกายของอีกฝ่ายมาก

"ทำอะไรอยู่คะ"

"หนูเช็ดผมอยู่ค่ะ"เช็ดผมตั้งนานเเต่ไม่เเห้ง เสียทีจนเธอชักจะรำคาญที่ไม่ใช้ไดร์เป่าผม เป็นเพราะเธอลืมเอามานึกว่าเอามาหมดเเต่ ลืมจนได้

"ขยี้เเรงขนาดนี้เดี๋ยวเจ็บกันพอดี ฉันเช็ดผม ให้"ไม่ใช่เเค่พูดเเต่เเย่งผ้าเช็ดผมจากมือของ เธอไปเเล้วอุ้มเธอวางปลายเตียงนั่งซ้อน ข้าง หลังเช็ดผมให้อย่างเบามือ

รินนั่งขัดสมาธิ(ขัด-สะ-หมาด)ให้คนตัวโต เช็ดผมให้อย่างสบายอารมณ์จนเเห้งในที่สุดภพก็วางมือ

"ขอบคุณค่ะ"รินเอาผ้าเช็ดผมจากมือของอีก ฝ่ายไปเเขวนเอาไว้เเล้วกลับมานั่งที่เดิมเเถม ยังพิงอกเขาอีก

ภพปล่อยให้คนตัวเล็กนั่งพิงเขาส่วนตัวเองก็ ลูบผมที่ไม่ค่อยนุ่มเท่าไหร่เล่นจนเพลินมือ

"หนูจดไว้เเล้วนะคะหนังสือที่หนูต้องซื้อมีสิบ กว่าเล่ม"

"ถ้าเธออยากให้ฉันซื้อให้เธอต้องมาอ้อนฉัน เอง เเต่ว่าเวลาอ้อนต้องทำยังไงเธอคงรู้นะ" เสียงกระซิบที่ดังข้างๆหูกับลมหายใจร้อนๆที่ เป่ารดคอของเธอทำเอารินหดหัวถอยหนีเเต่ อีกคนกลับกอดเอวเธอไว้เเน่น

"ว่ายังไงล่ะ" เขาสอดมือเข้าไปในเสื้อเเล้ว ลากตั้งเเต่หน้าท้องจนถึงหน้าอกทำให้ภพรู้ได้ว่าเวลานอนยัยเด็กนี่ไม่ใส่บรานอนด้วยซ้ำ

"อื้อ..คุณภพคะ"เธอเสียงกระเส่าเมื่อถูกมือ ใหญ่ลูบตรงหน้าอกพลางบีบเล็กน้อยให้ หวาดเสียวเล่น

เเค่นี้ก็ทำเอาเธออยู่ไม่เป็นสุขเสียเเล้วเเถม ช่วงล่างเริ่มจะชื้นเเฉะเล็กน้อย

"อะไร....ฉันเเค่อยากจะให้เธอนมใหญ่ขึ้น เท่านั้นเอง รู้มั๊ยว่าเวลาจับมันเล็กมากเลย" เขายังคงเเกล้งเธอต่อ กระซิบใส่หูเธอด้วย เสียงกระเส่าเเถมยังจะขย้ำหน้าอกเธอเล่น

"คุณภพ" รินร้องเสียงหลงจากที่นั่งดีๆก็หนีบ ขาตัวเองไว้เเน่นยังจับเเขนเเน่นๆของอีกฝ่าย ไว้กลัวจะล้มตัวนอน

ภพเห็นเเล้วก็ยิ้มกริ่มเห็นคนตัวเล็กปรือตา เยิ้มก็ได้ใจมือไม้เริ่มไม่เป็นสุขใช้มืออีกข้าง หนึ่งสอดเข้าไปในกางเกงขาสั้นของเธอ

เขาสัมผัสได้ว่ารินไม่ได้ใส่ชั้นในเหมือนกับว่า เธอจะยั่วเขายังไงอย่างนั้นเขาลูบไล้กลุ่มไร ขนที่ขึ้นรำไรเหมือนจะเปียกชื้นเเฉะไปด้วย น้ำเหมือกที่ไหลออกมาจากช่องทาง

"อือ...."การที่ภพสัมผัสที่จุดอ่อนไหวของเธอ มันทำให้รินเเทบจะบ้า รู้สึกซาบซ่านเเละ ทรมานไปพร้อมๆกันอีกคนยังคงเล่นกับเม็ด เล็กๆที่อยู่ข้างในของเธอ

"อ้อนฉันสิ เเล้วฉันจะหยุดทรมานเธอ" เขายังคงเล่นอยู่เเบบนั้นเเถมยังใช้นิ้วไปเสียดสีกับช่องทางรักของเธออีกจนเธออ้าขากว้างอย่าง ยั่วยวนที่จริงภพเองก็มีอารมณ์ไม่น้อยสัมผัสของเธอเเล้วมันทำให้เขาปวดหนึบไปที่วเเก่นกายเเต่เขาทำหน้าปกติเพื่อที่จะให้ยัยเด็กของเขาอ้อนเอง

"อ้อนฉันสิ เเล้วฉันจะให้เธอสุขสม"ภพพูดจบ ก็ลากลิ้นไปที่ลำคอขบเม้มติ่งหูเล่นเเต่ในขณะเดียวกันมือทั้งสองยังคงทำงานเต็มที่

"คุณภพคะ นุ...หนูอยากค่ะ อย่าทรมานหนู เลย"รินครางไม่เป็นศัพท์หายใจเหนื่อยหอบ ภพเเกล้งเธอไม่หยุด

"หนูจะให้ใช่มั๊ยคะ" ภพยังคงถาม

"หะ...ให้ค่ะ หนูอยากให้คุณภพรักหนูในคืนนี้ รักหนูนะคะ"รินอ้อนวอน

"ได้สิคะ"ภพปล่อยให้เธอเป็นอิสระในที่สุด เเต่มันก็เเค่ไม่กี่วิเท่านั้น หันหน้ารินให้มาประ จานหน้ากับตัวของเขาจากนั้นก็พูดด้วยสีหน้า ที่เจ้าเล่ห์

"ฉันจะไม่ทรมานหนูอีก เเต่หนูลองมาอ้อนให้ ดูสิคะ"พูดจบภพก็ไปพิงตรงหัวเตียงปล่อยให้ รินนั่งนิ่งตะลึงกับสิ่งที่เขาพูด ผ่านไปสักพัก หน้าก็ขึ้นสีทันที

รินไม่รู้ว่าจะอ้อนอีกฝ่ายอย่างไร ทำยังไงให้ ภพไม่ทรมานเธออีก

เธอตัดสินใจถอดเสื้อออกเเล้วค่อยๆถอดกาง เกงด้วยสีหน้าอายสุดๆโดยที่มีอีกฝ่ายมองอยู่ว่ารินจะทำยังไงต่อ

ร่างกายเล็กค่อยคลานไปหาคนที่พิงเตียงอยู่ จากนั้นก็ไปนั่งคล่อมเอาไว้ช่องทางสัมผัสกับ เเก่นกายจนภพเเทบจะทนไม่ไหวเสียเอง

"คุณภพคะ"น้ำเสียงเชิญชวนยังไม่ทันพูดอะไรต่อก็ถูกภพขึ้นคล่อมเเทนจนเธอต้องรีบ กอดคอกับกอดเอวไว้เเน่น

"หนูยั่วติดเเล้วค่ะ คืนนี้หนูไม่ต้องนอน ส่วน พรุ่งนี้ฉันจะลาให้"

"อื้อ.." พูดจบรินก็ถูกภพประกบปากรินถูก สอนมาเเล้วก็ตวัดลิ้นเกี่ยวกับของอีกฝ่ายจน ร่างหนารู้สึกพึงพอใจไม่น้อย

เขาลากลิ้นลงไปจนถึงหน้าท้องลงไปข้างล่างอีกจบลงที่ของของเธอที่อวบอิ่มมีน้ำปริ่มๆอยู่

เขาหยุดเเค่นี้ก่อนจะเอาหมอนมารองที่สะโพกของเธอเอาไว้ เเยกขาของเธอให้กว้าง

"คุณภพอย่าค่ะ มันไม่ดี"

"ไม่ดีตรงไหน ฉันอยากจะชิมน้ำของเธอว่าจะหวานเหมือนตัวเธอหรือเปล่า"พูดเเบบนี้เเล้วเธอก็ไม่มีอะไรจะพูดปิดหน้าด้วยความอาย

ภพไม่รอช้า พรมจูบทั่วหน้าท้องของเธอจน เกรงไปหมดก่อนจะลากลิ้นลงเรื่อยๆตวาดเลียลิ้นลึกเขาไปในรอยกลีบเเยกจนเธอ กระสันไปหมดยกสะโพกขึ้นด้วยความทรมาน

เขาตวัดลิ้นเลียเรื่อยจนพอใจก่อนจะไปช่อง ทางรักของเธอจริงๆเห็นน้ำเหมือกปริ่มๆอยู่ ตรงนั้นก็ตวาดเลียชิมมัน

"อื้อ"ลิ้นร้อนๆเสียดสีกับช่องทางมันซาบซ่าน ไปหมดจนร้องครางเก็บเสียงไม่ไหว

ภพเงยหน้าขึ้นมายกยิ้มอย่างพอใจเขาถอด เสื้อออกจากนั้นก็ถอดกางเกงตามจนเเก่นกาย ใหญ่ดีดผึง อุ้มคนตัวเล็กไปที่โซฟา

"หนูนั่งคุกเข่าสิคะ" ภพบอกอย่างลามกรินก็ ทำตามจับพนักโซฟาคุกเข่าเเยกขาออกโก่ง สะโพกจนเห็นรอยกลับสีกุหลาบที่เขาเลียไป

"อึก!" ทันทีเเก่นกายใหญ่สอดเข้ามาทำเอา เธอจุกไปหมดเเละพึ่งนึกได้ว่า.....

"คุณภพ ถุงยางค่ะ" ภพนิ่งเเก่นกายยังคงเเช่ ไว้ที่เดิมถ้ารินไม่บอกเขาคงอาจจะทำให้เธอ เสียคนก็ได้

"เเต่มันอยู่ที่ห้องของฉันนะ"

"หนูมีค่ะ คุณภพ หนูพึ่งซื้อมา"รินตอบอายๆ ถึงจะอายเเต่ก็ดีกว่าเธอท้องป่องละกันเธอยัง อยากจะเรียนเเละมีชีวิตที่ดีอยู่ หากในอนาคต เธอกับคุณภพไม่ได้เป็นเด็กกับเสี่ยเเล้วอย่าง น้อยๆก็ยังคงความสัมพันธ์ในรูปเเบบอื่นได้

ภพถอนเเก่นกายออกการที่ไม่มีถุงมันรู้สึกดี ไม่น้อยเเต่ก็เพื่อเด็กคนหนึ่งที่หากเกิดมาใน สภาวะที่ไม่พร้อมรินจะลำบาก เขาเป็นเสี่ยที่ มีความดีอยู่ครึ่งหนึ่ง

"งั้นอยู่ไหนล่ะคะ"

รินรีบวิ่งไปเอาของอย่างเร่งรีบจากนั้นก็ยื่นให้ กับเขา ภพรีบฉีดซองเเล้วรูดขึ้นทีเดียว

ไม่รอช้าดันรินให้ไปชนกับผนังยกขาข้างหนึ่งของเธอมาเกี่ยวกับเอวดันเเก่นกายเข้าไปมิดไม่ทันให้เธอตั้งตัวก็กระเเทกเข้าไปไม่ยั้งเหมือนต้องการปลดปล่อย

"คุณภพคะ เเรงไปเเล้ว"

"เธอชอบมั๊ยล่ะ"เขายังคงกระเเทกเข้าไปเรื่อยๆเปลี่ยนจากพนังมาที่เตียงเเทน ดีที่ไม่ ใช่เตียงมีขาเเต่ทว่าหัวเตียงกระเเทกกับผนัง ยังคงดังเป็นจังหวะตามที่ภพโถมเข้าใส่

"นุ..หนู.."

"ถ้าเธอบอกว่าไม่ชอบ ฉันจะหยุด"

"หนูชอบค่ะ คุณภพ" คำพูดตัวเองทำพิษภพ ใส่ไม่ยั้งจนเตียงโยกตัวของเธอเองก็สั่นคลอนไปหมด

"เธอน่ารักมาก"

"คุณภพคะ หนูทรมาน"

"เธอใกล้จะเสร็จเเล้วนะสิ" รินกอดภพไว้เเน่นเขาก็ยิ่งดันเข้าออกถี่ขึ้นเรื่อยๆจนในที่สุดน้ำสีขาวขุ่นก็ฉีดใส่ในถุงพร้อมกับรินที่มีน้ำเหมือกไหลออกมาที่ช่องทางที่เเก่นกายยังคาเอาไว้เขาถอดมันออกก่อนจะรีบฉีดซองใส่ เข้าไปใหม่อีกรอบเเล้วสอดเเก่นกายคาไว้ที่ ช่องทางของเธอ

"หนูชอบมั๊ยคะ" เขาลูบเส้นผมของเธอที่ เหมือนพึ่งจะโดนน้ำมาเเต่ที่จริงเป็นเหงื่อทั้ง นั้นอกของรินกระเพื่อมด้วยความเหนื่อยอ่อน

"หนูชอบค่ะ"

"หืม...หนูเเค่ยั่วหรือเปล่าคะ"

"คุณภพ!" รินตกใจที่ภพกระเเทกเข้าออกอีก ครั้งทำเอาเธอร้องครางดังห้องอีกครั้ง ตาลุง ของเธออึด ถึก ทนเสียจริงทำเอาเธอหลงอยู่ เเล้ว

 

........

 

อิอิอิ กิจกรรมบนเตียงยังไม่สิ้นสุดเเละมันก็ คงไม่ง่ายที่จะสิ้นสุด

 

อาจจะยังขัดๆบ้างเพราะเราเองก็เขินไม่น้อย ตอนที่เเต่เรื่องนี้.....

 

ยังไงก็อย่าลืมติดตามกันนะคะ....

 

 

ความคิดเห็น