Mari-p
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep.34 : ช้าง ม้า และควาย

ชื่อตอน : Ep.34 : ช้าง ม้า และควาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 848

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.ค. 2563 19:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.34 : ช้าง ม้า และควาย
แบบอักษร

"ขอบคุณนะหนูริน ที่ยอมเป็นธุระให้ป๊า จัดการคนงี่เง่าแบบไอ้โทร่า" เสียงของคุณป๊าที่คุยกับฉันทำให้ฉันได้แต่ยิ้มแห้งๆ ไอ้ที่ยิ้มเนี่ย ไม่ใช่ว่าเขิน แต่เค้างี่เง่าจริงๆ จะให้ฉันตอบว่ายังไง ความจริงคือสิ่งไม่ตาย

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันยินดีมากๆเลยค่ะ"

"เจ้าโทร่าอ่านะ มันคือคนงี่เง่าขนานแท้เลย ตอน 8 ขวบ มันเดินถือแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งเข้ามาใน กาสิโนของฉันทุกวัน มาเพราะกาสิโนของฉันดูรวยที่สุด โดยมีเจ้าเก็นที่แก่กว่า 3 ปี คอยเรียกร้องความสนใจ เพื่อให้ตัวเองได้ทำการแฮกกาสิโนของฉัน ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร ครั้งแรกก็แล้ว สองก็แล้ว ยังมี สามสี่ห้าหก เฮ้ยยยยย ได้เหรอ ฉันเลยให้คนไปจับมันมาซะเลย รู้ไหม เหตุผลเพราะอะไร ทำไมมันถึงต้องทำ"

ฉันส่ายหน้าให้คุณป๊าน้อยๆ เพราะถ้าเป็นฉัน ฉันคงจับส่งตำรวจตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว

"เพราะที่โบสถ์ ของเล่น 1 ชิ้นต้องเล่นกัน 40-50 คน มันทำให้เด็กๆทุกคนมีของเล่น ถ้าเงินของฉันหายไป แค่ 5-6 หมื่น ฉันไม่มีทางจน เหตุผลโคตรทุเรสเลย แต่ฉันชอบสายตาของมัน สายตาที่ไม่ได้กลัวฉันเลยสักนิด ทั้งที่ฉันจะฆ่ามันก็ได้ มันขอยอมรับผิดแค่คนเดียว ให้ฉันปล่อยไอ้เก็นกลับไป" คุณป๊าเล่าถึงวันวานแล้วก็ยิ้มออกมา

"ป๊าชอบความสามารถของเฮียก็บอก เด็ก 8 ขวบ ที่แฮกระบบกาสิโนที่ปลอดภัยที่สุด" พี่สะใภ้ที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยเพื่อรอการคลอดพูดขึ้น ใช่!!!...วันนี้พี่สะใภ้ปวดท้องบีบถี่ๆ แถมยังท้องแข็งเป็นระยะ น้องแพรเลยบอกว่าให้พามาเลย เพราะท้อง 2 จะไม่เจ็บนานเท่าท้องแรก

"เออ ชอบความใจกล้าที่เป็นจุดอ่อนของลูกชายทุกคนในบ้าน เพราะเด็กทุกคนเป็นเด็กกำพร้า พวกนี้สู้จนตัวตายหมด ยิ่งเป็นไอ้เสือยิ่งแย่ เพราะมันไม่ค่อยเห็นค่าตัวเอง ไม่เคยมีแผน ไม่เคยเซฟตัวเอง ปากบอกเซฟแล้ว แต่หนูก็เห็นแล้วนิอาเฟิง มันไปไหน มีแต่บุกเดี่ยว มันจะไม่ลากใครไปตายกับมัน ป๊านี่โคตรหนักใจ"

"ถ้าอย่างเฮียโทร่าเต็มที่สุดๆได้กี่นาทีอ่าป๊า"

"เมื่อก่อนตอนร่างกายฟิตๆ 30-40 นาที เพราะมันขยับร่างกายเร็วกว่าธรรมชาติของมนุษย์ ทำให้ร่างกายทำงานหนักเป็นสองเท่า ตอนนี้ 15-20 นาที ก็เต็มกลืนแล้ว เผลอๆไม่ถึงด้วย การให้มันกลับไปฟิตร่างกาย คนงี่เง่าแบบมันจะทำรึเปล่า" คุณป๊าทิ้งตัวลงที่โซฟารับแขก อย่างเหนื่อยใจ แต่ดูเหมือนตอนนี้พี่สะใภ้จะไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะฟังแล้ว

"ปวดอีกแล้วเหรอคะ" ฉันหันไปถามคนที่เงียบไปเลย

"10 นาที ครั้งหนึ่ง อะ พี่ชายน้องรินจะมาตอนไหน" มือของพี่สะใภ้ บีบที่แขนของฉันอย่างแรงด้วยความเจ็บปวด

"โทรไปล่าสุด ยังประชุมอยู่ที่รัสเซียค่ะ"

ฉันมองดูพี่สะใภ้ที่พยายามอดทน จนตัวเองก็รู้สึกกลัวขึ้นมา แม้จะพยายามอดทนแต่เหงือก็ยังไหล เพราะร่างกายที่เกร็งเพราะความอดทน

 

2 ชั่วโมงต่อมา

"ไม่ไหว ริน เฮียกลับมายัง" เสียงพี่สะใภ้ร้องถามด้วยความเจ็บปวด ไม่ไหว แบบนี้พี่ชินกลับมาไม่ทันแน่ๆ

"อดทนอีกนิดนะคะพี่สะใภ้ พี่ชินอยู่บนเครื่องแล้ว"

"รอไม่ได้แล้วค่ะ ปากมดลูกเปิดแล้ว รบกวนเชิญคุณตาออกคุณยายออกไปก่อนนะคะ" พยาบาลแจ้งให้ญาติออกไปรอนอกห้อง แต่พอฉันจะออกไป พี่สะใภ้กลับดึงแขนฉันเอาไว้

"ไม่ได้ น้องริน ฉันอยู่คนเดียวไม่ได้ เดี๋ยวลูกไม้ได้ออก"

คำถามแรกในใจ อีหยังวะ?? แต่เพราะว่าพี่สะใภ้จับมือฉันเอาไว้ไม่ยอมปล่อย ฉันเลยต้องอยู่เป็นกำลังใจให้พี่สะใภ้ แน่นอนบรรยากาศในห้องคลอดที่ทุกคนกำลังวุ่นวาย พยาบาลและหมอบอกให้พี่สะใภ้เบ่ง แน่นอนพี่สะใภ้ฉันก็เบ่งจนหน้าเขียวแล้ว

"หัวเด็กออกแล้วค่ะ" คุณหมอขานสถานะของหลานที่ตอนนี้จุกอยู่ที่!!!!!! เอ่อออ ช่างเหอะๆ ฉันบีบมือพี่สะใภ้ที่ตอนนี้พยายามที่จะเบ่งอย่างหนัก เพียงแค่ปื้ดดดดเดียว เสียงอูแว๊~* ของหลานสาวฉันก็ดังขึ้น

ในความโล่งใจมันดันมีความสวยงาม เด็กน้อยตัวซีดร้องไห้เสียงดังจ้า ก่อนที่พยาบาลจะรีบห่อตัวแล้วส่งให้พี่สะใภ้ทำให้ฉันได้เห็นหลานไปด้วย น่ารักน่าชังจังเลยหลาน แต่...พี่สะใภ้ฉันไม่เจ็บแล้วเหรอ

"ดีนะ รินไม่เป็นลมเหมือนพี่ชาย ช่วยฉันได้เยอะเลย ตอนนี้ฉันมีลูกผู้หญิงแล้ว จะจับให้ใส่ชุดอะไรดีนะ" พี่สะใภ้มองเด็กน้อยที่ตอนนี้โดนพยาบาลอุ้มมาเข้าเต้ากระตุ้นน้ำนมให้คุณแม่ มันช่างเป็นภาพที่สวยงามจังเลยนะ

แต่ไม่ทันไร พี่ชายของฉันก็เปิดประตูเข้ามาในห้อง ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่มองพี่ชั้นเป็นตาเดียว แต่พอพี่ชายฉันจะเดินเข้ามาจนถึงตัวหลาน ฉันก็เอาเข้ามาบังพี่ชายเอาไว้ เพราะสภาพพี่ชายฉันเหมือนคนที่รีบร้อนมา ไปจับอะไรมาบ้างก็ไม่รู้

"อาเฟิงงงง!!!!" คนเป็นพี่ชาย ขอความช่วยเหลือจากคนเป็นภรรยา เพราะตัวพี่ชายฉันนั้นอยากเข้ามาหาลูกเหลือเกิน เอาเข้าไป

"หยุด!!!! ไปล้างมือ ล้างหน้า ใส่ชุดปลอดเชื้อก่อน" พอเป็นเมียสั่งดันทำตามแต่โดยดี คนอะไรโคตรกลัวเมีย

ฉันหลบทางให้พี่ชายแต่โดยดี เฮ้อออ นี่เป็นประสบการณ์แรก ที่มีหลากหลายอารมณ์ กับชีวิตน้อยๆ ฉันคิดว่าฉันควรจะไปรับฟ่งเทียนมาดูน้องไหมนะ ฉันเดินออกมาห้องรอคลอดของโรงพยาบาล ก็เจอคุณป๊าคุณม้านั่งหน้าเครียด

"คุณป๊า คุณม้ามีอะไรรึเปล่าคะ"

"ฝั่งตะวันตก เค้าจะไม่ทนกับเด็กอมมือแบบไอ้เสือมันอีกแล้ว ต่างคนต่างแสดงการต่อต้าน ก็อย่างว่าละนะ ร้อยวันพันปี มันไม่เคยออกมาแสดงตัว จู่ๆก็ออกมาเปิดประเด็นการเป็นคนดูแลพื้นที่ฝั่งตะวันตก ที่มีแต่พวกมีอำนาจอยู่แล้ว ใครจะอยากอยู่ใต้อันเดอร์ของเด็กอมมือ" คุณป๊าพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเพราะตอนนี้ เฮียโทร่ารับศึกใหญ่อยู่แล้ว

"พวกนี้มันก็ยังไง รู้อยู่แล้วว่าอาโทร่าเป็นลูกของเฮีย ทำไมถึงไม่ยอมกัน"

"อาจู พวกนั้นไม่ได้รู้ว่าบูกเราทำอะไรได้ ที่จริงอาจจะเป็นการหนุนอำนาจก็ได้ หนุนคนที่รองเรา ให้มาบี้เรา พอบี้เราได้ ในช่วงที่เจ็บหนักก็ตลบหลัง"

อ๊ะ!!!! อันนี้มีความเป็นไปได้ ในวันที่แจกงาน เฮียโทร่าให้คุณเก็นไปล่อตีน หรือไปล่อตีนหมายถึง !!!!! สร้างสงครามแบบนี้เหรอ เพื่อ!!!! ฉันอาจจะคิดมากไปเอง เฮียโทร่าไม่ทำอะไรโง่ๆแบบนั้นไง

 

อีกด้าน Tora Say ::

"ไอ้เหี้ย มึงจะทำเพื่อ ให้กูส่งจดหมายกิจถึงทุกกาสิโน ไอ้พวกตัวเล็กมันยอมอยู่แล้ว ไอ้พวกตัวใหญ่ไม่มีทางยอม" ไอ้เก็นพูดออกมาอย่างหัวเสีย แต่ผมกลับชอบใจ เมื่อวานไล่ยิงกัน วันนี้ระเบิด

"แล้วทำไม ผมต้องมาด้วย ผมไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพวกคุณเลย" ไอ้ฝรั่งทำหน้างง เพราะไม่มีใครรู้ใจความในจดหมายกิจทั้งนั้น แต่ละคน ได้ใจความที่ต่างกัน พวกเล็กๆไม่โดนชักใยหรอก แต่พวกตัวใหญ่ ต้องมีการหนุ่นหลังด้วยอำนาจมืดแน่ๆ แต่ใครล่ะ

ฝั่งตะวันตก มันมีเจ้าพ่อ มีมาเฟียเยอะแยะ มันไม่ได้รวบกันได้ง่าย ตอนป๊าดูแลยังทำไม่ได้เลย มันเป็นการให้เกียรติซึ่งกันและกัน แต่...เราให้เกียรติกันแต่คนอื่นไม่ใช่ล่ะ

"ไอ้เสือ มึงตั้งใจจะทำอะไรกันแน่"

"ให้พวกเสี่ยๆมันตีพวกลูกงูแทนเรา งูต่อให้ตีหัว หัวตายก็มีหัวใหม่ ลูกๆของมันก็จะมาเอาคืนเราอยู่ดี ฉันเลยเขียนจดหมายจาก Viper กดขี่ให้พวกผู้มีอำนาจทั้งหลายเกิดอาการขับแค้นใจ แล้วตู้มมมมมม ไปตีมันแทนเราไง แต่ละคนได้ใจความในจดหมายไม่ต่างกัน"

[ จริงเจ้าค่ะ ท่านโทร่า ใส่จุดอ่อนของคนพวกนั้นลงในจดหมาย ] เสียงจากอูริทำให้โทร่าหรี่ตามอง

"อูริ ทำไมขี้เม้าส์"

[ อูริแชร์ความสามารถนี้มาจากโมโมะค่ะ ]

เมียผมสร้าง Ai ขี้เม้าท์ เอาไว้คุยกับตัวเองเหรอเนี่ย ให้ตายเถอะ สอนอะไรแปลกๆให้เด็กมันจะไม่ดีนะ

"คุณใช้ผม ไปจดหมาย เพราะต้องการสิ่งนี้เนี่ยนะ ทำไมถึงทำอะไรที่มันเป็นการ อะไรนะ อาร์เคยพูด ขี่เสือจับตั๊กแตน" ไอ้ฝรั่งพูดออกมา จนผมสงสัยว่ามันใช่เหรอ

"แกผิดแล้ว ขี่ม้าจับตั๊กแตน ไปเรียนมาใหม่ไป" ผมค้านผมจำได้ว่ามันเป็นอะไรที่มีสี่ขา

"ใช่เหรอ ??? ขี่อูฐจับตั๊กแตน" ไอ้เก็นรีบแก้

"ประเทศไทย มีอูฐรึไง ไอ้ฟาย ต้องม้าสิวะ"

[ ขี่ช้างจับตั๊กแตนขอรับ แปลว่า ลงทุนใหญ่โตเพื่อได้ในสิ่งที่เล็กน้อย ] เสียงของโมโมะที่แก้ประโยคให้เรา ทำให้เราทุกคนเลือกเถียงกัน

"ขี่ช้าง มันตัวใหญ่ขนาดนั้น ใครจะขึ้นไปได้ งี่เง่าจริง" ผมพูดขึ้นมา เพราะมันไม่สามารถเป็นไปได้

"แต่ผมเคยไปเมืองไทย คนก็ขี่ช้างนะครับ"

"ขี่เพื่อจับตั๊กแตนจริงๆนะเหรอ คนไทยช่างทำอะไรแปลกๆ" คำถามของไอ้เก็นทำให้เรามองหน้ากัน

"เปล่าครับ ขายกล้วย" ไอ้ฟลานตอนออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง

"ห๊ะ!!!! ทำไม??? กล้วยควรจะอยู่ในซุปเปอร์มาร์เก็ต" ผมถามด้วยความสงสัย

[ เพื่อให้คนซื้อกล้วย เพื่อให้อาหารช้างเจ้าค่ะ โดยควานหรือคนเลี้ยงช้างจะใช้เหล็กแหลมในการบังคับช้าง แล้วให้คนที่พบเห็นซื้ออาหารให้ช้าง เป็นเรื่องจากอินเตอร์เน็ตที่ฉันค้นหาได้เจ้าค่ะ ให้ฉันค้นหาอะไรที่เกี่ยวกับช้างไหมคะ ยังมีสำนวนเห็นช้างขี้ ขี้ตามช้างอีกนะเจ้าคะ ]

"ไม่ต้อง ฉันคิดว่า ควรจะทำธุระในห้องน้ำ ไม่ใช่กับช้าง"

เราทั้ง 3 คนต้องหยุดเรื่องช้างๆ แล้วมาเข้าเรื่องของเราต่อ ว่าแต่ ทำไม่คนเราต้องขี้ตามช้างนะ คนขายกล้วย เลยต้องขี่ช้าง ทำไมประเทศไทยที่บอกรักสัตว์ถึงทำอะไรที่สวนทางกันแบบนี้

"ไอ้เสือ!!!! ได้ยินที่พูดไหมเนี่ย มึงคิดเรื่องอะไรอยู่" เสียงของไอ้เก็น มันพูดดังจนผมต้องมองหนัามัน

"ช้าง"

"ช้างงั้นเหรอ เค้าบอกว่าอาชาของป่า" ไอ้เก็นมันพยายามจะคิดตาม

"อาชามันคือม้าาาา ไอ้ควาย ที่กูคิดคือ ที่นี่ก็มีช้าง 1 ตัว ที่ไม่ยอมลุกขึ้นมาฟาดงวงฟาดงาสักที กูว่ามันมีอะไรแปลก ส่งนกต่อเข้าไปสืบ" ใช่ผมหมายถึงเมียมันนั่นแหละ

"นานะมันอยากจะทำงานนี้จะตาย" นั่นไอ้นี่ แบบนี้ทุกที

"ไม่เซ็กซี่ ไม่ยั่วยวน สวยไม่พอ ไม่ดึงดูด ทำไมได้ คนที่จะมองนานะมีแต่คนบ้า อย่างกับเด็กผู้ชาย ไอ้อุลยังดูเป็นผู้หญิงมากกว่าอีก" ผมพยายามบอกให้มันฟัง ว่าทำไมนานะถึงทำไม่ได้

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ เธอก็ออกจะน่ารัก ในแบบของเธอ" ประโยคของไอ้ฝรั่ง ทำให้ผมกับไอ้เก็นต้องหันควับไปมอง

"รสนิยมใช้ไม่ได้" ไอ้เก็นพูดขึ้น ด้วยสายตาเย็นเฉียบ

"พวกชอบของแปลก คนอะไรชอบตอม่อ" ผมเลยเสริมขึ้นมา อย่างนานะจะเหมาะกับอะไรก็ได้ แต่ไม่ใช่ คำว่าน่ารัก

"นานะก็ไม่ได้สูงน้อยไปกว่าอาร์เลย อาร์แลดูจะตรงมากด้วยซ้ำ" ไอ้ฝรั่งยังเถียง เมียผมตรงแล้วยังไง มันแปลกตรงไหน ที่จะมีเมียเป็นไม้บรรทัด ผมอาจจะชอบโลลิก็ได้

"เมียกูนี่โคตรจะโลลิแล้ว ตัวเล็กน่ารัก มึงมันพวกชอบโชตะ" ด่าผมไม่เจ็บเท่าด่าเมียเลยนะเนี่ย

"อะไรคือโชตะ" ไอ้ฝรั่งถามด้วยความสงสัย

"รสนิยมชอบหนุ่มน้อยไง" เก็นมันเลยตอบให้

ฟวับบบบ!!!! ปึกกกก ของมีคมบางชนิดลอยจากหน้าประตู ทำให้เราทุกคนเงียบลงทันที แล้วนิ่งไม่ขยับเขยื้อน โดนเข้าแล้วววววว

"พวกท่านๆไม่มีงานมีการทำเหรอคะ ฉันโชตะแล้วไปหนักหัวใครมิทราบ ยังอยากกินอาหารกันดีๆไหมคะ" น้ำเสียงเย็นยะเยือก ของคนที่อยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนทำให้แข็งกันเป็นหิน

"ไอ้เสือเปิดประเด็น" ไอ้เก็นเอาตัวรอดทันที

"ฉันเป็นโชตะสินะคะ อาหารของท่านโทร่าวันนี้ เป็นซุปซากก้างปลาก็แล้วกัน เสริมแคลเซียมให้กระดูกแข็งแรง"

"ไรวะ ยอมรับความจริงหน่อยเดะ สวยก็บอกว่าสวย แบบเมียไอ้เก็นฉันก็บอกสวย" ประโยคของผม ทำให้มีดทำตัวร่อนโฉบหน้าไปเลย โอ้วววว แม่เจ้า

ผมควรจะไปเยี่ยมน้องสาวที่คลอดลูก อยู่ที่นี่คงไม่มีชีวิตอยู่ยันลูกคลอดแน่ๆ โหดแบบนี้ใครจะกล้าเอามาทำเมียวะ!!!! ผมหันไปมองหน้าไอ้ฝรั่งที่มองหน้านานะเป็นประกายวิบวับ เอ่อออ อาจจะมีก็ได้ มึงเนี่ยได้โดนข่มเช้าข่มเย็นแน่ๆ

 

อีกด้าน

"ท่านฮุย จะไม่ลงไปเล่นกับเด็กๆหน่อยเหรอครับ" ลูกน้องของเดโกรถามชายร่างท้วม ที่ตอนนี้นั่งอยู่ที่เก้าอี้กำมะหยี่สีเทา

"ไม่ แม่ทัพไม่ควรไปคลุกคลีกับเบี้ย พวกไป๋ชอบทำอะไรที่มันคาดเดาไม่ได้ เราทำอะไรที่มันคาดไม่ถึงดีไหม ไอ้โทร่ามันเป็นเด็กกำพร้า แล้วโบสถ์ที่ฉันเคยไปสารภาพบาป ก็พูดเรื่องของมันกันไม่ขาดปาก โดยเฉพาะเด็กๆ ภูมิใจกันน่าดูเลย ฝากไปบอกเจ้านายคุณด้วย หนุนผม ผมจะไม่ทำให้พวกคุณผิดหวัง" รูปถ่าย ของโบสถ์แห่งหนึ่งถูกส่งให้ลูกน้องของเดโกร

"ครับ เงิน 10 ล้าน Zeny จะถูกโอนเข้าบัญชีของคุณ เป็นเงินที่เดโกรจะตอบแทนที่คุณช่วยจัดการ คนที่มาขโมยตัวคนรักของเค้าไป ครั้งหน้าเดโกรจะเข้ามาพบคุณด้วยตนเอง"

"คนไหนครับ ให้ผมจำเป็นหรือจับตาย"

"จับเป็นก็ดีครับ เค้าคงอยากให้ตายด้วยมือของเค้าเอง"

 

อีกด้าน...........

@โบสถ์

ตู้มมมมมมมมมมมมมมมม!!!! การระเบิดของหม้อไฟ ทำให้ไฟฟ้ารัดวงจร ประกายไฟประทุกลายเป็นอัคคีภัย ลุกลามไปทั่วพื้นที่ เสียงกรีดร้องด้วยความกลัวของเด็กๆ ไม่เท่ากับประตูไม้ขนาดใหญ่ ที่เปิดออกไม่ได้

"เดโกรครับ ทำไมเราไม่รอให้ไอ้ฮุยอะไรนั่นเป็นคนทำ"

"สิ่งที่ผมให้คุณเอามา คุณเอามาไหม"

ลูกน้องคนสนิทนำป้ายหยก ที่พนักงานและการ์ดของกาสิโน GrayHuy ทุกคนจะมี ส่งให้คนเป็นเจ้านาย แล้วคนเป็นเจ้านายก็ทิ้งมันไว้ในที่เกิดเหตุ

"การที่มันคิดว่าตัวเองฉลาด นี่คือจุดอ่อนแล้ว และการที่พวกมันทำอะไรไม่มีแผนการ อันนี้เป็นจุดอ่อนใหญ่กว่า เพราะมันแสดงถึงความไม่มีวุฒิทางอารมณ์ ปรับเปลี่ยนไปเหมือนสายลม ข้อมูลอะไรที่มันกำลังเจาะอยู่ ปล่อยให้มันเลย มันอยากมาก็ให้มันมา"

"แล้วฟลานล่ะครับ"

"เอาตัวมันกลับมาเป็นๆ ฉันอยากคุยกับเค้าสักหน่อย ฉันไม่ดีตรงไหน ฉันพร้อมจะเป็นทุกอย่างให้เค้า ก่อนที่ฉันจะไป ฉันจะกำจัดพวกลิงกังที่จะกินผลไม้ของฉันให้หมด"

"เริ่มจากอาร์ก่อนใช่ไหมครับ"

"ทั้งหมด ผู้หญิงทั้งหมดในชีวิตของฟลาน รวมทั้ง Joker ด้วย"

 

====================

ใกล้จบเรื่องของ Viper

เขียนเรื่องนี้ยากมาก ไม่น่าเล่นประเด็นเฮียเป็นพวกไม่วางแผนมาแต่แรกเลย

เวลาไรท์เขียน

ไรท์จะวางแผนให้ตัวละครก่อน

เขียนโครงเรื่องขึ้นมาโดยจัดการเอาแผนเป็นแกนเรื่อง

แล้วใส่ทุดรายละเอียดลงไป แต่เขียนเรื่องนี้

มันยากมากกก ที่จะให้คนอ่านเดาไม่ออก

ว่าพระเอกต้องการทำอะไร

พระเอกต้องแลดูเป็นคนไม่เอาไหน แต่เอาไหน

เป็นคนไม่มีอะไร แต่มีอะไร

เหนื่อยค่ะ บอกเลย

ทุกเรื่องตัวร้ายลงมือก่อน ให้เราเจ็บแค้น แล้วส่งพระเอกไปจัดการ

แต่เรื่องนี้ ตัวร้ายยังไม่ได้ทำอะไรเลย พระเอกจัดการมันซะเลย

ตัวร้ายแค่อยากได้คนของเค้าคืน

ดูสับสนไหมคะ

 

 

ความคิดเห็น