zill_rin
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

06สาวใช้คนใหม่

ชื่อตอน : 06สาวใช้คนใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 101

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มิ.ย. 2563 10:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
06สาวใช้คนใหม่
แบบอักษร

RRRRRR~

เสียงโทรศัพท์ในช่วงเช้าเเบบนี้คนที่ตื่นยังไม่ เต็มที่ก็คว้าโทรศัพท์มากดรับส่งๆไปอย่างนั้น

"สวัสดีค่ะ รินลดารับสายค่ะ" รินกรอกเสียง ลงในโทรศัพท์ พยายามที่จะไม่หลับต่อใช้มือ ขยี้ตาเเล้วลุกขึ้นนั่งก่อนที่จะขี้เกียจมากกว่านี้

'เก็บของหรือยัง'เสียงดังจากโทรศัพท์ทำเอา เธอชะงัก นั่งคิดอยู่ชั่วหนึ่งหันไปมองรอบๆ ของยังคงวางไว้เป็นระเบียบ

"ยังค่ะ"

'เธอไม่ทำงานเเล้วหรือไง'บางทีเธอก็ขี้ลืมจน เกินไปเธอลืมเก็บของทั้งที่คุณภพบอกว่าจะให้คนของเขามารับเธอไป

"คุณภพคะ จะให้คนมารับกี่โมงหรือคะ"

'เเล้วเเต่เธอสิ ว่าจะมาเวลาไหน'

"งั้นหนูไปช่วงบ่ายนะคะ"

'ได้ บ่ายนี้ฉันว่างพอดี ฉันจะไปหาเธอก็ได้'

พูดจบก็วางสายลงไปทันที รินยีหัวเล็กน้อย ก่อนจะลุกเจ้าไปทำธุระส่วนตัวพอกลับออกมาจากห้องน้ำมองที่นาฬิกาก็เป็นเวลาหกโมง กว่าเท่านั้น

เธออยากจะรู้จริงๆว่าคุณภพปกติจะตื่นเวลากี่ โมงกันเเน่ โทรปลุกเธอซะเช้าขนาดนี้ถ้าใน เวลาเรียนเป็นเเบบนี้ทุกวันเธอคงมีนาฬิกาที่มี ชีวิตเป็นของตัวเอง

เเค่คิดก็ตลก......

รินอาบน้ำเเต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนจะมานั่งเก็บของเธอจะเอาไปไม่กี่อย่างเท่านั้นเสื้อผ้า ชุดธรรมดาไม่จำเป็นต้องเเพงมาก ของที่เสีย ไปเก้าพันกว่าทำเอาเธอไม่กล้าหยิบออกมาใส่ เเละเธอก็ไม่เอาไป

ชุดนักศึกษา ชุดนอน ชุดออกไปข้างนอกถูก ใส่ลงไปในกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่เธอเก็บ เงินซื้อด้วยความยินดี

หนังสือเรียนต่างๆใส่ลงในกล่องลังใบเล็กสองกล่องถึงเธอจะไม่ค่อยมีตังค์เเต่หนังสือพวกนี้ ยอมที่จะเสียเงินโดยไร้ข้อกังขาใดๆทั้งสิ้น

ชีทเรียนอีกมากมายที่ถูกใส่ไปอีกกล่องของ กระจุกกระจิกนิดหน่อยเเต่ยังเหลือเอาไว้ใน ห้องเยอะพอสมควร

เธอไม่ได้โง่ที่ปุ๊บปั๊บจะเก็บของให้หมด ไม่รู้ว่าคุณภพจะเขี่ยเธอไปไกลเมื่อไหร่เพราะฉะนั้น เธอก็ต้องมีที่ซุกหัวนอนไว้

กล่องสามกล่องกับเสื้อผ้าไม่เยอะเท่าไหร่นัก ถูกวางกองๆอยู่กลางห้องจากนั้นเธอก็ไปคว้า โทรศัพท์ขึ้นมาดูก็เห็นหวานตอบกลับมา

'ริน หวานขอโทษพอดีว่าหวานต้องไปทำงาน คู่กับเอิร์ทน่ะเขาบอกว่าไม่อยากคู่กับเพทาย'

นั่นสินะจู่ๆจะให้ไปคู่กับคนที่ไม่รู้จักมันคงเป็น ไปไม่ได้เธอก็ตอบไปว่าไม่เป็นไรก็เเค่ทำคน เดียวหรือไม่ก็หาคู่ก็เท่านั้น

'เเต่ว่ามีคนๆหนึ่งอยู่นะ เเต่ว่าเขาไม่ค่อยมา เรียนคลาสนี้เท่าไหร่' ใครกันที่ไม่ชอบมา เรียนคลาสครูคนนี้

'เขาชื่อป้องทัพ'

"งั้นก็ไม่เป็นไร คนนี้ก็ได้เดี๋ยวไว้ตอนไปเรียน ค่อยคุยกันอีกที"รินไม่ใช่คนเเง่งอนเรื่องมาก อะไรเเต่ว่าวันนี้เพทายคงไปต่างประเทศซะ เเล้วมั้ง

ยังไงก็หวังให้เพทายโชคดี เจอคนที่มันใช่ก็ เเล้วกัน

เธอหันมาสนใจกับโทรศัพท์ต่อ หวานกับเธอ พิมพ์เเชทคุยกันเท่านั้นทำให้ไม่ค่อยรู้เรื่อง อะไรเท่าไหร่ รู้เพียงคร่าวๆว่าอาจารย์ให้ส่ง เดือนหน้าหากไม่ดีก็ตีกลับเเค่นั้นจากนั้นก็ส่ง ต่อได้อีกจนเกือบจะปิดเทอมนั่นเเหละ

รินเลิกสนใจจากนั้นก็เดินออกไปจากห้องเพื่อที่จะไปหาอะไรกิน ข้าวต้มหน้าหอคงหมดไป เเล้ว วันนี้เธอจึงเดินออกจากหน้าหอไปไกล หน่อยเจอร้านอาหารที่ไหนก็กินนั่นเลย

พอกินเสร็จก็กลับเข้าไปในหอเพราะเเสงเเดดเมืองไทยที่ร้อนเเทบหัวจะทอดไข่ได้เเล้ว

เป็นเวลาบ่ายกว่าๆก็มีคนมาเคาะประตู เป็นทิวสนที่มาเคาะ

"สวัสดีค่ะคุณทิวคุณสน"

"ครับ สวัสดีครับคุณริน"

"ของอยู่ข้างในค่ะ มันหนักหน่อย"ทิวกับสน เดินเข้าไปข้างในเห็นกล่องวางอยู่ก็ยกขึ้นมา เเต่กว่าจะยกได้ทำเอาหอบเหนื่อยทั้งคู่

คุณรินหลอกพวกเขาชัดๆหนักหน่อยนี่คือหนักมากต่างหาก

หลังจากที่มาเอาของคนละสองรอบก็เสร็จ เรียบร้อยเปิดประตูให้รินเข้าไปในรถ เธอก้ม หน้าให้นิดหน่อย

ไม่นานรถก็เคลื่อนออกไปจากหอรินมองหอที่เธออยู่มาตั้งปีกว่าอีกครั้งหนึ่งก่อนจะไปสนใจ ถนนต่อ

ไม่นานรถก็เข้าไปในซอยหนึ่ง เเรกๆรินนึกว่า บ้านของคุณภพจะอยู่ในหมู่บ้านจัดสรรอะไร เเบบนั้นเเต่ว่าเข้าซอยเเบบนี้เเล้วคงไม่น่าใช่

ไม่นานก็มาถึงบ้านหลังหลังหนึ่งเธอเห็นเเค่รั้วสีทองตั้งตะหง่านกับต้นไม้สูงๆเท่านั้นรั้วค่อยๆเปิดออก

สนขับรถเข้าไปข้างในเเต่ตลอดทางรินมองอย่างตะลึงไม่น้อยถนนยาวไปถึงตัวบ้านเเต่ข้างๆทางมีต้นไม้ปลูกเต็มไป หมด

ไม่นานรถก็ก็หยุดตรงบ้านสไตส์โมเดิร์นสามชั้นดูใหญ่มาก มีคนทำสวนกำลังตัดหญ้าอยู่ ข้างทาง

สนลงไปก่อนเเล้วก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินออกมาพร้อมกับมีไม้กวาดปัดฝุ่นอยู่ในมือรีบไปกอดเเขนสนเอาไว้ทำเอาคนโดนกอดเลิกลั่ก

"คุณสน ได้ข่าวว่าจะมีคนใช้คนใหม่มาไม่ใช่ หรือคะ" รินได้ยินเสียงเเว่วของหญิงสาวคน นั้นก็นึกตลก

"ไหน สาวใช้คนใหม่"เเล้วก็มีคนเเก่คนหนึ่ง เดินมาพร้อมกับมีอีกคนคอยพยุงเอาไว้ ป้าคน นี้ท่าทางใจดีจริง รินคิดในใจ

"สวัสดีครับ ป้าผ่อง"เเม้เเต่สนยังเกรงใจ ป้าคนนี้คงเป็นเเม่บ้านที่ใหญ่ที่สุดหรืออาจจะ เป็นคนที่คุณภพเคารพสุดๆ

"สน ไหนคนใช้คนใหม่ที่คุณภพเขาว่าจะมา วันนี้"เสียงดังลั่นขนาดนี้ไม่นานก็มีคนอื่นๆมา เพิ่มอีก บ้านคุณภพมีคนรับใช่กี่คนกันเเน่เเต่ ตอนนี้ดูรวมๆเเล้วก็มีประมาณสี่ห้าคนเเล้วนี่ ยังไม่รวมคนทำสวนอีก

เเล้วสนก็เปิดประตูให้กับเธอ ใจจริงรินอยาก จะเปิดเองมากกว่าเเต่ว่าเปิดเเล้วมันล็อก ทิว เล่นไม่ยอมปลดล็อกให้กับเธอ

เเล้วเธอก็ลงไปพร้อมกับมีสายตาจากคนอื่น มองมาเป็นตาเดียวกัน

"สวัสดีค่ะ" เธอสวัสดีทุกคน จะอยู่ที่นี่ต้องอยู่ ให้เป็นจะได้ไม่ต้องโดนคนอื่นจิกหัวใช้เยอะ ถ้าเป็นเเบบนั้นเธอก็สู้คนเป็นไม่ยอมโดนฝ่าย เดียวเเน่นอน

"นี่น่ะหรอคนใช้คนใหม่ เเต่งตัวเเบบนี้คงเป็น เด็กใหม่ของคุณภพมากกว่า"เสียงหญิงสาว สองที่นินทากันก็ดังขึ้นมา รินยิ้มตลกนินทา คนอื่นเเบบนี้ใช้ได้ที่ไหนกันเเบบนี้คนอื่นก็ได้ ยินกันหมดสิ

เเต่ป้าผ่องนี่สิ มองเธออย่างดูถูกดูเเคลนเห็น สายตาเเบบนั้นจากคนเเก่เเล้วไปไม่ถูกเลย

"สนกับทิวยกของขึ้นไปข้างบนเลย คุณภพ บอกว่าให้อยู่ชั้นสอง"ป้าผ่องพูด

"นั่นไง มาเป็นคนรับใช้คนใหม่ที่ไหนกัน มา เป็นเด็กนายใหญ่ชัดๆ ปกตินายใหญ่ก็ให้ไป อยู่ชั้นสอง" นินทากันเข้าไป รินถอนหายใจ เบาๆเธอละเกลียดพวกที่ชอบมานินทาคนอื่น จริงๆ

"คุณทิวคุณสนอย่าพึ่งยกขึ้นไปเลยค่ะ" รินเดินออกไปจากตรงนั้นคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครสักคน

'มีอะไร'

"คุณภพคะ หนูมาถึงบ้านคุณภพเเล้วค่ะ"

'ห้องน่าอยู่มั๊ย'

"หนูยังไม่ขึ้นไปค่ะ หนูมาเป็นคนใช้นะคะจะ ให้ขึ้นไปอยู่ข้างบนคงไม่เหมาะ" รินพยายาม ที่จะบอกเหตุผล

'อย่าลืมว่าเธอเป็นเด็กของฉัน'เเต่ใช่ว่าอีกคน จะฟัง เป็นคนใช้มันก็เเค่ในนามเเต่ว่าเอาจริง เธอเป็นเด็กของเขาจะให้ไปอยู่โซนคนใช้มัน คงไม่เหมาะเท่าไหร่

"รู้ค่ะเเต่หนูมาที่นี่ในฐานะคนใช้ถ้าคุณภพให้ มาในสถานะอื่นหนูคงไม่มา" เด็กเสี่ยจะอยู่ที่ หอหรือว่าบ้านมันก็คือเด็กเสี่ยเหมือนกัน

'รินลดา!' น้ำเสียงเเบบนี้บอกว่าอีกคนเริ่มที่ จะมีน้ำโหขึ้นมาซะเเล้ว

"ค่ะ เดี๋ยวหนูจะให้คุณทิวกับคุณสนช่วยยก ขึ้นไป"

'เป็นคนใช้ไม่ใช่หรือไง ยกขึ้นไปเองสิ'พอพูดจบก็วางสายไปเสียงพูดที่ประชดประชันนั่น ทำเอารินได้เเต่ถอนหายใจ

"คุณทิวกับคุณสนคะเจ้านายพวกคุณให้กลับ ไปหาได้เเล้วค่ะ ส่วนของพวกนี้เดี๋ยวยกขึ้นไป เอง"

"เเต่มันหนักนะครับ..."ทิวมองคนตัวเล็กๆพูด ด้วยน้ำเสียงนิ่งๆเเฝงความโกรธเอาไว้ดูก็รู้ว่า มีปากเสียงกับเจ้านายตัวเอง ตัวเล็กเเค่นี้คง ยกขึ้นไปไหวหรอก เจ้านายของพวกเขาทำ เกินไปจริงๆ

"ไม่เป็นไร คุณทิวกับคุณสนไปเถอะเดี๋ยวเจ้า นายพวกคุณจะโมโหเอา ขอบคุณที่มาส่ง นะคะ" รินพูดเสร็จก็ยกกระเป๋าตัวเองขึ้นด้วย มือสองข้างจนเกรงเพราะความหนัก

"หนูไม่รู้ว่าห้องไหน มีใครพอจะรู้ไหมคะ" ใน เวลาที่อารมณ์ไม่ค่อยมั่นคงเท่าไหร่เธอก็ยัง พยายามที่จะพูดเพราะเเต่คำตอบที่ได้กลับมาหลังจากที่ทิวกับสนขึ้นรถขับออกไปคือความ เงียบ

"หนูไม่อยากจะมีปัญหากับคนด้วยกันหรอก นะคะหนูมาที่นี่เป็นทั้งคนใช้เหมือนกับพวกพี่ หรือว่าพวกน้องนี่เเหละค่ะ เเต่ว่าหนูก็เป็นเด็ก ของคนภพเหมือนกัน" เธอพยายามที่จะพูด ให้พวกเขาเข้าใจ

"....."เเต่ไร้เสียงตอบกลับ เธอยอมเเพ้เลือกที่ จะไม่อะไรเเทน

"หนูชื่อรินลดาค่ะ เรียกรินก็ได้"

"กระถิน พาเด็กคุณภพไปดูห้อง" ดูก็รู้ว่าป้า ผ่องคนนี้ไม่ชอบเธอ น้ำเสียงกระเเทกเน้นคำ ว่าเด็กคุณภพเต็มๆ

"ค่ะ ป้าผ่อง" เด็กที่ชื่อกระถินก็คือคนที่กอด เเขนสนเอาไว้ หน้าตาดูซื่อๆ ซื่อกว่าเธอด้วย ซ้ำเลยมั้ง

"ตามมาสิยะ"รินยกกระเป๋าที่หนักขึ้นไปข้างบนตามยัยเด็กถือไม้กวาดปัดฝุ่นมองเธอด้วย สายตาที่ไม่ค่อยจะเป็นมิตรเท่าไหร่

"เธอชื่อกระถินหรอ"

"ใช่ เเล้วเธออย่าหวังที่จะอยู่ที่นี่นานล่ะเเต่ละ คนอยู่ไม่เกินหนึ่งเดือนหรอกนะ สุดท้ายก็โดน ไล่ไปจนหมด"

"ทำไมล่ะ"

"เดี๋ยวเธอก็รู้เองเเหละ ถึงเเล้วนี่ไง"ในที่สุดก็ มาอยู่หน้าห้องที่เธอจะต้องอยู่บ้านใหญ่ขนาดนั้นห้องมันจะกว้างเท่าไหร่กัน

เธอเปิดประตูเข้าไป ภายในห้องมีครบทุก อย่างตู้เสื้อผ้าวางชิดอีกฝั่งเตียงขนาดใหญ่สี ขาววางอยู่กลางห้อง เธอยกกระเป๋าไปไว้ที่ตู้ ก่อนจะเดินลงไปเอากล่องอีกสามกล่อง

เเต่สภาพกล่องใบหนึ่งทำเอาเธอปรอทเเตก กล่องหนังสือที่เธอเก็บเงินซื้อเอาไว้ หนังสือ ในกล่องนั้นถูกฉีดออกจนไม่เหลือชิ้นดีพร้อม กับมีป้าผ่องยืนยิ้มอย่างสะใจ

รินเดินมาหยุดที่กล่องพร้อมกับน้ำตาหยดลง ด้วยความโกรธ

"พวกคุณเล่นอะไรกัน" เธอถามด้วยสีหน้า พร้อมที่จะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ เเกล้งกันขนาดนี้ เกินไปหรือเปล่าหนังสือทุกเล่มราคามันเยอะ เเค่ไหนพวกเขาไม่เห็นคุณค่ามันหน่อยหรือไง กัน

"เล่น ใครเล่นนะเเสงเเข ไม่มีใครเล่นนิ อิอิ" หญิงสาวที่นินทาเธอเมื่อกี้หัวเราะอย่างสะใจ กับอีกคนหนึ่งที่ชื่อเเสงเเข ดูเหมือนคนที่ทำ จะเป็นสองคนนี้มากกว่า

เเต่เอาเถอะในเมื่อหนังสือพวกนี้มันก็ไม่ดีเเล้วเธอไม่อยากให้มันเป็นเรื่องใหญ่พึ่งจะมาอยู่ที่นี่ยอมได้ก็ยอมไปก่อนส่วนหนังสือเธอจะไป คิดบัญชีกับเจ้านายของพวกเธอเเทน

"ใช่! พวกเธอไม่ได่เล่น เอาเถอะฉันก็ไม่ว่า อะไรยังไงหนังสือพวกนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับฉันอยู่เเล้ว เเรกๆนึกว่าคุณภพจะกลับมารอ ที่นี่ก็เลยจะทำเหมือนเป็นเด็กดีเสียหน่อย"

"นี่เเก" ดูเเสงเเขกับอีกคนหัวเสียไม่น้อย

"เเต่ยังก็เถอะหนังสือพวกนี้มันก็น่าเสียดาย นะคะ" เป็นกระถินที่เดินมาหยิบหนังสือขึ้น ไปดู ดูเหมือนรินจะเจอคนชอบหนังสือซะเเล้ว

"ดูนี่สิคะ ราคาก็เเพงเล่มหนึ่งตั้ง500 กว่า"

เหมือนเป็นการย้ำเธอชัดๆหนังสือพวกนี้เธอ หางานทำเพื่อที่จะซื้อเลยเชียวเเถมที่นี่มีอยู่ เยอะด้วยเเต่ละเล่มเกือบหลักพันก็มี

"ช่างเถอะ หวังว่าพวกคุณคงจะไม่ทำหนังสือ ของฉันเละอีกหรอกนะ ถ้าทำเสียอีกต่อให้ คุณภพมาห้ามหรือใครมาห้ามก็เอาไม่อยู่เเน่"

กล่องลังอีกสองลังเป็นหนังสือเรียนกับชีทเรียนของเธอทั้งนั้นเเบบนี้เธอไม่ยอมเเน่

"งั้นคุณรินคะกระถินช่วยยกนะ"เป็นกระถิน ที่มาช่วยยกอีกกล่องขึ้นไปส่วนตัวเธอยกลังที่เป็นหนังสือขึ้นไปอย่างหนักหน่วงในที่สุดก็ยกขึ้นมาได้สำเร็จ

"โอ๊ย! หนักจริงๆ คุณรินใส่อะไรไว้เยอะเเยะ"

"หนังสือน่ะ ไว้ถ้ากระถินอยากอ่านก็มายืม อ่านได้เเต่น่าเสียดายหนังสือพวกนั้น"

"เอ้า! ไหนเมื่อกี้บอกว่าก็เเค่หลอกคุณภพ" กระถินพูดจ้อ มีคนคุยด้วยมันก็ดีเเบบนี้นี่เอง

มีมิตรในดงศัตรูดีกว่ามีศัตรูในมิตรก็เเล้วกัน

"พูดไปงั้นเเหละกระถินมาทำงานที่นี่กี่ปีเเล้ว"

รินเปลี่ยนเรื่องไปหยิบเบาะรองนั่งมาสองใบ ให้อีกคนนั่งด้วย พื้นห้องเย็นจะตายไป

"มันจะดีหรอคะ"

"นั่งๆไปเถอะ"เหมือนกับอีกคนกลัวเเต่สุดท้าย ก็นั่งไม่พอยังนั่งด้วยความดีใจสุดๆ

"ก็หลังเรียนจบป.6ก็มาอยู่กับน้าที่นี่เลยจนตอนนี้ก็อยู่ได้สี่ปีเเล้วค่ะ"

"เอ้า! ไม่เรียนต่อล่ะ"

"ที่บ้านไม่มีเงินนะสิคะ ในตอนเเรกนายใหญ่ ก็จะให้ไปเรียนอยู่นะคะ เเต่หนูก็เรียนไม่ได้"

กระถินถอนหายใจอย่างนึกเสียใด

"งั้นหรอ ตอนนี้ฉันพึ่งจะปีสองเอง คงเเก่กว่า เธอไม่กี่ปีหรอกไม่ต้องเรียกคุณก็ได้เรียกฉัน ว่าพี่ก็ได้นะ"

"มันดูไม่ดีค่ะถึงจะเป็นคนใช้เหมือนกันเเต่ยัง ไงคุณรินก็เหนือกว่าพวกเราอยู่นะคะ" เธอหมดปัญญาที่จะเถียงกับกระถิน จึงลุกขึ้น หันไปจัดของต่อ

"ให้หนูช่วยไหมค่ะ"

"อืม ได้สิถ้าเธออยากช่วย" รินเปิดกระเป๋า เดินทางเเล้วเปิดตู้ข้างในมีเสื้อผ้าใหม่เต็มเเต่ เธอปัดมันไปอีกทางอย่างไม่ใส่ใจ

"คุณรินใส่เสื้อผ้าเเบบนี้หรอคะ" กระถินโชว์ กางเกงกีฬาของเธอให้ดูเเต่เธอก็เเค่พยักหน้า เเล้วเเขวนชุดนักศึกษาต่อ

กระถินเองเเปลกใจไม่น้อยที่เด็กนายใหญ่ ครั้งนี้เเปลกกว่าที่ผ่านมา ปกติเด็กนายใหญ่ จะเป็นพวกที่ชอบวางอำนาจจนพวกเธอไม่ชอบขี้หน้าเเถมยังใส่เเต่ของเเพงๆอีก

"ขอบใจมากกระถิน อ้อ จริงสิ ถ้าเธอไม่คิด รังเกียจนะ ฉันมีเสื้อผ้าที่เธอน่าจะใส่ได้อยู่ หลายตัว"

"ไม่หรอกค่ะ รังเกียจอะไรกันที่บ้านก็ใส่ชุด ของพี่สาวเเหละค่ะ" พอเห็นเเบบนั้นเเล้วเธอ หยิบชุดตัวหนึ่งออกมาจากตู้ อันนี้เป็นชุดที่ รสรินเลือกให้เธอเอาติดตัวมาด้วย

"ชุดนี้ไง เธอน่าจะใส่ได้พอดี"

"มันสวยเกิน เดี๋ยวตอนทำงานมันก็เปื้อนสิคะ ไว้ตอนมีงานเลี้ยงหรืออะไรค่อยให้ได้ไหม"

"ได้สิ" เธอเก็บเข้าไปในตู้เเล้วเดินออกมาจากห้องพร้อมกับกระถินทั้งสองคนลงมาข้างล่างก็เห็นว่าหนังสือยังไม่ได้เก็บทิ้ง

"ไปทำงานของเธอต่อเลยเดี๋ยวหนังสือพวกนี้ ฉันจัดการเอง"รินไล่กระถินไปทำงานส่วนตัว เธอก็เดินไปเก็บหนังสือที่เรี่ยราดเต็มพื้นหน้า ประตูบ้าน พอค้นดีๆหนังสือถูกทำลายไปสิบ กว่าเล่มเเต่ยังมีหนังสืออีกเจ็ดเเปดเล่มที่ยังไม่ ถูกทำลาย

เธอเก็บเเล้วขึ้นไปไว้ข้างบนอีกรอบจนเหงื่อ ท่วมไปหมดทั้งตัว

เดินลงอีดครั้งก็เจอกับเเสงเเขกับใครอีกคนยืนจังก้าอยู่ตรงหน้าของเธอ

"ป้าผ่องให้เธอไปหาที่ห้องครัว ใช่มั๊ยนวล" รู้จักชื่ออีกคนเเล้วตอนนี้เหลือคนเดียวเธอยัง ไม่รู้จักชื่อคือคนที่ประคองป้าผ่องคนนั้น

"เเล้วอยู่ไหนล่ะคะ ห้องครัว" 

"ที่ไหนเจอป้าผ่องที่นั่งก็ห้องครัวโง่หรือไงกัน"

"งั้นป้าผ่องอยู่ไหนล่ะ"เธอพยายามอย่างมากที่จะใจเย็นไม่โต้ตอบกับสองคนนี้พวกนี้ยังไม่รู้ฤทธิ์เดชของเธอยังชอบว่าเธออยู่เรื่อย

"ตามมาสิ ยืนเซ่อทำไม" นวลพูดเสียงดัง ริน ได้เเต่เดินตามไปติดๆตามที่พวกเธอสองคนบอก

"ชักช้าเสียจริง ถ้านายใหญ่กลับมาจะไม่ อารมณ์เสียเอาหรือไง ส่วนเธอพึ่งมาถึงก็จะ ทำเสียเรื่องเลยหรือไง"ได้ทีก็เอาใหญ่เอาเเต่ว่าเธอสารพัดป้าผ่องนี่ยังไงกันเเน่ไม่ชอบขี้หน้าเธอหรือไงกัน

"นายใหญ่บอกว่าให้เธอช่วยงานทุกอย่างเท่า ที่จะทำได้ งั้นวันนี้ฉันจะให้เธอไปกับหนูดาริน ไปเก็บใบมะกรูดมาให้หน่อย"

"ค่ะ ป้าผ่อง" เป็นอีกคนที่พูด คนนั้นชื่อดาริน คงไม่ใช่ว่ามีชื่อเล่นคล้ายกันเธอหรอกนะ 'ริน'

ถ้าเป็นเเบบนั้นคงจะสับสนมากเกินไปเเล้ว

............

 

เรื่องยังดำเนินต่อไปเรื่อยๆ เอื่อยๆเฉื่อยๆ นะคะ....อิอิ

 

 

 

ความคิดเห็น