เด็กผมเปีย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 5

คำค้น : ดอยสูงปันรัก รัชนีกานต์ ผู้กองศศิน ทหาร

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 167

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มิ.ย. 2563 10:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5
แบบอักษร

น้ำเย็นจากผ้าชุบน้ำ ถูกลูบไล้ไปทั่วใบหน้านวลที่หลับตาพริ้ม ขนตาเรียงกันเป็นเส้นแลดูสวย หายใจเข้าออกสม่ำเสมอ บ่งบอกว่าเจ้าตัวนั้นหลับสนิท

“ทำไมถึงเข้าไปได้นะคุณครู” หญิงชราเอ่ยพึมพำขณะเช็ดตัวให้บุคคลที่นอนหลับอยู่ เธอมองใบหน้าซีดเผือดของครูสาว พลางหันมองหน้าสามีที่นั่งมองอยู่ด้วยเช่นกัน

“เดี๋ยวครูตื่นขึ้นมา ค่อยถาม” ผู้ใหญ่บ้านอินตา พูดบอกนางคำปองภรรยาของตนเอง ก่อนจะเดอนออกจากห้องไป

.

.

“ขอบคุณท่านผู้กองมากเลยนะครับ ที่ช่วยครูกานต์ออกมา” ชายสูงวัยพูดขึ้นหลังจากลงเรือนเดินมาที่แคร่ใต้ถุนบ้าน

“ไม่เป็นไรครับ โชคดีที่พวกผมลาดตระเวนแล้วไปเจอครูของผู้ใหญ่เข้า” ชายหนุ่มพูดขึ้นพลางยกขันน้ำทองเหลืองยกขึ้นดื่ม สมองประมวลย้อนกลับไปที่เหตุการณ์ก่อนหน้านี้

หลังจากที่ครูกานต์ตามที่ได้ยินจากผู้ใหญ่บ้านอินตาเรียกนั้นเป็นลมเป็นแล้งไป ชายหนุ่มตัดสินแบกร่างบางขึ้นหลังก่อนจะวิทยุบอกเพื่อนที่มาลาดตระเวนด้วยกันว่า ฝากจัดการเรื่องที่เหลือด้วย เมื่อที่ถึงบ้านเป็นช่วงที่ผู้ใหญ่บ้านกำลังจะเกณฑ์คนตามหาครูสาวที่หายตัวไป โดยกะจะเข้าไปหาในป่าด้วยเหมือนกัน เพราะทราบข่าวจากชาวบ้านครูรัชนีกานต์จะไปบ้านเด็กชายฟ้อนเมืองที่อยู่อีกด้านนึงของป่าหลังโรงเรียน แต่เมื่อเห็น ‘ผู้กองศศิน’ หัวหน้าทหารลาดตระเวนที่นี้กำลังแบกร่างบางอยู่ จึงได้รีบเข้าไปช่วย เพราะดูท่าทางแล้ว ครูของเด็กๆท่าทางจะหนักเอาเรื่องด้วยเหมือนกัน

“พ่อผู้ใหญ่ๆ ครูตื่นแล้วพ่อผู้ใหญ่” เสียงเรียกของภรรยา ผู้ใหญ่บ้านอินตาก็เดินขึ้นเรือนไปทันที ปล่อยให้ผู้กองหนุ่มนั่งลังเลใจว่าจะขึ้นตามไปหรือจะกลับค่ายดี

“เห้ออออ” เสียงถอนหายใจลากยาว ก่อนจะตัดสินใจหยิบกระเป๋าเป้ใบใหญ่ขึ้นสะพายหลัง แล้วออกจากเรือนของผู้ใหญ่บ้านไปเพื่อกลับค่าย ถือว่าวันนี้ภารกิจยังไม่สำเร็จ พวกตัดไม้พวกนั้นหนีไปได้ ถึงแม้ว่าจะยึดของกลางได้ทั้งหมดก็ตาม

“อ้าวผู้กอง จะกลับค่ายหรือครับ มาๆๆ เดี๋ยวผมไปส่ง” เสียงของเด็กวัยแรกรุ่น ‘จ๋อย’ ชายหนุ่มวัยแรกรุ่น ที่ขี่รถจักรยานยนต์ผ่านมาถามผู้กองร่างสูงที่เดินข้างทาง ก่อนจะอาสาไปส่งที่ค่าย เสียงแต๊กๆ ของจักรยานยนต์คันเก่าๆ พาชายหนุ่มเคลื่อนไปสู่เบื้องหน้าอย่างช้าๆ เพราะด้วยเนื่องสภาพถนนที่เป็นดินลูกรัง

‘ดีกว่าเดินก็แล้วกัน’ ชายหนุ่มคิดในใจ

.

.

“ขอบใจมากนะจ๋อย” ผู้กองศศินเอ่ยขอบใจก่อนจะตบบ่าเด็กหนุ่มไปสองที ถึงรถมันจะเก่า แต่สามารถพาเขากลับค่ายมาได้ ก็ถือว่าดีมากแล้ว

“ไม่เป็นไรครับผู้กอง งานถนัดจ๋อยอยู่แล้ว” เด็กหนุ่มพูดขึ้นก่อนจะยักคิ้วข้างเดียวให้ผู้กองหนุ่ม แล้วบิดรถออกไป

ผู้กองศศินยืนยิ้มก่อนส่ายหัวด้วยความเอ็นดู ก่อนจะเดินจ้ำอ้าวกลับไปทางหลังค่าย เพื่อกลับบ้านพักชำระร่างกายจะได้พักผ่อน พรุ่งนี้จะได้ลุยงานต่อ

ความคิดเห็น