zill_rin
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

05เพื่อนคิดไม่ซื่อ

ชื่อตอน : 05เพื่อนคิดไม่ซื่อ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 87

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มิ.ย. 2563 10:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
05เพื่อนคิดไม่ซื่อ
แบบอักษร

"รินออกมาจากโรงเเรมก็ตรงไปที่ธนาคารไป ฝากเงินที่ในตอนนี้บัญชีที่เธอเปิดเองมีเงินอยู่ ประมาณห้าหมื่นกว่าเเล้วจะไปกินข้าวเพราะ ตั้งเเต่เมื่อวันเธอยังไม่ได้กินข้าวเลยสักนิดนอกจากขนมกับน้ำนั่นนั่นเเหละ......

เธอเดินเข้าไปในร้านเเห่งหนึ่งเป็นร้านที่ไม่หรู อะไรมากเเต่งอย่างน้อยมันก็ดูดี

เปิดเมนูอาหารดูเเล้วเธอก็สั่งข้าวผัดอเมริกัน กับน้ำหนึ่งขวดเท่านั้น

"คุณ ผมขอนั่งด้วยได้มั๊ย?"เสียงพูดจากฝั่ง ตรงข้ามทำให้เธอหันไปมองก็เจอกับผู้ชาคนหนึ่ง

"ค่ะ" รินไม่ปฏิเสธเพราะว่าเห็นโต๊ะอื่นๆก็ไม่ ค่อยว่างเยอะอีกอย่างเธอนั่งคนเดียวกินพื้นที่เปล่าๆ

ผู้ชายคนนั้นนั่งลงตรงข้ามของเธอก่อนจะสั่งอาหารคล้ายๆกับเธอ

"ผมขอถามชื่อได้มั๊ยครับ" คำพูดของชายคน นั้นดูสุภาพมากจนเธออดไม่ได้ที่จะเเนะนำตัว

"ได้ค่ะ ฉันชื่อรินค่ะ"

"ผมชื่อป้องนะครับ" รินรู้จักชื่อของคนนี้เเล้ว เขาชื่อป้อง ชื่อนี้ก็เหมาะกับคนนี้ไม่น้อย

"รินดูเด็กอยู่เลยยังเรียนอยู่หรอผมก็ยังเรียนอยู่นะครับเข้ามหาลัยเเล้ว"

"ยังเรียนอยู่ค่ะ"

"เรียนโรงเรียนไหนหรอ?"

"อ้อ...คือว่าเข้าเรียนมหาลัยเเล้วค่ะ"เธอตอบ ยิ้มๆทำเอาอีกฝ่ายไม่อยากจะเชื่อ

"เป็นนักศึกษาเเล้วหรอกหรอ"

"ค่ะ" พวกเขาก็ได้คุยกันเเค่เท่านี้เพราะว่า อาหารก็ถูกนำมาเสิร์ฟ รินไม่อยากจะอยู่นาน ก็รีบกินข้าวจนเสร็จ จ่ายเงินเเล้วออกมาจาก ร้านไม่ทันได้ยินเสียงของอีกคนที่เรียกเอาไว้

RRRRRRR~

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาทำให้เธอต่้องรีบรับสายเบอร์ที่โชว์มาเป็นเพทาย

"ฮัลโหล ว่าไงเพทาย"รินกรอกเสียงลงไปเเต่ เสียงปลายสายดังมาด้วยคำพูดที่งอนๆนิด หน่อยทำเอาเธอหลุดยิ้ม

'ริน เธอทิ้งฉันได้ไงให้ฉันไปทำงานกับตาบ้า นั่นเนี่ยนะ' ตาบ้าที่เพทายพูดถึงก็คือเอิร์ทที่ ชอบนั่งเงียบคนเดียวเเต่หมอนั่นเรียนเก่งใช่ย่อยทว่าพวกเธอก็ไม่เคยคุยกับเขา

"ไปพูดเเบบนั้น เอิร์ทเขาเรียนเก่งจะตาย"

'หึ ไปรู้จักชื่อมักจี่เขาตอนไหนกัน' คำถามที่ จ้องจะจับผิดทำให้เธออดที่จะถอนหายใจไม่ได้

"ใครจะไม่รู้จักเอิร์ทล่ะ เขาน่ะนิ่งเงียบเเต่ดูมี ออร่าขนาดนั้น"ไม่ได้โม้เเต่เธอคิดเเบบนั้นจริงๆ

'ไม่รู้เเหละ เค้างอน ตัวเองต้องมาง้อด้วย เค้า อยู่ที่ร้านxxxเป็นร้านเบเกอร์รี่ถนนxxxซอยxxx มาด้วย รีบๆล่ะตรู๊ดด'

พูดจบเพทายก็วางสายไปอย่างนั้นทำเอารินได้เเต่ถอนหายใจก่อนจะนั่งเเท็กซี่ไปหาเพทายตามที่บอก

ไม่นานก็มาถึงร้านตามที่เพทายบอกรินก็เห็น ว่าเพทายกำลังยืนรออยู่ที่หน้าร้านก่อนเเล้ว

"ชักช้าเสียจริง ไปเร็วๆ"เธอไปถึงก็ถูกลาก เข้าไปในร้านทั้งสองเลือกนั่งตรงหน้ากระจก ทำให้เห็นวิวข้างนอกได้ชัด

"เอาอะไรดี วันนี้เราเลี้ยง"เพทายเปิดเมนูขึ้น มาสั่งหลายอย่างจนเธอต้องห้ามเพราะกลัวว่าจะกินไม่หมด

"ไม่ต้องห่วง กระเพาะระดับเธอคงกินหมด" เธอได้เเต่มองดูเพทายสั่งโน่นนี่กว่าจะหยุดสั่งคงได้ไปหลายสิบอย่างเเล้ว

"ริน เธอคู่กับใครอะ"

"ก็คู่กับหวานอะ"คำพูดจากปากของรินทำเอา เพทายเบ้ปากเหลือบตามองขึ้นไปข้างบนก่อน จะพูดกับเธอ

"หวานนะหรอ ฮึเราไม่อยากให้เธอคู่กับหวาน เลยอะ"

"ทำไมหรอ?"

"ดูเเอ๊บๆ ทำตัวเป็นคนดี"เพทายว่าซะจนริน ขมวดคิ้วไม่อยากจะเชื่อเท่าที่เห็นหวานเป็นคนนิ่งๆพูดเพราะไม่มีอะไรเลย

"ไม่เชื่อล่ะสิ เอาเถอะก็เเล้วเเต่รินอะ หือ..."

เพทายมองไปที่กระเป๋าของรินที่วางไว้ที่โต๊ะ ปกติเธอก็วางเเบบนี้เเต่ครั้งนี้เพทายกลับเอามันไปดู

"มีอะไรหรอ" รินสงสัยที่เห็นว่าเพทายพลิก กระเป๋าของเธออย่างกับค้นหาสิ่งเปลกปลอม

"ริน...กระเป๋าใบนี้เธอซื้อมาเมื่อไหร่ รู้มั๊ยว่า ฉันยังเก็บเงินไม่ได้เลย พ่อเเม่ไม่ยอมซื้อให้"

เพทายดูสีหน้าตื่นๆเเต่คนตกใจคือรินที่ได้ยินเพทายบอกว่ากำลังเก็บเเละยังมีเงินเก็ไม่ถึง กระเป๋าใบนี้ราคาเท่าไหร่กันเเน่

"โอ๊ย! ยัยริน กระเป๋าใบนี้พึ่งออกมาเป็น คอเลกชั่นล่าสุดเลยนะที่สำคัญมีไม่กี่สิบใบเท่านั้นของเเรจ้า" เห็นพูดเเบบนี้เเล้วราคาไม่ ต้องพูดถึงพึ่งออกใหม่ราคาก็เเพงเเล้วเเต่นี่มี เเค่ไม่กี่สิบใบ คุณภพให้เธอขนาดนี้เลยหรือ ไงกัน

"ช่างกระเป๋าเถอะ ยังไงมันก็ใส่ของเหมือนๆ กัน"รินตอบปัดๆเธอไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้ เท่าไหร่

"ฉันพึ่งสังเกตนะว่าเธอใส่ชุดอะไรอยู่ลุกขึ้น"

เพทายฉุดเธอลุกขึ้นไม่เกรงใจคนในร้านเเต่ ยังไงพวกเธอสองคนก็คุยกันไม่ดังจึงไม่ได้เป็นจุดสนใจมาก

"มีอะไรหรอ?"เธอถามซื่อกลัวว่าจะใส่เสื้อผิด ด้านหรือเปล่าหรือว่าใส่รองเท้าสลับกัน

"เเกโง่หรือเซ่อกันเเน่ชุดพวกนี้มีคนให้มาหรือ เธอซื้อเองนี่มันชุดเเบรนด์ดังทั้งนั้น"พึ่งจะเข้าใจว่าเป็นเพราะอะไรทำไมเพทายถึงให้เธอลุกขึ้น เพราะการเเต่งตัวของเธอนี่เอง

เเต่ว่าเรื่องเเบบนี้ก็หยุดไว้เพียงเท่านี้เพราะว่า พนักงานได้เอาขนมมาเสิร์ฟเเล้ว

รินไม่ได้สั่งอะไรเเต่ว่าเพทายสั่งให้เธอหมด ทุกอย่างเพทายใส่ใจคนอื่นเสมอจำในสิ่งที่คนอื่นชอบได้ด้วย

"นี่ยัยรินเมื่อวันขอโทษนะที่พาเธอโดดเรียน"

อย่างน้อยเพทายก็รู้สึกผิดมาขอโทษเธอ เพทายไม่ได้เลวร้ายอะไรเลย

"ไม่เป็นไรหรอกว่าเเต่เพทายเวลาที่เธอไม่ได้ เรียนด้วยกันกับเราทำเเบบนี้บ่อยหรอ"เพทายไม่ตอบเเต่เลือกที่จะนั่งกินขนมเงียบๆ

"กินเสร็จเเล้วเราไปหาที่เงียบๆคุยกันมั๊ย"

"อื้ม"รินตอบเพทายที่ป้อนขนมให้กับเธอ ตั้ง เเต่ปีหนึ่งเเล้วที่ทั้งสองคนเป็นเพื่อนกัน

เพทายไม่ได้หยิ่งผยองเหมือนผู้ดีคนอื่นๆเเต่ กลับมาเป็นเพื่อนกับคนจนๆอย่างเธอ

หลังจากที่นั่งกินขนมเสร็จก็ออกมาจากร้านขึ้นรถของเพทายรินไม่รู้ว่าเพทายจะพาเธอไปที่ไหนได้เเต่นั่งเงียบๆอยู่ที่รถ

ไม่นานรถก็มาจอดที่คอนโดของเพทาย

"ไป ขึ้นไปกันเถอะ" ทั้งสองคนเดินขึ้นไปข้าง บนไม่นานก็มาถึงห้องของเพทายรินถอดรองเท้าเดินเข้าไปนั่งที่โซฬาโดยที่มีเพทายตามมาติดๆ

"เพทายเมื่อกี้บอกว่ามีเรื่องจะคุยมีอะไรหรอ" เธอถามหน้าซื่อส่วนเพทายกลับมองมาด้วย สายตานิ่งๆปนเจ็บปวด

"ดื่มน้ำมั๊ย?"

"ไม่เป็นไร" เห็นเเววตาของเพทายไม่เหมือน เดิมก็รู้สึกเเปลกๆปกติเพทายเคยมองเเบบนี้ที่ไหนกัน

"ไปช่วยจัดของที่ห้องหน่อยสิ"

"ได้สิ" รินเดินตามเพทายเข้าไปในห้องนอน ห้องนอนของเพทายไม่ได้รกหรือว่าไม่เรียบร้อยเเต่ทำไมยังจะให้จัดอยู่ ทำเอาเธอสงสัย ไม่น้อยเลยทีเดียว

"ห้องไม่ได้รกนิ"

"หรอสงสัยเเม่บ้านมาทำเเล้วเมื่อเช้ายังรกอยู่ เลย นี่รินฉันมีอะไรให้เธอด้วยล่ะ" เพทายยื่น เเก้วน้ำที่ใส่น้ำผลไม้ปั่นให้กับเธอ

"ฉันปั่นเองกับมือ ลองชิมดูสิ"

รินรับมาอย่างง่ายดื่มน้ำผลไม้จนหมดจากนั้นก็เอาเเก้วไปล้างให้เสร็จเรียบร้อยกลับเข้ามาที่ห้องก็ได้ยินเสียงอาบน้ำก็เท่านั้น

ผ่านไปสักพักร่างกายของเธอก็รู้สึกเเปลกๆ รินเหงื่อออกจนอยากจะถอดเสื้อได้เเต่สะบัด เสื้อเเทน

เพทายเดินออกมาจากห้องน้ำเพียงเเค่เสื้อ คลุมตัวเดียวหันไปมองรินที่กำลังเช็ดเหงื่อของตัวเอง

"เป็นอะไรหรอริน" เพทายถามด้วยความเป็น ห่วง

"มันรู้สึกร้อนๆอะ ไม่รู้สิเพ....อุ๊บ!"

เธอเบิกตากว้างเพทายเข้ามาจูบเธอจนไม่ทันตั้งตัวนี่มันอะไรกันรินงงไปหมดลิ้นพยายามที่จะดันเข้ามาเเต่รินกลับปิดเอาไว้

พยายามที่จะดิ้นหนีเเต่เรี่ยวเเรงกลับหาไปหมดยิ่งมีเพทายนั่งอยู่ข้างบนพร้อมกับกดเเขน เธอเอาไว้

"ริน ทำไมเธอถึงทำเเบบนี้"เพทายพูดด้วยสี หน้าที่เจ็บปวด

"เธอไปเป็นเด็กเสี่ยใช่มั๊ย!" เพทายรู้ เเล้วรู้ ตอนไหนรู้ได้ยังไงคำถามนี้เข้ามาในหัวสมองพร้อมกับอุณหภูมิตัวค่อยๆสูงขึ้น

"เธอใส่อะไรให้ฉันดื่ม เพทาย"ร่างกายเเปลก ออกไป รินเริ่มอยู่ไม่เป็นสุขเหมือนกับว่าเธอ ต้องการอะไรบางอย่างมาเติมเต็ม

"ไม่ต้องห่วง มันเเค่ยาปลุกเเบบอ่อน เดี๋ยวมัน ก็หายเอง"เพทายยิ้มหยันพรมจูบเธอจนทั่วลำคอ

"เพทาย เราเป็นเพื่อนกันนะ" เธอพยายามที่ จะเตือนสติเเต่ว่าเพทายกับไม่หยุด

"เพื่อนหรอ เพทายคนนี้ไม่เคยนับเเกเป็น เพื่อนตั้งเเต่เเรกเเล้ว"คำพูดที่ออกมาจากคนที่ทับเธออยู่ข้างบนมันทำเอาเธอนิ่งค้างหมาย ความว่ายังไง

เพทายคว้าโอกาสนี้จูบเข้าไปเเถมยังใช้ลิ้นดันเข้าไปในปากลิ้นของทั้งสองติดหวานเนื่อง จากว่ากินขนมเข้าไป รินที่มีอารมณ์ก็เหมือน กับว่าถูกปลุกขึ้นไปอีกตอบรับสัมผัสอีกฝ่าย จนลืมตัว

"หึ อยากเเล้วสินะ" เพทายถอนริมฝีปากออก มองดูเพื่อนตัวเองที่เป็นตั้งเเต่ตอนปีหนึ่งเป็น เวลาปีกว่าที่พวกเธอเป็นเพื่อนกันนั่งอาจะเเค่รินคนเดียว

รินมองอีกคนที่เเกะเชือกรัดที่เอวออกจพลาง ส่ายหน้าจนตอนนี้เพทายเปลือยเปล่าหน้าอกตูมใหญ่กระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะ

"ฉันชอบเธอมานานเเล้ว ริน" เพทายไม่สนใจ ว่าเธอจะร้องขออะไรก็ตามเเต่กลับใช่มือซุกไซร้เข้าไปในร่มผ้าไปเล่นกับหน้าอกเล็กๆของริน

"ฮึก..อืม"

รินร้องให้ขณะเดียวกันก็รู้สึกเสียจนเเอ่นสะโพกอย่างลืมตัวยิ่งมียามากระตุ้นอีก

"ฉันมอบความสุขให้กับเธอดีกว่าเสี่ยพุงใหญ่ ใช่มั๊ย"เพทายยังคงไม่หยุดขย้ำหน้าอกอย่าง เเรงจนเธอเจ็บไปหมด

ในที่สุดความทรมานนี้ได้หมดลงไปเพทายหยุดการกระทำนั้นเเล้วถอดเสื้อของริพร้อมกับบราจนเผยให้เห็นรอยรักสีช้ำสีออกม่วงเเต่ใน ขณะเดียวกันมีสีเเดงไว้อยู่ด้วยเหมือนเป็นการย้ำเตือนว่าเหตุการณ์นี้พึ่งผ่านมาไม่นานเผลอๆอาจจะเป็นเมื่อคืน

เพทายรู้สึกโมโหถอดกระโปรงทุกอย่างของ รินจนหมดเปลือยเปล่าทั้งคู่รอยรักประจักเเก่สายตาของเพทาย ทุกส่วนบนร่างกายมีเเต่ รอยเต็มไปหมดตั้งเเต่ไหล่จนมาถึงขาอ่อนเเถม อาจจะมีตรงซอกหนีบก็เป็นได้

"ให้เขาขนาดนี้เลยหรอ"เพทายนั่งลงข้างล่างเตียงส่วนอีกคนนอนร้องให้อยู่บนเตียงยาได้หมดไปเเล้วช่วงเลยที่เกิดขึ้นมันไม่ได้ยาวนานเเต่รินกลับรู้สึกว่ามันยาวนานมาก

"เพทาย ฉันขอโทษ" เธอเสียใจไม่น้อยที่ไม่ เคยรู้สึกถึงอีกฝ่ายว่าเพทายรู้สึกกับเธอยังไง ไม่งั้นเธอคงไม่หลวมตัวมาเป็นเพื่อนอยู่ด้วย กันนานจนเป็นปี หากไม่ได้ใกล้กันความรู้สึก คงไม่มาไกลถึงขนาดนนี้

รินสวมเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยจัดทรง ผมให้ดีนิดหน่อยก่อนจะคว้าเสื้อคลุมคลุมลง บนตัวของเพทาย

"ฉันขอโทษ"เพทายกอดเธอเอาไว้เเน่น รินก็ กอดเพทายเอาไว้เหมือนกันเธอยังอยากที่จะ รักษาความสัมพันธ์ฉันเพื่อนเอาไว้อยู่เเต่ก็รู้ๆ อยู่เเล้วว่ามันยาก

"เพทาย"

"ฉันผิดเองที่ไปรักคนอย่างเธอเธอไม่ได้ชอบ ผู้หญิงฉันรู้ ฮือๆๆ"ความในใจที่ปิดมาตลอดก็ ได้เผยออกมา รินเองน้ำตาไหล

"เพทาย เธอไม่ผิดอะไรหรอก เธอยังต้องเจอ กับคนอื่นมากในตอนนี้เธอก็รู้เเล้วว่าฉันเป็น ยังไง" ทั้งสองต่างก็มีปัญหาเหมือนกัน

"ริน เลิกเป็นเด็กเสี่ยซะยังไงมันก็ไม่ดีเลยสัก นิดมันจะยิ่งให้เธอเสียคน อยากได้อยากมี เเล้วไงสุดท้ายก็เสียคน" เธอรู้อยู่เเล้วรู้ทุกสิ่ง อย่างที่เพทายบอก

เเต่....เธอเข้าไปในนั้นเเล้วอยากหยุดเเต่หยุดไม่ได้จนกว่าคุณภพจะเบื่อเธอผลักไสไล่ส่งเธอ

"มัน...."

"หยุดไม่ได้สินะ ช่างเถอะเเล้วเเต่เธอฉันคงได้ เเค่เตือน" เพทายผลักรินออก

"ในเมื่อความรักไม่สมหวัง ฉันมันก็เจ็บเห็น หน้าเธอเเล้วมันทำใจไม่ได้สักที" เธอสงสาร เพทายมากนัก ความรักมันเจ็บขนาดนั้นเลย หรือไง รินเองไม่เคยรู้อะไรกับเรื่องเเบบนี้

"กลับไปเถอะริน ฉันเองก็ยังไม่อยากจะตัด เพื่อนอกหักมันอาจจะเรื่องเล็กก็ได้เเต่เพื่อนที่ มันดีๆก็หายากเธอไม่เคยขออะไรจากฉันเเต่ กลับช่วยฉันตลอดนับว่าเป็นเพื่อนดีคนหนึ่ง

"น้ำตาของเธอไหลลงมาซะเเล้ว"เพทาย"

"ฉันเตรียมตัวไว้เเล้วตั้งเเต่เมื่อหลายวันก่อน ฉันจะไปต่างประเทศ"คำพูดจากปากเพทาย ทำเอารินเบิกตากว้าง

"ในตอนเเรกคิดว่าจะบอกเธอตอนที่ไปกิน ขนมด้วยกันเเต่พอเห็นกระเป๋า ชุดของเธอ เเล้วมันทำให้ฉันโกรธ"

เพทายตั้งใจจะไปต่างประเทศตั้งเเต่เเรก เเละไปพร้อมกับความลับระหว่างเพื่อนตลอดไป

"เพทาย"

"เเต่มันมาหลุดซะได้ เอาเถอะยังไงก็ขอบใจ มากที่มาเป็นเพื่อนกันครั้งหนึ่ง"

"จะไปเมื่อไหร่"

"พรุ่งนี้"

"ให้ฉันไปส่งมั๊ย"

"อย่าเลย เดี๋ยวมันจะทำใจไม่ได้เปล่าๆ คุณภพใช่มั๊ยที่เขาเลี้ยงเธอ"เพทายรู้ได้ไงเธอพยักน้อยๆ

"เอาเถอะ เเล้วเเต่เธอก็เเล้วกันเเต่ไม่ว่าจะยัง ไงก็อย่าไปรักคนไม่มีหัวใจละกัน"เพทายพูด เเค่นั้นก็ผลักเธอออกจากห้องนอน

เเม้จะเคาะประตูก็ไม่มีเสียงตอบกลับมาท้ายที่สุดรินก็ได้เเต่เดินออกมาจากห้องของ เพทายอย่างเสียใจเสียใจที่เพื่อนดีๆคนหนึ่งไม่ได้อยู่กับเธอเเล้ว เธอเข้าใจเเล้วว่าทำไมใน เวลาที่เธอสนิทกับคนอื่นก็จะถูกมองด้วยสายตานิ่งๆตลอด

รินตั้งมั่นไว้เเล้วว่าเวลาจะช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้นเองสักวันเพทายเจอคนที่ดีกว่าหรือว่าอาจ จะมีนิสัยคล้ายกับเธอนิดหน่อยก็จะไปเอง

เธอเขียนลงในกระดาษใบเล็กเเล้วสอดเข้าไปใต้ประตูด้วยข้อความที่หากมองเเล้วเพทายคงเเค่นยิ้มออกมาเเต่สำหรับเธอเเล้วมันคือ ความจริงใจ

รินเดินออกมาจากคอนโดไม่รู้จะไปที่ไหนดี หวานบอกว่าจะทำงานกลุ่มด้วยกันเเต่ไม่เห็น จะทักหรือมานัดอะไรเลยสักนิด

เธอนั่งเเท็กซี่กลับหอของตัวเอง เเม้เเต่พี่เจ้า ของหอก็ไปตอบเดินละลิ่วขึ้นไปด้วยความ เหนื่อยอ่อนที่พึ่งจะเกิดขึ้น

ขึ้นมาบนห้องก็ไม่ทำอะไรเเล้วล้มลงบนเตียง หลับเป็นตายในทันที

"ฮ้าวว~" ตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นเวลาเกือบจะสอง ทุ่มทั่วห้องก็มืดสนิทจนเธอต้องคลำไปเปิดไฟพอไฟสว่างโร่ก็เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าไปในห้องน้ำเเทน

รินเดินออกมาด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่พันบนตัวของเธอเลือกเสื้อใส่จนเรียบร้อยก่อนจะ ค้นในตู้เย็นเพราะว่าท้องเริ่มประท้วง

มีเพียงหมูกับผักไม่กี่อย่าง เธอจัดการผัดหมู กับผักให้เรียบร้อยก่อนจะไปซื้อข้าวข้างล่างจากนั้นก็นั่งกินข้าวคนเดียวจนเรียบร้อย

หลังจากที่ล้างจานเสร็จเรียบร้อยรินก็มานั่งดูโทรศัพท์เเทนพอเปิดดูก็เห็นว่ามีคนโทรหาเธอหลายสิบสาย

เป็นคุณภพที่โทรหาเธอตั้งเเต่ช่วงบ่ายจนถึง ทุ่มหนึ่ง โทรมาถี่ๆเลยนะ รินยิ้มกับโทรศัพท์ เเต่เธอก็ไม่คิดที่จะโทรหาอีกฝ่ายในทางลับกันก็ไปค้นเฟสของอีกฝ่ายเเทนเเต่เหมือนว่าจะไม่ได้เล่นหรือถ้าเล่นอาจจะใส่เป็นนามเเฝง

ไปค้นในไอจีก็ไม่ได้จึงหยุดที่จะสนใจพอมอง เวลาก็เป็นเวลาเกือบจะสี่ทุ่มเเล้ว

รินจึงทักเเชทไปหวานเเต่ว่าป่านนี้หวานน่าจะนอนไปเเล้ว

'พรุ่งนี้เราทำงานกันมั๊ย!'

รินทักเเชทบอกเเค่นั้นเเล้วก็เดินไปปิดไฟให้ เรียบร้อยก่อนจะกลับมานอนหลับโดยที่ไม่นึกถึงบางคนที่ในตอนนี้ก็ยังไม่นอน

.. ......

จบจ้า....หนึ่งตอน

เรื่องนี้จะมีกี่ตอนไม่รู้ เเหะๆ สัก20 ตอนหรือ ว่า30ตอนมั้งเเต่ใจจริงไรท์เป็นพวกชอบตอน ยาวๆเพราะว่ามันมีลุ้นตลอดเวลา

มันอ่านได้นานดี 555+

บางทีตอนสั้นเกินจนมันค้างคา บางอย่างยัง ไม่ถูกเฉลยเลย จบละหรอ....

 

 

 

ความคิดเห็น