zill_rin
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

03การกินอาหารที่เเสนโรเเมนติก

ชื่อตอน : 03การกินอาหารที่เเสนโรเเมนติก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 71

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มิ.ย. 2563 18:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
03การกินอาหารที่เเสนโรเเมนติก
แบบอักษร

ติ๊ดๆๆๆ

เสียงนาฬิกาปลุกดังในยามเช้าของอีกวัน

05:00 น.

"ตื่นเเล้ว" รินลุกขึ้นนั่งเกาหัวยิกๆก่อนจะอ้า ปากหาวหวอดๆเดินเข้าไปในห้องน้ำเเล้วเดิน ออกมาด้วยชุดนักศึกษาที่ดูเข้ากับตัวเธอสุดๆ

เสื้อที่ไม่หลวมจนเกินไปกับกระโปรงเลยเข่า มานิดหน่อย ส่วนกระโปรงยาวที่เธอชอบใส่ อยู่ในตะกร้าผ้ายังไม่ได้ซัก ทาครีมอะไรนิด หน่อยก่อนจะเดินไปทำเเซนวิทไปกิน

รินทำเเซนวิทเสร็จเรีบร้อยก็ใส่ในกล่องใหญ่ จนเต็ม ซึ่งในช่วงเช้าเธอจะกินเยอะเป็นพิเศษ เพื่อที่จะเอาพลังงานไปใช้

ก๊อกๆๆ

เสียงเคาะประตูทำให้เธอเดินไปดูพอเปิดก็เจอกับชายชุดดำสองคนที่ทำสีหน้านิ่งๆหาก เธอไม่เคยเห็นหน้าก่อนก็คงจะตกใจนั่นเเหละ

"นายใหญ่ให้มารับ" เสียงนิ่งๆถูกกล่าวขึ้นมา เธอคิดในใจว่าเจ้านายของพวกเขาก็น่าจะเป็นเเบบนี้นะ

"ค่ะ ขอเวลาทำธุระก่อนสักห้านาทีนะคะ" รินปิดประตูรีบวิ่งไปคว้ายางมัดผมมามัดรวบๆเเบบรวดๆตามด้วยไปหยิบชีทเรียนใส่ในถุงผ้าเเล้วรีบไปเอากล่องใส่เเซนวิทมาถือรีบเดินออกจากห้อง ล็อกห้องให้เรียบร้อยมองไปที่สองคนนั้น ที่มองหน้ากันอย่าง งง ที่เธอบอกว่าขอเวลาทำ ธุระห้านาทีคือตรงเวลาเป๊ะเเละเเปลกใจไม่ น้อย

ปกติถ้าเป็นหญิงสาวคนอื่นพวกเขาคงต้องรอ สักชั่วโมงหรือสองชั่วโมงในขณะที่นายใหญ่ ไปทำงานก่อนเเล้ว

พอรินลงไปชายชุดดำสองคนนั้นก็ลงมาตาม เเล้วรีบไปเปิดประตูให้กับเธอ

"ขอบคุณค่ะ" รินรีบเดินเข้าไปในรถเจอกับ คุณภพที่ใส่ชุดสูทเต็มยศพร้อมไปทำงาน เธอ วางของไว้บนตักเเล้วทักทายเสี่ยตัวเอง

"สวัสดีค่ะคุณภพ"รินพนมมือไหว้ เเต่อีกฝ่าย เหมือนจะมีภูมิต้านทานเเล้วจึงพยักหน้าพลาง มองดูของที่อยู่บนตักเธอ

"ทำให้ใคร" เป็นภพเองที่อดถามไม่ได้ ช่วง วัยเเบบนี้เขาเคยได้รับกฃ่องข้าวบ่อยๆคนที่ ฝากมาก็เป็นหญิงสาวที่เเอบชอบเขาทั้งนั้น

ไม่ใช่ว่ารินไปให้คนที่ชอบหรือไง

"นี่นะหรอคะ หนูกินเองค่ะ คุณภพอยากชิม ไหมคะ" ปากยังคงพูดเเต่ว่ามือไปเปิดกล่อง เเล้วหยิบเเซนวิทออกมายื่นไปใกล้ปากของ ภพซะงั้น

อีกคนก็ว่าง่ายเห็นว่าสีของมันน่ากินก็อ้าปาก รับเเซนวิทที่ถูกป้อนโดยเด็ก เคี้ยวสักพักก่อน จะอ้าปาดรับอีกรอบ

"อร่อยใช่มั๊ยคะ" ดูเหมือนรินเองลืมตัวไปสัก พักนั่งป้อนคนเเก่จนเกือบจะหมดทำมาหกชิ้น ในตอนนี้เหลือเเค่สองชิ้น

"ไม่ป้อนต่อหละ" เมื่อเห็นว่ารินหยุดป้อนก็ ถามเเต่เห็นว่าเหลือเพียงเเค่สองชิ้นเเล้วเเถม ยังเห็นว่ายัยเด็กนี่เหมือนจะร้องให้อีก เขาจำ ได้ว่าเธอเป็นโรคกระเพาะ

"ฉันกินซะเกือบจะหมด เดี๋ยวเอาขนมให้"

ภพหยิบขนมปังจากกล่องใบหนึ่งขึ้นมายื่นให้ รินไปหลายถุง

"ขอบคุณค่ะ"เธอยิ้มออกมารับขนมจากมือของอีกฝ่ายเเล้วเธอก็นั่งกินเเซนวิทจนหมด ตามด้วยขนมปังหลายถุงที่ภพให้

เขายื่นขวดน้ำให้เธอดื่มดับกระหาย รินก็ดื่ม จนหมดขวดทำเอาภพมองอย่างอึ้งๆไม่คิดว่า เธอจะกินเยอะขนาดนี้

"จะให้ส่งหน้ามหาลัยหรือว่าที่คณะเลย"ยังไง เขาก็เป็นพวกที่เห็นใจคนอื่นอยู่นิดหน่อย ภพ กลัวว่ายัยเด็กนี่จะกลัวคนอื่นเห็นจึงอยากถาม ให้เเน่ใจ

"เเล้วเเต่คุณภพเลยค่ะ ถ้ารีบก็ส่งหน้ามหาลัย ก็ได้" รินพูดไม่จริงจังนัก ยังไงก็ได้เธอนั้นไม่ อะไรอยู่เเล้ว

เเต่ภพกลับขมวดคิ้วคิดว่ายัยเด็กนี่ไม่คิดจะ อะไรเลยหรือไง บางคนอ้อนเขาให้ส่งที่หน้า คณะสงสัยยัยเด็กนี่จะอาย

"งั้นถ้าฉันไม่รีบล่ะ"

"อิอิ คุณภพไม่รีบก็ต้องรีบเเล้วล่ะ เวลานี้เเล้ว เดี๋ยวคุณทำงานสายพอดี ส่งหน้ามหาลัยนี่ เเหละค่ะ" รินหัวเราะน้อยๆพลางมองนาฬิกาที่ ใกล้จะถึงเวลาเข้าเรียนของเธอเเล้ว

ไม่นานก็มาถึงหน้ามหาลัยรถหรูจอดข้างทาง

"ขอบคุณที่มาส่งนะคะ ไปทำงานดีๆนะคะ" ว่าเเล้วเธอก็ลงจากรถเดินไปได้ไม่ไกลก็ถูกเรียกเอาไว้

"เดี๋ยว" ภพเปิดกระจกรถเธอหยุดเดินเเล้วเดินไปหาอีกคน

"มีอะไรคะ"

"ค่าอาหารของเธอ" ภพยื่นเเบงค์พันหลายใบ ให้ รินไหว้ก่อนจะยื่นมือไปรับอันที่จริงเธอไม่ อยากจะเอาเเต่ว่าไม่อยากให้เป็นเเบบเมื่อวันอีก

"ให้ตั้งเยอะเเยะ เเต่ว่าขอบคุณเเค่นั้นหรือไง" เขาถามยัยเด็กที่ทำหน้าเซ่อยืนโง่อยู่ตรงหน้า เเทนที่จะเอาใจเขากลับมาทำหน้าเเบบนี้ให้ดู

"เเล้วคุณภพจะให้หนูทำอะไรคะ"

"เป็นเด็กเสี่ย เวลาให้ค่าอาหารต้องทำไม" ภพขยับตัวเองไปใกล้หน้าต่างเเต่ใช่ว่าเธอจะรู้อะไรทำเอาคนติดตามหลุดมาดขำออกมา เล็กน้อยทั้งสองคน

คราวนี้ทำเอาภพอายรีบตีสีหน้าให้เป็นปกติ ทำสายตาดุๆให้กับคนขับรถกับคนติดตาม

"เธอไม่รู้อะไรเลยหรือไงกัน" พออายก็เริ่มหา คนที่จะลงเเทน เเต่คนเซ่อก็ยังเซ่อวันยังค่ำทำ หน้างงๆให้อีกคนดู

"ให้ทำอะไรหละ หนูต้องไปเรียนเเล้วนะคะ"

รินก็ชักสีหน้ากลับ ไม่บอกอะไรสักอย่างเเล้ว เเบบนี้เธอจะรู้มั๊ย เธอเคยทำที่ไหนกัน นึกดูดีๆ ใบหน้าของรินก็ขึ้นสีขึ้นมา เธอจำได้ ว่าในละครหลังข่าวมันมีฉากเเบบนี้อยู่

"......" ภพทำสายตานิ่งๆให้กับเธอ

รินมองคนในรถด้วยสีหน้าอายสุดๆก่อนจะยื่นหน้าไปจูบบนปากสีคล้ำนิดๆจากนั้นก็รีบวิ่งละ ลิ่วเข้ามหาลัย

ส่วนคนถูกขโมยจูบก็นั่งนิ่ง ผิดจากที่เขาคิด ไว้มากเกินไป นึกว่าจะเเค่หอมเเก้มเเต่ที่ไหน กลับมาจูบกันซะเเบบนี้

"นายใหญ่ครับ เราจะไปทำงานสายเเล้วนะ ครับ" คนติดตามอย่างทิวบอกกับนายตัวเอง พลางกลั้นขำสุดๆที่นายของเขาโดนเด็กเล่น งานเข้าให้

"เออ....พวกนายก็รีบเร่งสิ" พอได้สติก็ขึ้น เสียงใส่กับลูกน้องของตัวเอง เมื่อก่อนน้ำ เสียงเเบบนี้พวกเขาอยากจะจริงจังเเต่มาวันนี้ เหมือนกลบความอายมากกว่า

.............

รินขึ้นรถรางไปคณะด้วยความเขิน เธอไม่น่า ไปบ้าจี้จูบปากคุณภพเขาเลย มาคิดดูเเล้ว หน้าเธอเหมือนกับโดนเเดดมานานร้อนจน เเทบจะไหม้

"นี่ รินเป็นอะไร ทำไมหน้าเเดงขนาดนี้"เพื่อน ในคณะคนหนึ่งมาถามเธอพลางใช้หลังมือเเตะตรงหน้าผาก

หวานเป็นเพื่อนร่วมคณะของรินเธอเป็นหญิง สาวหน้าตาน่ารักเเต่ตัวออกดำหน่อยเธอ พูดเพราะมีน้ำใจ

"ไม่เป็นไรหรอกหวาน ขอบคุณที่เป็นห่วง"

เธอกับหวานไม่ค่อยได้คุยกันบ่อย เรียกได้ว่า เเทบไม่เคยได้คุยกันเลยก็ว่าได้

"ริน!!" เสียงหวานๆก็ดังมาทำให้เธอกับหวาน หันไปมองอัตโนมัติ เป็นเพทายที่เดินนวยนาด มาเเต่ไกล

วันนี้เพทายเเต่งตัวต่างออกไปจากเดิมเเถมมี เพื่อนคนอื่นๆที่เเต่งคล้ายเธอเดินมาด้วยสอง คน

"ไปก่อนนะ" หวานโบกมือให้เธอเล็กน้อย ริน พยักหน้าหวานเดินขึ้นไปบนตึกส่วนตัวเธอก็ รอเพทายเดินมาถึงที่เธอ

"นี่ริน เพื่อนฉัน ส่วนนี่ ยี่หวากับรสริน เพื่อน ในคลาสที่เราลงด้วยกันบางตัว"

"สวัสดีรินลดา" สองคนนั้นพูดเป็นเสียงเดียว กันก่อนจะหัวเราะกันเองเเต่มันเหมือนเหยียด เธอยังไงไม่รู้

"สวัสดี" เเต่ก็ต้องทักทายอย่างยิ้มฝื่นๆเป็น เพื่อนเพทายก็คือเพื่อนของเธอ

"ริน วันนี้เราไปเที่ยวกันไหม" เป็นเพทายที่พูดออกมาเเปลกวันนี้เพทายมาเเปลกปกติเคยหนีเรียนที่ไหนกัน

"เรามีเรียนนะ"เธอบอก

"ไปเเค่ครึ่งวันเอง เเล้วอีกอย่างวันนี้ก็ใช่ว่าจะ มีเรียนคลาสสำคัญนี่" อย่างที่ว่าช่วงเช้ามี เรียนเเค่ไม่กี่ชั่วโมงเเล้วก็จะเป็นคลาสว่างจน ไปถึงเที่ยงจะเรียนอีกทีก็ช่วงบ่ายสองจนถึง เย็นเลย

"เเต่ว่า....."

"ริน เเค่ครึ่งวันเองนะ ไป"เพทายลากเธอออก ไปจากตึก รินไม่กล้าปฏิเสธถ้าเธอปฏิเสธก็ กลัวว่าเพทายจะโกรธเธอ ท้ายที่สุดก็ได้เเต่ เออออตามนั้น

รินคิดว่าไปขอยืมชีทจากหวานไปจดเอาก็ได้ เเล้วเธอก็จะตามใจเพทายเเค่ครั้งนี้เท่านั้น

"ให้มันได้เเบบนี้สิ เเต่เธอเเต่งตัวเชยเกินไป เเล้วนะ ฉันมีเสื้อผ้าตอนปีหนึ่งอยู่ไปที่ห้องฉัน ก่อน" ยี่หวาคล้องเเขนเธอเข้าไปในรถของ เพทาย

ไม่นานรถก็มาหยุดตรงคอนโดเเห่งหนึ่ง ทั้งสี่ คนเดินขึ้นลิฟต์เข้าไปในคอนโดยี่หวา

"ยี่หวา ห้องเธอหรูมาก"รสรินทำตาลุกวาวเเต่ ว่ารินกลับทำหน้าเฉยๆซะงั้น เธอไม่สนใจพวก นี้นอกจากบ้านเดี่ยวมีสนามหญ้ากับต้นไม้เต็ม ไปหมด

"ไปอาบน้ำ" เธอถูกรสรินผลักให้เข้าไปใน ห้องน้ำพออาบน้ำเสร็จก็ถูกเเต่งหน้าเเต่งตัวจนเสร็จเรียบร้อย

ทั้งสามคนมองดูผลงานอย่างดีใจ

"ว้าวว ยัยรินเเกดูดีมาก"เป็นเธอเองที่ไม่มั่นใจ

หน้าของเธอคล้ายเหมือนมีอะไรมาเกาะเอาไว้ อีกเเถมเสื้อก็ดูรัดจนเห็นทรวดทรงอกเอว ยิ่ง กระโปรงมหาลัยสั้นเเล้วยิ่งไปใหญ่รัดจนเเทบ จะเหมือนก้นจะทะลักออกมา

"อย่าทำหน้าเเปลกๆสิ มามองที่กระจก" เพทายดันเธอไปยืนหน้ากระจก รินเห็นใคร คนหนึ่งที่เเต่งหน้าบางๆผมมัดม้วนอยู่ข้างบน มีปอยผมเล็กๆตกลงมาเท่านั้น คนนี้ดูไม่ใช่ เธอเลยสักนิด

"สวยใช่มั๊ยล่ะ" ยี่หวาดูมั่นใจกับการเเต่งตัวให้ กับรินมาก

"ไปกันเถอะ"รสรินผลักให้รินไปที่ประตูเเล้ว หยิบรองเท้าส้นสูงให้กับเธอ

ไม่นานทั้งสี่คนก็ลงมาจากคอนโดบางคนเห็นก็เหลียวหลังหันไปมองไม่ได้โดยเฉพาะรินที่ ถึงเเม้ว่าตัวจะเล็กเเต่กลับโดดเด่นเหมือนกับ คนอื่นๆ

"ไปเดินห้าง ช็อปปิ้งกัน" พกเขาขึ้นรถไปที่ ห้างเเห่งหนึ่ง ทั้งสี่คนเดินเข้าไปในห้างเดินดู หลายๆที่

พวกเขาทั้งสามคนก็ค่อยๆลืมรินที่ตามพวกเขามาเงียบๆ พวกเธอทั้งสามคนเดินเลือกเสื้อ ผ้าจนเต็มไปหมดเเต่ว่าเธอกลับมือเปล่า

รินพึ่งรู้ว่าเพทายช็อปเก่งขนาดนั้น ที่ผ่านมา เหมือนเธอเข้าถึงในตัวเพทายเเต่มาวันนี้ เหมือนกับว่าเธอสองคนอยู่คนละโลกเลย

"ริน ไม่ซื้ออะไรหน่อยหรือไง"ยี่หวาที่เห็นก็ หันมาถาม เห็นว่าเธอไม่มีอะไรเลยสักอย่าง

"มาเดี๋ยวพวกเราเลือกให้"รสรินหยิบเสื้อผ้า ออกมาหลายชุดไม่สนใจราคามันสักนิดหาก เธอต้องซื้อคงไม่มีปัญญาเเน่นอน

รินเองก็ไม่อยากจะรบกวนคุณภพ เขาให้เงิน เธอมากมายจะใช้เงินเเบบไร้ประโยชน์ไม่ได้

"ไม่เอารสริน"

"เธอเหมาะกับชุดพวกนี้เยอะเลยนะ"คนเลือก ไม่คิดมองดูเลยด้วนซ้ำกลับหยิบเอาหยิบเอา เเบบนี้

"ไม่เป็นไร เราไม่ชอบซื้อเท่าไหร่"เเต่อีกคนก็ ใช่ว่าจะฟัง เก็บหลายชุดเอาไว้ที่เดิมเเต่ก็ยัง เลือกชุดใหม่ให้เธอ คราวนี้ตั้งใจเลือกให้มาให้ เธอถือหลายชุด

"อย่าปฏิเสธเลย รสรินเธอหวังดีนะ ถ้าเธอไม่ มีเงินก็ยืมพวกเราก่อนก็ได้"ยี่หวาหัวเราะนิดๆ เพทายกลับไม่พูดอะไรเดินลิ่วนำไปก่อนซะ เเล้ว

พวกเธอเดินมาจ่ายเงินในขณะที่รินเองก็ได้เเต่ยืนมองพวกเขาสามคนจ่ายเงินด้วยบัตร ถูกรูดไปตั้งหลายหมื่น เสื้อผ้าเเต่ละตัวใช่ว่า จะถูกยิ่งซื้อกันคนละเป็นสี่ห้าตัว เเถมพวก ของจุกจิกอีก

เสื้อผ้าที่รินถือถูกยี่หวาเเย่งไปวางบนเเคชเชียร์ พนักงานก็คิดเงินจนหมดไปสิบชุดก็เป็น ตัวเลขเงินขึ้นเกือบหมื่น

"ถ้ายังไม่มียืมเราก่อนก็ได้"พอเห็นรินลังเล เพทายก็หยิบบัตรตัวเองออกมา

"ไม่เป็นไร"รินค้นกระเป๋าของเธอเเล้วเธอก็ เจอบัตรสีดำใบหนึ่งสอดอยู่ในเงินหลายพันที่ เมื่อเช้าคุณภพให้ไว้ เเถมยังมีกระดาษเล็กๆ อยู่ด้วย

เธอหันหลังดูในกระดาษเขียนว่าอะไรไว้

'นั่นบัตรรูดเงินไม่จำกัดอยากใช้ก็ใช้เเต่ถ้า ใช้เเล้วมาเจอกันทีโรงเเรมxxx'

คล้ายกับคุณภพคนนี้จะรู้ในอนาคตเเต่ว่าเธอจะไม่ใช้เด็ดขาด รินหันกลับมาก็เจอกับทั้ง สามคนที่มองอยู่ก่อนเเล้ว รินเลือกหยิบบัตร ATM ออกมายื่นให้พนักงาน

เงินลดฮวบไปเก้าพันกว่าในวันเดียวทำเอาเธออยากจะร้องให้หนักมาก กลับไปเธอคนต้อง กินเเค่มาม่าเท่านั้น

"พวกเธอ เรามีธุระอะไปก่อนนะ"ยี่หวาก็เเยก ไปอีกทางทันทีพร้อมกับรสรินที่มองมาที่เธอ อย่างเหยียดๆนิดหนึ่ง

"ริน เราก็มีธุระ กลับเองได้ใช่มั๊ย" สุดท้ายก็ เหลือตัวเธอคนเดียว เพทายก็ไปอีกทางเเล้ว เเบบนี้เธอจะกลับยังไงจะไปมหาลัยเธอก็ไม่ กล้าอีก

ติ้ง!

เสียงเเชทจากโทรศัพท์เด้งมากดเข้าไปดูก็เจอกับหวานที่ทักมาหา

'เธอไม่เรียนหรอ' นั่นเป็นเพราะว่าเช้านี้รินไม่ ได้เข้าเรียน ปกติหวานกับเธอลงเหมือนกัน เกือบจะทุกคลาส

"อยู่ห้างน่ะ"รินตอบไปเเค่นั้นก็ใเอาโทรศัพท์ใส่ไว้ที่เดิม ป่านนี้คุณภพคงรู้เเล้วว่าเธอนั้นไม่ ได้ไปเรียนในช่วงเช้า

RRRRRRRR~

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมารินเดินไปตรงราวเเล้วรับโทรศัพท์โดยที่ไม่เเม้เเต่จะมองว่าใครโทรมา

'อยู่ไหน' เสียงทุ้มดังออกมาจากปลายสาย เป็นคุณภพที่โทรมาหาเธอ สงสัยโดนดุเเน่

เเต่คำพูดต่อจากนี้ทำเอารินรู้สึกผิดขึ้นมาใน ทันที

'กำลังเรียนอยู่หรอ'

"ปะ..เปล่า" รินรู้สึกว่าลำคอของเธอมีอะไร บางอย่างจุกอยู่ตรงนั้นมันพูดไม่ค่อยออกเสีย อย่างนั้น คุณภพดูเป็นห่วงการเรียนของเธอ เเล้วเธอก็มายืนอยู่ตรงห้างซะเเบบนี้

'ได้ยินเสียงคน เธออยู่ห้างใช่มั๊ย' คนที่เคย ผ่านประสบการณ์มามีหรอที่จะไม่รู้เเยกเสียง ไม่ออกระหว่างโรงอาหารกับห้าง

"...." เธอเลือกที่จะไม่ตอบ

'อยู่กับเพื่อนหรือไง ถึงไม่พูด' ภพเองชัดจะมี น้ำโหขึ้นมานิดๆ เขาพึ่งประชุมเสร็จออกมา จากห้องก็มีบางอย่างเด้งเข้ามา เป็นบัญชีที่ เขาเปิดให้กับริน เมื่อไหร่ที่รินใช้เงินเกินวันละ พันมันจะเด้งขึ้นมาในทันที เงินนี้เขาเอาไว้ให้ เธอจ่ายเป็นเงินค่าใช้จ่ายประจำวันจริงๆ

เเล้วเธอไม่เห็นหรือไงว่ามีบัตรเเทรกไว้กับเงินนั่น

"เปล่าค่ะ...เพื่อนมีธุระกลับกันก่อนเเล้วค่ะ"

'โดนเพื่อนทิ้งหรือไง' ภพไม่ไวเเซะรินจนได้ เเต่สุดท้ายก็ถอนหายใจออกมาด้วยความ เหนื่อยใจได้ยินเสียงที่คล้ายจะร้องให้อยู่ รอมร่อ

"มะ..ไม่ใช่สักหน่อย"รินเเก้ต่างให้เพื่อน เธอไม่ได้โดนเพื่อนทิ้งเเต่เเค่เพื่อนมีธุระเท่านั้น

'เอาเถอะ อยู่ห้างไหนจะไปหา'

"ห้างxxx ชั้นสามค่ะ"

'งั้นก็อยู่ที่เดิมห้ามไปไหน อีกสิบนาที' เเล้วภพก็วางสายรินไปนั่งตรงม้านั่งเล็กๆรออีกฝ่าย ถ้ามาถึงตัวเธอคงโดนดุเเน่ๆ รินมั่นใจ

เธอมองรองเท้าส้นสูงเล่นเรื่อยๆจนไม่รู้ว่าเป็น เวลาเท่าไหร่ รินก็ได้เห็นรองเท้าคัตชูสีดำ สนิทอยู่ตรงหน้าของเธอ

รินค่อยๆมองขึ้นไปจนหยุดตรงใบหน้าของ อีกฝ่าย

"คุณภพ!" เธอพูดออกมาเสียงดัง

"ทำไมเเต่งตัวเเบบนี้"ปกติรินเเต่งตัวเเบบนี้ที่ ไหนกันพอมาเจอเเบบนี้เเล้วเหมือนจะไม่สบ อารมณ์ขึ้นมาถอดสูทออกมาใส่ให้กับคนตรง หน้าของเขา

"......"

"กินข้าวหรือยัง"ร่างสูงถามอีกคนหลังจากมองดูนาฬิกาที่บ่งบอกว่าเป็นเวลาเที่ยงกว่าเเล้ว

รินได้เเต่ส่ายหน้า ไม่มองหน้าของเขาเพราะ กลัวว่าจะโดนอีกฝ่ายว่า ภพไม่พูดอะไรมอง ไปที่ถุงใส่เสื้อผ้าเป็นการบอกให้คนของเขาถือส่วนคนก้มหน้า

รินมองดูมือของตัวเองที่ถูกกุมโดยคุณภพเอาไว้เเล้วดึงเธอเดินออกไปจากบริเวณนี้โดยที่มี คนติดตามถือของให้ไปติดๆ

พวกเขาลงมาชั้นล่าง ให้คนของเขาไปเเลก บัตรก่อนจะพารินเข้าไปในร้าน

"จะกินอะไร" คนถูกถามเงียบไม่ตอบจนภพ เองจนปัญญาปกติรินเคยเงียบที่ไหนกัน ใน เมื่อไม่ตอบก็บอกให้คนของเขาไปซื้อข้าวผัด ทะเลเเทน

ไม่นานข้าวผัดทะเลสองจานก็วางอยู่บนโต๊ะ ส่วนคนเขาก็ถูกไล่ให้ไปกินข้าว ภพมองดูริน ที่นั่งก้มหน้าไม่พูดไม่จาอะไร

รินกำลังเสียดายเงินที่เสียไป เเละกำลังรู้สึก ผิดที่อีกฝ่ายดีกับเธอขนาดนี้เเต่เธอกลับไม่ เห็นคุณค่าในสิ่งที่เขามอบให้

"ริน กินข้าวเดี๋ยวช่วงบ่ายจะไปส่ง"

"ค่ะ" รินตอบรับอย่างว่าง่าย กินไปเเค่นิดก็ไม่ อยากจะกินอีก ทำเอาภพได้เเต่มองดูว่ายัย เด็กนี่จะมาไม้ไหนอีก

เขาอุตส่าห์จะไม่อะไรกับเรื่องพวกนี้เเต่ก็อดที่ จะไปยุ่งด้วยไม่ได้ ทั้งที่เมื่อก่อนคนเเบบนี้จะ ทำอะไรก็ทำ

"กิน" ภพป้อนข้าวผัดให้อีกฝ่ายเเกมบังคับทำเอารินต้องจำใจกิน สุดท้ายภพก็ป้อนให้หลาย คำกลัวว่าถ้ากินน้อยยัยเด็กนี่จะหิวอีก

หลังจากกินข้าวเสร็จก็เดินกลับเข้ามาในรถ ภพมองตัวรินก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

"ชุดเมื่อเช้าอยู่ไหน" ภพถาม

"อยู่ที่ห้องเพื่อนค่ะ"

"เธอคงต้องใส่เเบบนี้ไปเรียนเเล้วเเหละ ทน เอาหน่อยเเค่สองชั่วโมง"

"ค่ะ"รินตอบรับ รถก็ค่อยๆเคลื่อนออกไปจาก ห้างเพื่อที่จะไปมหาลัย ไม่นานรถก็มาจอดที่ หน้าคณะ คนมองมาเป็นเเถบเพราะว่ารถดูหรู เกินไป

"สูทตัวนี้เธอเอาไปใส่ก่อนเเล้วก็นี่ด้วย เวลา เรียนคลุมเอาไว้" เขาเอาผ้าพันคอผืนยาวที่ ชอบลืมเอาไว้ในรถให้กับริน

"ขอบคุณค่ะ"

"คราวหลังเเต่งตัวให้มันดีกว่านี้หน่อย เเล้วก็ ขนมเอาไปด้วย" ภพยัดขนมใส่มือของรินจน ถือไม่ได้ สุดท้ายเขาก็เลยต้องช่วยเอาขนม ใส่ลงไปในถุงผ้ากับกระเป๋าสูท

รินออกมาจากรถเเถมมีคนจ้องมาที่เธอเต็ม เธอรีบจ้ำเอ้าเดินเข้าไปในตึกไม่ทันไม่ยินเสียงว่าภพพูดอะไร

...........

 

ปล.อยากจะให้รี๊ดเดอร์ทุกคนมาคอมเม้ม บ้างจังงงงง.....

 

 

ความคิดเห็น