zill_rin
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

02 เเบบนี้หึงไม่รู้ตัว

ชื่อตอน : 02 เเบบนี้หึงไม่รู้ตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 116

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มิ.ย. 2563 03:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
02 เเบบนี้หึงไม่รู้ตัว
แบบอักษร

"เเล้วเธออยู่ไหน?" ปลายสายยังคงถามต่อ

เเต่คำตอบที่ได้ทำเอาเขาไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก

"เอ่อ...อยู่เเถวๆห้างค่ะ" ภพคิดว่ารินคงเอาเงินที่เขาไว้ให้เมื่อวันมาชอปปิ้งเดินห้างสินะเเค่คิดก็ยิ้มเยาะออกมาที่บอกว่าหยุดครึ่งวันเเต่เผลอๆอาจจะลามไปทั้งวันหรืออาจจะไปเที่ยวต่อสักที่

"บอกที่อยู่มาสิ เดี๋ยวให้คนไปจัดการให้" เเต่ก็ ไม่วายช่วยอยู่ดี

"ค่ะ เดี๋ยวหนูส่งที่อยู่ให้นะคะ ขอบคุณค่ะ"

เขาวางสายไปเเล้ว รินนั่งข้างทางเพื่อจะกด โทรศัพท์ได้ถนัด ไลน์ของคุณภพเธอก็มีเเล้ว กดที่อยู่ลงไปในโทรศัพท์เเล้วส่งให้อีกคนใน ทันที

พอส่งเสร็จก็เก็บของขึ้นรถประจำทางกลับหอกว่าจะถึงก็เป็นเวลาเที่ยงเเล้วรินรีบวิ่งเข้าหอเเต่ก็ถูกเรียกเอาไว้ก่อน

"หนูริน"นั่นเจ้าของหอที่เกือบจะรู้ชื่อของคนเช่าซะทุก คนเลยก็ว่าได้

"คะ" เธอเดินไปหา

"ค่าห้องมีคนจ่ายเรียบร้อยเเล้วนะมีเเฟนหล่อก็ไม่บอกพี่นะ" รินยิ้มให้พี่เขานิดหน่อย จะบอกว่าไม่ใช่เเฟนเดี๋ยวพี่เขาก็ถามอีกไม่ได้ ไปเรียนพอดีเห็นนาฬิกาเรือนใหญ่ที่เเขวน ตรงโซฟาตัวใหญ่ก็รีบวิ่งขึ้นไปข้างบน

ถึงห้องก็ยัดของเข้าในตู้เย็นรีบเเต่งตัวหยิบชีทเรียนช่วงบ่ายก่อนจะใส่รองเท้าผ้าใบออก ไปอย่างเร่งรีบ

"เเฮ่กๆ" วิ่งจากหน้ามหาลัยมาตรงคณะจน เหนื่อยหอบเเถมยังวิ่งเข้าห้องเรียนอีก พอไป นั่งที่ของเธอกับเพทายอาจารย์ที่สอนก็มาพอ ดี

"เมื่อเช้าทำไมไม่มาอ่า"เพทายถามด้วยความ เป็นห่วงเพื่อนตัวเอง เเต่รินตอบปัดๆ

"ปวดหัวนิดหน่อย" เธอโกหกเพื่อนตัวเอง ในใจขอโทษพัลวัน เเล้วพวกเขาสองคนก็ หยุดคุยหันไปสนใจการเรียนต่อ เเต่กว่าจะ เรียนเสร็จทำเอาเเทบจะไม่มีเเรงเดิน ยิ่งเรียน ชั้นสูงขึ้นก็ยิ่งยากขึ้นอีก

มาถึงข้างล่างตึกเพทายก็เอ่ยขึ้นมา"รินไปเดินห้างเป็นเพื่อนหน่อย"

"ได้สิ"ถึงจะเเปลกใจไม่น้อยเเต่ก็ไม่ไวตอบ ตกลงไป ปกติเธอสองคนจะไปเดินเล่นเเถว สวนสาธารณะหรือไม่ก็ไปกินขนมมากกว่าเเต่ มาวันนี้เพทายกลับชวนเธอไปเดินห้าง

"เเต่ว่ามีเพื่อนจากอีกมหาลัยหนึ่งไปด้วย เห็น บอกว่าอยากจะเจอรินด้วย"

"อืม" รินตอบยิ้มๆ ยังไงไม่ว่าใครที่เป็นเพื่อน ของเพทายเธอก็นับเป็นเพื่อนหมดถึงเเม้ว่าใน บางทีพวกเขาอาจไม่อยากเป็นเพื่อนเธอก็ได้

ไม่นานรถก็มาหยุดตรงหน้าของพวกเธอเป็น รถหรูใช่เล่นเเล้วก็มีคนเปิดกระจกรถออกเผย ให้เห็นชายหนุ่มน่าตาดูดีคนหนึ่ง

"ไง เพทาย"ที่เเท้ก็เป็นเพื่อนของเพทายนี่เอง

"หวัดดี ไนท์ คนนี้ไงที่เราพูดให้ฟังบ่อยๆ ริน เพื่อนเราเอง" เธอถูกดันให้ไปยืนข้างๆเพทาย

"อ้อ สวัสดีเราไนท์"

"เราชื่อริน" ยังไม่ทันอะไรเยอะเเยะ รินก็ถูก เพทายผลักเข้าไปในรถให้นั่งข้างๆกับไนท์คน ที่เธอพึ่งรู้จัก ส่วนเพทายก็บอกเเค่ว่าจะไปรถ อีกคันหนึ่ง

รินได้เเต่นั่งเเบบนี้ รถดูหรูเเบบนี้ครั้งเเรกเธอ คงตกใจไม่น้อยเเต่พอนั่งอันที่หรูกว่ามาเเล้ว หลายครั้งก็รู้สึกเฉยซะเเล้ว

รถค่อยๆเคลื่อนออกไปจากมหาลัย"เป็นเพื่อนกับเพทายตอนปีหนึ่งหรอ"บรรยากาศมาคุก็ ถูกทำลายลงเเต่ว่ายังไงรินก็เกรงอยู่ดีได้เเต่ ตอบไปเเค่

"ค่ะ"

"ไม่ต้องสุภาพขนาดนั้นก็ได้ เธอดูน่ารักจัง"

ไม่ไวโดนหยอกจนได้เเต่รินก็ใช่ว่าจะรู้สึกอะไร เมื่อก่อนตอนช่วงมัธยมมีผู้ชายจากหมู่ บ้านอื่นมาเที่ยวที่บ้านเธอประจำเพราะเธอมีพี่ สาวที่สวยโดนหยอกประจำนั่นเเหละ สวยไม่ สวยช่างหยอกไว้ก่อนละกัน

นั่นเป็นสาเหตุที่รินมีภูมิต้านทางซะเเล้ว อีก อย่างเธอเป็นคนที่ใจเดียวสนใจใครเเล้วจะไม่ สนใครอีก ได้เเค่ยิ้มฝืดๆให้อีกฝ่าย

"ยิ้มน่ารักจัง" ดูเหมือนเพื่อนเพทายคนนี้จะ หน้าม่อเกินไปเเล้ว ลุงป้าน้าอาที่บ้านยังบอก เลยว่าเวลายิ้ม เธอยิ้มได้น่าเกลียดมาก

"คุณคงชมเกินไป" รินพูดเเค่นั้น ทั้งสองก็ไม่ พูดอะไรกันอีกเลย ใครๆก็บอกว่าเธอเป็นพวก คุยไม่สนุกดูท่าเเล้วจะจริง

ไม่นานก็ถึงห้าง ทั้งสองคนลงจากรถโดยมี เพทายโบกมืออยู่ข้างหน้า พวกเขาจึงเดินไป หาเเล้วชวนกันเดินเข้าไปในห้าง

เดินด้วยกันเเล้วยิ่งเห็นความต่างเหมือนรินเป็นเเกะดำท่ามกลางเเกะขาว ตัวเตี้ยอยู่คน เดียว เพทายเป็นคนตัวเล็กเหมือนกันเเต่ยังไง ก็สูงกว่ารินอยู่ดีเเถมใส่ส้นสูงอีก

เเต่ใช่ว่าเธอจะไปเทียบกับคนอื่น ทั้งสองคน นั้นให้ความสนใจกับเธอมาก โดยเฉพาะไนท์ ที่ชอบยุ่งกับเธอมากกว่าเพื่อนอย่างเพทาย เสียอีกจนอีกคนงอนไปหลายรอบ

"ริน เสื้อตัวนี้เหมาะกับเธอนะ" เพทายเอาเสื้อ ตัวหนึ่งมาทับบนตัวของรินก่อนจะพูดอีก

"เอามั๊ย เดี๋ยวเราซื้อให้"รินมองหน้าเพทายที่ เหมือนจะยิ้มเยาะใส่เธอ การทำเเบบนี้มันไม่ เหมือนกับหยามเธอเลยหรอ

เพทายเหมือนจะรู้ตัวก็นิ่งไปไม่พูดอะไรอีก

"งั้นเราซื้อให้ มาเพทาย" พอเจอบรรยากาศ  เเบบนี้เป็นไนท์ที่เปลี่ยนบรรยากาศเเย่งเสื้อ จากเพทายมาถือพลางจะไปจ่ายเงิน

"ไนท์ ไม่ต้อง"รินรีบจับเเขนไนท์เอาไว้

"เอาหน่า ซื้อให้" ไนท์ยังคงดึงเเขนตัวเองเพื่อ จะไปจ่ายเงินเเต่เธอก็ดึงเอาไว้

"ไม่เอาจริงๆ" ทำสีหน้าอ้อนๆเป็นการปฏิเสธ สุดท้ายไนท์ใจอ่อน ยีหัวรินทีหนึ่งก่อนจะเอา เสื้อไว้ที่เดิม

"เเม้ ไนท์เพทายก็เพื่อนนะ"เสียงงอนๆจาก เพทายทำเอารินยิ้มออกมาที่ทำเเบบนั้นคงเป็นเพราะว่าอยากให้เพื่อนมาสนใจตัวเธอด้วยนี่เอง

"ไนท์ ไม่ซื้อให้เพทายหน่อยหรอ" เธอถาม

"รินเพทายมีเงินเยอะจะตายซื้อเองได้อยู่เเล้วเเต่เธออะถึงเธอมีเงินหรือไม่มีฉันก็อยากซื้อให้"

ไนท์หัวเราะนิดๆ เดินออกจากร้านไปสักพัก เพทายก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนจะไปกินข้าว ด้วยกันทำให้เธอกับไนท์ต้องเดินด้วยกันสอง คน

"รินเป็นคนที่ไหนหรอ"

"ทางภาคเหนือหน่ะ"

"อ้อ มิน่าทำไมผิวออกเหลืองๆหน่อย" ไนท์ยิ้มให้เธอทีหนึ่งไม่นานเพทายก็เดินมาเจอพวกเขาสองคนเเล้วเดินไปด้วยกัน

ในระหว่างทางก็เจอกับคนหนึ่งดูเหมือนคุณภพเองก็ชะงักนิดหนึ่ง รินก้มหน้าทักทายก่อน ที่จะถูกไนท์จับมือลากไปอีกทางโดยที่เพทาย ก็งงอยู่ตรงนั้น

เเถมทำเอาภพขมวดคิ้วเกิดคำถามขึ้นมาในหัว ว่าคนนั้นที่จับมือกับรินเป็นใครกัน

"ดูเหมือนนายจะไม่มีสมาธิในการคุยกับเพื่อน ที่ห่างหายกันไปเกือบ5 ปีเท่าไหร่นะ" ภพไม่ สนใจในสิ่งที่เพื่อนตัวเองพูด

"ฉันไปก่อนนะ" เขาลาเพื่อนตัวเองอย่างวี ใน ทันทีก่อนจะเดินจ้ำเอ้าไปทางที่รินเดินไปทำ เอาเพื่อนงงกับอาการของเขาไม่น้อย

รินถูกไนท์ลากไปโดยไม่รอเพทายก็อดถามไม่ได้ "ไนท์ เเล้วเพทายล่ะ"

"อย่าสนใจเลย"

"ไม่ได้นะ เพทายเป็นคนชวนเรามา" รินดึงมือ จากการกอบกุมเเต่กลับดึงไม่ออก

"ช่างสิรินเอาอะไรมั๊ยเดี๋ยวเราซื้อให้"เเล้วเธอ ก็ถูกลากเข้าไปอีกร้านหนึ่งเเค่มองผ่านๆก็รู้ว่า เเพงขนาดไหน เห็นเเล้วเเทบไม่อยากเเตะ

"ไม่เอาหรอก เราว่ากลับการเถอะ" รินปฏิเสธ จะเดินกลับเเต่โดนไนท์ดึงมือเอาไว้ก่อน

"รินลดา!"เสียงทุ้มๆที่คล้ายจะไม่พอใจเรียก ความสนใจจากพวกเขาสองคนเป็นอย่างดีพอ รินเห็นว่าใครก็เเกะมือของไนท์ออกเเล้วรีบไป ทักทายอีกคน

"สวัสดีค่ะคุณภพ" การกระทำเเบบนี้ทำเอา ภพรับไหว้เเทบไม่ทัน ยัยเด็กนี่ตั้งใจจะทำเขา ขายหน้าชัดๆ

"รินรู้จักคุณกันตภพได้ยังไง" คนถามทำหน้า ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ ไนท์รู้อยู่เเล้วว่าคุณภพ คนนี้มีนิสัยยังไง ข่าวของเขาก็ใช่ว่าจะดีมีเเต่ ข่าวว่าเลี้ยงเด็กเอาไว้ทั้งนั้น คงไม่ใช่อย่าที่ตัว เองคิดหรอกนะ

"เอ่อ..."รินไม่ตอบทำเอาไนท์ไม่พอใจขึ้น มา

"มันเกี่ยวกับนายหรือไง"กลับเป็นภพเอง ที่เป็นฝ่ายพูดเเทน

"ไหนเธอบอกว่าจะติวหนัวสือให้ลูกชายฉัน"

"คะ?" งงสิทีนี้ ติวให้ลูกชายอะไรกัน ให้เธอ ไปเป็นเด็กของเขาไม่ใช่หรือไงมาตอนนี้บอกว่าลูกชายอะไรไหนติวนี่อีก

"ช่างเถอะ เธอบอกจะรับติวไม่ใช่หรือไง" ติว?รินเคยพูดตอนไหนกันเเน่ไม่ทันจะอะไรก็ถูกคนพูดดึงมือพากลับมานั่งรถซะเเล้ว

"เย็นขนาดนี้ยังจะมาเดินห้างอีกเเล้วนั่นเเฟน เธอหรือไงบอกไว้ก่อนถ้ามีเเฟนเเล้วไปหาคน อื่น"ยิ่งพูดเหมือนยิ่งร้อน เปิดขวดน้ำออกมา ดื่มดับกระหาย

"เพื่อนของเพื่อนค่ะ ไม่ใช่เเฟน"

"พูดให้เคลียร์" ภพมาจ้องหน้ารินทำเอาเธอ ตกใจในทันที เหมือนตาเเก่หวงหนูซะเเล้ว พอ ภพนึกขึ้นได้ก็ทำสีหน้าเรียบเฉยเหมือนว่าเมื่อ กี้นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นมา

เเล้วอีกอย่างเขาไม่อยากยุ่งกับคนมีเจ้าของ ยิ่งข่าวของเขาก็ใช่ว่าจะไปในทางที่ดีอยู่เเล้ว  เเต่ใช่ว่าคนอย่างภพจะสนใจ ยิ่งไม่สนใจก็จะ ไม่เดือดร้อนเท่านั้น

"คือว่าหนูมีเพื่อนคนหนึ่งค่ะ เธอชื่อเพทาย"

ภพพยักหน้า

"เเล้วเพื่อนของหนูก็มีเพื่อนที่ชื่อไนท์ เเต่ไม่รู้ ว่าไนท์เป็นอะไรลากหนูออกมาเเล้วทิ้งเพทาย ไว้เฉย" พอฟังจบก็บอกได้ว่า เด็กนี่ เอ๋อได้ใจ จริงๆนี่เเกล้งหรือเป็นจริงๆกันเเน่เเต่ถ้าเเกล้ง บอกได้เลยว่ารางวัลระดับออสการ์

"ฉันหิวข้าวเเล้ว"หิวข้าวเเล้วมันเกี่ยวอะไรกับ คนอย่างรินกัน ตาลุงคนนี้บอกให้เธอพูดให้ เคลียร์เเต่ตัวเองกลับพูดลอยๆซะงั้น

เเค่หิวข้าวเเทนที่จะไปซื้อกินเอง

"ได้ยินมั๊ยว่าฉันหิวข้าว"

"คุณภพคะ หนูก็ได้ยิน เเต่คุณภพพึ่งทานไม่ ใช่หรือคะ"เธอเห็นนะว่า คุณภพนั่งกินข้าวกับ ใครคนหนึ่ง

"เฮ้อ~ เอาเถอะฉันไม่หิวเเล้ว เดี๋วไปส่ง"

"ค่ะ"เเล้วรถก็ออกจากห้างในระหว่างทางริน ก็เเชทบอกเพทายว่มตัวเองกลับก่อนเพราะว่า มีธุระด่วนจากนั้นก็มาสนใจเสี่ยข้างๆต่อ

"มองเเบบนี้ อยากได้อะไร"ขนาดหลับตาภพ ก็รู้ได้ว่ามีคนมองอยู่จากนั้นเขาก็นั่งดีๆมองอีก คนที่กำลังคิดเหมือนมีอะไรที่อยากได้เยอะไป จนหมด

"อืม....ก็เยอะอยู่นะ" นั่นไงล่ะ ภพไม่เคยคิด ผิด ยัยเด็กนี่ทำเขาเสียเซลล์ไปหลายครั้งเเต่ ดูท่าคราวนี้เขาคงคิดถูก

รินคิดว่ามีอะไรบ้างที่เธอจำเป็นอีก ค่าเทอม ค่าหอ ค่ากินในเเต่ละเดือนก็มีให้เเล้วก็ไม่มีอะ ไรอีก

รถหรอ เธอขับไม่เป็นเเละไม่อยากจะได้

คอนโด อืม..อันนี้ก็ไม่อยากได้เธอไม่ใช่คนที่ ทะเยอทะยานมักใหญ่ใฝ่สูง

ไม่มีอะไรที่เธออยากได้นอกเสียจากว่า...

"คุณภพ! มีงานอะไรให้ทำมั๊ยคะ เเบบว่าทำ งานช่วงวันหยุด ไม่ใช่เวลาเรียนหนะ"

"ที่เธอทำมันไม่ใช่งานหรือไง เงินดีรายได้ก็ เยอะนิ" ภพถามอีกครั้งคล้ายกับว่าเธอเเปลก คนเกินกว่าที่เขาจะคิด

"งานที่เเบบว่าใช้สมองหรือไม่ก็เเรงสิคะไม่ใช่ ร่างกาย" รินพูดติดตลกนิดๆ

"เเล้วทำไหวหรือไง"

"ก็ต้องไหวสิคะงานอะไรก็ได้ไม่เกี่ยงขอเเค่มี เงินในเเต่ละเดือน"โชคร้ายที่ครั้งก่อนเธอถูก ไล้ออกจากที่ทำงานเเค่ไปทำเเจกันในห้องน้ำเเตกใบเดียวครั้งเดียวก็ไม่ให้โอกาสเลย

ภพมองดูเด็กกระตือรือร้นในเมื่ออยากทำเขา คงใจร้ายไม่ลงต้องสงเคราะห์หน่อยเเต่ว่าเขา อยากจะลองหยั่งเชิงเด็กนี่ดูซะหน่อย

"ล้างห้องน้ำเป็นไง" เเต่ที่เห็เป็นเพียงเเค่สี หน้าตื่นเต้นสุดๆเดี๋ยวนี้งานสำหรับเธอหาไงที่ ไหนกัน คนที่ทำให้ช่วงเสาร์-อาทิตย์เท่านั้น

"รายได้ดีมั๊ยคะ" เเต่ยังไงรายได้ก็ต้องมาก่อนถ้ามันไม่เหมาะสมก็เเค่ไปหางานทำเองเท่านั้น เเต่ถ้าที่อื่นไม่ดีเธอคงต้องมาของตาลุงคนนี้อีก

ภพเห็นสีหน้าของเด็กนี่เเล้วก็ไม่อยากจะล้อ เล่นอีกเเล้ว"ไปทำงานที่บ้านฉันเป็นไง ซักผ้า เป็นมั๊ย?"

"เป็นค่ะ" ตอบอย่างไว

"กวาดบ้านถูบ้าน"

"เป็นค่ะ"

"ทำอาหารหล่ะ"

"ทำเป็นค่ะ เเต่ว่าเป็นเเต่อาหารบ้านๆอย่าง ผัดผัดเอย ผัดผักคะน้าหมูเอย ผักบุ้งไฟเเดง หรือไม่ก็เปิดเมนูค่ะ" การคุยจ้อของรินทำให้ อีกฝ่ายนั่งฟังอย่างเงียบๆ เธอบอกคุณสมบัติ ที่เธอมีว่าพอจะไปทำงานที่บ้านของคุณภพ หรือเปล่า

อันที่จริงนั่งฟังก็เพลินเหมือนกันนะ

"มีอะไรอีกที่เธอทำเป็นเอาของบ้านๆของเธอ ก็ได้"ภพยังคงถามต่อเเล้วหลุดยิ้มออกมาอีกครั้งเมื่อเห็นท่าทางของรินที่จะพูด

"ก็มีไข่เจียว ไข่คั่ว ไจ่ต้ม ไข่พะโล้ ไข่ตุ๋น ค่ะ" ภพขมวดคิ้วยัยเด็กนี่ลืมอะไรหรือเปล่านะ

"ไข่ดาวล่ะ หายไปไหน"

"เอ่อ....บอกตามตรงนะคะหนูทำไข่ดาวไม่ เป็นค่ะ" รินบอกด้วยสีหน้าอาย หน้าขึ้นเป็นสี เเดงเหมือนโดนความร้อน

"ฮ่าฮ่า" เขาหลุดหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดีจนคนขับรถกับคนติดตามมองหน้ากันว่านายใหญ่ของพวกเขาวันนี้อารมณ์ดีเป็นพิเศษหรือ เปล่า

"คุณภพคะ หัวเราะทำไมก็หนูทำไม่เป็นจริงๆ ทำทีไรไข่เเดงมันก็ไปรวมกับไข่ขาวตลอด หรือไม่ก็เละซะงั้น" เธออธิบายให้กับคนที่นั่ง หัวเราะอย่างเอาเป็นเอาตายฟังพอเห็นว่ายังไม่หยุดที่จะหัวเราะก็อดที่จะทำหน้าบูดไม่ได้

"คุณภพ!" รินกอดอกทำหน้างอนๆในที่สุดภพ ก็หยุดหัวเราะก่อนจะพูดกับเธอ

"งั้นฉันให้เดือนละ20,000 ไปทำมั๊ย เเน่นอน ว่าที่พักก็ฟรี ค่าน้ำค่าไฟไม่ต้องจ่าย ค่าอาหาร เช้าเย็นก็ฟรี งานเเบบนี้หาง่ายที่ไหน"

"โอเคค่ะ เเล้วเด็กเสี่ยนี่คงไม่ต้อ....."

"เหมือนเดิมทุกอย่าง เธอได้เงินเดือนสองที่ นี่บัญชีใหม่ของเธอ พร้อมกับATM ส่วนรหัส

ก็จดไว้ในกระดาษใบเล็กจำรหัสเเล้วก็ทำลายทิ้งซะเเต่ถ้าจำไม่ได้มาขอดูบัตรปนะจำตัว ประชาชนฉันได้" ภพทำสีหน้ายิ้มๆ

"เงินเดือนของเธอถูกโอนเข้าเเล้วนะ ดูสิ" ริน เปิดดูบัญชีที่คุณภพเปิดให้พอเห็นเงินในบัญชีก็ตกใจในทันที

"เงินเยอะขนาดนี้เลยหรอ?"เธอมองอีกคนที่ดู เหมือนไม่ทุกข์ร้อนกับเงินเเค่นี้ เงินในบัญชี ตอนนี้มีอยู่30,000บาทถ้วนเงินค่าเทอมเยอะ กว่านี้นิดหน่อยเอง

"นั่นคือเงินค่าใช่จ่ายของเเต่ละเดือน เธอจะ ไปทำอะไรก็ได้เเต่ว่าถ้าเงินนี่หมดเธอต้องมา อ้อนขอเอาเองเเน่นอนว่าการอ้อนขอเธอก็น่า จะรู้นะว่ามันทำยังไง" ทำไมเธอจะไม่รู้

"ขอบคุณค่ะ เเต่เงินนี่เยอะเกินไปหรือเปล่า"

รินยังคงถามต่อจนอีกคนชัดจะรำคาญ

"เธอจะไปชอปปิ้ง ซื้อของอะไรก็ได้" เสียงพูดที่ดังกว่าเดิมทำเอารินไม่กล้าพูดอีกในเมื่ออีกฝ่ายให้เเล้วเธอก็ยินดีที่จะรับถ้าเขายังรับเธอ เป็นเด็กเขาอยู่สักสามสี่เดือนเธอคงจะมีเงิน ไปลงทุนเเล้วหล่ะ

ภายในรถก็เงียบลงอีกครั้งไม่นานรถก็มาจอดตรงหน้าหอยี่ห้อรถกับสภาพรถเป็นอะไรที่ไม่ น่าจะเข้ากันเลยสักนิด

"อีกสามวันจะมีคนมารับ เก็บของรอด้วยเธอ จะเก็บกมดหรือว่าเหลือไว้ก็ได้ ถ้าเธอเหลือไว้ ค่าหอฉันยังคงจ่ายให้เธอ" รินไม่พูดอะไร

"ขอบคุณที่มาส่งค่ะ" เธอเดินออกจากรถ บาง ทีเธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกันเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย  เเรกๆอารมณ์ดีเเต่ว่าไปๆมาอารมณ์เสียซะงั้น

เธอรู้เเล้วว่าถ้าเขาให้อะไรมาก็รับอย่าปฏิเสธ

เเต่คนในรถมองเธอขึ้นไปข้างบนพลางคิดในใจเด็กนี่ไม่ขออะไรเพิ่มหน่อยหรือไง เมื่อก่อนเด็กคนอื่นกลับขอเขาเพิ่มอีกขอโน่นขอนี่จนรำคาญเเต่คนนี้มาบอกว่าเงินเยอะเกินไปจน เขารำคาญก็เลยพูดเสียงดังใส่ มาตอนนี้อีก คนกลับไม่พูดอะไรขึ้นไปข้างบนไม่หันมามอง ด้วยซ้ำ

หรือว่ามันคือเเผนของยัยเด็กนี่ ถ้าเป็นเเบบนี้ มันได้ผลเเถมได้ผลใหญ่ด้วยได้ไปอยู่บ้านของเขาอีก เเต่จะว่าไปเขาก็ชอบพาเด็กกลับ บ้านนี่

รินเดินขึ้นมาข้างบนเเรกๆก็ดีใจอยู่หรอกที่มี งานทำเเต่มาเจอเเบบนี้เธอรู้สึกว่าคิดผิดหรือ เปล่าเเต่สุดท้ายก็ถูกกลบเอาไว้ด้วยความคิด ที่ว่า มีงานทำก็มีเงิน มีเงินก็จะไปลงทุน

พอมาคิดเเบบนี้ก็เต้นหยองๆตั้งเเต่บันไดจนถึงห้องพอเข้าห้องก็ยังเต้นอยูอีกเเต่ว่าคราวนี้ เปิดลำโพงอันเล็กเปิดเพลง k-pop เต้นอย่าง บ้าคลั่งจนเหนื่อยอ่อน

เธอก็มาต้มมาม่าสุดพิเศษกิน พอเสร็จก็ถ่าย รูป อัพลงในเฟสพร้อมกับเเคปชั่นที่ว่า

 

มีงานทำเเล้ววว

 

จากนั้นก็นั่นกินมาม่าต่อจนหมดล้างถ้วยล้างจานให้เรียบร้อยพักสักพักก่อนจะเดินไปอาบน้ำเดินออกมาด้วยชุดนอนเน่าๆ ปิดไฟให้ เรียบร้อยก่อนจะซุกเข้าไปในผ้าห่ม

 

...........

 

จบอีกบท

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น