Moon White
Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักเชื่อใจ 05 จบ(ดราม่านิดๆ)

ชื่อตอน : รักเชื่อใจ 05 จบ(ดราม่านิดๆ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 108

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มิ.ย. 2563 09:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักเชื่อใจ 05 จบ(ดราม่านิดๆ)
แบบอักษร

"เสียใจที่เชื่อใจไม่คิดว่าจะสวมเขาให้กันแบบนี้" 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

"มิน! กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่"คีย์ดูตกใจมากเพราะเห็นผมนั่งอยู่ตรงเก้าอี้โต๊ะอาหารที่สภาพไม่เมื่อโต๊ะอาหารเลยทั้งโซฟาทั้้งโต๊ะอาหารมันดูเละเทะไปหมด ผมนั่งมองคีย์และยีนในชุดคลุมอาบน้ำแล้วดูสภาพที่สองสิน่าขำจริงดูไม่รู้เลยว่าทำอะไรกันมาซึ่งเมื่อเห็นผมก็รีบเดินลงมาเหมือนกลัวตาย 

"ไหนบอกจะไป 2-3 วันไง?"ผมยืนขึ้นอย่างเหน็ดเหนื่อยอดกลั้นไว้ในใจอย่างมากมาย ผมอดกลั้นไว้อย่าจะตบตีอย่าจะทำทุกอย่างแต่เพียงระบายลงที่มือผมบีบโทรศัพท์แน่น 

"ลูกของท่านประธานประสบอุบัติเหตุจึงต้องกลับด่วนทั้งทีมจึงกังวลเลยกลับมาด้วยกลัมาถึงก็ตั้งแต่..ก่อน 6 โมงซึ่งตอนนี้ทุ่มครั้ง"ผมพยายามจะไม่ร้องไห้ออกมาให้เค้าเห็นแต่มันก็ไม่ไหวน้ำใสๆจากดวงตากลมไหลออมาเมื่อผมยกนาฬิกาข้อมือมาดู 

"มิน!มินฟังคีย์ก่อนนะ"มือหนาคว้ามือผมไปกุมไว้ หึ ผมน่าสมเพชเหลือเกินคงคิดว่าผมโง่ล่ะสิ 

"ใช่ มันไม่ใช่อย่างที่มินคิดนะเชื่อชั้นสิ!ชั้นเป็นเพื่อนแกนะ"เพื่อนหรออยากจะหัวเราะดังๆให้พวกเค้ารู้ว่าผมรู้สึกมีความสุขกับ...การกระทำของพวกเค้า มือดึงมือตัวเองออกจากมือหนาแล้วเดินไปหายีน 

"เพื่อนหรอ หึ เพื่อนเค้าไม่ทำกันแบบนี้!"ผมตะคอกเสียงดังมือง้างออกอัตโนมัติเพื่อจะปะทะกับคนตรงหน้าแต่จิตใต้สำนักของผมก็หยุดไว้ซะก่อน ผมลดมือลงช้า คีย์เมื่อเห็นดังนั้นกลับรีบเดินมา...ปกป้องยีน 

"แล้วคีย์ถ้าว่างวันไหนก็บอกจะได้ไปเซ็ตใบหย่า"ผมตัดสินใจดีแล้วกับการหย่า นี่ผมคิดไปเองหรอว่าคีย์ถอดเขี่ยวเสือแล้วที่ไหนได้ 

"ไม่ไม่นะมินคีย์ไม่หย่าเราอยู่กันสามคนไม่ได้หรอ"เจ็ยจี๊ดเข้าหัวใจที่ต้องนี้เหมือนจะแหลกสลายยิ่งแหลกจนไม่เหลือแล้ว คำสัญญาที่ให้มันคงเป็นแค่ลมปากสินะถ้านอกใจไปเอาคนอื่นผมคงอดทนได้มากกว่านี้ นี้เพื่อนผมนะ 

"ถ้าไม่หย่าก็เตรียมขึ้นศาลแล้วกัน"ผมยื่นโทรศัพท์เป็นคริปในโทรศัพท์ ทั้งคีย์และยีนอึ้งคริปในโทรศัพท์ผมเพราะมันเป็นคริปที่ทั้งสองมีอะไรกันไงละ ผมรู้ตั้งแต่วันที่เราออกไปทำงาน ผมเห็นรอยแดงที่ไหปลาร้ายีนมันแดงจนรู้ชัดแค่ผมไม่แน่ใจว่าเป็นใคร จนผมแอบเอากล้องไปติดไว้นะห้องยีนแถมอีกคริปผมพึ่งเอามาสดๆร้อนๆจากกล้องวงจรปิดทั้งโซฟามีหมด 

"อย่าคิดว่ามินโง่ ตอนแรกมินนึกว่าคีย์คงจะเอาแค่อยากลองคงไม่ทำอะไรตอนมินไม่อยู่ที่ไหนได้..อือ..อุตส่าห์เชื่อใจ"น้ำตาไหลออกมาอย่างหยุดไม่ได้เสียงสะอึนดังไปหมดคีย์ทำหน้าเศร้าเล็กน้อยผมรู้ว่าคีย์อาจจะไม่รักผมแล้ว สัมผัสถึงความรักมันน้อยลง 

"ถ้าไม่ก็คงรู้นะว่าใครจะชนะการฟ้องหย่า"ผมดึงโทรศัพท์ออกมาก่อนจะเดินออกทั้งน้ำตาแต่ยีนนั้นกลับยิ้มมุนปากเหมือนสะใจหึ  

"อ๋อ ส่วนมึงยีนระวังกรรมจะตามสนองนะเห็นแย่งของของคนอื่นมาเยอะแล้วนี่ อ่อ!คีย์ เมื่อวานยีนมันไปเอากับพนักงานบริษัทคีย์มานี่ นั้นรุ่นน้องกูเองรู้ไว้ด้วยเอาไม่เลือกแบบนี้ป้องกันหรือป่าวหนาาา?"ว่าเสร็จคีย์ก็อึ้งไปอีกดอกผมเดินออกมาพร้อมกับเสียงทะเลาะกันของคีย์และยีนในบ้านผมรีบขับรถทั้งน้ำตากลับบ้านทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย ผมไม่รู้มาก่อนว่ายีนจะมั่วขนาดนี้ถ้าเพื่อนผมไม่โทรมาเตือน 

 

 

แอ๊ด ปัง 

"อืออ อึกหืออ"ผมกลับมาที่บ้านผมแต่แม่ก็คงจะนอนไปแล้ว พอเข้ามานอนจะทำอะไรได้ก็กอดตัวเองนั่งอยู่ข้างเตียง ทำไมกันผมคงผิดเองที่ชักศึกเข้าบ้าน ผิดเองที่เชื่อใจมากเกินไป 

"หืออ อึกจะระ..ร้องไห้ทำไมเนี่ย"ผมพยายามจะไม่ร้องไห้ หยุดสิรัก 3 ปีคงไม่พอสินะน่าขำซะเหลือเกิน 

 

แอ็ด 

 

"มินกลับมาหรอลูก"ผมเงยหน้ามองไปทางประตูเจอกลับหญิงวัยกลางคนเดินเข้าหาผมที่สุ่มมืด ผมสวบกอดแม่อัตโนมัติน้ำตาที่อยากจะกลั้นมันออกไหลออกมาอยากบังคับไม่ได้ 

"เป็นอะไรหือ?เอาละร้องไห้ให้พอ"มือที่อบอุ่นค่อยลูบหลังผมเบาๆน้ำตามากมายมันมาจากไหนกไม่รู้ยิ่งไหลออกมาจนหน้ากลัว 

"แม่ครับ..อึกคีย์..อือ.คีย์นอกใจมินไป..อึกไปเอาเพื่อนของมินเอง..เองอึกก"ผมไม่รู้ว่าแม่แสดงสีหน้ายังไงแต่ผมก็ค่อยๆอธิบายให้ฟัง 

"ผมผิดเองอืออ..อึกที่ชะ..เชื่อใจพวกเค้า..ผมขอหย่ากับคีย์ละ...อือแล้ว..มันเสียใจอืออ..ที่เชื่อใจไม่คิดว่าจะสวมเขาให้กันแบบนี้"ผมขยับออกจากกอดแ่มองหน้าแม่ที่สงสารลุกตัวเอง มือหญิงสาวลูบหัวผมเบาๆความอบอุ่นที่ต้องการมันอยู่กับผมตลอด 

"ไม่เป็นไรนะลูกแม่เคารพการตัดสินใจของลูกแม่ ร้องไห้ออกมาตามที่ต้องการเลยแม่อยู่ตรงนี้อยู่ข้างๆลูก"ผมสวบกอดเข้าอีกครั้งแล้วก็ร้องไห้ออกมาเรื่อยจนหลับไปเมื่อไหร่ไม่รู้ 

 

1 เดือนผ่านไป 

"แม่ดูแลตัวเองดูนะครับ"หลังจากวันนั้นผมก็ตั้งสติกับปัญหาแล้วผมก็ไปหย่ากับคีย์ให้ปัญหามันจบไปแล้วผมก็ไม่อยากที่จะเห็นหน้าคีย์ เพราะอะไรนะหรอเพราะคีย์ถูกยีนหรอกนะสิหึกรรมตาทันจริงๆคีย์ก็กลับมาตื้อผมการที่เรามูฟออนจากคนคนหนึ่งถ้าได้เห็นหน้าบ่อยๆก็ไม่ไหวผมเลยตัดสินใจจะไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ 

"เดินทางปลอดภัยนะลูกถึงแล้วโทรบอกด้วยนะ"เรากอดลากันก่อนผมจะเดินเตรียมตัวขึ้นเครื่องผมบอกแม่ว่าจะไม่ให้ใครรู้ข้างจากแม่แล้วก็เพื่อนที่สนิทมากๆพวกเพื่อนผคงไม่บอกคีย์หรอกตั้งแต่รู้เรื่องก็ไม่อยากจะอะไรด้วย 

. 

 

. 

4 ปีต่อมา 

"มิน!!!"เพื่อนตัวดีของผมผ่านไปกี่ปีก็ไม่เปลี่ยน นี่ก็ผ่านไป 4 ปีแล้วผมพึ่งเรียนจบป.ตรีเวลาก็ผ่านไปเร็วเหมือนกันนะเนี่ย วันนี้ผมกลับมาพร้อมกับความสุขที่มากขึ้น 

"กอดหน่อยยคิดถึงมึงมากๆๆ"ผมสวมกอดเพื่อนสนิททั้ง 2 แต่วันนี้แม่ผมไม่ว่างเลยจะรอเจอที่บ้าน 

"แล้วคนนี้ใครหรออย่าบอกนะว่าผั...."เพื่อนผมชี้ไปที่เพื่อนใหม่ที่พบกันที่มหาลัย 

"ไม่ใช่พวกมันเป็นเพื่อนใหม่กูเอง"แล้วพวกมันก็ทำความรู้สึกอยากสนิทสนมเพราะอะไรนะหรอเพราะเพื่อนปผมมันหรอนะสิเพื่อนแรดเข้าหา 

"ทำไมรู้สึกว่ามึงน่ารักขึ้นวะเนี่ย"คำชมที่ฟังจนชิน เพราะผมมักได้คำชมนี้บ่อยๆ 

"ก่อนกลับกูขอไปที่ที่นึงก่อนเพราะยังไงแม่กลับบ้านก็คงเย็นๆ" 

 

 

"สวัสดีครับคุณลุงคุณป้า"ผมมาที่ไหนนะหรอมาบ้านคีย์ไงละ มันแค่จะมาเยาะเย้ยเฉยๆว่ากาเสียคนอย่างผมไปมันเหมือนเสียเพชรเม็ดงามไป 

"อ้าวไม่ได้เจอกันนานเลยตั้งแต่..."ยังจำได้อยู่นี่  

"ผมพึ่งจบการเรียนต่อป.ตรีที่อังกฤษนะครับกลับมาพอดีเลยซื้อของฝากมาเลยแวะมาให้นะครับ"ผมยิ้มอย่างสดใส่แต่แล้วก็เผยให้เห็นคนที่ผมต้องการเห็นคีย์เดินลงบันไดมากับชุดธรรมดาเมื่อเห็นผมก็อึ้งไปพักหนึ่ง 

"มิน"ร่างสูงเดินตรงมาอย่างกลัวผมหายไปแล้วดึงผมเข้าไปโอบกอดอย่างรวดเร็วแต่คิดหรอว่าผมจะมาเพื่อคืนดี 

"ปล่อยเราด้วย"คีย์สตั้นไปแป๊ปนึงก่อนจะถอยหลังเล็กน้อย 

"คีย์คิดถึงมินนะมินไปไหนมา"ผมยิ้มมุมปากอย่างสะใจ 

"อย่าพูดแบบนี้อีกเพราะเราไม่ได้เป็นอะไรนะแล้วอีกอย่างมินมีคนใหม่แล้ว"คีย์ดูกระวนกระวายเหมือนไมม่เชื่อในสิ่งที่ผมพูด 

"นี้แจ็คแฟนของมิน"ทุกคนดูอึ้งกับคำพูดของเว้นแต่แจ็คเพราะเราคุยกันแล้ว  

"งั้นผมกับเพื่อนของตัวลานะครับแค่แวะเอาของฝากมาให้"ผมแลตามองคีย์ด้วยสายตาสะใจในสิ่งที่ตนเองทำ คุณลุงกับคุณป้าดูผิดหวังกับลูกชายตัวเองที่ทำให้เพชรเม็ดนี้หลุดหายไป น้ำใสๆไหลตกจากตาของผู้ชายที่ทำผมเจ็บมันช่างเป็นภาพที่สวยงามเหลือเกิน จากวันนั้นผมก็ได้รู้ว่า"เชื่อใจได้แต่อย่าตาบอดเผลอให้กับคนที่ใกล้ตัวแต่ก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะทำแบบนี้กับเรา ถ้ารู้นิสัยของคนใกล้ชิดเราดีก็ควรรู้ว่าควรเชื่อใจอย่างมั่นใจ" 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

ติดตามอ่านตอนต่อไป 

(ยังไม่ได้ตรวจคำผิด) 

อย่าลืมคอมเม้นแนะนำกันนะทั้งการแต่งหรือเสนอเรื่องเข้ามาได้เดี๋ยวแอดจะเก็บไปคิดก่อนนำมาแต่งให้ตามคำขอ 

ความคิดเห็น