MooMii
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) Twitter : @YMOOMII

ชื่อตอน : Episode 47

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 246

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มิ.ย. 2563 15:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 47
แบบอักษร

NAMCHA : 

" กูเจอชาไทย " ผมหันไปมองหน้าเฮียอย่างเร็วเลย 

" ที่ไหน? " รู้เลยว่าเสียงผมโคตรสั่น

" สนามบิน มันมาเครื่องลำเดียวกับกูเมื่อสองวันก่อน กูคุยกับมันนิดหน่อย ดูเหมือนเวลามึงจะหมดแล้ว " ผมรีบกดโทรออกหาไอทัช แต่พอโทรเท่าไหร่ก็เสือกปิดเครื่อง ใจผมมันร้อนรนไปหมด เกิดอะไรขึ้นรึเปล่าวะเนี่ย

" มันไม่ทำอะไรตอนนี้หรอก กูส่งคนตามให้แล้ว " ผมกอดเอวเฮียแล้วร้องออกมา ไม่รู้สิครับ ถึงจะไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ ถึงแม้เฮียจะโหดกับใครแค่ไหนแต่ผม...ก็อบอุ่นกับอ้อมกอดนี้เสมอ

" ชาไทยมันพยายามมาตลอด มึงต้องเข้าใจมัน มันแบกคนกี่ร้อยกี่พัน แบกความหวังของฝั่งนั้นไว้มากแค่ไหน ชาไทยคงต้องการตัดขาดกับแม่มึงอยู่เหมือนกัน ในความคิดกูว่ามันคงอยากปกป้องพวกมึงให้ห่างจากเรื่องพวกนี้ด้วยซ้ำ แต่คุณตามึงไม่ยอม ชาไทยมันก็เลือกมากไม่ได้ ทางเดียวคือฝึกให้พวกมึงมีจุดยืนที่สามารถโต้ตอบพวกลอบกัดได้ และกูเชื่อว่ามันไม่ได้เปลี่ยนไปแม้กระทั่งหัวใจหรอก กูยังเชื่อว่ามันเป็นชาไทยคนเดิมของมึง "

" ชาร์ก็รู้แหละ ว่าไม่ควรโทษเฮียใหญ่ " ผมพูดออกไปเบาๆ ไม่รู้สิครับ โกรธมันก็โกรธนั่นละ แต่แบบ...

" มึงน้อยใจที่มันไม่สนใจเหมือนเดิม? " ผมสะอึก...กับคำพูดของเฮียฮอร์นเลยแม่ง

" บางครั้งเราก็มีทางเลือกไม่มากนัก อาจจะมีอะไรที่มึงไม่รู้อีก เรื่องมันผ่านไปแล้ว ทุกคนเจ็บปวด ถึงกูจะไม่ได้แสดงออกว่าเสียใจที่เสียใบไป แต่ใจกูใครจะรู้เท่าตัวกูอีกมึงว่าจริงไหม?? ไอชาไทยมันเป็นพี่แท้ๆ ของพวกมึงแล้วทำไมใจมันจะไม่เจ็บไม่เสียใจ มันอาจจะเจ็บอาจจะเสียใจกว่าใครเลยก็ได้ " ผมฟังเฮียฮอร์นพูดแล้วลองคิดตาม มันก็จริง...เฮียใหญ่เคยอยู่กับพวกเรา เคยเป็นพี่ที่ปกป้องน้องๆ คอยเป็นห่วงเป็นใยเสมอ แม่เคยบอกว่า ตอนพวกผมคลอดเฮียใหญ่ดูดีใจแล้วก็เห่อยิ่งกว่าพ่อกับแม่ด้วยซ้ำ

" ชาร์เป็นห่วงไอทัช เอาตามจริงนะ ทัชมันดูเข้มแข็งมากแต่ชาร์ห่วงอยู่ดีอ่ะ ไม่อยากให้มันไปไกลขนาดนั้น กลัวมันเปลี่ยนไปอีกคน แค่เฮียใหญ่ก็ทำชาร์เสียความรู้สึกไปหมด แถมเสียใบชาไปตอนนั้นก็เกือบเป็นบ้า ไอทัชนี่โตมากับชาร์เลยนะเฮียก็รู้อ่ะ มันคอยตามคอยดูแลชาร์มาตั้งนานแล้วด้วย ผ่านอะไรมาด้วยกันตั้งมากมาย " ผมพูดไปเฮียก็ลูบหัวผมไปด้วย

" เออกูรู้ ความผูกพันพวกมึงนี่ก็เยอะไปแต่จะห่วงอะไร กูว่าไอชาไทยไม่ปล่อยให้ไอทัชเป็นห่าอะไรหรอก ถึงแม่งจะทำเย็นชาใส่ แต่ใครก็ดูรู้มาตั้งนานแล้วว่ามันหมายไอทัชไว้ตั้งแต่เด็กๆ " ผมผละตัวออกมามองหน้าเฮียฮอร์นอึ้งๆ เดี๋ยวๆใครก็รู้ว่าหมายตั้งแต่เด็กๆ คือไรวะ??

" อย่าบอกว่ามึงไม่รู้?? " ผมพยักหน้าหน่อยๆ เฮียมันก็เลยส่ายหัวแล้วจุดบุหรี่สูบอีก ผมเลยขมวดคิ้วใส่เลยแม่ง

" เฮียรู้อะไรอีกป่ะ? ผมรู้แค่ทัชมันรักเฮียใหญ่อ่ะมันบอกผมไม่นานมานี้แหละ " พอผมพูดจบเฮียก็บอกว่ารู้หมดนั่นละ เรื่องที่มันได้กันแล้วก็รู้

" ตอนเด็กมึงเองก็น่าจะรับรู้ได้ว่าชาไทยมันก็รักน้องทุกคนเท่ากัน แต่ถ้ามึงสังเกตอีกนิด มันจะตัวติดกับไอทัชตลอด คล้ายว่าแอบหวง แอบห่วงแต่เด็ก แววมันจะกินกันมีแต่เล็กเลยมั้ง " ผมเริ่มคิดตามที่เฮียฮอร์นพูดให้ฟังแล้วก็จริงครับ ตอนนั้นพวกผมยังเด็กมากแหละ ไม่ได้คิดอะไรเลย เฮียก้จะโอ๋ๆพวกผมตลอดทุกคนอยู่แล้ว แต่ถ้าเป็นไอทัช ทัชมานั่งกับเฮีย ทัชกินขนมไหมเฮียแบ่งให้ คือพวกผมก็ได้เท่ากันนะ แต่ทัชมันไม่ค่อยกล้าด้วยตอนนั้น เพราะคิดว่าตัวเองไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ เฮียใหญ่เลยมักแบ่งหรือชวนมันทำกิจกรรมด้วยกันจนเราสนิทใจกันนั่นล่ะ เด็กๆอ่ะเน๊อะไม่มีใครมานั่งคิดเล็กคิดน้อยด้วยตอนนั้น

" ชาไทยมันเอาหมดมั้งตอนนี้ ถ้ามันอยากมีคนเสนอมาแล้วถูกใจมัน มันก็สนอง กูว่าเรื่องนี้ไอทัชคงเจ็บหนักน่าดู " ผมเริ่มเครียดแล้วครับ แม่ง...เริ่มคิดถึงจิตใจไอทัชแทนเรื่องอื่นแล้วครับ เฮียฮอร์นเล่าให้ฟังอีกว่าเฮียใหญ่แม่งเอาทิ้งเอาขว้างแค่ไหน ไม่สนใจใครเลยด้วย ใครจะมารักมาชอบมาจีบเมินหมด แล้วทีนี้ไอทัชจะรอดไหม ถึงจะเคยหมายตาตั้งแต่เด็กๆ แต่ไม่อยู่ด้วยกันนานแล้วเถอะ ไม่มั่นใจเลยว่าเฮียใหญ่แม่งจะมองไอทัชแบบไหน

" เฮียคิดว่าเฮียใหญ่จะรักไอทัชป่ะ? " พอผมถามเฮียฮอร์นแม่งลุกหนีเลยไม่ตอบด้วย เดินกลับเข้าห้องนอนไม่สนใจไยดีน้องอย่างผมด้วย.....ผมนี่กลอกตามองบนมองล่างวนไป

ตื่นมาอีกทีก็มืดแล้ว ผมหลับอยู่โซฟากลางห้องนั่งเล่น แต่สะดุ้งตื่นเพราะคนข้างๆ มากกว่า จะใครละครับพี่ฟรีไง แม่งเปิดหนังเสียงดัง แถมนั่งแดกข้าวไม่สนใจอะไรผมเลย ผมนี่มองตาปริบๆ

" มึงนี่เหมือนหมาเลยวะ " อ้าวแม่ง มีเหลือบมามองผมแล้วพูดแบบนี้ ผมนี่อ้าปากค้างเลย อีเหี้ย....แรงไปไหมอ่ะ

" มึงพูดผิด มันไม่ใช่หมา แต่เป็นลูกหมา " เหี้ย........เงียบแดก พูดไม่ออกอ่ะ ไม่เห็นเฮียฮอร์นพูดเล่นกับใครเท่าไหร่ แต่แบบรับมุกพี่ฟรีมันด้วย ถึงจะด่าผมเป็นหมาก็เถอะ

พอปรับอารมณ์ก็หิวข้าวเลยแม่ง อ้อนไม้อ้อนมือเฮียฮอร์นให้หาข้าวให้แดกก็โดนไล่ให้บอกอเล็กซ์ อเล็กซ์แม่งขำผมอีก เออดีทั้งเจ้านายลูกน้อง เดี๋ยวฟาดแม่งเลยดีไหมครับ หมั่นไส้เหลือเกิน

กินข้าวอิ่มเหลือบดูนาฬิกาก็ตกใจหน่อยๆ สี่ทุ่มแล้วครับ...ผมยังไม่ได้กลับห้อง ถอนหายใจแรงๆเลย ไม่อยากกลับเท่าไหร่ คิดไม่ออกว่าตอนเจอหน้าป๋าควรทำตัวยังไง

เฮียฮอร์นแม่งก็ทิ้งผมไว้กับยมทูต...เออแบบนั่นแหละครับ รอบตัวนี่อึมครึมไปหมด ไม่สนใจอะไรผมสักนิด นั่งดูนั่งกดโทรศัพท์ชิลๆ ใส่เสื้อยืดตัวใหญ่ๆ กางเกงบ็อกเซอร์ ตามแขนตามขานี่แบบรอยโดนกระทืบมาเหรอวะนั่น

ผมก็เลิกสนใจพี่ฟรีแม่ง ปล่อยยมทูตเขาทำตามใจตามสบายไปเลยครับ ผมยกโทรศัพท์มากดเล่นบ้าง ดูหนังบ้าง เอาจริงนะดึกขนาดนี้แล้ว คิดว่าป๋าจะโทรตามผมป่ะ เออโทรมาอ่ะครับ เยอะแยะแต่ของอแงไม่รับหน่อย ไม่อยากคุยตอนนี้ ป๋าไลน์มาผมก็ไม่อ่านไม่อยากอ่าน หงุดหงิดตัวเองเหมือนกันแต่ทำไงได้อ่ะ มันไม่มีอารมณ์จะพูดคุยหรือเจอหน้าตอนนี้จริงๆ

" เคลียร์เรื่องกูแล้ว ทีนี้ไปเคลียร์กับคนของมึง " หือออ ผมเงยหน้ามองคนข้างๆ ที่อยู่ๆ ก็พูดขึ้นมา ขมวดคิ้วใส่ด้วย หมายความว่าไงวะ ประโยคเมื่อกี้???

" ก่อนระเบิดจะลงหัวมึงจริงๆ รีบไสหัวไปคุยกับมันเลยไอลูกหมา " พี่ฟรีแม่งโยนโทรศัพท์ตัวเองมาให้ผม รับแทบไม่ทันอ่ะ ถ้าร่วงนี่ไม่ผิดนะเว้ย

ก้มลงมองโทรศัพท์ก็เห็นพี่ท่านเปิดไลน์ค้างไว้ พออ่านดีดีก็เป็นไลน์กลุ่มอ่ะครับ พอดูดีดีอีก เห็นข้อความจากฝั่งนั้นเด้งมาเพียบ รัวจริงๆ คิดว่าใครรัวมา ป๋าไงจะใครละ แถมข้อความสุดท้ายที่พิมมา...

HOT TEA :: กูจะหักคอไอหม่าว

ฉิบหาย...มีรูปแนบมาด้วยวะ...ไอหมาหม่าวมึงซวยแล้ว

ต้องใส่ตีนหมาเกียร์ไหนถึงจะไปถึงห้องเร็วที่สุดวะน้ำชา

 

Twitter : @YMOOMII 

Facebook : Ph Homjan 

FB Fanpage : Niyay By MooMii 

-THANK YOU- 

ความคิดเห็น