MooMii
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) Twitter : @YMOOMII

ชื่อตอน : Episode 46

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 290

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มิ.ย. 2563 00:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 46
แบบอักษร

NAMCHA : 

ไม่รู้ว่าตัวเองมาถึงที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ออกจากมหาลัยมาขึ้นแท็กซี่ รู้ตัวอีกทีก็บอกให้พามาส่งถึงที่แล้ว

คอนโดของเฮียฮอร์น ผมใช้คีย์การ์ดแสดงกับพนักงานที่นี่เขาถึงได้ยอมปล่อยให้ผมกดลิฟต์ขึ้นมาชั้นบนสุด ที่นี่ระบบรักษาความปลอดภัยดีเยี่ยม ประตูลิฟต์เปิด ผมไม่ทันได้ก้าวเท้าถึงสองก้าวก็รู้สึกถึงปลายมีดกับโลหะแข็งๆที่หัวสะแล้ว

" ปล่อย " เสียงของอเล็กซ์ดังออกมาทันทีเลยเหมือนกัน พวกเขาเลยลดมือลงไป คนของเฮียมาใหม่อีกแล้วสินะ

" เชิญครับคุณหนู...นายรออยู่ " ผมพยักหน้ารับคำแล้วเดินนำมาก่อน ผมเคยมาที่นี่นับครั้งไม่ถ้วน ก็นะถึงแม้เฮียฮอร์นจะเปลี่ยนไปดุไปยังไง เขาก็ยังคงเป็นเฮียของผมนี่ครับ เราค่อนข้างจะสนิทกันระดับนึง คือผมก็กลัวเฮียนะ แต่ก็ชอบมาอ้อนมืออ้อนตีนนั่นละ

แต่ถ้าถามถึงใครอีกคนละก็คนนั้นเราไม่เจอกันเลยครับ เฮียใหญ่นะกลายเป็นผู้ชายเย็นชาเต็มขั้น เต็มรูปแบบ เฮียฮอร์นนะดีกว่าเป็นไหนไหน

" อ๊าาา อ๊ะ อ๊า อือออ บะ..เบา เบาสิวะ! อ๊าาา " เปิดประตูเข้ามาก็สะดุ้งกับเสียงหยาบโลนที่ดังสะท้านหูมาก ผมปัดมือไล่อเล็กซ์ให้ออกไป เดินมาเปิดประตูห้องดูเฮียทำเรื่องสกปรกนิ่งๆ

" ซี๊ดดด กูบอกว่าไง!! " หึ! ผมหลับตาไม่อยากมองภาพตรงหน้า ไม่อยากรับรู้สภาพของคนที่รองรับอารมณ์ของเฮียมันเท่าไหร่ แต่ก็แอบลืมตาดูบ้างเป็นบางครั้ง

" อะ..ไอเหี้ย..อ๊าาา อ๊ะ อ๊า คน อือออ มีคนมา " เหมือนพี่ฟรีเขาจะเห็นผมแล้วเลยบอกให้เฮียมันรู้แต่เฮียแม่งไม่หยุดไง ผมยังคงได้ยินเสียงร้องครวญครางของคนรองรับ กับเสียงเนื้อกระทบกันรุนแรง ได้ยินเสียงไม้กระทบฝาผนังมาด้วย คงเป็นเตียงที่โดนโยกจนสั่นไปหมด

" พอ..พอแล้ว อึก!! " ผมลืมตามองสบตากับพี่ฟรีครั้งนึง ก่อนที่เขาจะหันหนีไปก่อน

หืม..ว่าไปแล้วมันก็ดูมีอารมณ์อยู่หรอก หน้าพี่ฟรีตอนโดนกระทำนะ ถึงว่าเฮียฮอร์นแม่ง...กระแทกเอาไม่หยุด ถึงจะร่างใหญ่เท่าควายทั้งคู่แต่พอแม่งทำกันก็ดูเร้าอารมณ์ดี

เดี๋ยวๆ อย่าเพิ่งเข้าใจผิดไปกันใหญ่ ผมหมายถึงมันดูลงตัว อืม...เฮียฮอร์นมันก็เถื่อน พี่ฟรีแม่งก็เถื่อนอยู่หรอก แต่พอมาคู่กับเฮียสุดรักของผมมันก็ดูลงตัวพอดี เฉพาะในเวลาแบบนี้อ่ะนะ เวลาที่แม่งทำกันนี่ละ 

" มาทำไม "

" หุบปากไปเลยนะเฮีย ทำไมทำแบบนี้วะ เห็นชีวิตคนอื่นเป็นเรื่องตลกเหรอ!? " ผมเดินตามเฮียออกมาห้องรับแขก ก็โวยวายใส่เลย อารมณ์ตอนนี้คือโกรธ โกรธมาก ทำไมถึงได้ทำแบบนี้!

" มันเป็นเมียกู มึงจะอะไร? " เฮียเปิดตู้เย็นเอาน้ำออกมากระดกขึ้นดื่ม หันมาพูดกับผมแบบกูชิล ไม่แคร์ไรงี้

" เมียห่าไรอ่ะ ถึงได้ทรมานแบบนั้น เขายอมเฮียไหมทำไมทำแบบนี้วะเนี่ย " ผมหงุดหงิดมาก เดินไปแย่งขวดน้ำมากระดกขึ้นดื่มด้วย

" เรื่องแม่งเหอะ ว่าแต่มึงจะมาช่วยมัน??? " เฮียถามพร้อมโยนกล่องปฐมพยาบาลมาใส่ผม ผมรับไว้แล้วเดินกลับมาที่ห้องนอน พี่ฟรีเขาสลบไปแล้วครับ ไม่สลบได้ไง รุนแรงขนาดนั้น แถมรอยตามตัวเต็มไปหมด เลือดจากตรงนั้นก็ออกด้วย

" ไหนบอกเขาเป็นเมีย ทำไมทำรุนแรงขนาดนี้วะเฮีย " ผมบ่นไปด้วย มือก็ทำไปด้วยคือเดินไปเอากะละมังใส่น้ำ หาผ้าขนหนูมาเช็ดคราบต่างๆ บนตัวรุ่นพี่ที่เพิ่งเคยเจอวันนี้

" มึงรู้จักมันเหรอไง ถึงได้เป็นเดือดเป็นร้อนฉิบหาย " เฮียผลักหัวผมมาทีนึง จุดบุหรี่สูบในห้องอีก ผมเลยไล่ออกไปข้างนอก

" อือ.. อ๊ะ...เฮ้ย!! " เหมือนพี่ฟรีเขาจะรู้สึกตัวพอลืมตาเห็นผมเช็ดตัวทำแผลให้ก็สะดุ้งขึ้นมาตกไปข้างเตียงเลย ร้องหนักกว่าเดิมอีก คงเจ็บละสิ

" ทำเหี้ยไรกัน " คงเพราะเสียงดังที่พี่ฟรีเข้าล้มไปที่พื้น เฮียฮอร์นถึงได้เดินกลับเข้ามาดู แต่ที่ทำผมแปลกใจคือ....

" อือ เจ็บ " เฮียแม่งอุ้มพี่ฟรีขึ้นมาบนเตียง คิดดูนะครับ ผู้ชายตัวควายๆ ร่างถึกๆ ที่แบกผู้ชายอีกคนที่ถึงแม้จะถึกไม่เท่าแต่ก็ไร้คำบรรยายสุดๆ

" เออ เดี๋ยวแดกยานอน กูบอกอเล็กซ์สั่งข้าวให้แล้ว " เฮียพูดกับพี่ฟรีแล้วเอาผ้าห่มคลุมตัวพี่ฟรีไว้ เดี๋ยวๆไรวะ อย่าบอกนะว่าเขาเป็นผัวเมียกันจริงนะ

" เอ่อ.... " ผมส่งเสียงออกไปนิด พี่ฟรีก็หันมามองดุดุ สายตาแม่ง น่ากลัวทั้งคู่เลย

" เอาน้องมึงออกไป " พี่ฟรีพูดแล้วซุกหน้าลงบนหมอนนอนไม่สนใจอะไรคนที่คิดจะมาช่วยเลยเหรอวะ อุตส่าห์ถ่อมานี้ เสี่ยงเฮียฮอร์นโกรธเพื่ออะไรวะเนี่ย

" งอแงไอสัส หนีกูไปแล้วเสือกมาทำส้นตีน " เฮียบอกแบบนั้นก็จริงแต่ก็เดินไปหยิบเสื้อแขนยาวตัวใหญ่มาสวมให้พี่ฟรีเฉยเลย แบบไม่ได้ประคองขึ้นมานะ กระชากแล้วใส่ให้เสร็จแล้วพี่ฟรีแม่งหลับสนิท

" คบกันเหรอวะเฮีย? " ผมทำหน้าหมางงใส่เฮียฮอร์นมัน แบบไม่เคยเห็นเฮียทำให้คู่นอนหรือใครคนไหนอ่ะ เมื่อก่อนแม่งชอบเอาเด็กตัวเล็กๆ ไรงี้ สภาพเด็กแต่ละคนเหมือนโดนรุมโทรมมาอ่ะครับ ผมก็เห็นบ่อยๆ เวลาเฮียมันกลับมาเมืองไทย ผมก็เป็นคนมาไล่เด็กพวกนั้นกลับไปทุกที ไม่งั้นเดี๋ยวจะมาเกาะแข่งเกาะขาเกาะเงินเฮียฮอร์นผมไปอีกไง

" กูจีบมัน " เหี้ยยยยย!! ผมอ้าปากค้างเลย ใจลอยไปไหนแล้ววะ

" ไม่จริงอ่ะ จีบเหี้ยไรถึงกระชากรุนแรงขนาดนี้ " ผมถามแบบเบลอๆ งงๆ ชี้ไปที่พี่ฟรีที่นอนหลับไปแล้ว

" มันดื้อ..ร่างกายไม่โอเครแต่เสือกอยากหนีไปหาเพื่อน กูบอกแม่งแล้วว่าจะพาไปแต่ขอกูเคลียร์งานก่อน แต่แม่งแอบหนีกูไป บังคับลูกน้องกูให้พาไปอีก " เฮียสะบัดหัวไปมาแล้วเดินมาหาผม ดึงแขนผมเข้าไปกอด ผมก็กอดเฮียตอบ

" แถมลูกน้องกูแม่งก็ส้นตีน ไม่กล้าหือกล้าอือกับแม่ง ยอมพาแม่งออกไปอีก อยากจะเรียกมาเชือดเรียงตัว " บ่นครับบ่นเข้าไป นานๆจะได้ฟังเฮียฮอร์นเขาบ่นอะไรทำนองนี้

" ได้ข่าวมึงทะเลาะกับผัวเรื่องพวกกู? " ผมผลักเฮียออกแล้วเสหน้าไปทางอื่น ไม่อยากพูดเรื่องนี้เลยแม่ง ตอนแรกก็นึกว่าเฮียฮอร์นข่มขืน ทารุณพี่ฟรีอะไรสะอีก สรุปคือ...แม่งเต็มใจทั้งคู่

" ชั่งเถอะ " ผมเดินออกมานั่งที่โซฟาห้องรับแขกแล้วหลับตาลง ไม่อยากนึกถึงสายตาของป๋ามันเลยครับ หึ! ก็ดีเหมือนกันไม่รู้ผมคิดไปเองไหมแต่ผมว่า ความสัมพันธ์ระหว่างเราทั้งคู่มันถูกบั่นออกไปหมด ใจผมมันโหวงๆ เจ็บจนอยากร้อง แต่น้ำตามันไม่ไหล

เหนื่อยครับบอกเลย โคตรล้าเลยตอนนี้ หลังจากวางสายเฮียฮิลก็ถึงเวลาเรียนตอนบ่ายของผมพอดี ผมก็ออกมาพร้อมซอลกับไอหมาเป๋าแหละ แต่มันหมดอารมณ์เข้าเรียนไปแล้วไง ขอแอบงอแงหนีมาพักใจสักพักแล้วกัน

โดนสองคนนั้นบังคับเข้าเรียนอยู่เหมือนกันแต่ผมบอกไปว่าไม่ไหวจริงๆ ไรงี้ เขาเลยยอมปล่อยให้กลับ ผมถึงได้มาโผล่คอนโดเฮียฮอร์นนี่ละ ที่นี่ชั้นบนสุดทั้งชั้นของเฮียมันเองเลย ราคาโหดมาก ไม่อยากนึกถึง..

เฮียฮอร์นโหดยังไงก็โอ๋ผมตามสไตล์เฮียละนะ ไม่ได้ตามใจจนเคยตัว แต่อยากได้อะไรก็ต้องแลก อีกเรื่องเฮียแม่งสอนผมทุกเรื่อง ย้ายไปเมกาเวลากลับมาหาที ก็ให้ผมฝึกป้องกันตัวเอง เขาก็กลัวผมมีอันตรายเหมือนกัน แบบให้เรียนพวกทริคป้องกันตัวเล็กๆ น้อยๆ แต่ก็น็อคคนได้บ้าง แถมเฮียเป็นประเภทพูดจริงทำจริง เจ็บจริงไม่มีแสดง อารมณ์รัอน แต่เยือกเย็นสุดๆ เวลาจะลงมือทำอะไรใครก็ทายใจไม่ถูก อาจเป็นเพราะเฮียฮอร์นได้เชื้อปู่มาเยอะเลยเป็นคนประเภทที่ไม่ยอมใคร ไม่เดินตามใครเหมือนปู่ มีเป้าหมายของตัวเอง ทำอะไรก็ตามใจตัวเองสูงมาก ดีแล้วก็ดีให้สุด เหี้ยแล้วต้องเหี้ยให้สุดอะไรทำนองนั้น 

แต่เฮียฮอร์นนะเขาไม่ได้ดีหรือเหี้ยอะไร เขาเป็นแค่นักธุรกิจไฟแรงทีประสบความสำเร็จอย่างรวดเร็ว เพราะเฮียฮอร์นเป็นคนตรงๆ คิดอะไรก็ทำ แต่ทำอย่างรอบคอบ ใช้สติ ปัญญาในการลงมือแต่ละครั้งตลอด เพราะประสบความสำเร็จได้ไวแลดูได้มาอย่างง่ายๆแต่ไม่มีใครรู้หรอกเนื้อแท้เฮียฮอร์นเจออะไรมาบ้าง เขาต้องมีบอดิการ์ดคุ้มครองเวลาไปไหนมาไหนตลอด ถึงไม่อยากมีแต่นี่คือความปลอดภัยที่จำเป็น 

 

***อ่ะ แถมให้อีกตอน ต่อไปจะอัพแค่วันละตอนสองตอนแล้ว ไรท์งอล รีดเม้นน้อย จริงๆยอดอ่านน้อยมากกกกกกกกกกกกกกกกก คนอ่านหายไปหมดแล้ว 

ขอบคุณทุกคอมเม้นทุกกำลังใจของรีดเดอร์ที่มีให้ด้วยน้าาาา ขอบคุณที่แสดงตัวตนว่ามีคนอ่านงับบบ รักนะ***

 

Twitter : @YMOOMII 

Facebook : Ph Homjan 

FB Fanpage : Niyay By MooMii 

-THANK YOU- 

ความคิดเห็น