MooMii
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) Twitter : @YMOOMII

ชื่อตอน : Episode 41

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 285

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มิ.ย. 2563 00:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 41
แบบอักษร

NAMCHA : 

" อื้ออออ " ผมครางท้วงในลำคอเพราะเริ่มหายใจไม่ทัน ก็ป๋าจูบเอาจูบเอา

" หึหึ " เสียงหัวเราะในลำคอพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ส่งมาให้ผมที่นั่งหอบอยู่ข้างๆ

ตอนนี้เราอยู่คอนโดกันแล้ว แต่ก่อนหน้านี้คือ ผมรู้สึกไม่โอเครเรื่องพี่อิงอะไรแบบนี้แหละ คนมันอิจฉาอ่ะครับ มันห้ามความรู้สึกไม่ได้จริงๆ หึงด้วย หวงด้วย เลยนอยแดกไม่พูดกับป๋าตั้งแต่กินข้าวเสร็จ ผมก็แยกไปเรียนตอนเย็นรับน้อง พอเลิกรับน้องก็ไปรอป๋าที่ยิม ได้แค่นั่งมองข้างสนามเฉยๆ มีซอลกับหมาเป๋ามาอยู่เป็นเพื่อนด้วย ไอเอ็มหายหัวอีกตามเคย พี่คีย์ก็มาด้วยเพราะเขารอซอล ผมบอกไปแล้วว่าให้กลับกันไปก่อนผมอยู่ได้ แต่พี่คีย์บอกเดี๋ยวผมหายอีก ป๋าจะโกรธเอา

มองดูป๋าซ้อมบาส เล่นบาสแล้วแบบเท่มาก ชอบๆ หุ่นแน่นๆ ร่างสูง ผิวขาว อ่าาาา อยากได้~~ ทำไมมองกี่ทีก็รักได้มากขนาดนี้ก็ไม่รู้ แต่แบบ....อืม....ผมเชื่อเลยว่าเขาสนิทกันหมายถึงป๋ากับพี่อิงอะไรนั่น พอซ้อมแล้วมีพักพี่อิงก็เข้าไปเช็ดเหงื่ออะไรให้ เอาน้ำเอาอะไรให้ ถึงจะให้คนอื่นเหมือนกันแต่ผมสังเกตได้ว่าความรู้สึกมันต่างกัน ผมว่าพี่อิงคงชอบป๋า

เลิกซ้อมก็ทุ่มกว่าๆ ผมเลยรู้แล้วว่าที่เขานัดกันตอนกินข้าวคืออะไร ก็พี่อิงขอติดรถกลับด้วยเพราะว่ารถเขาเสียส่งซ่อม ป๋าก็ไปส่งที่คอนโดเธอนะครับ เลยคอนโดป๋าไปอีกแล้วค่อยวกกลับมา แต่ผมคิดแล้วว่า...ทำไมไม่กลับกับคนอื่นที่ผ่านทางนั้น

" ผมจะไปอาบน้ำ " ผมบอกป๋าแล้วลุกขึ้นเลย ไม่อยากพูดมากครับ รู้ว่าตัวเองแม่งงี่เง่าเองก็ต้องหายเอง ป๋าดีด้วยแค่นี้ก็ดีเท่าไหร่ ยอมขอเป็นแฟน ยอมบอกคนอื่น ยอมบอกรัก

" อาบด้วย " ป๋าบอกแล้วลุกตามเข้าห้องมา ผมก็ถอดเสื้อผ้าไม่องไม่อายอะไรด้วย กำลังนอยไง

" ปล่อยเลย ชาร์หนาวแล้วจะรีบอาบ " ผมบอกแต่ไม่หันไปมองคนที่ตามมายืนใต้ฝักบัว แถมเอามือมากอดตัวผมให้ชิดไปกับตัวเองอีก อะไรๆก็เลยเสียดสีโดนไปหมด รู้สึกได้ถึงแท่งร้อนๆกำลังดุนดันอยู่ที่สะโพกด้วย

" รีบจังครับ อืมมม " ป๋ากดปากลงบนท้ายทอยผม ขบเม้มจนรู้สึกเจ็บนิดๆแต่ก็พอทนได้ มือป๋าก็ลูบไล้ไปทั่ว สุดท้ายก็ใช้นิ้วมือมาขยี้ยอดอกผมจนเสียวไปหมด อีกข้างก็เลื่อนต่ำลงไปเรื่อยๆ

" อ่าาาา...ไม่เอา " ทั้งที่รู้สึกแต่ผมกับไม่อยากทำอะไร

" ทำไมครับ หืม? " ป๋าหยุดมือแล้วผลิกให้ผมหันมาเผชิญหน้า ผมก็มองตาป๋ากลับไป ไม่ได้หลบอะไร

" ป่าว ชาร์เหนื่อย " พอมองนานๆ ก็ไม่อยากสบตาคนตรงหน้าเท่าไหร่เลยบอกไปแบบนั้นแล้วหันตัวเองมาอาบน้ำ ถูสบู่อะไรเสร็จก็จะล้างตัว แต่แบบ....คนด้านหลังนิ่งมาก จนผมทนไม่ไหวต้องหันกลับไปมอง

" มึงกำลังงี่เง่าเหรอวะ " ป๋าถามแล้วมองผมดุดุ ผมก็ไม่พูดอะไรตอบไปแต่เปิดน้ำล้างตัวเอง

" ครับ ชาร์กำลังงี่เง่า ป๋าไม่ต้องสนใจหรอก เดี๋ยวชาร์จัดการกับตัวเองได้ เดี๋ยวก็เป็นชาร์คนเดิม " ผมบอกแล้วเอื้อมมือไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาเช็ดตัวเอง เอาเสื้อคลุมที่ป๋าซื้อให้มาสวมทับไว้

ผมเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมความรู้สึกน้อยใจ มันนอย มันน้อยใจ มันจุก ไม่รู้อ่ะครับ ผมงี่เง่าขนาดทำให้ป๋ารำคาญบ้างไหมก็ไม่รู้ ทั้งที่อยากจะห้ามตัวเองไม่ให้เป็นงี้แต่มันห้ามไม่ได้ไง

แต่งตัวเสร็จผมก็เดินมานั่งหน้ากระจก เป่าผมตัวเองให้แห้ง ทาครีมบำรุงหน้าหน่อยอันนี้ป๋าก็ซื้อให้อีกนั่นละ ผมชอบโดนดุว่านอนดึก ก็ป๋าไหมล่ะที่ชอบทำอะไรจนเกือบเช้า จนหน้าตาผมมันดูโทรมๆหน่อยแต่ก็ไม่มากอะไรแบบนั้น

ได้ยินเสียงเปิดประตูห้องน้ำผมไม่ได้หันไปมองแต่มองผ่านกระจกแทน เพราะป๋ามายืนหลังผมเราสบตากันแต่ก็ไม่มีใครพูดอะไร จนผมต้องบอกให้ป๋าไปแต่งตัว ป๋าก็ทำตาม ผมเรียกมาเป่าผมป๋าก็มานั่งให้ผมเป่า เสร็จแล้วผมก็ทาครีมอันเดียวกันให้ป๋าด้วย มันบางๆไม่เหนียวอะไร ซึมเร็วด้วย

" เดี๋ยวไปทำให้กิน " ป๋าบอกแล้วหันมาฉุดแขนผมที่กำลังหันหลังจะเดินไปที่เตียงให้หันกลับไปหา

" ชาร์ไม่หิวแล้วครับ " ผมบอกออกไปเรียบๆไม่ได้ประชดอะไรแต่มันยังปรับอารมณ์ตัวเองได้ไม่ดีเท่าไหร่

" น้ำชา " ป๋ากดเสียงใส่ผมมาหน่อย แต่ผมไม่สนใจดึงมือตัวเองออกแล้วเดินมาที่เตียงเลย

" ฝันดีครับ " ผมบอกแล้วล้มตัวนอนหันหลังให้ป๋าที่เดินตามมานั่งบนเตียง เพราะตอนนี้ผมไม่พร้อมจะพูดอะไร

" อิงเป็นเพื่อนกู " ผมรู้...ไม่ต้องบอกผมก็รู้ ได้ยินเสียงเหมือนป๋าจะเปิดหนังสืออะไรสักอย่าง ผมก็ได้แต่นอนเงียบๆ แต่มันไม่หลับไง

" ไม่หลับก็ลุก มีอะไรก็ถามไหมน้ำชา กูต้องมานั่งอธิบายมึงทุกอย่างแต่กูไม่สามารถรู้ได้ว่ามึงมานอยมาน้อยใจอะไรกูบ้าง แค่นี้มึงไม่รู้เหรอว่ากูรักมึงมีแค่มึง จะเอาเรื่องคนอื่นมาใส่ใจทำไมนักหนา มึงงี่เง่ากูไม่ว่า มึงจะอะไรกูก็ไม่ว่าเลยวะน้ำชา แต่เงียบใส่กูนี่คือห่าไร! " แรกๆ ป๋าก็พูดนิ่งๆ อยู่หรอกแต่พอประโยคสุดท้ายก็เริ่มเสียงดังใส่ผมมาเลย ผมแบบสะดุ้งอ่ะครับ

ผมไม่กล้ากระดิกตัว ไม่กล้าหายใจด้วยซ้ำ เราเงียบกันไปนานเลย ได้ยินเสียงป๋าพ่นลมหายใจดังๆทีนึง ก็เงียบไปอีก

" ลุกมาคุยกับกูดีดี " ป๋าบอกน้ำเสียงอ่อนลง ผมเลยยอมหันกลับไปหาใช้มือดันตัวเองลุกขึ้นนั่ง

" ครับ " ผมขานรับเบาๆก้มหน้าลงหน่อยไม่กล้าสบตาป๋าเลยสักนิด

ป๋าใช้มือดึงให้ผมเข้าไปใกล้ เลยกลายเป็นผมกำลังเอนตัวทับป๋าที่นั่งยืดขาพิงหัวเตียงเอาไว้

" อ๊ะ...เจ็บ " มือผมมันปัดไปโดนหัวเตียงหน่อยนึงตอนที่ป๋าดึงเข้าไปหา ป๋าเลยจับตัวผมพลิกให้หันหลังพิงป๋าแทน ผมก็ยืดขาทำท่าเหมือนป๋าเลย เอนหัวซบกับอกของป๋าอีก

" เจ็บมากไหมวะ ไหนดู " ป๋าเอามือผมไปดูมันก็ไม่มากหรอก แค่โดนนิดเดียวผมก็บอกป๋าไป มือป๋าก็ลูบหัวผมอีก

" อ่านไรอ่ะ " ผมถามแล้วดูหนังสือบนตักป๋า มันเป็นบทความภาษาอังกฤษเกี่ยวกับธุรกิจ ป๋าชอบอ่านหนังสือพวกนี้แบบขยันมากอ่ะคนนี้

" มึงกำลังเปลี่ยนเรื่องนะน้ำชา " ป๋าบอกแล้วเก็บหนังสือไปไว้โต๊ะข้างเตียง มือก็เลื่อนจากหัวมาเป็นเอวตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้อ่ะ ลูบๆอยู่ดีดีก็ล้วงมาในกางเกงนอนเลย

" อือออ ไม่เอา " ผมบอกแล้วดิ้นหน่อยใช้มือจับมือป๋าที่ชักน้องน้อยของผมเล่น

" เขาเป็นเพื่อน มึงเป็นเมียเข้าใจไหมวะ " ป๋าบอกแล้วชักให้ผมแรงอีก แล้วรูดขึ้นลงเน้นๆ แต่ไม่ได้เร็วอะไร ผมก็ครางออกไปเพราะมันเสียว อึดอัดด้วย

" อ่าาา อืออ ไม่เอา อ๊ะ อ๊าาา " พอผมบอกไม่เอาป๋าก็เหมือนแกล้ง ชักให้แบบเร็วๆ ถี่ๆ ทั้งที่ผมไม่ทันตั้งตัว

" มึงงี่เง่าได้ เอาแต่ใจได้ มึงเป็นเมียกู กูเคยว่าเหรอวะเวลามึงทำอะไร เมื่อก่อนอาจใช่ที่กูไม่ชอบ แต่ตอนนี้ใช่ว่ากูจะชอบแต่กูรักมึงเข้าใจไหม สิทธิ์ของมึง อยากหึงอยากหวงอยากแสดงออกก็ทำ กูไม่ว่า แต่มึงต้องทำความเข้าใจด้วยว่าอะไรควรไม่ควร " ป๋าชักให้ผมเร็วๆ ปากก็พูดไปด้วยมือก็ทำไปด้วย ผมไม่ได้ตอบรับอะไร พยายามตั้งใจจะฟังที่ป๋าบอก แต่แบบ...ได้แต่ร้องครางให้ป๋ามันฟังแทน

" อ๊าาา อ๊ะ อ๊า ป๋า..อืออ แรงอีก " ผมครางดังๆ เร่งให้ป๋าทำแรงอีก มันเสียวอะครับ หัวแม่มือป๋าก็ขยี้ส่วนปลายตามรอยแยกจนผมทั้งเจ็บทั้งเสียว ก็ป๋ากำมือโคตรแน่น แถมยังขยี้แรง ชักถี่

" ยกตัวหน่อย " ป๋าบอก ผมก็ทำตาม ผมเพิ่งสังเกตว่าตัวเองนั่งอยู่ระหว่างขาป๋าตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รู้แต่ได้ยินเสียงครางตัวเองดังมาก ก็ป๋าทั้งชักทั้งรูด แถมใช้มืออีกข้างขยี้หน้าอกผ่านเสื้อของผมแรงๆ เลย ปากก็เอาแต่ขบกัดซอกคอผมอยู่นั่น ใช้ลิ้นเลียวนไปวนมา มีขบกัดจนผมเจ็บรู้สึกได้เลยว่าคงเป็นรอยที่ชัดมากๆ

" อ๊าาา ป๋าครับ อือ เร็วอีก เร็วๆ " ผมบอกเร่งอีก ไม่ไหวแล้วครับมันเสียวสุดๆ ได้แต่จิกมือลงบนแขนป๋าเท่านั้น เชิดหน้าครางวนไป

" ซี๊ดดด ป๋า ป๋าครับ อ๊าา เร็ว อีกนิด อ๊าาา อ๊าา " ผมครางแบบไม่ไหวแล้วป๋าเลยเร่งมืออีก ผมเอี้ยวหน้าหันไปรับจูบป๋าที่กดลงมาหนักๆ เราแลกลิ้นกันแบบมั่วมาก พันกันจนไม่รู้ของใครเป็นของใคร

" อ๊ะ อ๊ะ อ๊าาาา อ๊า อร๊าาา " ผมหวีดร้องออกมาเมื่อรู้สึกถึงอารมณ์ของตัวเองที่ไม่ไหวอีกแล้ว น้ำคาวๆ สีขาวถูกปลดปล่อยออกมาเต็มมือป๋าไปหมด แถมยังเลอะเสื้อด้วยดีนะที่ป๋าเอาทิชชูมารองไว้ก่อนจะเลอะผ้าปูที่นอน

ผมได้แต่หอบหายใจบนอกป๋า แขนแกร่งก็กอดเอวผมไว้ หอมแก้มผมมาอีก ทั้งที่ยังไม่ได้พูดอะไรกับป๋าแต่ที่ป๋าพูดป๋าบอกมันทำให้ผมสบายใจขึ้น ดีขึ้น

" ขอบคุณนะครับ ที่ป๋ารักชาร์ " ผมบอกป๋าแล้วใช้มือซ้อนทับกับมือป๋าที่กอดตัวเองเอาไว้

" ต้องขอบคุณมึงที่ยังรักกูมากกว่า " ป๋าบอกแล้วหอมแก้มผมมาอีก

" อือ ชาร์หวงป๋าอ่ะ ชาร์ห้ามตัวเองไม่ได้ พยายามแล้วนะ ขอโทษนะครับที่งี่เง่าใส่ป๋า " ผมบอกออกไป อันนี้คือพูดจริงๆ ไม่ควรคิดมากขนาดนี้เลยผม ทั้งที่ป๋ายอมรับว่าผมเป็นแฟนแถมชัดเจนขนาดนั้นแท้ๆ

" จะงี่เง่า เอาแต่ใจแค่ไหนก็ได้ก็มึงเป็นเมียกูหรือไม่ใช่? " ผมรีบหันไปมองป๋าตาขวางเลยจิกมือลงบนขาป๋ามันแรงๆ เลยรู้สึกเลยว่าเล็บที่ยาวมาหน่อยทำให้ป๋ามีเลือดแน่ๆ

" ซี๊ดดด กูเจ็บนะเมีย " ป๋าบอกแล้วดึงมือผมออก พึมพำบอกว่าล้อเล่นมาอีก ผมก็ไม่พูดด้วยอ่ะ งอนครับงอนจริงๆ

" ป๋าบอกเองว่าชาร์เป็นเมียนะ!! " ผมกระแทกเสียงใส่แล้วทิ้งน้ำหนักตัวไปหาป๋าหมดเลย ป๋าแม่งก็กอดผมไว้ทั้งตัว

" หึหึ..งี่เง่าแค่ไหนก็..เมียป๋านะครับคนนี้นะคนนี้ " ป๋าเอาจมูกมาถูกกับแก้มผม มันจั๊กจี้ผมเลยหัวเราะออกมา ดิ้นหนีป๋าด้วย แต่มันไม่หลุดนี่สิ

" ฮ่าๆ พอแล้ว เค้าเหนื่อยอ่าา " ผมบอกแล้วหอบหายใจป๋าก็หยุดแกล้งผมแล้วเหมือนกัน

" ครับๆ ..แล้วทีหลังมีอะไรก็พูดก็ถามเข้าใจไหม กูไม่ชอบที่มึงมาเงียบใส่ อยากงี่เง่า น้อยใจอะไรก็บอกเลยกูจะได้อธิบาย ไม่ใช่มาเงียบใส่แล้วคิดไปเอง กูทำมึงร้องมาเยอะเสียใจมาเยอะแล้วน้ำชา กูก็ไม่อยากให้มึงทนไม่ไหว คิดเองเออเองแล้วไปจากกูหรอกนะ " พอป๋าบอกแบบนั้นผมก็เลยหันกลับไปมองป๋า เราสบตากันสักพักเป็นป๋าที่ยิ้มให้ผมก่อน ผมแบบเขินมากอ่ะ ป๋าโคตรหล่อ โคตรเท่ แถมทำตัวน่ารักอีกต่างหาก ไอที่งอนเมื่อกี้นี้ลืมหมดแล้วครับ ใจง่ายมากเลยผม

กับคนนี้นะ คนของใจคนนี้ใครจะหาว่าผมใจง่าย ผมยอมรับครับ ยิ้มอ่อนเลย

 

 

**อย่าเงียบใส่ไรท์เลยนะ ไรท์เหงาและเศร้ามาก ช่วยกดเลิฟ กดเพิ่มเข้าชั้นหนังสือ คอมเม้นเข้ามาหน่อยค่ะ ไรท์ใจหายหมดแล้วว่าไม่มีคนอ่านเรื่องนี้เท่าไหร่ TT เป็นเศร้า

Twitter : @YMOOMII 

Facebook : Ph Homjan 

FB Fanpage : Niyay By MooMii 

-THANK YOU- 

ความคิดเห็น