MooMii
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) Twitter : @YMOOMII

ชื่อตอน : Episode 37

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 288

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2563 21:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 37
แบบอักษร

NAMCHA : 

" ป๋าสนิทกับน้องเขาเหรอ " ผมถามพร้อมหิ้วไอถุงหมูปิ้งขึ้นรถ อ่ออันนี้เป็นส่วนของผมกับป๋า ส่วนที่เหลือมีคนของบ้านพี่คีย์มาช่วยหิ้วเข้าไปแล้ว น้องหมูอะไรนั่นก็เข็นรถกลับไปส่งยายที่บ้าน แล้วไปเรียนเลย ป๋านัดให้น้องมันมาหลังช่วยยายทำอะไรเสร็จในตอนเย็น ให้มากินข้าวด้วยอะไรนี่แหละ

" เออ มันนิสัยดี ถึงจะเกรียนๆ แสบๆ กวนตีนหน่อย แต่กับพวกกูก็รู้จักมันมาเด็กๆ เลย แถมมันขยันช่วยยายทำมาหากินตื่นแต่เช้ามาช่วยย่างหมู ตอนเย็นก็ช่วยยายหมักหมูอะไรแบบนั้น กูเลยเอ็นดูมัน " ผมฟังป๋าพูดแล้วก็คิดว่าใช่แหละครับ มันดูเกรียนๆ แสบๆ กวนตีนแต่กลับป๋าเหมือนสายตามันดูเคารพมากๆ อ่อตอนนี้เราเข้าบ้านมาแล้ว สวยไปหมดเลย พี่คีย์ลงมาแล้วไปชงกาแฟให้ป๋าอยู่ ส่วนซอลยังนอนไม่ตื่นเลย เพราะพวกเขากลับมากันเมื่อคืนเลยถึงดึกเลยยังง่วงกันอยู่

ผมรู้แล้วว่าทำไมป๋าถึงเหมามาหมด พวกพี่อาร์มกับพี่ธามแดกเหมือนยัดห่าเลยครับ ดีนะแบ่งไปให้พวกที่บ้านพี่คีย์เยอะแล้ว ไม่งั้นสองคนคงกินหมดแน่ๆ

อีกเรื่องที่จะบอกคือ หมาเป๋ามันถูกหิ้วมากับพี่คีย์ตั้งแต่เมื่อคืน มันลงมาด้านล่างพร้อมซอล แต่ที่ผมสังเกตคือ รอยแดงๆ ที่คอมัน แบบว่าชัดเจนมากแต่ไม่มีใครทักไง ผมแอบเห็นพวกพี่ๆ หันไปสบตากันเอง แล้วพร้อมใจมองพี่คีย์คนเดียวเลย พี่คีย์ก็ยิ้มๆ แล้วไม่พูดอะไร ส่วนหมาเป๋ามันก็เดินปกตินะ ผมเลยคิดว่าคงไม่ถึงขั้นนั้น คงไม่ใช่ซอลทำหรอก พวกมันคงไม่เล่นเบี้ยนแน่ๆ

" อิ่มยัง " ป๋าถามแต่ก็ยื่นนมจืดที่พี่คีย์ไปหยิบให้มาให้ผม ผมก็รับมาเจาะดูด ถึงจะอิ่มยังไงแต่ก็ยังกินได้อ่ะครับ ผมชอบกินนมมากๆ นมอะไรก็ได้ แต่ไม่ใช่นมชะนีนะ ฮ่าๆ สำหรับนมจืดนี่ชอบมากเป็นพิเศษ

พ่อแม่พี่คีย์เขาลงมาก็พูดคุยกับพวกเรานิดหน่อย พวกท่านก็ผละขอตัวออกไปวัดกัน พี่คีย์บอกว่าพวกท่านไปทุกวันเลย แต่ถ้าไม่ว่างจริงๆ มีกิจมีอะไรก็งดแต่ส่วนใหญ่จะไป

ซอลมันขึ้นไปเล่นเกมกับพี่อาร์มบนห้องพี่คีย์แล้ว คือนี่มันยังเช้าอยู่ไง ไม่คิดเหมือนกันว่ามันจะติดเกมขนาดนี้ พี่คีย์เคยบ่นให้ฟังเรื่องซอลเหมือนกันว่ามันติดเกมมาก ส่วนหมาเป๋ามันนั่งข้างพี่คีย์ ออกจะเงียบกว่าทุกวันหน่อย มันกินแบบไม่ค่อยสนใจใคร ใครถามก็ตอบ ใครไม่ถามไม่พูดด้วยก็เงียบ แต่ที่สังเกตอีกคือ พี่คีย์แม่งส่งไม้หมูปิ้งให้ตลอด พอมันกินหมดไม้ก็ยื่นไม่ต้องเอื้อมเลยครับมันนะ

พี่ธามนั่งจ้องโทรศัพท์ตั้งแต่กินเสร็จแล้ว ดูท่าทางอารมณ์หงุดหงิดมาเต็มที่ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเรื่องที่พี่บลูมาไม่ได้

" อยากโทรก็โทร ลีลาไหมล่ะมึง " ป๋าใช้ตีนย้ำแหละว่าตีนยันไปที่ขาพี่ธาม พี่ธามหันมามองตาขวางเลย น่ากลัวววว

" มันทะเลาะกัน " พี่คีย์บอก พวกเราก็เลยเงียบ สีหน้าพี่ธามก็ดูหงอยลงแบบคนกังวลอะไรสักอย่าง

" เฮ้อ! กูแบบไม่รู้จะพูดยังไง อธิบายไม่ได้วะ แต่อาจเพราะกูงี่เง่าเอาแต่ใจแบบนี้มันเลยอาจจะเบื่อกูแล้ว " พี่ธามพูดออกมา ตาก็เริ่มแดงๆ แล้วด้วย พี่คีย์นี่รีบลุกไปนั่งข้างๆ เลย ยกมือตบไหล่เบาๆ ด้วย

" คิดมากไปไหม มันออกจะชัดเจนว่ามีมึงคนเดียว " พี่คีย์พูดปลอบ พี่ธามเองก็ยังคงมีสีหน้าแบบเดิมอยู่ดี

" มึงทะเลาะอะไรกัน? " ป๋าถามออกไปพี่ธามเลยเงยหน้าขึ้นมามอง น้ำตาไหลลงมาแต่ไม่ได้มีเสียงร้องหรือสะอึกสะอื้นอะไร

" กูเห็นมันคุยกับรุ่นน้องในแชทแล้วก็เลยคิดมาก ปกติคือมันไม่เคยปิดอะไรไง ว่ามีคนมาชอบมาอะไรกับตัวมัน แต่ครั้งนี้มันไม่ยอมบอกกูอ่ะ มันแอบคุยกัน กูเห็นเพราะกูเอาโทรศัพท์มันมาเล่นเลยทะเลาะกัน " พี่ธามเล่าให้ฟังแต่น้ำตาก็ไหลนะครับ ไม่มีเสียงร้องอะไรเลยจริงๆ พี่เขาก็เช็ดน้ำตาตัวเองแต่มันไม่หยุดไหล

" คิดมากแล้วมึงมันอาจจะลืม " พี่คีย์บอกแล้วส่งทิชชูให้พี่ธามเช็ดน้ำตา

" ไม่ใช่ว่ากูคิดมากไปหรอก แต่คิดน้อยไปไม่ว่า มึงต้องอ่านที่มันคุยกัน น้องมันบอกคิดถึงอะไร แบบเหมือนจะนัดเจอกันบ่อยๆ เอาขนมมาให้ แต่กูไม่เคยรู้เลย แบบนี้มึงว่ากูคิดมากเหรอ ไม่หรอกมันอาจจะเบื่อกูจริงๆ " ผมรู้สึกสงสารพี่ธามจังเลยอ่ะ แบบว่าความรู้สึกเหมือนแฟนนอกใจแต่ไม่ชัดเจนไง ไม่รู้ว่าเขาจะคิดกับเราแบบไหนแล้ว ยังรักไหม ยังห่วงไหม แถมคุยกับคนอื่นอีกด้วย

" เวลาน้องบอกคิดถึงมันก็ตอบว่าเหมือนกัน แบบนี้จะให้คิดยังไง พอกูถามมันก็เบี่ยงไม่ตอบไม่พูดอธิบายแบบทุกที พอเมื่อคืนอาจารย์ยกคลาสไม่สอนวันนี้เพราะเขาป่วย มันยังไม่บอกกูเลย กูรู้เพราะกูเห็นในแชทอีกนั่นแหละ กูแอบล็อกเข้ารหัสมันในเครื่องกูไว้ " พี่ธามเริ่มสะอื้นแล้ว พูดไปด้วยร้องไปด้วย พวกพี่เขาก็เงียบกันมากเลย

" ปกติกูไปไหนคนเดียวก็ได้ ไปกับพวกมึงมากับพวกมึง มันไม่อะไรอยู่แล้ว ไม่ว่าไม่อะไร แต่มันจะห่วงกูมากจนบางครั้งกูก็รำคาญแต่ก็ชอบ มันจะโทรเช็กกูพวกมึงก็รู้ แต่นี่มันจะเที่ยงแล้วมันยังไม่โทรมาสักสายเลย แบบนี้กูคิดมากอยู่ไหม "

พี่ธามเช็ดน้ำตาตัวเองแล้วลุกขึ้นยืนเลย แกตาแดงๆ พยายามกลั้นไม่ให้มันไหลอีก แต่ไหล่แกโคตรสั่น แบบสะอื้นไปด้วย แต่ก็พยายามข่มไม่ให้ร้องออกมา

" ถ้ามันเบื่อกู ไม่อยากเอาไม่อยากคบกับกูแล้วกูอยากให้มันพูดตรงๆ กูไม่รู้หรอกว่าจะเป็นแบบไหนต่อ พวกกูคบกันมานาน กูก็ไม่เคยอยากเสียมันไป แต่ถ้าต้องเลิกกูก็จะทำใจ จะไม่อะไร ไม่โกรธไม่เกลียดเลย แต่กูไม่อยากโดนหักหลังกูอยากเลิกดีดี ไม่อยากให้มันทำร้ายกูพวกมึงเข้าใจใช่มั้ย " พอพี่ธามพูดเสร็จ แกก็น้ำตาไหลมาอีก มันก็จริงนะครับ อย่าเลิกกันด้วยความโกรธเกลียด แต่ขอให้บอกกันตรงๆ จะดีกว่า ผมหันกลับมามองป๋าที่มองผมอยู่

" กูไม่ทำหรอก มึงคิดอะไรอีก " ป๋าบอกแล้วโอบเอวผมเข้าไปชิดอีก ก้มมาหอมแก้มผมด้วย ผมก็เลยบอกไปว่าไม่ได้คิดอะไรหรอก แต่ขอป๋าไปว่าอย่าทำแบบนั้นนะ คบกันแล้วผมก็อยากมีความสุขไม่ใช่แบบเมื่อก่อน ถ้าป๋าไม่รักไม่ต้องการผม ให้บอกผมตรงๆ ผมพร้อมเสมอ พร้อมจะไปแม้จะเจ็บมากแค่ไหนก็ตาม

บ่ายแก่ๆ แล้วครับ เราขึ้นกันมาพักผ่อนกันบนห้องแยกกันไป หมาเป๋านอนกับซอลเหมือนเดิม พี่คีย์ก็นอนกับพี่อาร์ม พี่ธามขอนอนคนเดียว สุดท้ายก็ผมกับป๋านอนด้วยกัน พี่ธามแกคงอยากอยู่คนเดียว อยากคิดทบทวนอะไรตัวเอง ผมเองก็เห็นใจพี่เขานะครับ พวกพี่ๆ เคยบอกว่าเขาคบกันมานานแล้วนะ เป็นเพื่อนกันมาเล็กๆ เลยด้วย สนิทกันมากไม่เคยมีใครมาทำให้แยกได้เลย ตอนที่ไม่คบกันพวกเขาก็ต่างมีคนนั้นนี้ไปเรื่อย แต่พอคบกันก็ไม่เคยมีเลย ถึงพี่ธามจะแซวสาวมองตามไปเรื่อยแต่ก็ไม่เคยไปกับใครจริงๆ พี่บลูเองก็ปล่อยฟรีตลอดไม่ได้หึงหวงมากเพราะเขาไว้ใจกันมากพอ

" ป๋าว่าพี่บลูจะทำจริงมั้ย " ผมถามป๋าที่นั่งอ่านหนังสือที่พกมา พกมาแหละครับ เกี่ยวกับอะไรไม่รู้เป็นภาษาฝรั่งเศสป๋าบอกมา

" เรื่องตัวเองเอารอดแล้วไหมมึงอ่ะ ไปเสือกเรื่องเขา " ป๋าบอกแล้วพับเก็บหนังสือไว้ข้างเตียง ผมเลยกลิ้งเอาหัวเกยบนขาป๋าเลย แบบหงายหน้านอนตักอ่ะครับ

" ว่าชาร์อีก แค่สงสัยเฉยๆ หรอก แต่พี่บลูนะไม่เคยมีแววทำแบบนั้นเลยอ่ะ สายตาก็ดูรักดูหลงพี่ธามออกจะมากมายขนาดนั้น " ผมพูดตามความคิดตัวเองนะ เท่าที่ดูก็เป็นแบบนั้นจริงๆ

" ก็มีสิทธิ์ แต่กูจะไปรู้ไหมวะ ให้มันเคลียร์กันเอง ไม่ต้องไปเสือกด้วยเข้าใจไหมไอแสบ " ป๋าว่าแล้วก้มลงมากัดปากผมสะงั้น

" เจ็บนะ! ทำแรงตลอดอ่ะ " ผมว่าแล้วลุกขึ้นนั่งทับป๋ามันแม่ง

" คล่อมกูแบบนี้ อยากโยกหรอกครับ " ผมใช้มือมากอดเอวผมให้แนบเข้าไปใกล้อีก คนอย่างน้ำชาไม่มีกลัวนะครับ

" ให้โยกไหมอ่ะ จะโยกให้หักเลย " ผมว่าแล้วยิ้มให้ป๋าแบบ ขอโทษนะครับ ยกนี้ผมชนะ

" หึหึ แสบนะมึงอ่ะ เดี๋ยวก่อนเถอะมึง กูให้โยกจนลุกไม่ขึ้นดีไหม??? " ป๋าว่าแล้วหัวเราะออกมาอีก ขำเข้าไปแกล้งผมเนี่ย

" กลัวจะไม่พออ่ะดิ กลัวน้ำป๋าหมดก่อน " ผมว่าแล้วหัวเราะกลับไป หัวเราะทีหลังชนะใสใส

" แสบนะครับเมีย " ป๋ามันว่าแล้วกดจูบมาบนปากผมแรงๆ สองสามครั้งไม่ได้ลุกล้ำอะไรเข้ามา แต่แบบผมเขินอ่ะ

" ไม่ชินตลอดเลยอ่ะ เวลาป๋าเรียกงี้ " ผมบอกแล้วแกะมือป๋าออกแต่มันไม่ออกอ่ะดิ เหนียวแน่นมาก

" เขินแล้วหนีไง?? " ป๋าถามแล้วหอมแก้มผมอีก

" พอแล้วววว ช้ำๆ แล้วเนี่ย " ผมจิ้มแก้มตัวเองที่ป๋าหอมปล่อยๆ เดี๋ยวนี้ป๋าท่านชอบมาหอมมากอดมาอะไรกับตัวผมตลอด เมื่อก่อนไม่เห็นเป็นงี้ แต่ก็ดีอ่ะ ผมชอบ ไม่แรดเลยครับผมนี่แมนๆ เท่ๆ

" แรดไหมต้องถามใจดูครับเมียกูเนี่ย " ป๋าบอกแล้วใช้มือบังคับให้ผมหยุดบดเบียดสะโพกลงบนเป้าพี่แก ฮ่าๆ ผมรู้สึกว่ามันเริ่มแข็งแล้วด้วยเป็นลำเลย อื้ออ ของป๋าแบบใหญ่ยาวแถมสวยมากๆ ผมชอบ ไม่อายปากครับ ก็มันชอบจริงๆ

" คิกคิก " ผมหัวเราะแล้วหยุดทำแบบนั้น แล้วซบหน้าลงบนไหล่ป๋าแทน ยกมือโอบคอป๋าไว้แล้วกอดแน่นๆ

" คิดมากอีกแล้วใช่ไหมมึงนะ " ป๋าบอกพร้อมกอดผมตอบ ยกมือลูบหลังผมด้วย

" อือ ชาร์ห้ามตัวเองไม่คิดแล้วนะ แต่ว่าป๋าก็รู้นี่ว่าชาร์เป็นยังไง ตอนนี้กับเมื่อก่อนไม่เหมือนกันแล้ว เมื่อก่อนชาร์อาจจะทำเป็นเฉยๆ ทั้งที่เจ็บเจียนตาย แต่ตอนนี้เราคบกันแล้ว เป็นแฟนกัน ชาร์ก็ไม่อยากให้ป๋าทำอ่ะ " ผมว่าออกไปหมด ผมไม่อยากคิดมากไปคนเดียว อย่างน้อยมีอะไรเราก็ต้องคุยกันอ่ะครับ

" เออ รู้ครับรู้ คิดอะไรก็ได้ตามที่ใจมึงต้องการเลย กูทำให้เห็นเองว่ายังไงกูก็เลือกมึงแล้ว ถึงกูจะทำเลวๆ กับมึงมามาก แต่ตอนนั้นคือกูไม่เคยมองมึงในสถานะนี้ไง ตอนนี้อย่างที่มึงบอกมันเปลี่ยนไปแล้ว กูเองก็ด้วยมองมึงมากขึ้น มีมึงในชีวิตแล้วก็คิดแล้วเลือกแล้วว่าใจกูต้องการมึง กูเองก็คบทีละคน ถ้าคบกันแล้วกูไม่คิดทำร้ายแฟนกูหรอกครับ " ป๋าบอกแล้วจูบขมับผมมาแรงๆ เลย ผมเลยกอดป๋าแน่นขึ้นอีก พึมพำบอกขอบคุณออกไปที่ให้โอกาสกัน

" ตอนนี้กูมีแค่มึง มองแค่มึง แล้วก็จะรักแค่มึง แบบนี้เลิกคิดมากยัง " ผมสะดุ้งแล้วก็ค้างอยู่ท่าเดิมที่กอดคอป๋าอยู่ ผมหูฟาดไปไหมอ่ะ หรือตอนนี้ผมฝันอยู่

" ฝันอยู่มั้ยนะ " ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ แต่คิดว่าป๋าคงได้ยินเพราะปากผมมันอยู่ข้างหูป๋านี่นะ

" ความฝันกับความจริงมันต่างกันนะครับรู้มั้ย "

 

Twitter : @YMOOMII 

Facebook : Ph Homjan 

FB Fanpage : Niyay By MooMii 

-THANK YOU- 

ความคิดเห็น