MooMii
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) Twitter : @YMOOMII

ชื่อตอน : Episode 35

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 284

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2563 21:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 35
แบบอักษร

 

NAMCHA : 

" หึหึ เออกูจะถามถ้าไม่ตอบกูจะตีให้ " หลังจากที่แกล้งกันมาสักพัก ป๋าก็พูดออกมาเหมือนจะขำๆ แต่ไม่นะครับมันดูจริงจังมากจนผมสงสัย

" ครับ " ผมตอบรับไป เพราะยังไงก็ไม่มีอะไรต้องปิดบังอยู่แล้ว

" เรื่องของมึงกับคนชื่อทัช " พอป๋าพูดแบบนั้นผมก็ตาโตเลยแบบไม่คิดว่าป๋าจะถามเรื่องนี้ไง ผมก็ลืมไปแล้วด้วย คำถามนี้นี่ทำเอาผมคิดไม่ตกเลย แถมเรื่องมันยังยาวอีกผมไม่รู้จะเริ่มเล่ายังไง

เมื่อตอนเย็นผมโทรคุยกับทัชมันแล้วครับ ยืมโทรศัพท์ของซอลก่อนจะแยกกัน เพราะพี่คีย์ไปส่งผมที่โรงยิม ทัชมันบอกผมแล้วก็เล่าทุกอย่างให้ฟังหมดแล้ว แถมยังสารภาพเรื่องที่มันดูจะชอบเฮียด้วย แต่เฮียใหญ่คงไม่รู้หรืออาจรู้ผมไม่แน่ใจ มันเคยโดนเฮียทำ หมายถึงมีอะไรด้วยกันนะครับ ตอนแรกมันก็ไม่ยอมบอกหรอก แต่แบบปกติมันเป็นคนง่ายๆ ถ้าเรื่องไหนไม่จำเป็นต้องปิดมันก็ไม่เคยคิดปิดอะไรกับผมอยู่แล้ว มันบอกว่าพอมีอะไรกับเฮียมันเลยตัดสินใจจะไปอยู่ด้วย อยากลองของแรงดูสักครั้งแม้จะต้องทิ้งผมไว้ตรงนี้ก็ตาม ตอนเด็กๆไม่ใช่แค่ผมที่ติดเฮียใหญ่แต่สองคนนั้นนะติดกันมากกว่า สนิทกันมากกว่าผมอีก เฮียอยู่ไหนไอทัชอยู่นั่น ตอนเฮียไปกับคุณตาไอทัชก็ร้องเป็นลูกโดนพ่อทิ้งเลย ถึงว่าละครับ ผมก็เลยบอกมันไปว่าไม่เป็นไร ผมดูแลตัวเองได้ ไอทัชเตือนมาเรื่องที่เฮียใหญ่ให้คนตามผม แต่มันไม่รู้ว่าใครอาจจะเป็นคนใกล้ตัวไหมมันไม่แน่ใจเลย คนของเฮียเยอะไปหมด แต่เฮียใหญ่ไม่ได้หวังร้ายอะไร ทัชมันบอกว่าเฮียคงห่วงผมมากกว่า มันโคตรเข้าข้างเฮีย ทัชมันเล่าให้ฟังอีกว่า ตอนที่เกิดเรื่องเมื่อสามปีก่อน เฮียก็ให้คนตามผมมากขึ้น ตอนที่คุณตามาพบพวกผมนั่นละ เหมือนเฮียเองก็ไม่อยากพูดถึงเรื่องที่เคยเกิดขึ้น เรื่องที่สร้างความเจ็บปวดในชีวิต อีกไม่กี่วันก็จะครบรอบสามปีแล้วด้วย

" มึงเงียบนานไปแล้ว นึกห่าไร ไม่อยากเล่าก็ไม่ต้องเล่า " ป๋าบอกแล้วปล่อยมือจากเอวผมเลย ทำท่าพลิกตัวจะหันหลังให้ผมด้วย ผมเลยดึงมือป๋ากลับมากอดเอวตัวเอง

" ชาร์กำลังนึกอยู่ว่าจะเริ่มเล่ายังไงดีครับ ไม่ได้ไม่อยากเล่านะ แต่เรื่องมันยาวไง ขอเวลาเรียบเรียงหน่อยไม่ได้หรอ " ผมกอดเอวป๋า แล้วซุกหน้ากับอก เอาหัวไปถูๆ ไถๆ เข้าหน่อย เพราะฟังจากน้ำเสียงแล้วเหมือนเขานอยผมเลย แต่เขาก็ไม่ตอบอะไรอ่ะ เงียบใส่แล้วลูบหัวผมแทน

" ชาร์จะบอกให้ป๋าฟังทุกเรื่องเลยครับ เรื่องของชาร์ทั้งหมด " ผมบอกป๋าแล้วเริ่มเล่าเรื่องทุกอย่าง เริ่มตั้งแต่ครอบครัวของผมที่มี คุณปู่ คุณตา พ่อแม่ เฮียใหญ่ แล้วก็น้องเล็กแบบผม มีไอทัชอีกคนที่เข้ามาเป็นครอบครัว ตั้งแต่เด็กๆเราก็สนิทกันมาก เพราะเรามีสี่คนพี่น้อง ไม่ผิดหรอกครับสี่คนจริงๆ มีเฮียใหญ่ ทัช ผมเป็นน้องเล็กแต่ผมมีพี่ชายฝาแฝดอีกคน ชื่อใบชา ใบชาฝาแฝดผู้พี่ของผมเป็นคนที่อ่อนโยนมาก แต่บางครั้งก็เกรี้ยวกราดมากเหมือนกันอารมณ์รุนแรงจนน่าใจหาย ใบชาเป็นพวกอารมณ์อ่อนไหวหรือเปลี่ยนแปลงอารมณ์เร็ว อะไรนิดหน่อยก็กระทบกับใจแล้ว คล้ายๆคนสองบุคลิกอะไรแบบนั้น 

ป๋าฟังผมเล่าเรื่อยเงียบๆ ไม่ได้ถามอะไร แต่ตาก็มองมาที่ผมตลอด ผมเองก็เล่าไปทุกอย่างจริงๆ หมายถึงเรื่องที่นึกออกนะครับ

" แล้วแฝดมึงใบชาอะไรนั่นอยู่ไหน? " ป๋าถาม ผมก็เลยจับมือป๋ามาจับที่อกข้างซ้าย

" ตรงนี้ครับ อยู่ตรงนี้เสมอ " ผมบอกแล้วพยายามห้ามน้ำตาเอาไว้ มันจุกไปหมดพอนึกถึงใบชาแล้วความคิดถึงความเจ็บปวดก็ทำให้ผมอ่อนแอเสมอ

" กูไม่อยากเดาไปเอง แต่ถ้ามึงไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร " ป๋าบอกแล้วกอดผมแน่นๆ ผมเช็ดน้ำตาตัวเองแล้วผละออกมาเล็กน้อย

" ใบชาเขาไปสบายแล้วละครับ " ผมยิ้มให้ป๋านิดๆ พยายามเข้มแข็งและนึกถึงเรื่องราวดีดีระหว่างครอบครัว ความทรงจำที่เลวร้ายพวกนั้น ภาพติดตาที่ผมยังคงเห็นเสมอเมื่อนึกถึง ผมอยากลืมให้หมด

" อย่าคิดมาก คนเรามีพบต้องมีจาก มึงมีชีวิตอยู่ตรงนี้ ใบชาของมึงก็จะคอยเป็นกำลังใจให้มึง ก้าวผ่านเรื่องเลวร้ายไปให้ได้ ถึงกูจะไม่รู้จักเขาแต่กูคิดว่าเขาต้องรักมึงมาก เพราะแบบนั้นมึงต้องรักตัวเองให้มาก รักและรักษาชีวิตของมึงให้เหมือนที่เขาพยายามปกป้องมึงเอาไว้ " ผมเล่าเรื่องที่เฮียใหญ่กลับมาพาใบชาไปอยู่กับคุณตา ที่ผมเคยบอกเอาไว้ว่า เฮียใหญ่กลับมาพร้อมกับความเจ็บปวดนั่นคือ เขาพรากใบชาไปเป็นคนของคุณตาอีกคนหากใบชาไม่ไปคนที่ต้องไปก็คือผมเอง ตอนนั้นผมไม่รู้เรื่องอะไรหรอกครับได้แต่โทษโกรธเฮียใหญ่ที่นำพาคนที่เรารักไปจากอก

ใบชากับเฮียไปอยู่กับคุณตาก็ไม่เคยได้ติดต่ออะไรมาอีกเลย ตอนนั้นผมก็แค่โกรธเฮียมาก ที่เราต้องแยกกัน ผมไม่รู้เรื่องอะไรหรอกว่าต้องแยกกันทำไม นึกแค่ว่าใบชาเขาต้องไปเรียนต่างประเทศเฉยๆอะไรงี้ เพราะผมกลัวว่าการที่ใบชาแยกจากไปนั้น การกลับมาอีกครั้งจะทำให้ใบชาเย็นชาเหมือนที่เฮียใหญ่เป็น ผมเคยขอไปด้วยกับใบชาแล้วแต่เฮียใหญ่กับใบชาไม่ยอม พ่อแม่ผมเขาก็ไม่ยอม ผมเลยโกรธทุกคนหนักมากว่าทำไมต้องแยกเราจากกัน ต้องกรีดกันไม่ให้เราต้องเจอกันอีกด้วย

พอเวลาผ่านไป ผมเริ่มโตขึ้นรู้เรื่องราวต่างๆมากขึ้น ผมถึงได้พยายามเข้มแข็งและใช้ชีวิตต่อไป พยายามก้าวข้ามเรื่องราวต่างๆ ให้ได้ ผมไม่อยากให้ใบชามองว่าผมอ่อนแอ ไม่อยากให้เฮียใหญ่มองผ่านผมเหมือนผมไม่มีตัวตน ไร้ค่าจนไม่น่าจดจำ ผมใช้ชีวิตอยู่กับทัชแค่สองคน กว่าจะทำใจเรื่องที่ใบชาต้องไปอยู่กับคุณตาแล้วก็เฮียใหญ่ ผมใช้เวลาราวๆ สองปีได้เลย

ตอนนั้นผมหยุดเรียนเลยครับ ทุกคนอาจจะคิดว่าแค่แยกย้ายกันไปทำไมถึงสิ้นหวังแล้วต้องทำลายอนาคตตัวเองด้วยการหยุดเรียนไปตั้งสองปี มันไม่ง่าย เราเป็นฝาแฝดที่สนิทกันมาก รวมถึงทัชด้วย พวกเรายังเด็กมากแค่เด็กที่จบประถมปลาย พวกเราคิดอะไรง่ายๆแค่ว่าต้องอยู่ด้วยกันตลอดอะไรแบบนั้น พอโดนจับแยกผมก็เลยสติแตก เพราะเราเป็นพี่น้องครอบครัวที่ไปไหนไปกัน ทำอะไรเหมือนกัน เคียงข้างกันตลอดเวลา หันไปทางไหนก็เห็นภาพเก่าๆ พวกนั้น

จนเวลาผ่านไปนานมาก ผ่านไปกี่ปีไม่แน่ใจครับ ผมได้พบกับใบชาอีกครั้ง ครั้งนั้นกลับเป็นการพบกันครั้งสุดท้าย....เป็นเหตุการณ์ที่เลวร้ายจริงๆ คือ ใบชากลับมาคุ้มครองผม เขาไม่ได้บอกให้ผมรู้ แต่มีคนตามรังควานธุรกิจคุณตา พวกเขาสืบหาคนที่เกี่ยวข้องแล้วมาเจอผมที่น่าจะเป็นข้อต่อรองได้ง่ายๆ

ผมถูกจับตัวและก็ทำร้ายร่างกาย แต่คนที่โผล่มาช่วยคือใบชา ตอนที่ผมเห็นเขาครั้งแรกก็แทบช็อค คนที่มีใบหน้าเหมือนกัน แต่ตามตัวเต็มไปด้วยบาดแผล ร่างกายดูแข็งแกร่งต่างจากผมที่บอบบาง เมื่อก่อนเราก็ตัวเท่าๆ กัน แต่พอพบกันอีกครั้งใบชาดูสูงกว่าเล็กน้อย แต่ร่างกายทุกส่วนดูแข็งแรงกว่ามาก และสายตาของใบชาเปลี่ยนไป เขากล้ายิงคนพวกนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย แต่สุดท้ายก็พลาด เพราะผมเอง ผมจะวิ่งไปห้ามไม่ให้เขายิงใครอีก ทำให้ใบชาชะงักไปเล็กน้อย ฝ่ายตรงข้ามเลยยิงสวนมาที่ผม ใบชารับกระสุนแทนและมันตรงเข้าที่บริเวณจุดเสี่ยง ผมทำอะไรไม่ถูกหลังจากนั้นพวกเฮียใหญ่ก็เข้ามาช่วย ใบชาพูดกับผมเป็นประโยคสุดท้ายว่าอย่าร้องไห้ ก่อนจะสิ้นลมหายใจไปต่อหน้าต่อตา และสิ้นลมหายใจในอ้อมกอดของผม

" ผมไม่เป็นไรแล้วละครับ ถึงจะโกรธแต่ผมก็เกลียดไม่ลงจริงๆหรอกที่พวกเขาทำนะ ที่จริงแล้วใบชาคงเลือกทางนี้เองต่างหาก พอคิดทบทวนย้อนไปใบชาเป็นคนที่คิดอะไรแปลกๆเขาดูโตกว่าผมด้วยซ้ำ ตอนนั้นผมไม่รู้เรื่องอะไรมากมายแต่คิดว่าการที่ใบชายอมไปโดยไม่เป็นเดือดเป็นร้อนเหมือนที่ผมเป็น คงเพราะเขาเลือกทางเดินนี้ด้วยตัวเองและรู้เหตุผลก่อนเลือกจะไป ผมเองก็รู้นะครับรู้ดีแก่ใจเลยละ แต่มันก็เสียใจมากที่ทำอะไรไม่ได้เลยพาลโกรธพวกเขาแทน " ผมบอกป๋าแล้วก็ปรับอารมณ์ตัวเองให้ดีขึ้นอีก ในเมื่อผ่านไปแล้วผมก็จะไม่พูดถึงอีกแล้วละครับ

" อืมดีแล้ว " ผมนอนเล่นสักพักป๋าก็เปิดทีวีดูอ่ะ โคตรชิว แต่ผมก็โอเครนะ เหมือนเราปรับความเข้าใจกันแล้ว แบบไม่รู้สิครับมันดีที่ป๋ายอมพูดทุกอย่างให้ผมเข้าใจ ผมเองก็ไม่คิดว่าจะเป็นงี้ คือแบบนึกว่าจะได้ออกมาจากชีวิตป๋าจริงๆสะแล้ว

" นอนไหมครับหืม? " ป๋าหันมาถามพร้อมปิดทีวี ตอนนี้ดึกมากแล้วด้วยอ่ะครับผมเองก็เริ่มง่วงด้วย เพราะร้องไห้ไปเยอะแถมยังเอาน้ำออกไปอีก แถมเสียงป๋า ละมุนสุดๆ ฟินแลนด์เลยอ่ะ

" อือ " ผมบอกแล้วจุ๊บคางป๋าเบาๆ ป๋าก็จูบหน้าผากผมแล้วบอกฝันดีเหมือนทุกคืนอีกด้วย

ถึงแม้ป๋าจะไม่พูดว่ารักผม แต่ตอนนี้ขอคิดเข้าข้างตัวเองก่อนแล้วกันว่าป๋าเริ่มจะรักผมบ้างแล้ว คนแก่ชอบปากแข็งเชื่อผมสิ

" ฝันดีครับที่รักของชาร์ " ผมพึมพำเบาๆ แล้วหลับตาลงพร้อมกับที่ป๋าเองก็หลับลงเช่นกัน

 

Twitter : @YMOOMII 

Facebook : Ph Homjan 

FB Fanpage : Niyay By MooMii 

-THANK YOU- 

ความคิดเห็น