MooMii
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) Twitter : @YMOOMII

ชื่อตอน : Episode 32

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 308

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2563 23:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 32
แบบอักษร

**ก่อนอ่านตอนนี้ไรท์ขออนุญาตบอกสักนิดว่า ไรท์เคยอ่านคอมเม้นวิจารณ์งานเขียนตรงส่วนนี้มาแล้วว่ามันน่ารำคาญ ที่นายเอก พระเอกแอะอะๆก็มีปัญหากันแบบนี้ทำให้เนื้อเรื่องยังไม่ไปไหน  

ในมุมมองของไรท์ คนเราจะรักจะชอบกันบางทีมันมีปัญหาแบบนี้จริงๆในชีวิตนะคะ ทะเลาะเบาะแว้งไม่เข้าใจกันแต่ยังไม่ไปไหน เขาต้องใช้เวลาในการปรับเข้าหากันอีกค่ะ  

อีกประเด็นคือ คาเลคเตอร์นายเอกที่สามารถเตะต่อยคนนั้นคนนี้ได้ทั้งที่ตัวเล็กๆแต่พออยู่กับป๋าแอะอะๆก็เอาแต่ร้องไห้ไรงี้ น้องแค่ยอมป๋าเพราะรักมากค่ะ ไม่มีอะไรเลยตรงนี้ แล้วน้องก็ไม่ได้เก่งเตะต่อยขนาดว่าไปตัวคนเดียวได้ขนาดนั้น อย่าลืมว่าน้องมีเพื่อนนะคะ แล้วก็มีคนของเฮียใหญ่หรือชาไทยคอยคุ้มครองอยู่ลับๆด้วย น้องเลยอาจจะคิดว่าพวกตัวเองเคลียร์ปัญหาได้เองไรงี้  

TEA : 

" เฮ้! ไงวะปริ้นไม่ค่อยโผล่เลยมีง " เดินเข้ามาในยิมก็เจอไอโยธา ผู้ชายที่เนี๊ยบสุดในสามโลก ฉายานี้ไออาร์มตั้งให้มัน มันอยู่ปีสามสาขาบริหารธุรกิจธรรมดาเลย เจ้าระเบียบแต่ปากโคตรกวนตีน เป็นนักกีฬาบาสมหาลัยเหมือนผมเลยสนิทกัน 

พวกปีสองปีสามมากันแล้วหลายคน เหมือนอิงจะนัดห้าโมงไง แต่อิงมีเรียนคงตามมาเย็นกว่านี้อีกหน่อย พวกปีสองกับปีสามเลยจัดทีมแข่งกันเล่นๆ สะงั้น ส่วนผมก็กำลังจะลงไปเล่นนี่ละ แบ่งสี่ต่อสี่ ผมอยู่ทีมไอโย มีไอกลอนรุ่นน้องพวกผม อีกคนก็ไอบลูโผล่มาเมื่อกี้ 

" เหนื่อยละสิ เหงื่อท่วมเชียว " ผมรับผ้าขนหนูจากอิงที่มานั่งเชียร์พวกเราเล่นกัน สรุปว่าเสมอครับ แข่งเล่นกันธรรมดาแต่เหนื่อยชะมัด อาจเป็นเพราะผมไม่ค่อยได้ลงสนามสักพักแล้วด้วย 

" ขอบใจ แล้วโค้ชไปไหน? " ผมนั่งลงข้างอิงแล้วถามหาโค้ช อาจารย์ภาควิชาพลศึกษา โคตรโหดของแท้ แต่แกก็ขี้เล่นนะ เวลาเล่นคือเล่น จริงจังก็จริงจัง อายุแกคงสามสิบปลายๆ หรือสี่สิบต้นๆ อะไรทำนองนั้น 

" ไม่มาหรอก วันนี้เรานัดมาคุยเรื่องตารางซ้อมหน่อย " อิงบอกพร้อมเรียกรวมนักกีฬาเลย ยัยนี่เวลาเอาจริงเอาจังเรื่องแข่งเรื่องซ้อมก็เข้มงวดมากครับ 

ฟังอิงพูดอธิบายไปเรื่อยจนเสร็จแล้วก็โดนรุ่นน้องมันลูบคมเอานิดหน่อย ท้าแข่งกับพวกผมอีก ทีนี้แยกกันชัดเจน ปีสองกับปีสาม สรุปพวกผมชนะใสใส ประสบการณ์มันต่างกัน ปีสามหนังเหนียวทั้งนั้น 

" ฟิตนะเนี่ย ขนาดเหงื่อเยอะขนาดนี้ยังไหวอีก " อิงแซวผมไปเรื่อยเธอชอบว่าผมแก่แล้วอะไรแบบนั้น เราคุยกันหลายเรื่อง อิงถามมาผมก็ตอบหมดแหละครับ 

" คืนนี้ไปไหน เห็นพวกนั้นนัดกันจะไปร้านเฮียฮิล " อิงถามผมแบบนี้คือมันเป็นประโยคบอกเล่าว่าเธอจะไปด้วยนั่นละครับ 

" คงเหมือนกัน " ผมบอกอิงไปแบบนั้นแล้วลุกเดินมาเอาโทรศัพท์ที่ตั้งไว้ข้างสนามขึ้นมาดู มีสายไม่ได้รับจากไอคีย์สองสามสาย ดูเวลาแล้วลืมไปเลยแม่ง มันมืดมากแล้วนี่หว่า สองทุ่มแล้วแต่ผมยังไม่เห็นน้ำชามันมาที่ยิมเลย ไปไหนวะเนี่ย ไม่ต้องคิดนานหรอกครับ มือกดโทรออกหาไอคีย์ก่อนเลย 

[เออมีอะไรอีกวะ] อ้าวแม่งถามแปลกไอสัส 

" น้ำชาละวะ? " ผมจำได้ว่าผมบอกมันให้บอกน้ำชาแล้วว่าให้มารอที่ยิม 

[อ้าว ไม่อยู่กับมึงไง?] พอไอคีย์ถามกลับมาผมก็หันมองรอบยิมอีกครั้ง ไม่มี อยู่ไหนวะเนี่ย 

" มึงไม่ได้อำกูใช่ไหมวะ " ผมถามแล้วรีบคว้ากระเป๋าเงินมายัดใส่กระเป๋ากางเกง พร้อมคว้ากุญแจรถแล้วตะโกนบอกพวกนั้นแล้วรีบเดินออกมาเลย 

[อำเหี้ยไร กูไปส่งน้องมันถึงยิมเลยเถอะ] น้ำเสียงไอคีย์เริ่มแสดงความกังวลมาทำให้ผมเร่งฝีเท้ารีบเดินไปที่ลานจอดรถ 

" ไม่มีเถอะวะ หายไปไหนวะแม่ง! " ผมสบถออกไปแล้วหันไปเห็นเงาคนนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ข้างตึกสาขา ตอนแรกก็ตกใจอยู่หน่อย แต่ผมเห็นพวงกุญแจสะท้อนแสงที่น้ำชามันชอบพกติดตัวไว้สะก่อน เลยคุยกับไอคีย์สองสามประโยค วางสายแล้วเดินมาหาคนที่กำลังนั่งหลับเลย 

" มาทำอะไรตรงนี้วะ!! " ผมกระชากแขนน้ำชามันขึ้นมาแล้วถามดังๆ น้ำชามันตื่นมาก็ทำท่าตกใจพร้อมดิ้นอีก 

" ปล่อย ชาร์เจ็บนะ! " แม่งดิ้นห่าอะไรอีก ทำคนอื่นเป็นห่วงแล้วยังมาปากดี ผมนี่ใจหายหมดเลยแม่ง 

" ทำแบบนี้เรียกร้องความสนใจจากกูหรอวะ?? " ผมลากมันมาที่รถ ก็ได้ยินเสียงคนเดินมาเอารถอยู่บ้าง น่าจะพวกในยิมเมื่อกี้ ทักผมกันอีก แต่เวลานี้กูไม่มีอารมณ์ทักกลับหรอกครับ 

" ชาร์จะทำแบบนั้นทำไมอ่ะ!! " น้ำชามันตะคอกผมกลับมา พร้อมดิ้นไม่หยุด ผมเลยบีบแขนมันแรงๆเข้าไปอีก คือแม่งงี่เง่าห่าอะไรไม่รู้ครับแต่ผมโมโหมาก 

" มึงอยากให้กูรักไม่ใช่หรอไง ทำแบบนี้ก็ควรแล้วนี่แต่ขอโทษวะมันไม่ได้ผล ไม่ว่ามึงจะเรียกร้องความสนใจจากกูมากแค่ไหน กูก็ไม่รักมึงหรอก!! " พอมันตะคอกผม ผมก็โมโหมากขึ้นไปอีกไง ควบคุมตัวเองไม่อยู่อีก น้ำชามันร้องออกมาเลย ดิ้นไม่หยุด จิกนิ้วบนแขนผมจนเลือดซิบๆเลย 

" แล้วไงอ่ะ ถ้าชาร์จะเรียกร้องบ้างมันผิดตรงไหน ถ้าชาร์จะเรียกร้องความสนใจจากป๋าบ้างมันผิดตรงไหน ป๋าบอกชาร์มาสิ!!! ว่ามันผิดตรงไหน!!!! " น้ำชามันสะบัดแขนออกจากผมอย่างแรง แล้วตะโกนออกมาแรงๆ เสียงมันดังไปทั่ว คนอื่นก็เงียบแล้วก็สนใจพวกเราทั้งคู่กันหมด 

" อยากรู้หรอวะ " ผมถามมันเสียงนิ่งๆ น้ำชามันเงียบไม่ยอมพูดอะไร เอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด 

" ผิดที่ไม่ใช่คนที่กูรัก " ผมพูดออกไปแล้วกดเปิดประตูรถเลย 

" เออ!! ชาร์ไม่ใช่คนที่ป๋ารัก แล้วชาร์ผิดตรงไหนวะ ห้ะ!! " วันนี้น้ำชามันคงได้รับความใจดีมากเกินไป ถึงได้กล้าตะคอกใส่ผมขนาดนี้อ มันจะมากเกินไปแล้วครับแบบนี้นะ 

" พอสักทีเถอะวะ!! จำเอาไว้ว่า..กูให้มึงได้แค่กาย ถ้าอยากได้ใจ ไปหาที่อื่น! " ผมพูดพร้อมสะบัดแขนมันทิ้ง ขึ้นรถขับออกมาเลย แต่พอขับมาได้แค่หน้าคณะก็ต้องเบรกรถอย่างแรง 

ผมกำลังสะอึกกับคำพูดตัวเองก่อนขึ้นรถมา สายตาน้ำชามันดูเจ็บปวดแบบที่ผมไม่เคยเห็น ผมอธิบายความรู้สึกตรงนี้ไม่ได้อีกแล้ว ทั้งที่พูดไปแบบนั้น ทั้งที่มั่นใจว่าไม่ได้รักมัน แต่ทำไมใจผมมันเจ็บปวดแบบนี้ มันปวดร้าวเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ เหมือนมันจะทะลุออกมาจากอก บีบรัดจนผมเริ่มอึดอัด 

" เออ " ผมรับสายไอคีย์ที่โทรเข้ามา พร้อมซบหน้าลงกับพวงมาลัยรถ 

[มึงทำเหี้ยอะไรวะ!!] แทบขว้างโทรศัพท์ทิ้งเสียงไอคีย์คือโคตรโกรธ ตะคอกมาแบบถ้ามันอยู่ตรงนี้ผมคงเละ แต่ว่ามันเป็นห่าอะไร 

" อะไรของมึง " ผมถามพลางออกรถวนกลับไปที่เดิมเมื่อกี้นี้ 

[ยังจะถามอีกไอเหี้ย! คลิปมึงกับน้องมันลั่นโซเลยไอสัส ลงเพจข่าวสารอัปเดตมหาลัยด้วย!!] พอไอคีย์มันบอกแบบนั้นผมเลยถามว่าคลิปอะไรมันส่งลิ้งมาให้ดูเป็นคลิปที่ผมทะเลาะกับน้องมันเมื่อกี้ คือแม่งผ่านมาไม่ถึงสิบนาทีไหมอะไรจะเร็วจนยอดแชร์ยอดไลค์เยอะขนาดนี้ 

" เออกูผิดเอง " ผมบอกไอคีย์พร้อมเดินมาหาคนตัวเล็กที่เอาแต่ร้องไห้ที่เดิม เพิ่มเติมคือทรุดไปที่พื้นแล้ว 

" แค่นี้ไอสัส จะบ่นห่าไร " ผมตัดสายไอคีย์ทิ้ง พร้อมน้ำชาที่มันเงยหน้ามามองผม ตอนนี้มหาลัยมีคนไม่เยอะเท่าไหร่แล้ว คิดว่าคงไม่มีใครกล้าเข้ามาคุยกับมันด้วย 

" กลับ " ผมบอกพร้อมดึงแขนมันลากมาที่รถเลย มันไม่ดิ้นไม่อะไรแต่เดินตาม สะอึกสะอื้นไปตามเรื่อง 

" ชาร์จะกลับคอนโด " นั่งรถมาสักพักมันก็พูดขึ้นมา ยังร้องไห้ไม่หยุดด้วยครับ แต่ก็เริ่มสะอึกสะอื้นน้อยลงแล้ว 

" กูก็พากลับอยู่ไหมวะ? " ผมถามมันขึ้นมา คือก็กำลังกลับไง ร้องจนเบลอหรอวะนั่น 

" คอนโดของชาร์ " พอมันพูดแบบนั้นผมก็ตีไฟเลี้ยวเข้าข้างทางเลย 

" คุยกันหน่อยไหมวะ? " ผมถามพร้อมจับหน้าน้ำชาให้หันมามองผมเลย เพราะมันเบือนหน้าหนีไม่ยอมมอง 

" มีอะไรต้องคุยอีกหรอครับ " น้ำชามันถามเฉยๆ ไม่ได้ตะคอกห่าอะไรเหมือนเมื่อกี้ แต่ประโยคแบบนี้ทำผมปวดร้าวกว่าเดิมอีก 

แม่งเอ้ย ผมแม่งโคตรพลาด ทำไมชอบโมโหแล้วพลั้งปากไปแบบนั้นวะแม่ง คุมอารมณ์ตัวเองหน่อยสิวะไอทีป์! 

 

**ปล.แสดงตัวออกมาหน่อยค่ะ ทักเข้ามา คอมเม้นเข้ามาว่ามีตัวตน ว่ามีคนอ่านเรื่องนี้อยู่บ้าง เงียบเหงาแบบนี้ทำใจลำบากมากเลยค่ะ งอลรีดเดอร์ได้มั้ย TT 

 

Twitter : @YMOOMII 

Facebook : Ph Homjan 

FB Fanpage : Niyay By MooMii 

-THANK YOU- 

ความคิดเห็น