MooMii
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) Twitter : @YMOOMII

ชื่อตอน : Episode 29

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 309

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2563 23:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 29
แบบอักษร

TEA : 

" ไม่ออกไปวะ " ผมถามน้ำชาที่นั่งอยู่บนเตียง หน้าตามันก็เปียกแบบเพิ่งล้างมาแต่ยังไม่เช็ดไง

" ป๋า... " เรียกผมเบาๆ แล้วมองแบบเออสายตาโคตรเจ็บปวดมองกูแบบนี้คือกูผิดสินะ

ผมเดินเข้าหาน้ำชาแล้วกดหน้ามันลงหน้าท้องแน่นๆ ของผมเลย เสียงสะอื้นอะไรมาเต็มมือมันก็ยกมากอดเอวผมไว้ ร้องไห้ บ่นห่าเหวอะไรฟังไม่รู้เรื่องเลยครับ จับใจความได้คำเดียวคือ มันรักผม เออไงกูโคตรรู้สึกผิดเลยแบบนี้ ทำน้ำชามันร้องไห้อีกแล้ว ผมลูบหัวมันเรื่อยๆ คือไม่รู้จะปลอบยังไง พูดอะไรก็ไม่ออกอีก

" เงียบก่อน " ผมผลักน้ำชาเบาๆ แล้วนั่งลงข้างๆ บนเตียงเลย น้ำชาก็ร้องไห้ไม่หยุด

ผมกำลังเรียบเรียงคำพูดตัวเองคือไม่รู้จะทำยังไง ปัญหาเยอะฉิบหายเลยวะ

" กูไม่รู้จะพูดอะไรวะ " ผมพูดออกไปเบาๆ มองคนข้างๆ ที่กำลังร้องไม่หยุด น้ำตามันก็ไหลไป มือก็เช็ดไปแต่แม่งไหลไม่หยุด เสียงสะอึกสะอื้นนี่ดังไปทั่ว

" เมื่อคืน...กูไปห้องไอกลอน " ผมเกริ่นนำไปเล็กน้อย ไม่กล้าพูดเสียงดังด้วยครับ รู้ไงว่าตัวเองแม่งโคตรผิด

" อึก..ครับ " สะอื้นแล้วตอบผมแค่นี้ไง น้ำตาแม่งก็ยังไหลอยู่ไม่รู้คิดอะไรอีกครับในสมองน้อยๆ ของมันนะ

" เข้าใจไหมวะ? " ผมถามแล้วดึงน้ำชามันให้หันหน้ามาทางผม ยกมือเช็ดน้ำตาให้ แต่อย่างที่บอกไหลไม่หยุดสักที ตาก็แดงๆ บวมๆ

" มาบอกชาร์ทำไม " แม่งถามโง่ๆ อีก

" เออๆ ไม่ร้องดิ กูไม่ได้ไปหาใครไง กูขอโทษ " ผมบอกพร้อมเช็ดน้ำตาให้แม่งต่อ คือแบบทนดูน้องมันสภาพนี้แล้วสงสารฉิบหาย จะอะไรกับเหี้ยแบบผมอย่างที่เฮียมันบอกวะ

" มันสิทธิ์ของป๋าอยู่แล้ว ไม่ต้องขอโทษหรอก ชาร์งี่เง่าเองคนเดียว " อ้าว คือผมไม่รู้จะทำไงแล้วไง บอกแล้วนะครับไม่เชื่อนี่ไม่พูดซ้ำ

" เรื่องมึงอ่ะ ไม่เชื่อก็แล้วแต่มึง กูพูดขนาดนี้คือมึงไม่เชื่อกูไงวะ เคยเห็นกูขอโทษใครง่ายๆ ใช่ไหม ถึงได้เป็นงี้? " ผมพูดพร้อมลุกขึ้นยืน ไม่สนใจแม่งละ อยากร้องก็ร้องไห้พอใจ ยังไงสะมันก็ตัดสินใจออกไปจากชีวิตผมแล้ว

เดินออกมาด้านนอกตรงมาห้องครัวก็เห็นพวกแม่งแย่งที่นั่งกันอีก โต๊ะมันก็ใหญ่ไหมวะ ผมเดินมานั่งข้างไอคีย์ที่กำลังคุยกับเฮียเรื่องรับน้อง

" อ้าว น้องชาร์ละวะ " ไออาร์มมันถามพร้อมมองหาน้ำชา ผมก็ไม่อยากอะไรอยู่แล้ว ไม่ตอบอ่ะครับ

" เดี๋ยวๆ ปริ้นมึงไม่รอน้องไง " ไอธามมันก็ถามอีก เพราะผมลงมือจะแดกข้าวแล้วไง

" อยากแดกมันก็ออกมาเอง " ด้วยความโมโหผมก็ตอบแม่งนิ่งๆดุดุ คือกูกำลังหงุดหงิด

เงียบกันทุกคนเลยทีนี้ สายตาโคตรอยากเสือกอะไรทำนองนั้น ผมได้ยินเสียงเลื่อนเก้าอี้ทางด้านขวาของตัวเองก็รู้ว่าเป็นน้ำชานั่นแหละครับ คงมาทันได้ยินที่ผมพูดด้วย

" แดก " ผมบอกนิ่งๆ แล้วก้มหน้าก้มตาแดกนี่ละ ไม่อยากพูดอะไรกับใครตอนนี้

แต่แบบอยู่ๆ กุ้งก็โผล่มาตั้งในจานข้าวผมสะงั้น แบบมาจากฝีมือคนด้านขวานั้นละ แดกเงียบๆ แต่เสือกตักกับข้าวมาให้ผมอีก หนีกูไปแล้วมาทำงี้ก็ไม่สนใจหรอกแม่ง!!

" หึหึ " ผมได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอของไอคีย์ที่ดังออกมาเบาๆ พวกนั้นมันก็คุยเล่นกันต่อไม่สนใจพวกผมแล้ว ผมก็กินเรื่อยๆ แต่ไม่แดกกุ้งตัวนั้นหรอกครับ

กินเสร็จผมก็เอาจานไปไว้ที่ล้างจานแล้วออกมาเลย คนอื่นๆ กินกันต่อ แต่มีคนนึงลุกตามผมมา

" มีอะไร? " ผมหันกลับไปประจันหน้ากับน้ำชาน้องมันไม่ได้ร้องแล้วแต่สภาพก็เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือกัดปากมาอีก

" ป่าวครับ " ตอบเบาๆ แล้วยืนนิ่งไม่พูดไม่จา คืออะไร??

ผมเดินกลับมาที่ห้องตัวเองเลย แต่ก็รู้สึกว่าน้ำชามันเดินตามมาอยู่ดีไง พอผมเข้ามาก็เห็นมันยืนอยู่หน้าห้องนั่นละ อารมณ์ผมมันขุ่นๆ ไง ไม่อยากพูดอยากคุยอะไรตอนนี้แล้ว

" ครับ " ผมรับโทรศัพท์ที่ดังขึ้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ปลายสายเป็นคนที่ผมไม่ค่อยอยากคุยด้วยเท่าไหร่ แต่ก็ต้องคุยไง

[แกจะหนีเรื่องนี้ไปถึงเมื่อไหร่] น้ำเสียงราบเรียบของหญิงวัยชราที่มีอิทธิพลต่อตัวผมมากคนหนึ่งดังมาตามสาย

" ผมบอกอาม่าแล้วว่ายังไงก็ไม่ใช่ตอนนี้ " อาม่าท่านจะบังคับให้ผมแต่งงาน แต่งงานบ้าอะไรวะ!! คือผมยังเรียนไม่จบไง ยังอยากมีชีวิตของตัวเองอีกด้วย

[ยังไงแกก็ต้องแต่ง!] อาม่ากดดันผมมากจริงๆ ผมไม่รู้จะเถียงท่านหรือหนีเรื่องนี้ไปถึงเมื่อไหร่ด้วย

" อาม่าจะให้แต่งกับใคร ผมอยากมีชีวิตเป็นของตัวเองอยู่นะครับ " ผมไม่เข้าใจเรื่องนี้เท่าไหร่ เรื่องธุรกิจมันจำเป็นต้องฝืนขนาดนี้ไหม

บ้านผมเปิดบริษัทนำเข้าและส่งออกพวกจิวเวอร์รี่ อะไรพวกนั้น แล้วเหมือนอาม่าท่านต้องการให้ตระกูลผลดองกันกับตระกูลดังที่นำเข้าจิวเวอร์รี่เหมือนกัน อาม่าบังคับผมไปดูตัวตั้งสองสามครั้งแล้วไง แต่ผมก็ไม่ได้ไปเลยครับ แต่วันก่อนท่านไปหาผมถึงมหาลัย เพราะผมเบี้ยวนัดดูตัวอีกครั้ง ทะเลาะกันจนอาม่าตบผมมาเลย จำได้ไหมวันที่มีรอยแดงบนหน้านั่นละ ผมโกรธจนแทบจะระเบิด แต่ก็ควบคุมตัวเองอยู่

[ถ้าแกไม่แต่งกับหนูสา แกก็ต้องแต่งกับหนูอิง!] อาม่าตะคอกมาเลยแบบบังคับผมมากอ่ะครับ

" อิงเป็นเพื่อนผมนะครับ ยังไงผมก็ไม่แต่งกับใครทั้งนั้น แค่นี้นะครับ " ผมวางสายพร้อมโยนโทรศัพท์ไปบนเตียงอย่างเซ็งๆ ส่วนตัวเองก็จุดมวนสารนิโคตินแล้วดูดเข้าปอดอย่างแรง

อิงเป็นเพื่อนของผมตั้งนานแล้วมั้งครับ นับว่าเป็นผู้หญิงที่สนิทกับกลุ่มผมนิดหน่อย แต่ถ้าจะสนิทกันจริงก็ต้องเป็นชมรมบาส อิงเป็นผู้จัดการทีมที่มีความรู้ความสามารถด้านกีฬาคนนึง ผมเองก็เป็นนักกีฬาบาสของมหาลัยด้วย เลยทำให้เราค่อนข้างสนิทกันจริงๆ เพราะต้องเจอกันบ่อยๆ

บ้านของอิงก็มีกิจการด้านนี้เหมือนกัน เลยทำให้อาม่าพลอยรู้จักเธอไปด้วย เราทำธุรกิจด้วยกันอยู่แล้ว เพราะอิงเป็นคู่ค้าของฝั่งผม ตอนแรกอาม่าก็ชงเธอให้ผมเหมือนกันแต่พอผมบอกว่าไม่ ท่านก็ชงคนอื่นเข้ามาแทน

ตื้อดึ๊ง! เสียงไลน์ของผมดังขึ้นมารัวๆ เลยทำให้จำเป็นต้องเดินเข้ามาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็เป็นไลน์กลุ่มของผมกับกลุ่มเพื่อนสนิทส่งรูปภาพพร้อมคุยไรกันเยอะแยะไม่รู้ครับ พอเปิดดูก็ทำผมอึ้งนิดๆ คือ มันเป็นรูปคนตัวเล็กยืนอยู่หน้าห้องผมนี่ไง แถมพวกเพื่อนเหี้ยยังด่าผมไม่หยุดอีก

Free :: ห้องปริ้น??

Free :: แล้วใครวะ??

เวรกรรม!! ในกลุ่มมันมีเพื่อนสนิทผมที่ไปแลกเปลี่ยนอยู่ด้วยไง มันไม่รู้เรื่องของน้ำชานี่หว่า แบบนี้คือได้โดนเค้นคอหมดเปลือกแน่นอน ไอฟรีมันโหดกว่าผมอีกครับ แม่งโคตรนิ่งโคตรโหดโคตรเถื่อนของแท้ เรื่องเรียนก็เก่งที่หนึ่งเรื่องอื่นก็ยกให้แม่งหมดอ่ะ

ผมไม่ตอบอะไรแต่ไอเพื่อนเวรมันเสือกตอบแทนไงว่าเด็กผม แต่เหี้ยเถอะ ไอคีย์ทักมาส่วนตัวว่าน้ำชายังยืนอยู่หน้าห้องผมอยู่เลยเหมือนแม่งร้องอีก แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปคุยด้วยน้องมันไง

ผมเปิดประตูแล้วดึงน้ำชามันเข้ามาในห้องเลย เหมือนมันตกใจที่โดนดึงมากกว่า ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองผมอีก เอาแต่พยายามเช็ดน้ำตาอยู่นั่นละ

" มึงร้องจนกูเหนื่อยแทน " ผมบอกแล้วปล่อยมือจากแขนน้ำชา

" ป๋าโกรธชาร์หรอ " มันถามเสียงสั่นแต่ไม่ยอมมองผมไง จะโกรธไม่ลงก็แบบนี้แหละวะ

" กูจะโกรธมึงเรื่องอะไร? " ผมถามนิ่งๆ ยืนมองมันร้องเหมือนเดิม

" ไม่รู้ แต่ป๋าโกรธชาร์แน่ๆ อ่ะ " มันเงยหน้ามามองผม มือก็ยังเช็ดน้ำตาอยู่นั่นละ ไม่ได้ร้องสะอึกสะอื้นห่าไรแล้ว แต่ย้งมีปริ่มๆ

" ....... " ผมเงียบแล้วมองมันต่อนิ่งๆ คือในใจตอนนี้ไม่รู้จะทำยังไงดีเหมือนกันครับ มันสับสนไปหมด ความรู้สึกมันปนเปกันไปเยอะเลย

" ชาร์จะกลับแล้ว " อ้าวแม่งพูดแล้วจะเดินไปเลย แต่ผมดึงมือมันไว้แล้วลาก ย้ำนะว่าลากแม่งแหละ มานั่งโซฟาหน้าทีวีในห้องนอนผม

" อ๊ะ..นี่มัน " ผมว่าน้ำชามันเพิ่งรู้ตัวไงว่าอยู่ในห้องนอนผม ตาโตจนจะหลุดออกมาแล้ว

" อะไรมึง " ผมรั้งเอวคนตัวเล็กให้นั่งลงมาบนตัก ส่วนตัวมันเองมองไปรอบๆ ห้องผมแบบยังอึ้งอยู่ไง

" ก็ป๋าไม่เคยให้เข้า " น้ำชามันหันมามองผมแล้วเบะปากน้อยๆ เออน่ากัดมากครับ

" ได้เข้าแล้วไง ดีใจขนาดนั้น " ผมถามน้ำชาที่เอาแต่ตื่นเต้น ผมว่ามันลืมเรื่องอื่นไปหมดแล้ว

" อือ ก็ป๋าไม่เคยให้ชาร์เข้าอ่ะ " แม่งพูดแล้วมองนั่นนี่ไปทั่ว เอาเต็มที่เลยครับ ยังไงก็ให้เข้ามาแล้ว

" กูไม่เคยให้ใครเข้า " ผมบอกมันไปแบบนั้น มันเลยหันมามองผมแล้วเอียงคอ ทำคิ้วขมวดไปอีก

" ไม่จริงอ่ะ ก็แฟนป๋า... " พูดแค่นี้ผมรู้เลยว่าแม่งคิดอะไรไปไกลแค่ไหน

" กูมีแค่มึงไหมวะชาร์ ไม่เคยให้ใครเข้า มึงคนแรก " ผมบอกมันดุดุคือมันต้องคิดว่าแฟนเก่าผมเคยอยู่ห้องนี้อะไรแบบนั้นไหม เธอเคยอยู่กับผมก็จริงแต่ก็อยู่ห้องชาร์มันนั่นละ ห้องนี้ผมไม่เคยให้ใครเข้ามา งงตัวเองเหมือนกันไม่รู้ทำไมถึงดึงน้ำชามันเข้ามาด้วย แต่พอเห็นมันทำท่าดีใจอะไรก็คิดว่าทำถูกแล้ว

" ก็ไม่รู้อ่ะ ป๋าไม่เคยบอกสักหน่อย " มันยู่ปากนิดๆ จนผมหมั่นไส้ เลยเอามือบีบปากมันเล่นเลย

" พูดมากจังวะ เลิกร้องแล้วไง? " ถามมันทั้งๆ ที่บีบปากมันอยู่นี่แหละ มือมันก็พยายามแกะออกแต่แรงแบบมันจะสู้ผมหรือไง

" อืออออ ป๋าอ่ะ!! " เออ มองค้อนมาอีก หน้าตาแม่งก็ดูไม่ได้ไง ตาบวมๆ ช้ำๆ ใต้ตาคล้ำดำอีก พอคิดถึงเหตุผลหรือต้นเหตุที่ทำให้มันเป็นงี้ก็ทำผมหงุดหงิดเหมือนกัน

" อยากเลิกเป็นเด็กกูแล้ว?? " พอผมถามไปงี้มันก็นิ่งไปเลย ก้มหน้าก้มตาตัวสั่นนิดๆ เออจะร้องอีกไงมันนะ

" ชาร์... "

" เก็บของไปขนาดนั้นกูก็รู้คำตอบมึงแล้ว เอาเถอะไม่ว่ามึงจะเลือกยังไงกูจะไปห้ามได้ยังไงวะ " ก่อนมันจะพูดอะไรผมก็ชิงพูดก่อน มือก็ยังรั้งเอวมันไว้ ตัวมันก็ก้มหน้าไม่ยอมเงยมามองผมอีก มันนั่งหันข้างให้ผมไงแต่นั่งบนตักนะครับ

" แต่ขอร้องละ อย่าเพิ่งเลิกรักกู " ผมบอกไปพร้อมก้มหน้าซบลงกับไหล่ของน้ำชามัน ตัวมันก็ร้องออกมาอีก ตัวโคตรสั่น ผมกอดมันไว้แน่นขึ้น กลัวว่าถ้าปล่อยมันจะหายไป

" ชาร์จะเลิกรักป๋าได้ยังไง ไม่ว่ายังไงชาร์ก็รักป๋าอยู่ดี " พูดไปด้วยสะอึกสะอื้นไปด้วย มือมันก็เกาะแขนผมไว้แน่นๆ เอนตัวมาพิงผมเต็มที่ เอาเลยครับปล่อยให้เด็กมันร้องไห้พอใจก่อนเดี๋ยวคงได้คุยกัน ผมเองก็ไม่รู้จะปลอบอะไรจริงๆผมผิดผมรู้ ทำได้แค่กอดไว้แน่นๆตรงนี้นี่แหละครับ

 

Twitter : @YMOOMII 

Facebook : Ph Homjan 

FB Fanpage : Niyay By MooMii 

-THANK YOU- 

ความคิดเห็น