MooMii
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) Twitter : @YMOOMII

ชื่อตอน : Episode 27

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 312

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2563 20:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 27
แบบอักษร

 

ลงให้บ่อยขนาดนี้แล้วก็ไม่ค่อยมีคนอ่านเรื่องนี้สินะคะ มีใครอ่านเรื่องนี้แสดงตัวหน่อยเร็ว เป็นท้อและเป็นเศร้ามากค่ะ ขอให้คนเข้ามาอ่านเยอะๆ กดเพิ่มเข้าชั้นหนังสือเพิ่มขึ้นวันล่ะคนสองคนก็ยังดีนี่แทบไม่มีเลย เศร้าสุด เศร้าจริง เศร้าจัง 

วันนี้ไรท์ลงให้ 3 ตอนแล้วนะคะ เดี๋ยวลงเพิ่มให้อีก 3 ตอนแต่ดูอารมณ์ก่อน รีดเดอร์เงียบเกินไปจนไม่ค่อยอยากลงแล้วอ่า TT

TEA : 

" อือออออ " เสียงร้องครางออกมาเล็กน้อยจากปากบางที่กำลังขบเม้มกันอย่างแรงเหมือนกำลังรำคาญที่มีคนเสียงดังมากวนการนอน ผมผลักเฺฮียออกเล็กน้อยแล้วนั่งลงบนเตียงคนที่กำลังหลับอยู่

" น้ำชา " ผมเรียกน้องเบาๆ คิดว่าน้องคงไม่ได้ยิน ยกมือลูบไล้ตามใบหน้า ค่อยๆ ใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไปตามเปลือกตาที่บวมของคนตัวเล็ก ผมแม่ง! ทำอะไรลงไปอีกวะเนี่ย!!

" พวกมึงรู้จักหรอวะ " เฮียคินแกถามงงๆ ไอคีย์มันก็บอกเฮียว่าน้องเป็นเด็กผม เฮียสองคนแม่งเงียบเลย ไม่ได้ถามอะไรต่อ ไอคีย์มันถามผมว่าทำไมน้องเป็นงี้ ผมก็ตอบอะไรไม่ออก มันจุกๆอะครับ เลยบอกไปว่าทะเลาะกันนิดหน่อย พอมันถามรายละเอียดผมก็ยังไม่อยากเล่าอะไรไง

" ค่อยคุย " ผมบอกมันแค่นั้น ไล่ทั้งเฮียทั้งแม่งออกไปเลย ก่อนออกไปเฮียคินแม่งบอกว่าน้องมันคงยังไม่กินอะไรเพราะเมื่อเช้าเฮียซื้อขนมปังให้กินก่อนกินยา แต่น้องกินไปนิดเดียว ผมเองก็สังเกตเห็นขนมปังถูกกัดไปแค่คำเดียวตั้งอยู่ข้างเตียงแล้วเหมือนกัน ในใจก็นึกเป็นห่วงอีก นี่มันเที่ยงแล้ว นอนยังไม่ยอมตื่นด้วย

ผมนั่งอยู่บนเตียงเดียวกับน้องนี่ละ น้องก็ยังหลับอยู่ ไม่กล้าลุกไปไหนครับ เป็นห่วงคนตัวเล็ก ชอบฝืนทำอะไรไปเรื่อยไง ไม่เข้าใจไม่ไหวทำไมมาอีกวะเนี่ย หงุดหงิดมากเลยครับ อยากจะตีแรงๆสักทีสองที

" อืม มมม " เสียงที่เล็ดลอดออกมาเบาๆ พร้อมเปลือกตาที่กะพริบเบาๆ สองสามครั้ง ทำให้ผมต้องใช้มือพยุงน้องที่กำลังลุกขึ้นนั่ง

" ป๋า " น้ำชาเรียกผมพร้อมมองมาน้ำตาคลอเต็มไปหมด เออ ตื่นมาจะร้องเลย

" เงียบ " ผมบอกไปดุดุ แต่แม่งไม่ฟังไง เหมือนต่อมน้ำตาแม่งผลิตตลอดเวลา ไหลลงมาทันทีเลย สะอื้นเข้าไปอีก ผมแบบดึงเข้ามากอดเลย เออ ยอมรับครับทนดูไม่ไหวแล้ว

" ป๋าจริงๆ ด้วย " เสียงพึมพำพร้อมแรงกอดจากคนตัวเล็กที่เอาแต่รัดเอวผมไว้แน่น แล้วพึมพำไปมา ทำให้ผมยกมือลูบหัวเบาๆ

" เงียบก่อนครับ ร้องอีกแล้ว " ผมบอกแบบนั้นแล้วจะผละตัวน้ำชาออกแต่น้องไม่ยอมกอดผมแน่นเข้าไปอีก

" ชาร์เจ็บจังเลยครับ ทั้งๆ ที่ทำใจไว้ ทั้งๆ ที่ชาร์พยายามแล้ว แต่มันเจ็บ มันทรมานไปหมดเลย " น้องมันพูดไปด้วยร้องไปด้วย ดีนะครับตอนนี้มันพักเที่ยงไง อาจารย์อะไรก็คงไปพักแล้ว

" ไหนกูดูดิ เจ็บตรงไหน " ฝืนแกะมือน้องมันออกจากตัวผมแล้วมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาอีกครั้ง ผมทำน้องมันร้องอีกแล้ว ทั้งที่ตัวผมเองก็บอกไปแล้วว่าจะไม่ไปกับคนอื่น เออ ปากเสียไงกูเนี่ย

" อึก อะ ฮืออออ " เออ แหกปากร้องไปเลยทีนี้ แบบผมก็ไม่รู้จะปลอบยังไงอีก

" แม่ง!! กูดูแล้วเสียอารมณ์ครับ ปริ้นมึงแม่งเก่งทุกเรื่อง เรื่องแค่นี้เสือกไปไม่เป็น " ผมได้ยินเสียเฮียศรสบถแล้วเดินเข้ามาเลย ไม่ได้มาคนเดียวด้วย ครบครับ ทั้งเฮียศร เฮียคิน ไออาร์ม ไอคีย์ คือไรวะ ยังไม่ไปกันอีก

" ถอยๆ ไอสัส ดูดิน้องแม่งร้องไม่หยุด " เฮียศรแม่งดึงให้ผมลุกจากเตียงเลย แต่น้ำชาจับมือผมไว้ไง กลายเป็นตอนนี้ข้างนึงเฮียดึง อีกข้างน้ำชามันจับไว้ไม่ยอมปล่อย แต่ก็ก้มหน้าร้องอยู่ มันคงรู้ตัวว่ามีคนอื่นอยู่ด้วยเลย เริ่มสะอื้นน้อยลง

" น้องครับ ร้องไห้เหี้ยมันทำไมเยอะแยะ โอ๋ๆ เดี๋ยวเฮียพาไปดูชูการ์ห้องเฮียเอาป่าว " เฮียศรแม่งดึงมือผมกับน้ำชาออกจากกันแล้วลงไปนั่งแทนที่ผมเลย มีความพูดใส่ไฟให้กูอีก เออชวนไปดูชูการ์ห้องแม่งดิ เฮียแม่งกวนตีน

" มึงออกไปก่อนเถอะวะ ให้น้องมันสงบลงหน่อยแล้วค่อยคุยกัน " เฮียคินแกบอกผมพร้อมตบบ่าเบาๆ ผมก็มองน้ำชามันที่นั่งร้องเงียบๆ ไม่ได้สนใจฟังเฮียศรพูดเลยด้วยซ้ำ มือมันก็บีบกันแน่นไปหมด จะช้ำไหมวะนั่น ตาก็บวมไปหมด

" ไม่เอา! " น้ำชามันเงยหน้ามาตะโกนเลย เอออะไรวะ กูงง พวกคนอื่นก็งงเลย คือน้องมันลุกเดินมาหาผมเองเลยทีนี้ เดินมาถึงก็กอดเลย เออเก็บผ้าเก็บผ่อนหนีกูไปแล้วมาอ้อนกู

" เหี้ยเถอะครับ กูอุตส่าห์จะมาปลอบ " เฮียศรแกบ่นไปเรื่อยอีก น้ำชาแม่งยังไม่หยุดร้อง แต่เริ่มสงบลงแล้ว มือก็รัดผมแน่นเออ คนอื่นแม่งไปหาที่นั่งดูกูกอดกับมันอีก

" หยุดร้องยัง " ผมก้มหน้าลงไปใกล้ๆหูของน้ำชามันคือตัวมันเตี้ยไง เวลาคุยกันผมก็ติดชอบก้มลงไปหาแล้ว

" อือ " ตอบรับมาแบบนั้นแต่มันยังสะอื้นอยู่ไง

" เดี๋ยวไปกินข้าว " ผมก็บอกพร้อมลูบหัวน้ำชาเบาๆ ไปอีก เออกูนี่แบบ อ่อนโยนให้แล้ว เลิกงอแงสักที

ผมพาน้ำชามากินข้าวที่ห้องสโมอันนี้ความคิดพวกเฮียมัน ไออาร์มออกไปซื้อข้าวผัดมาให้ กว่าจะกินได้แต่ละคำผมแม่งต้องดุแล้วดุอีก มีร้องใส่ด้วย เออดีวะครับ ไม่รู้อะไรไงผม พยายามจะดีด้วยก็คุมตัวเองไม่ค่อยอยู่

ตอนนี้กินข้าวกินยาหลับไปแล้วไง สบายเลยครับ แต่ผมนี่ยังไม่ได้นอนนะเว้ย อย่าลืม พอน้ำชามันหลับไอคีย์แม่งต่อยผมมาก่อนเลย สวนกันได้คนละหมัด เฮียก็มาจับแยก ไออาร์มนี่งงแดก เฮียศรแม่งเค้นเอาคำตอบจากผมว่าไปทำไรให้น้องแม่งร้องขนาดนี้

ตอนแรกผมก็ไม่อยากพูดหรอก ไอคีย์แม่งเล่นเล่าหมดทุกเรื่องที่มันรู้เลย ตั้งแต่ผมซุ่มน้ำชาเป็นเด็กเลี้ยง จนยอมเปิดใจเปิดตัวให้แต่ยังไม่ได้รัก เล่าเรื่องคืนก่อนกลับให้เฮียแม่งฟังด้วยว่าน้องมันมีปัญหากับคนในครอบครัว อันนี้หมายถึงไอทัช พอเฮียศรรู้แม่งด่าผมอีก เออไงกูผิดเองครับ ผิดเองยอมรับแล้วไม่กล้าพูดกล้าเถียงหรอก อันนี้ต้องยอมรับกับเฮียมันผมเคารพด้วยไรด้วย

ปกติเฺฮียคินแกไม่ค่อยยุ่งเรื่องของใคร แกจะชอบยิ้มให้มากกว่าแบบว่ายิ้มตลอดอ่ะ ไม่ว่าจะมีใครกวนตีน ด่าพ่อล่อแม่ แกยิ้มใส่อย่างเดียว มือตีนนี่โคตรหนัก ผมเคยเห็นเฺฮียคินโกรธแต่ปากยังยิ้มอยู่ตอนที่เฮียศรโดนดักกระทืบ เฮียคินแบบตามไปกระทืบพวกแม่งยับเลย เข้าไอซียูไปหลายคน เรื่องถึงโรงพัก ตำรวจอะไรก็เลี่ยงจะจับไม่ได้เพราะคนมุง พยานมันเยอะ แต่ครอบครัวเฮียก็ช่วยกันปิดข่าว สุดท้ายก็ช่วยเฮียให้หลุดคดีได้

แต่ตอนนี้เฮียคินแม่งถามผมเลยว่าจะเอายังไง น้องมันน่าสงสาร เออผมรู้ไง รู้ดีนั่นละ ตั้งแต่บอกมันว่าจะเปิดใจให้นี่ก็ผ่านมาเป็นเดือนๆ แล้ว คือผมเองก็ไม่ได้ไปกับใครเลย รู้สึกไม่อยากให้น้องมันผิดหวังอะไรทำนองนั้น ผมเองก็คนนะครับ มีความรู้สึกเหมือนกัน พอเริ่มเปิดใจให้มันก็ดีที่มีน้ำชา น้ำชาไม่เหมือนคนอื่นที่หวังแต่รูปภายนอกไง แต่ผมรู้เลยว่ายังไงมันก็รักที่ผมเป็นตัวเองแบบนี้...แต่ถ้าถามว่าผมรักน้ำชาหรือเปล่า ผมก็บอกได้เต็มปากเลยว่า ไม่ได้รัก ผมรู้สึกดีที่มีน้ำชา แต่รู้สึกดีกับรู้สึกรักมันต่างกันนะครับ

เฮียไม่ได้คาดคั้นคำตอบจริงๆ แต่พูดให้ผมคิดว่าถ้าเสียไปแล้วผมจะเป็นยังไง ผมนึกถึงไปตอนวินาทีแรกที่เปิดตู้เสื้อผ้าเลย เออมันหน่วงไปหมด ยอมรับเลยว่าน้ำชามันเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตไปแล้ว

ตั้งแต่เลิกกันกับแฟนคนเก่า ผมเองก็ไม่เคยมองใครอีกเลยมั่วไปทั่ว น้ำแตกก็แยกทาง ใครรับไม่ได้ผมก็ไม่สนใจไง คุยกันก่อนจะทำแล้ว ผมไม่เคยควงใครซ้ำๆ อาจจะมีบ้างที่อยู่นานหน่อยแต่ไม่เกินสองอาทิตย์แน่นอน มีแต่น้ำชาที่มันงอแงไปเรื่อยแต่ไม่เคยพร่ำบอกให้ผมรักมันเลย ไม่เคยเรียกร้องห่าเหวอะไรเหมือนคนอื่น สิ่งที่มันได้จากผม ผมก็ยัดให้ทั้งนั้น

" คำว่าเปิดใจของมึง แน่ใจแค่ไหนว่าเปิดจริงๆ มึงกั๊กอะไรไว้ป่าววะ กูว่าแม่งไม่ใช่ละ เท่าที่กูฟังนี่คือมึงยังกั๊กอะไรอีก กูเข้าใจว่ามันบังคับความรู้สึกกันไม่ได้ แต่มึงต้องชัดเจนกว่านี้ ไม่ใช่ควงไปควงมา คนอื่นแม่งก็คงคิดว่ามันเป็นเด็กมึงเหมือนคนอื่นๆ ตัวน้องมันเองก็คงคิดแบบนั้น ไม่รู้มึงทะเลาะอะไรกันแต่ว่าเคลียร์กันดีดี ไม่ใช่เอาแต่ดุไอสัส! " เฮียศรแม่งสอนมาอีก ผมสำนึกผิดไม่ทันเถอะครับ

 

Twitter : @YMOOMII 

Facebook : Ph Homjan 

FB Fanpage : Niyay By MooMii 

-THANK YOU- 

ความคิดเห็น