MooMii
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) Twitter : @YMOOMII

ชื่อตอน : Episode 25

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 293

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2563 20:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 25
แบบอักษร

 

TEA : 

บางครั้งผมก็รู้สึกสับสนจนทำอะไรไม่ถูก มันอึดอัด และถูกอัดอั้นอยู่ภายใน ไม่สามารถอธิบายที่มาที่ไปของความรู้สึกพวกนี้ได้

เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ผมไม่ได้กลับคอนโด ตั้งแต่ส่งคนตัวเล็กหน้าคอนโดแล้วพูดออกไปแบบนั้น ผมก็รู้สึกราวกับว่ากำลังจะสูญเสียบางอย่างไป

" เร็วๆ เว้ยเดี๋ยวสายวันนี้วิชาอาจารย์แม่ " เสียงไอกลอน รุ่นน้องปีสองมันตะโกนบอกเพื่อนมันที่แม่งนอนเมากันอยู่ที่พื้นให้รีบตื่น

เมื่อคืนผมไม่ได้ไปหาเด็กอะไรอย่างที่บอกน้ำชาหรอกครับ พูดไปเพราะอารมณ์ล้วนๆ ตอนนั้นแม่งก็คิดอะไรไม่ทัน พอพูดไปแล้วเห็นสายตาน้องมันแล้วผมเองก็รู้เลยว่าโคตรพลาด

ผมไม่รู้ว่าน้ำชามันร้องอะไรหนักหนา ถามมันแล้วมันไม่พูดก็ไม่อยากย้ำ เพื่อนมันที่ชื่อทัชอะไรนั่น ไม่รู้มีเรื่องอะไรกัน ถามก็ไม่บอกอีกเหมือนกัน เอาแค่ร้องกันทั้งคู่ตอนเห็นมันกอดกันกลม ผมนี่ของขึ้นเลย แม่งกูอุตส่าห์ไม่ไปกับใครแต่มึงมากอดกันต่อหน้าต่อตากู ตอนแรกจะตีแม่งละ แต่เห็นน้ำชามันร้องเหมือนจะขาดใจ

ไอบลูกับไอคีย์ก็เค้นคอให้แม่งยอมเล่ายอมพูดออกมา มันกลับไม่ได้เล่าอะไร แต่เสือกพูดเรื่องผมกับน้ำชาแทน แม่งบอกให้ผมดูแลน้ำชาดีดี มันทำตรงนี้ไม่ได้อีก ตอนมันพูดผมนึกว่าแม่งเคยคบกันแต่เสือกไม่ใช่ ทัชมันบอกว่ามันกับน้ำชาเป็นครอบครัว แต่ทำไมผมไม่เห็นรู้วะ เออปกติก็ไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับมันไง

โคตรหงุดหงิดที่น้ำชามันร้องตลอดทั้งคืน ผมไม่เคยเห็นมันร้องเรื่องของคนอื่น มีแต่เรื่องของผมที่มันร้องตลอด แต่แม่ง ร้องเรื่องคนอื่นมาเสือกอยู่กับกูไง กูก็ปลอบไม่เป็นอีก หงุดหงิดที่แม่งเอาแต่กอดกัน ลากันเหมือนจะไปตาย พอถามอะไรเสือกไม่ยอมบอก

เพื่อนมันคนอื่นเล่าให้พวกผมฟังตอนเช้าตอนที่ผมออกมาเอาข้าวให้มัน ตอนนั้นไอทัชเองก็อยู่ในห้องใหญ่ร้องไม่หยุดทั้งคืนเลยเหมือนกัน จนผมไอคีย์แม่งก็ไม่ได้นอนจริงๆ เพื่อนมันเล่าให้ฟังว่า สองคนมันสนิทกันมาก รู้จักมาตั้งแต่เด็กแล้ว พวกมันก็ไม่ค่อยรู้เรื่องอดีตอะไรมาก กว่าจะมาเป็นเพื่อนกับพวกมันสองตัวได้ก็ยากอยู่ เพราะน้ำชามันไม่ค่อยพูดค่อยจาเหมือนตอนนี้ เมื่อก่อนมันจะเงียบ ไม่สุงสิงใคร พอพัก หรือว่างมันจะแยกตัวไปคนเดียว มีไอทัชตามอยู่ห่างๆ แล้วเหมือนน้ำชามันโดนแกล้งแต่เสือกไม่สนใจไอทัชไปเอาคืนแต่เอาตัวไม่รอดพวกมันเห็นเลยช่วยกันไว้ สุดท้ายก็เป็นเพื่อนกัน น้ำชาเริ่มสนิทกับพวกมันอะไรก็เลยเปลี่ยนไป พวกมันเองก็ตกใจที่เห็นใช้นามสกุลเดียวกัน ถามไปถามมาคือ ครอบครัวน้ำชาอุปการะไอทัชไว้เพราะพ่อแม่มันเสียไม่มีญาติที่ไหนอีก มันเลยโตมาด้วยกัน ค่อนข้างเรียกได้ว่าใครก็แตะใครอีกคนไม่ได้เลย

" เฮียพวกกูไปเรียนก่อน ออกไปล็อกด้วยนะเว้ย " ไอเหี้ยภูมิครับ คู่หูไอกลอนมัน นิสัยต่างกันสุดขั้วแต่เสือกตัวติดกันตลอด เรียกกูเฮียแต่แทนตัวเองว่าพวกกู ไม่ต้องเคารพกูก็ได้ครับ

ตอนนี้เหลือแค่ผมคนเดียวไง หันมองนาฬิกานี่ก็แปดโมงกว่าแล้วผมยังไม่ได้นอนเลยแม่ง สองคืนแล้วตาโคตรล้า แต่เสือกเป็นห่วงตัวเล็กมันอีก มันมีเรียนเช้าวันจันทร์ผมจำได้ไง จะไปมอยังไงอีกทีนี้

คิดแบบนั้นได้ผมก็เลยคว้ากุญแจรถพร้อมกระเป๋าสตางค์มาลวกๆ ออกจากห้องล็อกประตูให้แม่งเสร็จก็รีบขับรถมาคอนโดเลย ลองนึกดูแล้วไม่รู้แม่งร้องจนน้ำตาท่วมห้องหรือยัง ร้องฉิบหาย ร้องอะไรหนักหนาไม่รู้ รำคาญที่แม่งมีแต่น้ำตาไง แต่ผมก็เสือกใจร้ายกับตัวเล็กแม่งตลอด เออยอมรับครับว่าตัวกูนี่ใจร้ายกับมัน

" โฮ่ง ๆ โฮ่ง ๆ " เข้าห้องมาเสียงไอหม่าวกฺ็เห่ามาเลย อะไรวะ แม่งวิ่งมากัดขากางเกงผมแล้วทำท่าจะลากไปข้างหน้า เออมึงลากกูไหวหรือไง เดินตามแรงลากมันนั่นละ ลากมาหน้าห้องน้ำชามัน อะไรวะ จะว่าไปผมว่ามันแปลกๆ

แกร๊ก ~~

" เสร็จยังกูไปส่ง " ผมเปิดประตูพร้อมพูดออกไปแต่เสียงกลับเงียบไม่ได้ยินอะไรเลยแม่งกระทั่งเสียงเครื่องปรับอากาศ คืออะไรวะ ผมมองไปรอบๆ ห้องนอนก็พบว่ามันโล่งแปลกๆ ใจมันหวิวจนผมควบคุมตัวเองไม่อยู่ มือไม้มันเหมือนจะหมดแรง เสียงไอหม่าวยังเห่าไม่เลิกวิ่งไปรอบๆ ห้องพร้อมไปหยุดหน้าตู้เสื้อผ้า ผมรีบเดินเข้าไปเปิด ก็พบว่ามันว่างเปล่า

" ไม่จริง " ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ พยายามโฟกัสไปรอบห้องใหม่ ไม่มี ไม่มีของของน้ำชา เสื้อผ้า ของใช้ หนังสือทุกอย่างมันว่างเปล่า

" โถ่เว้ย!!! " ผมสบถออกมาแรงๆ แล้วเดินเข้าห้องน้ำจัดการกระชากเสื้อผ้าตัวเองออก เปิดน้ำให้มันไหลลงมากระทบตัวผม เผื่อสายน้ำเย็นๆ จะช่วยให้จิตใจผมสงบลงบ้าง

" ไปแล้วสินะ " พึมพำกับตัวเองเหมือนตอกย้ำให้รู้เอาไว้ว่า คนที่ยืนข้างผม หายไปแล้ว น้ำชาคงเลือกแล้ว

ลองคิดทวนกลับไปก็สมควรแล้วมั้งครับ ผมไม่เคยทำอะไรให้น้องมันเลยสักครั้ง มีแต่สิ่งที่น้องมันทำให้ คนตัวเล็กๆ ที่ทำทุกทุกอย่างให้ผมจนผมเคยชินกับการมีตัวตนของน้องมันมากขึ้น มันคงเป็นแค่ความเคยชิน ไม่ได้มีอะไรน่ากลัวหรอก ผมปลอบใจตัวเองซ้ำๆ ย้ำๆ อีกรอบแล้วจัดการตัวเองให้เรียบร้อย

" เออ " ผมรับสายของไอคีย์ที่โทรเข้ามา วันนี้ผมไม่มีเรียนแต่มีประชุมของชั้นปี ปีสามอย่างพวกผมเริ่มมีหน้าที่ควบคุมดูแลน้องมากขึ้น เดี๋ยวจะมีไปรับน้องนอกสถานที่ด้วย เรียกได้ว่าจัดกิจกรรมตอแหลแห่งปี เป็นประเพณีเลยมั้งครับที่แม่งยื่นของบประมาณมาเพื่อไปรับน้องแต่เหตุผลจริงๆ คือ ไปเที่ยวกันมากกว่า

" เออ กูกำลังไป " มันเร่งผมมาอีก เสียงดัง เอะอะไปหมดคิดว่าคงรวมกันไปเยอะแล้วที่ห้องประชุมใหญ่ ประชุมชั้นปีมันไม่ได้มีแค่พวกผมไง พวกปีสี่ลงมาคุมอีกที พวกพี่มันคงติดสอยห้อยตามไปด้วยเหมือนทุกปีคือ ปีสี่จะลงมาบ้างแต่อาจไม่บ่อย จะจบแล้วโปรเจ็ตอะไรเยอะแยะ เตรียมตัวออกฝึกงาน

คุยกับไอคีย์อีกสองสามประโยคผมก็ออกรถมามอเลย คอนโดผมมันไม่ได้ไกลมากขนาดนั้นไง นั่งรถเมล์ไปก็ถึงแล้ว แต่ต้องเดินเข้ามาอีก เพราะป้ายมันไม่ได้อยู่หน้าคอนโด บางครั้งผมก็นั่งเหมือนกัน แต่เดี๋ยวนี้ไม่แล้วไง อะไรก็รีบเร่งไปหมด เอารถไปมันก็สะดวกกว่า

 

Twitter : @YMOOMII 

Facebook : Ph Homjan 

FB Fanpage : Niyay By MooMii 

-THANK YOU- 

ความคิดเห็น