MooMii
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) Twitter : @YMOOMII

ชื่อตอน : Episode 24

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 362

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2563 00:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 24
แบบอักษร

NAMCHA : 

พวกผมอยู่กับพ่อแม่และคุณปู่ คุณปู่ท่านเป็นคนช่วยเหลือพวกเราเสมอ ไม่เคยให้ผมต้องไปเจอเรื่องเน่าๆ พวกนั้นอีก แต่ผมไม่เคยคิดเลยว่า ทัชมันไปตกลงเรื่องนี้ตั้งแต่ตอนไหน ได้ยังไง ผมพลาดอะไรไปตรงไหน ผมคิดย้ำๆก็ไม่ได้คำตอบ พ่อแม่ของทัชเสียชีวิตในอุบัติเหตุตั้งแต่ทัชมันเด็กมาก ครอบครัวของผมจึงอุปการะมันในฐานะลูกบุญธรรม เราจึงใช้นามสกุลเดียวกันและสนิทกันมาก แต่พอตอนเลือกมหาลัยผมแอบโกหกว่าจะเข้าที่เดียวกับพวกมัน ทำเรื่องสมัครสอบอะไรเรียบร้อย สอบก็ไปนะครับ ติดด้วยแหละ แต่พอถึงเวลาผมก็เลือกอีกมหาลัยที่แอบไปสอบมาไม่ให้ใครรู้ ตอนสารภาพจะไปรายงานตัวมหาลัยที่พวกนั้นติดกัน โดนด่าแหลก เพราะผมไม่ได้บอกใครเลยว่าจะสอบที่นี่ เราเลยแยกกันเรียนอยากทำความฝันของตัวเองกันบ้าง ใช้ชีวิตของตัวเองดูบ้าง แต่การที่มันบอกผมแบบนี้ และด้วยอายุของเราทั้งคู่ แสดงว่าถึงเวลาที่มันต้องไปแล้ว ผมไม่อยากเชื่อเลยว่า คุณตาแล้วก็เฺฮียใหญ่จะพลากคนสำคัญอีกคนไปจากผม

พรึ่บ! มีคนกระชากผมออกมาจากไอทัช ผมเองก็ฝืนตัวเองพยายามเอื้อมมือไปหามัน มันก้มหน้าเช็ดน้ำตาออกไปหมดแล้วยิ้มให้ผมแต่กลับไม่ยอมจับมือผมอีก ไม่จริง!

" อึก ฮืออออออ " ผมร้องไห้อย่างหนักตัวสั่นไปหมด แรงกอดจากคนที่กระชากผมออกมามันแรงมาก ผมรับรู้ได้ แต่ผมกลับไม่เจ็บเลย มันเจ็บที่ใจมากกว่า เจ็บจนรู้สึกบีบอัดไปหมด เสียงคนอื่นดังไปทั่ว ถามนั่นนี่แต่ผมกลับไม่ได้ยินอะไรเลย

ตอนนี้เช้าแล้วครับ ผมร้องไห้จนเช้าจริงๆ เมื่อตอนนั้น มีพี่ธาม พี่บลู พี่คีย์ แล้วก็ป๋าวิ่งออกมาดูผมกับทัช พาพวกเราทั้งคู่กลับมาที่บ้านแล้วเข้ามาเคลียร์กันที่ห้องใหญ่ ผมไม่รู้พวกเขาคุยอะไรกัน เพราะผมเอาแต่ร้องไห้ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ป๋าอุ้มมาอยู่ห้องเล็กแล้ว น่าจะเป็นห้องของพวกพี่ธามกับพี่บลูเขา ป๋าเองก็ไม่ได้นอนแต่ยังนั่งกอดผมอยู่จนถึงตอนนี้

" ป๋า " ผมเรียกป๋าเบาๆ เพราะผมไม่มีแรงเลยตอนนี้ รู้สึกเหมือนใจจะขาดยังไงก็ไม่รู้

" อืม " ป๋าก็ตอบกลับมาเบาๆ ทำให้ผมรู้ว่าป๋าไม่ได้ไปไหนยังอยู่กับผม

" ขอโทษนะครับ ชาร์ทำเดือดร้อนไปหมด " ผมพูดขอโทษพร้อมซบลงกับอกของป๋า

" บอกกูได้รึเปล่า เรื่องของมึง " ป๋าถามออกมาทำให้ผมเองก็เงียบไปเหมือนกัน ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน

" ชาร์ไม่พร้อม " ผมบอกออกไปแล้วผละตัวออกมานั่งดีดี

" งั้นนอน มึงเหนื่อยแล้ววันนี้ไม่ต้องไปไหน เดี๋ยวกูไปดูอะไรมาให้กิน " ป๋าบอกพร้อมลุกออกจากเตียง แต่ผมกับดึงมือของป๋าเอาไว้

" ชาร์ไม่อยากอยู่คนเดียว " ผมบีบมือป๋าแน่นๆ ขึ้นอีก และรู้ตัวว่ากำลังจะร้องอีกแล้ว

" น้ำชา กูไม่รู้ว่าพวกมึงมีเรื่องอะไรกัน แต่เป็นแบบนี้กูไม่ชอบ ร้องเพราะคนอื่นแต่มาอยู่กับกู " ป๋าบอกแบบนั้นแล้วแกะมือผม เดินออกไปจากห้องเลย

ผมไม่รู้ว่าป๋าคิดแบบนี้ ไม่รู้เลยว่าที่ป๋าเงียบมาหลายชั่วโมงเพราะแบบนี้ ผมควรไปอธิบายใช่มั้ยครับ

บรรยากาศนอกห้องดูตึงเครียดมาก ผมออกมาทุกคนก็หันมามองกันหมด ผมมองไปที่ไอทัชที่มันกำลังเดินมาหาผม แล้วรู้สึกว่าน้ำตามันกำลังจะไหลออกมาอีก

" เลิกร้องได้แล้ว กูก็ยังอยู่กับมึง " แม้มันจะพูดยิ้มๆ แต่ตามันเองก็บวมแดงเหมือนกับผม เหมือนคนที่ร้องมาทั้งคืน

" อือ ทัชอย่าเพิ่งไปเลยนะ " ผมบอกมันแบบอ้อนๆ แล้วพุ่งไปกอดเลย ไม่ได้สนใจเลยใครจะคิดยังไง ไอทัชก็กอดผมตอบเหมือนกัน ผมรู้สึกได้ว่าเวลามันเหลือน้อยมากแล้วจริงๆ

สักพักทัชมันบอกให้ผมเลิกร้อง ผมเองก็พยายามกลั้นมันไว้เช็ดน้ำตาตัวเองออกไปให้หมด เราทั้งคู่ต่างยิ้มให้กันเล็กน้อย แล้วทัชมันก็ผละไปเล่นกับคนอื่นๆ ผมว่าคงมีคนอยากถามแต่ไม่มีใครกล้าเสียมารยาทไง ผมมองไปทางห้องครัวที่ป๋าเดินไปเมื่อกี้ ก็เห็นป๋ามองมาที่ผมอยู่ในมือถือถ้วยเล็กๆ ใบนึง น่าจะเป็นของผม ผมก็รีบเดินเข้าไปหาเลย

" หิวววว " ผมลากเสียงยาวๆ ใส่ป๋าแล้วจะเอื้อมมือไปรับถ้วยข้าวต้ม

เพล้ง ~~~

" อะ โอ้ยยย " ผมร้องออกมาเสียงดังจากการโดนข้าวต้มร้อนลวกเท้า ผมตกใจมาก เงยหน้าไปมองป๋าอย่างไม่เข้าใจ ผมรู้สึกได้ว่า ป๋าตั้งใจปล่อยให้มันล่วง

" เฮ้ย น้องชาร์ มึงๆ ไปเอาผ้ามา น้ำเย็นด้วย " เสียงคนอื่นๆ ตะโกนกันไปมาพร้อมมีคนรั้งให้ผมเดินมานั่งตรงโซฟาแต่ป๋าคนที่ผมอยากให้ถาม กลับเอาแต่เงียบและมองเฉยๆ เหมือนไม่รู้สึกอะไร

" เจ็บมั้ยวะมึง " ไอทัชถามผมพร้อมเช็ดรอยต่างๆ ที่เลอะอยู่ออกให้จนหมด คนอื่นๆ พอรู้อาการก็แยกย้ายกันไปทำกิจกรรมอื่นต่อ มีแต่ไอทัช แล้วก็ซอลที่กำลังทำแผลให้

" ไม่เป็นไรอ่ะ " ผมบอกออกไปทั้งๆ ที่มันแสบๆ นี่แหละ เดี๋ยวก็คงหาย

" เออ " ทัชมันทำให้เสร็จมันก็บอกว่าเดี๋ยวต้องกลับกันแล้ว เพราะพวกเพื่อนผมบางคนมันไม่ได้บอกที่บ้านไว้ว่ามาค้างไกล ทัชมันไม่ได้นอนไงผมก็เป็นห่วงอ่ะ ย้ำกับพวกแม่งแล้วว่าห้ามมันขับเด็ดขาด พวกเราก็ลากันเล็กน้อย

ผมมองตามรถที่แล่นออกไปของพวกมันแล้วใจหาย เหมือนรอยยิ้มกับมือที่โบกให้ของทัชมันจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะได้เห็น แผ่นหลังที่ผมกระโดดกอด คนที่อยู่ข้างๆ ผมมาตลอดเวลา กำลังจะหายไป

ผมกลับเข้ามาในบ้านพร้อมมองทุกคนที่ทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกคนยังชวนผมคุยทั้งทั้งที่ผมดูก็รู้ว่าบรรยากาศมันไม่เหมือนเดิม การมาเที่ยวครั้งนี้ไม่ได้มีความสุขสินะ

ผมเข้ามาอาบน้ำจัดการตัวเองแล้วนึกถึงเรื่องเมื่อคืนนี้ ก่อนไปเมื่อกี้ทัชมันพึมพำบอกว่ารักผมให้ผมดูแลตัวเอง ผมเองก็บอกมันกลับไปเหมือนกัน ทางเดินคนเราไม่เหมือนกัน มันแล้วแต่ว่าเราจะเลือกเดินเส้นทางไหน ในเมื่อทัชมันเลือกแล้วผมก็จะไม่ถามอะไรอีก จะไม่รั้งเอาไว้เพราะมันเปล่าประโยชน์ สิ่งที่ทำได้คือภาวนาให้มันปลอดภัยและมีชีวิตต่อไปในภายภาคหน้า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราทั้งคู่คือครอบครัว อย่างที่มันบอก เฮียใหญ่ก็เป็นครอบครัวของผม ถึงเวลาที่ผมต้องยอมรับความจริงและเผชิญกับมันได้แล้ว

เรื่องของเฮียใหญ่นั้น มันก็คงไม่ใช่ความผิดเฮียทั้งหมดหรอก ผมเดาไม่ได้ว่าคุณตาท่านสอนอะไรเฮียบ้าง ไม่รู้เลยว่าเฮียเองก็อาจจะต้องลำบากมากน้อยแค่ไหน ถึงผมจะเกลียดธุรกิจสกปรกพวกนั้น แต่ผมคงห้ามใครไม่ได้ในเมื่อเฮียเองก็ทำเพราะหน้าที่ ผมเองก็คงทำได้แค่อยู่ตรงนี้ต่อไป และคงทำได้แค่ภาวนาให้เฮียใหญ่ของผมเอาตัวเองออกมาจากธุรกิจนั้นได้

ตอนนี้ก็บ่ายแก่ๆ แล้วครับ ทุกคนตกลงกันว่าจะกลับเลยเพราะยังไงก็คงไม่ได้ไปไหนกันแล้ว กลับไปจะได้พักผ่อนกันด้วย

" ป๋า โกรธอะไรชาร์หรอ " ผมถามป๋าที่กำลังขับรถเงียบๆ ตั้งแต่เกิดเรื่องข้าวต้มป๋าก็ไม่พูดกับผมเลย กลายเป็นป๋าคนเดิมที่ไม่เปิดใจให้ผมอีกแล้ว

" คืนนี้กูไม่กลับ " พอจอดรถที่หน้าคอนโดป๋าก็พูดออกมาเรียบๆ คือเราแยกกันเลยกับพวกพี่

" ป๋าไปไหน " ผมรีบหันไปถามเลย น้ำเสียงป๋าโคตรดุ

" ลงไป " ป๋าพูดมาอีก แล้วปลดล็อกให้ผม คือไรวะเนี่ย ผมแบบเจอมาหลายเรื่องไง แล้วป๋าเป็นอะไรอีก

" ไม่เอา ป๋าไปไหนอ่ะ ชาร์ไปด้วย " ผมเอามือไปจับแขนป๋าแล้วเขย่าเบาๆ ใจผมมันสั่นรัวเหมือนกำลังเรียกร้องไม่ให้ปล่อย ผมกลัว

" กูนัดเด็กไว้ " ป๋าพูดออกมาง่ายๆ ได้ยังไงวะ ไหนที่บอกผมแบบนั้นแบบนี้คืออะไรอ่ะ มือของผมมันร่วงไม่มีแรงเลย คิดไปคิดมาผมมันไม่มีสิทธิ์จริงๆ สินะ หมดเวลาจริงๆ แล้วน้ำชา เมื่อคิดได้ผมก็ลงมาจากรถเลย

ผมเข้าห้องมาก็พยายามห้ามน้ำตาตัวเองแล้ว พยายามอดกลั้นมันเอาไว้ ทำไมอ่ะทำไม ผมไม่เข้าใจ ป๋าแม่งโกรธอะไรทำไมไม่เคยพูดเคยบอกผมเลย ผมผิดอะไรอีก ผมมันไม่มีค่าเลยใช่มั้ย ผมทรุดตัวนั่งร้องไห้ตรงประตูห้องได้ยินเสียงไอหม่าวเห่าพร้อมตัวมันที่วิ่งมาหา มันใช้ขาหน้ายกมาแตะที่ขาของผม เหมือนมันรับรู้ถึงความเศร้าเสียใจที่ผมมี ผมร้องไห้อย่างหนัก ทั้งเรื่องของทัช ทั้งเรื่องของป๋ามันตีรวนกันไปหมด จนผมทำอะไรไม่ได้ คิดไม่ออกว่าต้องทำยังไง

นึกดูดีดีแล้ว ความสุขของผมมันได้มาอย่างรวดเร็วเกินไป ผมควรสำนึกตัวเองตั้งแต่แรกแล้วว่าผมมันไม่มีสิทธิ์ ไม่มีวันที่ป๋าจะหันมารักผมได้หรอก แค่คำว่ารู้สึกดี แค่นี้พอแล้วน้ำชา ผมย้ำกับตัวเอง พยายามหยุดร้องไห้ เดินกลับเข้าห้องของตัวเอง จัดการกับตัวเองเสร็จผมก็รื้อเสื้อผ้าออกมาจนหมด

ผมควรตัดสินใจได้แล้วว่า ผมหมดเวลาที่จะอยู่ตรงนี้ ป๋าเคยบอกเอาไว้เมื่อไม่นานมานี้ อยากไปก็จะให้ไป ตอนนี้ผมคิดว่าผมคงทำถูกแล้ว ผมควรไปจากที่นี่สักที

 

Twitter : @YMOOMII 

Facebook : Ph Homjan 

FB Fanpage : Niyay By MooMii 

-THANK YOU- 

ความคิดเห็น