MooMii
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) Twitter : @YMOOMII

ชื่อตอน : Episode 21

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 294

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 31 พ.ค. 2563 19:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 21
แบบอักษร

NAMCHA : 

พวกผมนัดกันอีกทีเย็นเลย ตอนนี้ก็ฟรีครับใครอยากทำอะไรก็ตามใจเลย ผมเลยออกมาเดินเล่นหน้าหาดคนเดียว หมาเป๋าหลับไปแล้ว ส่วนซอลก็บอกจะนอนเหมือนกัน เห็นบอกว่าเมื่อคืนเล่นเกมกับพี่คีย์ดึก คนอื่นๆ ผมก็ยังไม่เห็นอ่ะครับอยู่ในห้องกันหมดเลย 

" ไง " ผมหันหลังกลับไปตามเสียงทักที่ดังมาก็พบคนแสนรู้ที่ดูอบอุ่นอย่างพี่คีย์ 

" ครับ " ผมตอบรับพร้อมหยุดรอพี่คีย์เดินเข้ามาหา 

" เป็นไงบ้าง " พี่คีย์ถามออกมาพร้อมกับมายืนตรงหน้าผม ผมไม่ค่อยเข้าใจคำถามก็เลยถามกลับไปว่าหมายถึงอะไร พี่คีย์หมายถึงเรื่องของป๋ามันครับ จะว่าไปผมก็ไม่เคยถามว่าพี่คีย์รู้ได้ยังไง 

" พี่คีย์รู้เรื่องของผมได้ยังไงหรอครับ " ตอนนี้ผมกำลังเดินเล่นกับพี่คีย์ไม่ไกลออกมาจากบ้านพักมากนักครับ นักท่องเที่ยวก็มีไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ ฝั่งนี้พี่ๆ เขาบอกว่าเป็นหาดส่วนตัวแต่ก็มีพวกนักท่องเที่ยวเดินมาถึงอยู่บ้างแต่มันไกลจากจุดที่เขานิยมกันเลยมีไม่มากเท่าไหร่เจ้าของก็ใจดีไม่ได้ถือหรือว่าอะไรเลยเข้ามาเดินได้แบบปกติ ผมว่าจริงๆ คงไม่มีใครรู้ว่าเป็นหาดส่วนตัวมากกว่าไม่มีป้ายบอกอะไรเลย เหมือนหาดทั่วไปแต่ไกลจากจุดนิยมแค่นั้นเลยไม่ค่อยมีใครเดินมา 

อ่อ ส่วนเรื่องที่มีบ้านพักตรงนี้เพราะเป็นหาดส่วนตัวของญาติพี่บลูเขา เราก็เลยมาพักกันได้ คนจะรวยช่วยไม่ได้จริงๆครับ 

" พี่ก็สังเกตเอานะ เคยเห็นเราอยู่กับมันเมื่อสองสามปีที่แล้วมั้ง " พี่คีย์ก็ตอบผมมายิ้มๆ อ่ะ ผมว่าพี่คีย์ฉลาดแล้วก็ดูเจ้าเล่ห์เงียบๆแหละ คนนี้เขาดูแบบเป็นคนที่มีอะไรๆในใจ แต่ยังไงเขาก็ดูเป็นคนดีมากๆ ผู้ชายแสนอบอุ่น 

" แค่นั้นเองหรอครับ " ผมไม่เข้าใจ เด็กป๋าก็มีเยอะแยะไหมเถอะ แล้วคือแค่เห็นผมอยู่ด้วยป๋าแล้วจะเดาได้ขนาดนี้เป็นไปได้ด้วยหรอครับ 

" อืม จริงแล้วพี่เห็นเราเข้าคอนโดนะ ตอนนั้นเหมือนจะขนของกันเยอะเลย ช่วงนั้นก็เป็นช่วงที่ปริ้นมันไม่ยอมให้ไปคอนโดอีก ปกติแล้วก็ไม่นะ แต่ตอนนั้นคือมันไม่ยอมให้ใครไปเหยียบอีกเลย " พี่คีย์ก็เล่าเรื่อยๆ อ่ะครับตอนนี้ผมกับพี่คีย์เรานั่งใต้ต้นไม้บนทรายนี่แหละ ลมเย็นๆ กับเงาต้นไม้ มันสบายดี 

ถึงว่าล่ะ ทำไมถึงเดาว่าผมไม่เหมือนคนอื่นๆ ถึงได้ดูเหมือนรู้เหมือนเห็นอะไรมากกว่าที่เป็น คงเพราะเรื่องขนของเข้าคอนโดนี่เอง เดาเก่งเกินไปแล้วคนนี้ 

" ตอนนั้นผมเพิ่งย้ายมาอยู่มั้งครับ สามปีกว่าๆ ได้แล้วละ ไม่ใช่แค่สองสามปีหรอก " ผมบอกพี่คีย์ออกไปพร้อมมองไปในทะเลตรงหน้า สายน้ำ เกลียวคลื่นที่กำลังเคลื่อนไหว มันเหมือนไม่มีวันหยุดนิ่งและคาดเดาอะไรไม่ได้ ใจคนก็เหมือนกันมั้งครับ ไม่มีอะไรแน่นอน ไม่มีวันหยุดเต้น 

" อืม พี่ก็เลยมาเค้นปริ้นมัน เพราะพี่ไม่เห็นมันพาใครเข้าคอนโดมาตั้งนานแล้ว " เสียงพี่คีย์ก็ยังบอกเล่ามาเรื่อยๆ 

" ตั้งแต่คนคนนั้นไปสินะครับ " ผมเผลอพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว พอนึกทวนคำพูดตัวเองก็รีบหันไปหาพี่คีย์ที่กำลังหันมามองผมพร้อมทำหน้าตาตกใจยกใหญ่ด้วย 

" ชาร์รู้หรอ " พอพี่คีย์ตั้งสติได้ก็ถามกลับมาพร้อมสายตาที่เป็นปกติ 

" อืม ยิ่งกว่ารู้มั้งครับ " ผมตอบรับเบาๆ ที่จริงแล้วผมรู้ว่าป๋ามีใครคนนึงที่รักมาก 

ครั้งแรกที่ได้พบกันเป็นเรื่องราวงงๆ ที่ตื่นมาก็รู้ว่าตัวเองตกเป็นของใครอีกคนไปแล้ว ไม่ได้ขัดขืนอะไรด้วยซ้ำ เป็นคืนที่รู้สึกทุกข์ใจแต่สุขสมทางกายแปลกๆ พอได้พูดคุยกันตอนนั้นมันเหมือนเรื่องบังเอิญของคนสองคนที่กำลังเจ็บปวดกับชีวิตมาพบกันมากกว่า พอได้สานสัมพันธ์มากกว่าครั้งเดียวมันกลายเป็นเสพสุขทางกาย แม้เรื่องที่เกิดขึ้นจะไม่ได้เกิดจากความรัก ความตั้งใจ แต่มันเป็นข้อผิดพลาดที่ผมปฏิเสธไม่ได้ว่า รู้สึกสุขสมที่ได้เป็นคนของป๋า 

" พี่คีย์ ชาร์! " เสียงเรียกพร้อมคนตัวเล็กขนาดตัวเท่าผมกำลังวิ่งมาทางนี้พร้อมเสื้อยืดกางเกงขาสั้น คือซอลครับ 

" วิ่งเร็วจังครับ เดี๋ยวล้ม " พี่คีย์ลุกขึ้นพร้อมเดินเข้าไปหาซอลที่มีคนอื่นๆ เดินตามมา รวมถึงป๋าเองก็ด้วย 

" ก็หาไม่เจอไง เลยเดินหาเนี่ยเย็นแล้ว หิวมาก " ซอลกอดแขนพี่คีย์พร้อมเอาหน้าถูไถไปมา ก็ดูน่ารักดี พี่น้องคู่นี้คงรักกันมาก 

ตอนนี้ผมนึกถึงใครอีกคน ผมมีพี่ชายครับ ไม่ได้หมายถึงเฮียฮิลนะ แต่หมายถึงพี่ชายแท้ๆเลยต่างหาก ผู้ชายที่เลือกทางเดินที่เต็มไปด้วยสายเลือด ผู้ชายที่ผมไม่สามารถเอื้อมถึง ผู้ชายที่ห่างไกลออกไปจากคำว่าพี่น้อง แม้เราจะมีสายเลือดเดียวกัน ตั้งแต่ที่พี่เขาเลือกเส้นทางพวกนั้น เราทั้งคู่เหมือนห่างกันไปแบบกู่ไม่กลับ เหมือนไม่ใช่พี่น้องกันอีกแล้ว เขาดูต่างออกไปจนผมจำไม่ได้แล้วว่าเขาเคยเป็นพี่ชายที่แสนดีแค่ไหน ผู้ชายคนนั้นผู้ชายที่ชื่อ ชาไทย 

" คิดอะไร " ป๋าเดินมายืนตรงหน้าผมพร้อมใส่เสื้อกล้ามสบายๆ พร้อมกางเกงขาสามส่วน อืม ก็สมกับการมาทะเลดี 

" คิดถึงป๋าได้มั้ยครับ " ผมยิ้มแล้วตอบกลับไป ป๋านี่เลิกคิ้วใส่เลย 

" กูอยู่ไกลจนต้องคิดถึงเลย " ป๋าตอบแล้วยกมือจับไหล่ผมลากเข้าไปชิดอกกว้างๆ เลย ตัวหอมชะมัด 

" ป่าวสะหน่อย แต่ชาร์คิดถึงป๋าตลอดเวลาเลย " ผมตอบแล้วกอดเอวป๋าแน่นๆ ป๋าก็เลยกดหัวผมลงอกกว้างเน้นๆ อีก อันนี้ผมว่าจะฆ่าผมทางอ้อมเลยไง 

" เฮ้ยๆ เกรงใจคนโสดแบบพวกกูหน่อย " พี่อาร์มตะโกนมาแซวเลยคนอื่นๆ ก็แซวอีก ผมเขินอ่ะไม่กล้าเงยหน้าเลยซุกลงอกกว้างๆ แน่นไปอีก 

" กูก็โสด " ผมชะงักกับประโยคสั้นๆ ของป๋า นั่นสินะครับ โสด 

ผมปล่อยแขนจากเอวของป๋าแล้วผละตัวเองออกมายืนข้างป๋า ไม่ได้เงยหน้ามองป๋าหรอกครับ แต่ยิ้มให้กับคนอื่นที่มองมาแทน พวกพี่กับเพื่อนผมแต่ละคนทำหน้าตาตกใจเล็กน้อย แต่ผมว่าป๋าคงไม่เห็นเพราะป๋าหันหลังไง แต่ผมนะหันหน้าให้ทุกคน 

 

.................. 

 

" อร่อยยยย " เสียงของทุกคนดังเฮฮากันไปเรื่อย ตอนนี้เรามาร้านอาหารทะเลกันครับ แบบว่าอยากกินอะไรก็สั่งเต็มที่มื้อนี้เด็กๆ อย่างพวกผมฟรี ป๋ากับพี่คนอื่นๆ จ่ายเอง 

" น้องชาร์ กินปูๆ อ่ะนี่พี่ให้ " พี่อาร์มที่กินปูไปหลายตัวหลักฐานคือกองซากข้างๆ จานพี่ท่านนั่นแหละ ยื่นปูมาให้ผมตัวนึง 

" คือว่า.... " 

" มันแพ้ " ผมกำลังจะบอกพี่อาร์มกลับไปแต่ป๋าก็พูดออกมานิ่งๆ แล้วเอาปูไปแกะกินเองเฉยเลย แต่ที่ทำผมแปลกใจคือ ป๋ารู้ได้ไง 

" อ้าว พี่ขอโทษๆ ไม่รู้ว่าน้องชาร์แพ้ปู เห็นไม่ยอมกินพี่เลยจะเสียสละให้ " พี่อาร์มพูดขอโทษผมยกใหญ่ผมก็บอกไม่เป็นไรผมไม่ได้บอกเอง อาหารที่มีปูนะเยอะแยะเลยเหมือนกันผมเลยเลี่ยงเลือกกินเอา ไม่ได้บอกใครว่าแพ้ 

" เอาไรเพิ่ม " ป๋าก้มลงมาพูดกับผมเล็กน้อย คือผมมันเตี้ยเวลาคุยกันในที่เสียงดังๆ ป๋าเลยต้องก้มมาหน่อย 

" ไม่เอาแล้ว ป๋าเอาไรอีกมั้ย เดี๋ยวชาร์สั่งให้ " ผมเองก็เรื่มอิ่มละ คือกินไปเยอะละด้วยไง กุ้ง ปลาหมึก ปลาเผา ปลานึ่ง แต่กินไม่ได้แค่ปูไง 

" มึง " อึก! ผมกลืนน้ำลายทันทีแบบป๋าก้มลงมากระซิบข้างหูเลยแบบปากนี่ขบกัดใบหูผมไปทีนึงด้วย 

ฮือออ ผมไม่ใช่ของกินนะป๋า กินผมไม่ได้ กระซิบบอกป๋าให้หน่อยสิครับ กินจนผมจะช้ำในตายอยู่แล้วนะทุกวันนี้นะ เขินตัวบิดไปครับ เขินแล้วเขินอีก คนอะไรหล่อมาก แบดมาก เฮ้อออ ทำใจลำบากจังเลยครับ หลงรักคนเดิมซ้ำๆแบบนี้ 

ผมไม่ได้ตอบอะไรกลับไปอีก ปล่อยให้ป๋ากลับไปนั่งกินดีดี แถมเขายังทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกคนก็คุยเฮฮากันไปเรื่อย ผมก็คุยกับเพื่อนๆ พี่ๆ เขาด้วย เก็บอาการเขินเอาไว้ก่อนครับ ถึงจะเก็บไว้ไม่ค่อยอยู่ก็เถอะ เอาไว้เมื่อไร่เลิกเขินป๋าแล้ว สักวันผมจะต้องทำให้ป๋าเขินผมบ้าง คอยดูสิ ตั้งมั่นไว้ในใจเลยครับ 

 

Twitter : @YMOOMII 

Facebook : Ph Homjan 

FB Fanpage : Niyay By MooMii 

-THANK YOU- 

ความคิดเห็น