email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 43

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 188

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ค. 2563 09:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 43
แบบอักษร

“คุยอะไรกันอยู่จ๊ะ ถึงได้หน้าบานเป็นจางเชิงกันเชียว แอบวางแผนอะไรกันอยู่หรือเปล่าเนี้ย!” นวลปรางเอ่ยแซวขึ้นเมื่อเดินเข้ามาถึงที่โต๊ะพร้อมกับวิจิตรา

“อ้อ..ก็ไอ้ก้องมันๆๆ..?

“เฮ้ย!ไอ้บ้าไม่ใช่ซะหน่อยนะ มึงนี่มัน..เอ่อ..ไม่มีอะไรหรอกปราง ไอ้เชษฐ์มันกินมากนอนมาก ก็เลยเพ้อเจ้อไปหน่อยเท่านั้นเองแหละ” ก้องเกียรติรีบเบรกเอาไว้ก่อนๆที่พิเชษฐ์ จะพูดจาอะไรไร้สาระมากไปกว่านั้น เล่นเอาคนรู้ทันหัวเราะเสียงดังขึ้นทันที ด้วยความขำขันกับท่าทีที่ร้อนตัวของเพื่อนรัก

“ฮ่าๆๆๆ เออๆๆกูยอมมึงก็ได้ว่ะ ฮ่าๆๆๆ” พลางคิดต่อในใจว่า ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้เพื่อนกระล่อนเอ้ย! และหลังจากอาหารค่ำมื้อนั้นผ่านพ้นไป ก้องเกียรติเองก็ได้ตามไปส่งเพื่อนๆถึงโรงแรมที่พักเลยเพื่อเอ่ยลา เพราะว่าทั้งสามคน ต้องขึ้นเครื่องกลับในวันพรุ่งนี้แล้ว และเขาเองก็ติดงานอยู่ คิดว่าคงจะไม่สามารถไปส่งเพื่อนๆที่สนามบินได้แน่ แต่เมื่อถึงที่พักแล้ววิจิตราเองก็ยังคงอ้อยอิ่งอยู่ และไม่ยอมจะกลับขึ้นห้องไปง่ายๆ“ก้องค่ะ คุยกับวิสักประเดี๋ยวก่อนได้ไหม” หญิงสาวพูดขึ้น พร้อมกับจ้องมองหน้าเขาอย่างอ้อนวอน

“หือ..ได้สิ” ครั้นเขาจะปฏิเสธออกไป ก็กลัวว่าเธอจะอายและเสียหน้าต่อหน้าเพื่อนๆ ก้องเกียรติเลยพาหญิงสาว เดินออกมานั่งเล่นในบริเวณสวนด้านหน้าของโรงแรมนั้น โดยปล่อยให้พิเชษฐ์พานวลปรางขึ้นห้องไปก่อน

“ก้องค่ะ วิอยากให้เรากลับมาเหมือนเดิมนะคะก้อง” วิจิตราเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อได้อยู่กันตามลำพังสองต่อสอง

“วิ!”

“ไม่ได้หรือคะ ทำไมล่ะหรือว่าก้องลืมไปหมดแล้วว่าเราเคยรักกันมากแค่ไหนน่ะ”

“วิจิตรา! ผมเองนั้นไม่เคยลืมเลยว่าเคยรักคุณมากแค่ไหน แต่ความรักของผมน่ะมันสำคัญสำหรับคุณมากแค่ไหนกันล่ะ ในวันที่คุณเอ่ยคำตัดความสัมพันธ์กับผมนั้น คุณเอาความรักที่ผมมีให้กับคุณมากมายนั้นไปทิ้งไว้ที่ไหนกัน”

“โธ่!ก้องคะ ก็วิบอกไปแล้วไงคะ ว่าวิผิดเองที่หุนหันพลันแล่นทำอะไรไม่ยั้งคิดแบบนั้นออกไปน่ะ ก้องจะยกโทษให้วิไม่ได้เลยหรือยังไงกันคะ ก็ไหนก้องว่ารักวิมากนักหนายังไงล่ะ แล้วทำไมเรื่องแค่นี้ถึงยกโทษให้วิไม่ได้ล่ะคะ ก้องอ่ะ.. นะค้าก้อง น้า.. ยกโทษให้วิสักครั้งนะคะ คราวนี้วิสัญญาเลยนร้า ว่าจะเชื่อคำก้องทุกอย่างเลยนะ นะคะก้อง วิพูดจริงนะ”หญิงสาวออดอ้อนเสียงหวาน พร้อมกับเข้าคลอเคลียเขา อย่างไม่แคร์ต่อสายตาของใครต่อใครที่มองมาเมื่อเดินผ่าน ถึงแม้ว่าเวลาในนั้น คนจะไม่ได้มีพลุกพล่านมากนักแล้วก็ตามที พอเจอไม้นี้เข้า ก้องเกียรติเองก็ถึงกับใจอ่อนยวบยาบลงไปไม่น้อยเหมือนกัน แต่ทว่าความรู้สึกนั้น ก็หาใช่เกิดจากความรักที่ยังหลงเหลืออยู่ไม่

“เอาเถอะนะวิ เอาเป็นว่าผมจะเชื่อในสิ่งที่คุณพูดออกมาก็แล้วกัน ผมจะเชื่อว่าคุณรู้สึกผิดต่อผม อย่างที่คุณพูดออกมาจริงๆ แต่มันสายไปเสียแล้ว สำหรับการเริ่มต้นใหม่ของเราวิจิตรา ผม..?”

“นี่ๆ นี่คุณอย่าบอกนะว่า แค่เพียงไม่กี่เดือนที่เราห่างกันนั้น คุณมีรักใหม่ไปแล้วน่ะก้องเกียรติ”

“วิ! ผม..?”

“ไม่อ่ะ! ไม่จริงอ่ะ! คุณรักวิมากวิรู้ คุณไม่มีทางที่จะลืมวิไปได้ง่ายๆแบบนั้นแน่ นี่คุณโกหกเพราะอยากจะแกล้งวิใช่ไหมคะ คุณคิดจะแกล้งวิ เพราะอยากจะแก้แค้นคืน ที่วิเคยทิ้งคุณไปใช่ไหมคะก้อง ใช่ไหมคะตอบวิมาสิว่าเป็นเช่นนั้นใช่ไหม” วิจิตราต่อว่าเขามากมาย ทั้งที่ยังไม่ได้ยินจากปากของเขาเลยด้วยซ้ำไปว่าอะไรเป็นอะไร ก้องเกียรติได้แต่ถอนหายใจออกมายาวๆอย่างอ่อนใจ วิจิตราไม่เคยเปลี่ยนไปเลย หล่อนยังคงเป็นคนเจ้าอารมณ์และโมโหร้ายยังไงก็อย่างนั้นอยู่เหมือนเดิม ถึงแม้ว่าสิ่งที่หล่อนคิดมโนไปเองนั้น จะเป็นความจริงก็ตามที

“นี่คุณคิดอะไรของคุณกันเนี้ยวิจิตรา ผมจะไปคิดแก้แค้นคุณให้มันได้ประโยชน์อะไรขึ้นมา”

“ก็คุณแค้นที่วิเคยทิ้งคุณไปน่ะสิ พอเห็นวิยอมอ่อนข้อให้หน่อย คุณก็เลยแกล้งเอาคืนแบบนี้ไงล่ะ นี่คุณทำไมถึงได้ใจร้ายขนาดนี้กันเนี้ย!ห๊ะ!ก้อง คุณแกล้งวิอ่ะ!” หญิงสาวโวยวายขึ้นอย่างขัดใจ ก่อนที่จะเดินขึ้นห้องไปด้วยความโมโห แม้ในใจลึกๆแล้ว จะรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของเขาอยู่บ้างก็ตามที

พิเชษฐ์ที่เดินลงมาจากห้อง เพราะคิดอยากจะมาชวนเพื่อนรักออกไปดื่มกันต่อนั้น บังเอิญทันมาเห็นเหตุการณ์ในตอนท้ายเข้าพอดี จึงเดินเข้ามาหาแล้วถามขึ้นอย่างงุนงงว่า

“มีอะไรกันน่ะไอ้ก้อง ไอ้วิมันเป็นอะไรของมัน ฉันได้ยินเสียงแว๊ดๆตั้งแต่เดินลงบันไดโรงแรมมานั่นแล้ว”

“ก็..ไม่รู้สิ ก็อย่างที่เห็นนั่นล่ะ อ้าวแล้วนี่แกลงมาทำไมอีกล่ะเนี้ย!” เขาถามกลับงงๆ

“เฮ้ย! นี่ยังไม่ดึกเท่าไหร่เลย ว่าจะมาชวนแกออกไปดื่มกันต่อสักหน่อยน่ะ รึไม่ก็ออกไปขี่รถเล่นรอบเมืองกันสักรอบก็ยังดี ยังไม่ง่วงว่ะ”..

ความคิดเห็น