email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอขอบคุณทุกการติดตามและสนับสนุนมากๆเลยนะคะ 🖤

ชื่อตอน : Ep.23

คำค้น : youaremine ผู้หญิงของแวมไพร์ แมทเทียสเฮเลน่า

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 824

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 16 เม.ย. 2563 11:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.23
แบบอักษร

 

ฉันมองสวนต้นไม้บนดาดฟ้าที่เพิ่งเคยเข้ามาเป็นครั้งด้วยความตื่นเต้น เพิ่งรู้เหมือนกันว่าตึกที่พวกเราอยู่มีที่แบบนี้อยู่ด้วย แมทเทียสบอกว่าจะเข้ามาเฉพาะมีเรื่องจำเป็นหรือต้องการทำส่วนผสมยาเท่านั้น เพราะพืชที่ปลูกล้วนแต่เป็นพืชหายาก ซึ่งบางต้นก็มีรูปร่างแปลกตาและฉันก็ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน

หมับ

“แมท”

ฉันสะดุ้งเล็กน้อยแล้วหันไปมองร่างสูงใหญ่ที่คว้าเอวบางของฉันเข้าไปกอดจากด้านหลังโดยที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว แมทเทียสยิ้มบางแล้วโน้มลงมาแตะริมฝีปากตรงซอกคอของฉันแผ่วเบาอย่างหยอกเย้า ให้ตายสิ เดี๋ยวทุกคนก็ข้ามาเห็นหรอก!

“เธอหอมจัง”

“อยากดื่มเลือดฉันเหรอ”

“เฮเลน่า”

แมทเทียสชะงักและจ้องมองใบหน้าของฉันนิ่งอย่างไม่พอใจทันทีที่ฉันพูดแหย่เขาไปแบบนั้น ฉันหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเงยหน้ามองแมทเทียสยิ้มๆ ก็เขาอยากมาจูบซอกคอของฉันก่อนทำไมกันเล่า

“อะแฮ่มๆ ไอ้แมท อลิซมาแล้ว”

เสียงพี่เฮคเตอร์เปิดประตูดาดาดฟ้าเข้ามาในสวน ฉันรีบขยับตัวออกจากอ้อมกอดของแมทเทียสแล้วหันไปยิ้มบางให้พี่เฮคเตอร์กับทุกคนที่เดินตามเขาเข้ามาด้วยความรวดเร็ว ส่วนแมทเทียสกลับทำเพียงยักไหล่และพยักหน้าเล็กน้อยอย่างเข้าใจเท่านั้นเอง บ้าชะมัดเลย เขาน่าจะรู้นี่นาว่าทุกคนกำลังมาทำไมถึงกอดฉันอยู่ได้…

“นายจะให้ฉันทำอะไรแมท ถึงต้องให้โมนิก้าไปตามมาที่สวนแบบนี้”

 “ยามึนเมา ใช้สำหรับมาเรียน่ะสิ”

โมนิก้าพูดแทรกออกมาอย่างหัวเสียเมื่อนึกถึงยาที่เธอไม่ชอบใจเท่าไหร่นัก แมทเทียสพยักหน้าเบาๆ โดยที่อลิซเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัยก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ

“มาเรียอยู่กับกิลแบร์สินะ แต่การจะทำยานั่นต้องใช้เวลาสักหน่อย แถมโมนิก้าก็แพ้ส่วนผสมในยาด้วย พวกนายต้องใช้ระวังกันด้วยล่ะ”

“อือ พวกฉันจะระวัง”

“อย่าเอามันมาใกล้ฉันมากไปก็พอ อ้อ… ฉันว่าเราคงต้องใช้ยาลบกลิ่นกับเฮเลน่าด้วยนะ พวกนั้นจะได้ตามตัวยากหน่อย”

โมนิก้าเบ้ปากแล้วหันมาบอกแมทเทียสด้วยสีหน้าที่ดูจริงจังขึ้นเมื่อพูดถึงเรื่องยาลบกลิ่น ทุกคนหันมามองทางฉันจากนั้นก็พยักหน้าเบาๆ อย่างเห็นด้วย จนฉันมึนงงไปหมด

“ฉันจำเป็นต้องใช้ด้วยงั้นเหรอ”

“จำเป็นสิ กลิ่นเธอหอมกว่ามนุษย์ทั่วไปมากนะเฮเลน่า ขนาดพวกเราอยู่ด้วยกันมานานยังไม่ค่อยชินกับกลิ่นเธอเลย พวกเกิดใหม่คงคลั่งแน่ถ้าเจอเธอน่ะ”

ปาสกัสอธิบายให้ฉันฟังโดยมีอองรีที่ยืนอยู่ข้างพยักหน้ารัวๆ อย่างเห็นด้วย อลิซมองใบหน้าของฉันนิ่ง สักพักเธอก็เดินเข้ามาใกล้ๆ และโน้มตัวลงมาดมบริเวณซอกคอของฉัน ก่อนจะหันไปมองแมทเทียสพร้อมกับยิ้มกว้าง

“ถ้าจะให้เฮเลน่าใช้ยาลบกลิ่นแล้วได้ผลที่แน่นอนและนานขึ้น… คงต้องให้แมทเทียสช่วยอีกแรง”

“แมทเทียสช่วยเหรอ ยังไงน่ะอลิซ” ทุกคนขมวดคิ้วมุ่นทันทีที่โมนิก้าถามออกอย่างสงสัย ฉันก็มองหน้าอลิซอย่างงุนงงไม่หายอีกครั้ง

“เรื่องยาของเฮเลน่าฉันจะอธิบายทีหลัง ตอนนี้พวกนายมาช่วยฉันหาส่วนผสมยามึนเมาก่อนแล้วกัน เพราะอันนี้น่าจะใช้เวลาเยอะกว่า แล้วก็โมนิก้า… เธอต้องมาทดสอบยาให้ด้วยนะ”

“ให้ตายสิ… ทำไมฉันต้องมาแพ้ยาบ้านั่นด้วยเนี่ย” โมนิก้าเกาะแขนพี่เฮคเตอร์แล้วบ่นพึมพำอย่างไม่สบอารมณ์ แต่ก็ถอนหายใจและพยักหน้าหงึกหงักกลับไปให้อลิซ

“ทำไมต้องเป็นโมนิก้าล่ะ ไอ้กาแอลหรือพวกฉันไม่ได้รึไง”

อองรีขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย กาแอลกับคนอื่นๆ ที่พอจะรู้ว่าทำไมได้แต่ยักไหล่และยิ้มบางเมื่อหันไปเห็นสีหน้ายุ่งๆ ของโมนิก้า ก่อนที่อลิซจะอธิบายให้อองรีฟังอีกครั้ง

“ยานี้ใช้กับแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์หรือผู้ชายไม่ได้ผลหรอก มันใช้กับแวมไพร์เกิดใหม่ที่เป็นผู้หญิงเท่านั้น โมนิก้าแพ้พืชบางตัวที่ใช้ในยาเลยทำให้มีผลข้างเคียงเวลาได้กลิ่นนิดหน่อยน่ะ เธออาจจะรู้สึกมึนเล็กน้อยแต่ไม่ถึงกับเมา และเพราะเป็นเลือดบริสุทธิ์อาการแพ้เลยได้กลิ่นฉุนแรงกว่าปกติ”

“ใช่ และถ้าฉันแพ้และมึนหัวหนักมากเกินไป ฉันก็ต้องการเลือดเพื่อให้อาการมึนหัวลดลงไงล่ะ”

“โดยให้ไอ้เฮคจัดการตรงนั้นไป เพราะไม่ว่าโมนิก้าจะกัดคอมันขนาดไหนมันก็คงไม่กล้าทำอะไรรุนแรงหรอก”

“เออ ตามที่ไอ้กาแอลบอกนั่นแหละ” พี่เฮคเตอร์ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะหันไปลูบหัวโมนิก้าเบาๆ เมื่อเห็นว่าเธอเบ้ปากอย่างหงุดหงิดไม่หาย

“ถ้าเข้าใจแล้วก็ช่วยหาเห็ดทรัฟเฟิลหน่อยนะ ฉันจำไม่ได้เหมือนกันว่ามันอยู่ตรงไหนของสวน”

พออลิซบอกส่วนผสมที่ต้องการ ทุกคนก็ช่วยเดินหาในสวนกัน ฉันอ่านชื่อพืชที่อลิซจดให้คิ้วขมวดมุ่นหน่อยๆ เพราะแต่ละชื่อมีแต่พืชหรือดอกไม้ที่ฉันไม่รู้จักทั้งนั้นเลย และฉันก็ต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อคิดว่าเรื่องที่พวกเรากำลังทำและเรื่องของกิลแบร์กับมาเรียที่ตามตัวฉันอยู่อาจทำให้ทุกคนบาดเจ็บอีกครั้ง ให้ตายสิ…

“หยุดคิดมากได้แล้ว ฉันกับทุกคนไม่เป็นไรเฮเลน่า”

“อะ… อือ”

ร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาใกล้ฉัน จากนั้นนิ้วเรียวยาวก็ลูบไล้ลงมาที่ผิวแก้มของฉันอย่างอ่อนโยน ฉันเงยหน้ามองแมทเทียสและยิ้มบางส่งไปให้เขาอย่างเข้าใจ ตอนนี้ฉันคิดมากไปก็คงไม่ได้อะไรขึ้นมา ฉันจะทำทุกอย่างเท่าที่ตัวเองทำได้ก็แล้วกัน และจะไม่ให้พวกเขาคอยปกป้องฉันฝ่ายเดียวไม่ได้ ฉันต้องปกป้องตัวเองให้ได้ด้วยเหมือนกัน…

 

 

ยาอะไรทำไมต้องให้แมทเทียสช่วยน้าา ฝากติดตามเรื่องนี้ด้วยนะคะ

อัพช้าแต่ก็อัพนะ แหะๆ // ยิ้มแห้ง

 

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักที่คอยติดตาม ให้กำลังใจและสนับสนุนกันมาตลอดเลยนะคะ

หากมีอะไรอยากจะแนะนำหรือติชม เม้นต์บอกกันได้เลยน้าาา

ติดตามข่าวสารนักเขียนได้ที่ :

Facebook Page : Blackhearttt

Twitter : @blackhearttt1

รักกก

ความคิดเห็น