ขอบคุณทุกยอดไลค์ ทุกคอมเมนท์ ทุกเหรียญ ทุกกุญแจ ...... เลิฟ เลิฟ นะคะ

ชื่อตอน : EP4: ไม่ผูกมัด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 185

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 เม.ย. 2563 19:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP4: ไม่ผูกมัด
แบบอักษร

“เฮ้อ.... เฮ้อ..... !!  

เสียงถอนหายใจหลายครั้งติดกัน ทำให้ผู้หญิงผิวขาวจัด ผมซอยสั้นทำให้ดูทะมัดทะแมงซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามอดที่จะเอ่ยปากทักท้วงไม่ได้

“ใจเย็นๆ น่าริน เดี๋ยวก็ได้ นะงาน”

“ยุ้ย...ฉันไปสัมภาษณ์มาเกือบจะสิบที่แล้วนะ มีแต่บอกว่าเดี๋ยวจะติดต่อกลับไป บางที่ก็ให้ความหวังฉันว่า คุณสมบัติฉันเหมาะกับงานมาก บอกให้ฉันรออนุมัติจากผู้ใหญ่ก่อน แต่นี่สองอาทิตย์แล้วก็ยังไม่เห็นติดต่อมา กินแห้วซะมากกว่า ถ้าฉันไม่ได้ก็บอกกับฉันมาตรง ๆ จะได้ทำใจ” เสียงบ่นยาวเยียดของรินหรือธาริน ขณะเดียวกันเมื่อบ่นเสร็จก็ก้มดูโกโก้ปั่น เครื่องดื่มโปรดไปพลาง

“น๊า.... แกก็ได้ค่าชดเชยมาตั้งหกเดือน แถมยังมีงานวาดภาพประกอบกับงานถ่ายภาพรับปริญญา งานแต่ง งานบวช งานร้องเพลงกล่อมนาคก็มีมาเรื่อย ๆ อยู่นะ คิดในแง่ดี บางคนแทบจะไม่มีงานสำรองรองรับเลยนะ แต่แกก็ยังพอมีบ้าง ค่อยๆ คิด ค่อยๆ หา”

“อือ.... ก็ถูกของแก อย่างน้อยยังพอมีงานฟรีแลนด์จากคอนเน็คชั่นของแกยื่นให้ฉันอยู่บ้าง ว่างๆ ก็ไปช่วยแม่ขายปลา ขายพวงมาลัย ก็พอได้ช่วยแม่หาค่ากลับข้าว”

ธารินเรียนจบนิเทศศาสตร์เอกสื่อสารมวลชน เพราะอยากเป็นผู้สื่อข่าวภาพสนามอย่างไอดอลในทีวีที่ออกนอกสถานที่ตรงไปที่เกิดเหตุแล้วโฟนอินเข้ามาที่ห้องส่งแบบรายงานสด เห็นแล้วดูเท่และท้าทายทีเดียว โชคดีที่ไปลงทะเบียนเรียนวิชาเอกเลือกเป็นการถ่ายภาพ ทำให้มีวิชาความรู้ด้านนี้ติดตัวมาพอสมควร กอปรกับชอบวาดภาพเป็นพิเศษ ฝีมือด้านการวาดภาพ โดยเฉพาะภาพประกอบของเธอถือว่าใช้ได้ทีเดียว ทำให้พอมีรายได้อยู่บ้างในยามที่ถูกเลิกจ้างเช่นนี้

“เห็นป่ะล่ะ แค่คิดบวกปั๊บ สีหน้าแกก็เปลี่ยนปั๊บเลย สวยขึ้นมาทันที “

“เอ่อ... งั้นถ้าจะให้สีหน้าฉันดีอีกนิด สวยขึ้นอีกหน่อย มื้อนี้แกเลี้ยงฉันด้วยนะยุ้ย”

“ได้เลย... คุณนายธาริน...”

“ขอบใจ.... เดี๋ยวฉันได้งานแล้วจะพาแกมาเลี้ยงฉลองเลย”

“โอ๊ย... ไม่ต้องหรอกย่ะ แค่แกได้งานฉันก็ดีใจแล้ว เอ่อ และนี่แกไปสมัครตำแหน่งอะไรมาบ้างล่ะ”

“ฉันก็สมัครตำแหน่งที่คุณสมบัติฉันพอจะใกล้เคียง ประสานงานในออฟฟิคบ้าง ประชาสัมพันธ์งี้ ล่ะแก หรือไม่ก็แอดมิน ทำไงได้จบสื่อสารมวลชนมา ในยุค 5G ที่สื่อแบบเก่าโดนสื่อแบบใหม่ครอบครองจนไม่มีงานให้พวกๆ สมัยนี้แค่ไถหน้าจอข่าวสารต่าง ๆ ก็มีให้เสพจนล้นสมองแล้ว รู้งี้ฉันน่าจะเรียนเอกภาษาเหมือนแกน่าจะดีกว่า ไม่ตกงานแถมได้ไปเที่ยวต่างประเทศเป็นว่าเล่น”

“คนเรามันชอบเหมือนกันซะที่ไหนล่ะ บางทีแกอาจจะค้นพบสิ่งที่ตัวเองตามหาก็ได้นะ แกไม่เคยได้ยินหรอไงที่เขาว่า ในวิกฤติมีโอกาส แต่ถึงไงฉันก็คอยซัพพอร์ทแกเสมอว่ะเพื่อน” นัยน์ตารีเล็ก เปล่งประกายวาบขึ้นมาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะปรับให้เป็นเหมือนเดิม ในขณะที่นั่งมองเพื่อนรัก ที่ร่วมหัวจมท้ายด้วยกันมาเป็นเวลาสิบกว่าปี

“แกจะเลี้ยงฉันไปจนแก่หรือไง.... อีกหน่อยเดียวแกมีแฟน มีครอบครัว มีลูก มีผัว แกก็ต้องดูแลครอบครัวแกแหละยุ้ย”

“ก็จริงของแก..... ชีวิตคนเราไม่แน่” แต่ที่แน่ ๆ ยุ้ยหรือ พิมพ์พรสามารถเลี้ยงเพื่อนรักคนนี้ได้ตลอดชีวิต

“กลายมาเป็นพูดเรื่องปรัชญาชีวิตแล้วหรือนี่...ฉันกับแกยังไม่ถึงสามสิบเลยนะ ดูเหมือนจะบรรลุแล้ว สงสัยช่วงนี้ฉันคงเข้าวัดฟังธรรมกับหลวงตาบ่อยไปหน่อย คติธรรมมาเต็ม ฮ่าๆๆ”

“เออ....เข้าวัดก็ดีแล้วนี่น่า เดี๋ยววันไหนฉันหยุดจะไปทำบุญปล่อยปลามั้ง เดี๋ยวจะเหมาร้านแม่แกเลย”

“ได้....เลยเพื่อน แต่ตอนนี้แกจ่ายค่าน้ำกับเค้กชิ้นนี้ให้ฉันก่อนนะ”

“ย่ะ ยัยงก” แล้วสองสาวเพื่อนซี้ก็หัวเราะขึ้นพร้อม ๆ กัน ในร้านคาเฟ่ร้านริมแม่น้ำเจ้าพระยาซึ่งเป็นร้านประจำของทั้งคู่

 

 

“คุณจะไปเมืองไทยอีกแล้วหรอ ริกกี้....”

สาวผมสีน้ำตาลอ่อนหุ่นอร่าอร่ามเบียดร่างอิ่มแนบชิดร่างแกร่งของณฤทธิ์ด้วยท่าทีออเซาะ ก่อนจะซุกซบเบียดอกนุ่นหยุ่นแนบกับแผ่นอกกว้างไร้อาภรณ์ใด ๆ ขวางกั้นที่ตนแสนจะคิดถึง มือเรียวยาวลูบไล้ที่ช่วงลำตัวอย่างหลงใหล ใคร่รักเบาๆ อีกทั้งชื่นชมรูปร่างที่แสดงถึงความเป็นชายชาตรี อย่างจงใจปลุกเร้าให้ไฟราคะลุกโชนขึ้นอีกครั้ง รสรักของร่างแกร่งที่มอบให้เธอหลายครั้งติดๆ กัน ยังไม่อิ่มเอมสำหรับเธอ

“ใช่.... “ ชายหนุ่มตอบรับ ก่อนจะเอ่ยคำพูดที่ตามมาอีกเพียงไม่กี่คำ แต่กลับทำให้คนฟังหน้าเจื่อนทันที

“อ่อ... ริกกี้เป็นคำที่ครอบครัวผมเรียกผมเท่านั้น”

ชายหนุ่มแกะมือที่คล้องบนลำคอตนออก ก่อนที่จะดันร่างอิ่มออกจากร่างสมส่วนในที่สุด ชายหนุ่มลงจากเตียง ก่อนที่จะยืนขึ้นเต็มความสูง แล้วหันมาคว้าเสื้อคลุมที่ตกอยู่ข้างเตียงขึ้นมาสวมทับร่างเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม หลังจากที่ได้รับการปลดปล่อยไปหลายครั้งจนพอใจ...ในที่สุด ก็ไม่ต้องสนใจร่างอิ่มที่กอดกระแซะเกือบสองชั่วโมงที่ผ่านมา

“โรส... ขอโทษ...” ร่างอิ่มจำใจต้องลุกตามเช่น กัน สัญญานที่ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเตียงที่ใช้เป็นสมรภูมิกามกิจ เป็นอันรู้กันว่าเขาพอแล้ว...

“โรสอยากไปเมืองไทยบ้างจัง เห็นว่าหาดสวยทะเลใส” ร่างสะโอดสะอง เอ่ยขึ้นอีกครั้งหลังจากสวมเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว ในขณะที่ชายหนุ่มที่เธอหลงรัก ก้มหน้าอ่านข้อความบนหน้าจอสมาร์ทโฟนด้วยความสนอกสนใจ

“เมืองไทยก็ไม่ได้ปิดกั้นให้คุณไปซะหน่อยนี่” ชายหนุ่มแสร้งไม่เข้าใจความหมายที่เธอเอ่ยถึงเมื่อครู่ ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าสาวเจ้าตรงหน้าอยากจะกระชับความสัมพันธ์ให้แน่นขึ้น

“แหม.....รู้ค่ะว่า ไปเองก็ได้ แต่ไม่สู้ไปกับริกคนคุ้นเคยนี่ค่ะ” เธอยังไม่ยอมแพ้ ไหน ๆ ก็ควงก็มาเกือบจะสี่เดือนแล้ว เธอพร้อมแหกกฎที่ว่า “ไม่มีการผูกมัดใด ๆ ในความสัมพันธ์” 

“เราเคยตกลงกันแล้วนี่....อ่า.... เดี๋ยวผมให้ไมค์ไปส่งคุณนะ”

ชายหนุ่มตัดบทกับลูกสาวเจ้าของโรงพยาบาลชื่อดังของเยอรมันทันที คนอย่างเขาขีดเส้นกั้นระหว่างความสัมพันธ์ชัดเจนมาตั้งแต่ต้น เมื่อมีคนจะแหกกฎเขาก็พร้อมจะปล่อยและเปลี่ยนทันที อย่างไม่รีรอ

“ริกค่ะ ริก” ไม่ทันที่เธอจะพูดอะไรออกมาอีก ร่างสมบูรณ์ของบุรุษเพศก็เปิดประตูเดินออกจากห้องที่ใช้เป็นที่เพียงกิจกรรมปลดปล่อยแล้ว ปล่อยให้สวยรูปร่างปราดเปรียว อยู่ตะลึงไปชั่วขณะ สุดท้ายเธอก็คว้ากระเป๋าใบจิ๋วแต่ราคาไม่จิ๋วเดินตามออกจากห้องอย่างกระฟัดกระเฟียด!

ความคิดเห็น