ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

ชื่อตอน : 30แผนการ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ค. 2563 23:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
30แผนการ
แบบอักษร

เคเลนมองรูปถ่ายที่อลันส่งมาให้ด้วยความตกใจ ใบหน้าหญิงสาวที่ยิ้มระรื่นดูคล้ายกับหญิงสาวที่นอนอยู่ในห้องไม่มีผิด 

สองขาแกร่งรีบก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังห้องที่เขาจากมาด้วยความร้อนรนใจ เขาต้องการจะพิสูจน์ข้อเท็จจริงว่าสิ่งที่เขาเห็นกับสิ่งที่เพื่อนรักส่งมามันคือคนเดียวกันจริงหรือ 

โทรศัพท์เครื่องหรูที่ถูกเปิดรูปของพิมพ์ประภัสถูกยกขึ้นเทียบกับหญิงที่นอนซมอยู่ห่างๆเพราะเขาไม่อยากให้เธอรู้ตัวว่ากำลังทำอะไร 

“คนเดียวกันสินะ” เคเลนพึมพำขึ้นมาเบาๆก่อนจะเดินเข้าไปในห้องพร้อมกับเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าดังเดิม 

“ใครโทรมากันลูกหน้าตาเคร่งเครียดเชียว” คุณหญิงแพรพรรณมองแค่ปราดเดียวก็พอรู้แล้วว่าสิ่งที่ลูกชายได้รับมาเมื่อกี้คงกดดันหน้าดู 

“เพื่อนผมโทรมาหน่ะครับ มันกำลังจะเเต่งงาน” เคเลนพูดขึ้นเบาๆ 

“ตายจริงแม่ไม่คิดอยากจะเชื่อว่าพวกเพื่อนแกเนี่ยนะจะเป็นฝั่งเป็นฝา”  

“คุณแม่ก็พวกผมก็มีหัวใจนะครับรักเป็นเจ็บเป็น จริงไหมมีนา” เคเลนพูดเย้ยพาดพิงไปยังคนที่ยืนจิกเล็บตัวเองจนจะเลือดอยู่ลำไล 

“ห้ะ..คุ คุณพูดว่าอะไรนะคะพอดีฉันไม่ทันฟัง” ร่างเล็กสั่นขึ้นด้วยความตกใจเธอกำลังคิดอะไรไปเรื่อยไม่ทันได้ฟังสิ่งที่เคเลนพูดสะเท่าไหร่ 

“เธอนี่มัน....น่าจับปล้ำจริงๆ”ประโยคหลังเคเลนก้มลงมากระสิบให้ได้ยินเพียงสองคนเพราะกลัวลูกสาวที่แสนน่ารักกับแม่จอมบ่นได้ยิน 

“เป็นบ้าหรือไง” เสียงใสสวนกลับทันทีที่เขาพูดเสร็จ แม้ใบหน้าเธอจะเริ่มเห่อแดงจนเหมือนมีลมร้อนโดนหน้า 

“พวกแม่คงยืนเป็นก้างขวางคอสินะ ถ้างั้นแม่กับหนูนาคงต้องออกไปหาอะไรทำสินะ” ร่างของหญิงชราเดินผ่านหน้าชายหนุ่มหวังจะไปดึงร่างหลานสาวพาลงไปเดินชมบ้านแต่ยังไม่ทันทีจะก้าวขาดีหนูนาก็วิ่งมาประคองอย่างรู้หน้าที่ 

มือเล็กสอดประสานไปยังมือที่เริ่มเหี่ยวย้นอย่างรู้หน้าที่ ทั้งสองมองตากันครู่นึงก่อนจะเดินออกจากห้องไปพร้อมกัน 

ส่วนพิมพ์ประภัสที่ทำได้แต่นอนมองทั้งสี่ด้วยใจห่อเหี่ยว เธอคงเป็นคนที่ทำให้ครอบครัวอันสมบูรณ์แบบของมีนาต้องมาลำบากสินะ 

“คิดถึงกันไหม” อยู่ๆเคเลนก็พูดขึ้นตามใจนึกพลอยทำให้ใบหน้าอีกคนแดงขึ้นกว่าเดิม 

“ฉันจะไปคิดถึงคนที่มันทำร้ายจิตใจฉันทำไมว่าไหม” สายตาหวานค้อนคอดด้วยความโกรธภายในใจแม้ตอนนี้เธอจะหายโกรธเขาแล้วก็ตาม เพราะความคิดถึงมันมีมากกว่าการที่จะเกลียดเขา 

“ปากแข็งสินะ ฉันดูออกว่าเธอคิดถึงฉัน” 

“เพ้อเจ้อ” ร่างบางพูดก่อนจะหมุนตัวเดินผ่านร่างของเคเลนแบบไม่ใส่ใจ 

“นี่กลับมาก่อน มีนา!!”  

เสียงกังวาลดังไล่หลังมีนามาติดๆจนเธอแอบยิ้มด้วยความสะใจ 

 

หลังจากผ่านพ้นร่างของมีนาไปได้ไม่นานเคเลนก็หันมาจ้องร่างอีกคนที่เขาเห็นเธอมองเขาและมีนามานานแล้วแถมเธอยังมีหน้าตาคลับคล้ายคลับคลากับคนที่เพื่อนเขาให้ตามหาเสียด้วย 

 

“แอบมองผัวเมียแสดงความรักกันแบบนี้ไม่เขิลหรอครับคุณ....” เคเลนหรี่ตามองอีกคนด้วยความเจ้าเล่ห์ 

“พิมพ์ค่ะ ฉันต้องขอโทษด้วยที่แอบมองคุณกับพี่มีนากำลังแสดงความรักกันอยู่ ขอโทษค่ะ”  

“ไม่เป็นไรหรอกครับผมไม่ถือ อืมมจะว่าไปผมไม่เคยทราบมาก่อนเลยว่ามีนามีน้องสาว” เคเลนค่อยๆไล่ต้อนถามคำถามต่างๆจากเธอเพื่อหวังจะประติดประต่อได้บ้างว่าไอ้เพื่อนรักของเขาทำไมถึงต้องให้เขาตามหาเธอ 

“อ๋อ คือพิมพ์พึ่งเจอกับพี่มีนาเมื่อสองวันก่อนเองค่ะ ต้องขอโทษด้วยอีกครั้ง” มือบางถูกยกขึ้นพนมไหว้อีกครั้ง 

“ขอโทษผมเรื่องอะไรครับ” เคเลนไม่เข้าใจว่าเธอจะขอโทษเรื่องอะไรเขาอีก 

“ฉันขอโทษที่วันนั้นถ้าพี่มีนากับหนูนาไม่เจอฉันคุณอาจจะได้พบพวกเธอเร็วกว่านี้” สีหน้าอันซีดเซียวเศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัด 

“หว่า แย่จังเลยนะครับถ้าไม่งั้นผมคงได้เจอลูกผมเร็วกว่านี้”  

“ฉันขอโทษค่ะ ฉันขอโทษจริงๆ” คำพูดเคเลนทำให้ใจหญิงสาวยิ่งสั่นยิ่งรู้สึกผิด 

“ถ้าคุณทำในสิ่งที่ผมขอได้ผมก็จะไม่โกรธ” เคเลนรีบทรุดนั่งยองข้างเตียงของหญิงสาวหวังจะใช้สายตาเจ้าเล่ห์กดดันเธอแต่เหมือนว่าความคิดเธอจะตรงข้ามกับเขา 

“อย่าบอกนะว่าคุณจะให้ฉัน.... ไม่ฉันไม่ทำ” พิมพ์ประภัสรีบปฏิเสธทันควันยิ่งเธอเห็นสายตาแบบนั้นเธอยิ่งไม่เอาเพราะเขาเป็นดั่งพ่อของลูกคนที่ช่วยชีวิตเธอ เธอไม่มีวันยอมทำแบบนั้นเด็ดขาด 

“อะไรกันคุณผมแค่จะขอให้คุณไปงานแต่งงานเพื่อนผมกับผมหน่อย ผมไม่ได้มีเจตนาที่จะทำแบบสิ่งที่คุณคิดเลย” เคเลนยิ้มร่าออกมาด้วยความเอ็นดู แม่หญิงคนนี้ขนาดหน้าซีดเป็นไก่ต้มยังสวยจนเขาแทบอดใจไม่อยู่แถมยังดูไม่ค่อยทันคนเสียด้วย 

หน้าบางเหมือนถูกตีด้วยของแข็งเธอไม่รู้จะทำหน้าอย่างไรเลยได้แต่ยิ้มแหยๆส่งไป 

“ผมรอคำตอบอยู่นะครับ” เคเลนรีบเน้นย้ำความต้องการของเขา เขาจะได้โทรไปรายงานเพื่อนรักของเขา 

“งะ งั้นก็ได้ค่ะแต่ต้องมีพี่มีนาไปด้วยนะคะ” 

“ได้เลย เธอเตรียมนอนพักเถอะเพราะสัปดาห์หน้าแล้วที่เพื่อนฉันจะแต่งงาน” เคเลนรีบลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปอย่างคนอารมณ์ดี 

การกระทำของคนตรงหน้าทำให้พิมพ์ประภัสแปลกใจอยู่ไม่น้อยแต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากเพราะเห็นว่าเขาคือคนที่ช่วยชีวิตเธอเอาไว้แล้วที่สำคัญเธอควรรีบรักษาตัวให้หายจนสามารถทำอะไรตอบแทนพวกเธอได้บ้างไม่มากก็น้อย. 

. 

. 

. 

สเปน 

อลันเดินเข้ามายังในบ้านสุดหรูริมทะเลใกล้ๆท่าเรือของเขาด้วยความเหนื่อยล้าวันนี้ทั้งวันเขาต้องคอยตอบคำถามสื่อจากสำนักข่าวต่างๆจนไม่มีเวลาว่างบวกกับการวางแผนมาตรการต่างๆของท่าเรือที่เขาต้องวางแผนใหม่เพื่อลดรอยรั่วไม่ให้พวกศัตรูเข้ามาต่อกรกับเขาได้อีกทำให้เขาแทบไม่มีเวลาพักผ่อนเลย 

“สีหน้านายดูไม่โอเครเลยนะครับอยากได้อะไรเป็นพิเศษไหมเดี๋ยวผมจัดมาให้” 

อลันรู้ดีในความหมายของคำว่าพิเศษที่เจอาร์บอกแต่เวลาแบบนี้เขากลับไม่ต้องการอะไรนอกจากหญิงสาวที่เขาเฝ้ารอว่าเพื่อนตัวดีของเขาจะสามารถพาเธอมางานแต่งที่ไม่อยากแต่งของเขาได้หรือไม่ 

“ไม่ กูอยากพักผ่อน” ดวงตาคมเข้มหลับลงหวังไล่ความเหนื่อยล้าที่เผชิญมาตลอดวันมันเหมือนจะได้ผลแต่เปล่าเลยภาพหญิงสาวที่ร้องไห้จนตัวสั่นยังคงตามหลอกหลอนเขาไม่ห่าง 

“งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ” 

“อือ” 

เจอาร์โค้งตัวลงอย่างรู้หน้าที่ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป 

ตื้ดดดดดด ตื้ดดดดดด ตื้ดดดเเดดเ 

เสียงโทรศัพท์เครื่องคู่ใจของอลันดังขึ้นภายใต้กระเป๋ากางเกงตัวที่เขาสวมใสอยู่แต่เขาไม่ได้สนใจอะไรมากเพราะหนังตาของเขามันหนักจนเกินจะเปิดรับเรื่องอะไรใหม่แล้ว 

“เอ้าไม่รับ” เคเลนเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย 

“ดีมีเรื่องมาบอกแต่ดันไม่รับงั้นก็ชวดไปครับ บายย” 

เสียงทุ้มกรอกตามสายที่ไม่มีคนรับอย่างอารมณ์เสีย เขาอุตส่าห์มีเรื่องดีมาบอกแท้ๆ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว