email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 31

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 256

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.พ. 2563 19:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 31
แบบอักษร

“สวัสดีครับ ทำอะไรอยู่เอ่ย..?” ก้องเกียรติส่งเสียงระรื่นมาตามสายอย่างอารมณ์ดี ทำให้แตนถึงกับอมยิ้มออกมากับคำทักทายนั้นของเขา

“ยุนาค่า มาหาแนวกินค่า” แตนตอบกลับเสียงใสเช่นเดียวกัน โดยไม่ทันสังเกตเลยสักนิดว่าคนที่กำลังยืนสอยมะม่วงอยู่ข้างๆนั้นกำลังคิดอะไรอยู่นั่นเป็นเพราะว่าไผ่นั้นยังคงทำเป็นนิ่งเฉยและทำหน้าที่ของตนต่อไปอยู่นั่นเอง

“อ้อ..อย่างนั้นหรือแล้วไปกับใครล่ะน้อยหรือ”

“มานำน้องค่า น้อยบ่ได่มา ผุหมวดโทรมาเล่นซือๆรึว่ามีธุระอิหยังยุเบาะค่า”

“ก็อือ..แต่ไม่ไช่ธุระของตัวหรอก ใจมันบอกมาน่ะ “

“หือ..? ใจบอกๆอิหยังติ๊คะ ผุหมวด..?”

“ใจมันบอกว่า คิดถึ๊งงงงงงง คิดถึง ล่ะ ^-^ “

“-“

คำพูดออดอ้อนอ่อนหวานจากทางปลายสายทำเอาแตนถึงกับพูดไม่ออกไปไม่เป็น ได้แต่ยืนบิดตัวอยู่ไปมาด้วยความเขินอายอยู่ตรงนั้นนั่นเองเด็กสาวเอามือขึ้นปิดหน้าที่แดงระเรื่อและร้อนผะผ่าวไว้ด้วยความเขินอายอย่างที่สุด ไผ่ยืนมองภาพสาวคนที่ตัวเองแอบชอบอยู่นั้นคุยไปก็บิดตัวเขินไปมาอยู่พักหนึ่ง ก็ชักจะนึกหมั่นไส้ขึ้นมาจึงเอาไม้สอยที่กำลังสอยมะม่วงอยู่นั้นกระชากพวงมะม่วงที่อยู่บนต้นเสียงดังครืดๆคราดๆอยู่ไปมาเพื่อแกล้งประชดใส่และเป็นการระบายอารมณ์ของตนด้วย แต่เผอิญว่าเสียงนั้นดังเข้าไปในโทรศัพท์ด้วยพอก้องเกียรติได้ยินเข้าก็ถามขึ้นด้วยความสงสัยว่า

“หือ..นั่นเสียงอะไรน่ะแต่ลมแรงหรือๆฝนจะตกรึเปล่าน่ะแตน” คำพูของก้องเกียรตินั้นทำให้แตนต้องหันไปมองที่คนที่กำลังสอยมะม่วงอยู่ใกล้ๆนั้นอย่างนึกฉงนใจว่า อิหยังของมึงบักอันนิมึงสิต่อยบักม่วงรึสิฆ่าบักม่วงกันแน่คือบ่เฮ็ดดีๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมานอกจากจะตอบก้องเกียรติไปว่า

“บ่แมนดอกค่าเสียงต่อยบักม่วงซือๆดอก บักไผ่กำลังต่อยบักม่วงน้อยไห่ยุใกล้ๆนิล่ะ”

“อ้าวเหรอ! ไผ่ก็อยู่ด้วยหรือนี่..?”

“ยูค่าข่อยมาเอาบักม่วงไฮบักเลื่อน กะเลยมาพ้อบักไผ่ยุหนี่นำ พวกนั่นมาเล่นยุไฮพอดีกะเลยมาซอยต่อยบักม่วงไห่”

“อือ..อย่างนั้นหรือ อ่ะ!ถ้าอย่างนั้นก็แค่นี้ก่อนก็แล้วกันนะแตนแล้วเดี๋ยวเย็นนี้ฉันจะไปหาที่บ้านนะ”

“ค่าผุหมวด สวัสดีค่า”

“คร้าบผม..สวัสดี” จากนั้นแตนก็วางสายไปเด็กสาวเก็บโทรศัพท์เหน็บเข้าที่กระเป๋าหลังของกางเกง ก่อนที่จะเอามือปัดมดแดงที่กำลังไต่อยู่ตามเท้าและขาทั้งสองข้างของตนอยู่ไปมา

“เอ๋อๆๆๆ! มดกัด มดกัด ไผ่ต่อยไวๆเข่ามดมาหลายแล้ว นั่นๆๆพวงใหญ่ๆยุตนหน่ามึงนั่น” แตนบอกเพื่อนพร้อมกับชี้ให้ดูมะม่วงพวกใหญ่ที่อยู่บนต้นตรงหน้า

“บ่..” ไผ่บอกเมินๆพร้อมกับเอามือบัดมดแดงออกจากขาของตนไปพลางอย่างไม่สนใจเพื่อนสาวเลยสักนิด

“หือ..เป็นหยังบ่เอา มึงต่อยตะพวงน้อยๆปานได๋มันสิได่พอจักเทือล่ะ”

“กะซางตั่ว..?” ปากก็พูดไปแต่ตากลับไม่หันมาทางเพื่อนสาวเลยสักนิด ก่อนจะทำเป็นมองหามะม่วงไปเรื่อยตามใจตัวเองต่อไปจนแตนเริ่มจะเคืองนิดๆแล้ว

“บักไผ่! “

“หือ..?”

“มึงเคียดอิหยังเว่ามา! “

“บ่!”

“เอ๋า! บักอันนิแมะมึงบ่เว่าไผสิฮู้นำมึงสั่นน่ะ”

“บ่ฮู้กะซางมึงนั่นตั่ว”

“ฮ่วย! กะซั้นกะเอาไม่ซ่าวมาสั่นน่ะกูสิต่อยเองกะได่”

“บ่ได่!”

“เป็นหยังจังบ่ได่”

“เดี๋ยวมึงสิต่อยเอาเหมิดต้นมัน”

“บักปอบ! มึงกะเว่าโพดไห่กูหลาย ไผสิมาขอของขะเจ่าเทือล่ะเหมิดต้นปานนั่น”

“ฮ่าๆๆๆๆๆ กะจักล่ะเนาะบัดเทือมึงอยากได่เหมิดต้นมูนั่นกูกะเว่ากันไว่สั่นล่ะฮ่าๆๆๆๆ” ไผ่พูดไปก็หัวเราะไปเพราะขำกับท่าทางเด๋อๆเปิ่นๆของเพื่อนสาว ความสุขที่เขาได้พูดคุยต่อปากต่อคำกับคนที่ชอบนั้นทำให้เด็กหนุ่มลืมนึกถึงความขุ่นเคืองใจในเรื่องอื่นๆก่อนหน้านี้ไปจนหมดสิ้น

“หืออออคักเนาะสู เว่าไห่มูนั่นแมะฮ่ะๆๆๆๆ” แตนว่าให้เพื่อนคืนขันๆอย่างไม่ถือสาหาความอะไร

“พอล่ะเอาซำนี่ล่ะเอาหลายกัวหนี่เดี๋ยวบักม่วงเผิ่นสิเหมิดต้นฮ่ะๆๆๆๆๆ”

“พอล่ะเบาะมาหั่นสิถือซอยป๊ะ “

“ขอบคุณค่าๆๆๆๆๆๆๆๆ”

“หึยยยยยย ^-^ “

“ฮ่ะๆๆๆๆๆๆ “

หลังจากที่ได้มะม่วงไปพอสมควรสมใจแล้วแตนก็เอ่ยขอบใจเพื่อนๆ จากนั้นก็เดินกลับไปที่นาของตนพร้อมกับต่อน้องชายและเอ๊บเพื่อนของต่อ

“เป็นจังได๋ไปต่อยบักม่วงม่วนบ่หมอฮ่าๆๆๆๆ” เลื่อนเอ่ยแซวเพื่อนรักขึ้นทันทีที่เห็นว่าแตนกับพวกน้องๆนั้นเดินห่างออกไปมากแล้ว

“ต่อยบักม่วงมันสิม่วนหม่องได๋มึงกะเว่าไปเนาะบักเลื่อนเอ้ย! เห็นบ่มดกัดมันเต็มขามานั่งเกายอกๆยุนิ” ปื๊ดที่ไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลยกับเพื่อนๆนั้นพูดขึ้นงงๆ

“มึงบ่ม่วน แต่บักไผ่มันม่วนยุเด๊ะกูวาแมนบ่หมอ” เลื่อนยังคงกระเซ้าเพื่อนต่อไม่หยุดจนปื๊ดชักเอะใจขึ้นมา เด็กหนุ่มหันมามองหน้าเพื่อนคนนั้นทีคนนี้ทีเห็นไผ่ยิ้มเขินๆก็ถึงบางอ้อในทันที

“ห่ะ! บักไผมึงมักอีแตนติ๊! อิหลีน่ะ! โอ้ย!กะฮองแมนสั่นฮ่าๆๆๆๆๆกูกะวายุ๊ เหมิดปีเหมิดชาดมึงบ่เคยต่อยบักม่วงไห่มูกินจักเทือฮ่าๆๆๆๆโอ้ย!เนาะสูฮ่าๆๆๆๆ” อิหยังว่ะ!มักอีแตนมันเป็นตาอยากหัวปานนั่นติ๊บักปอบนี่เนาะ ไผ่คิดอย่างนั้นกับท่าทางที่ขำจนโอเวอร์แอ๊กชั่นของไอ้ปื๊ดเพื่อนรัก

และเย็นวันนั้นหลังเลิกงานแล้วก้องเกียรติก็ได้มาหาแตนที่บ้านอย่างที่ได้บอกเธอเอาไว้จริงๆพร้อมกับของฝากของเธอด้วย..

ความคิดเห็น