email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 30

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 424

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.พ. 2563 16:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 30
แบบอักษร

ในขณะเดียวกันนั้นที่เถียงนาหลังน้อยของเลื่อน ไผ่กับปื๊ดเพื่อนรักทั้งสองของเขาก็กำลังนั่งเอกเขนกเล่นโทรศัพท์มือถือกันอยู่อย่างเพลิดเพลินจำเริญใจกันสองคนโดยไม่ใส่ใจต่อเสียงนกเสียงหนูหรือสรรพสิ่งใดๆที่อยู่โดยรอบตัวเลยแม้แต่น้อย

“เอ้า! นั่นบักเลื่อนมันพาไผมานำว่ะนั่น มึงเบิ่งกันน่ะบักไผ่ กูแนมบ่ซัดเฮ้ย!” จู่ๆปื๊ดก็พูดขึ้นมาเมื่อมองออกไปนอกเถียงน้อยแล้วมองเห็นเลื่อนเดินมากับใครก็ไม่รู้อีกสองสามคนอยู่ริบๆ ที่ตีนดอนนั่น(ชายป่า555)ไผ่เงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ที่อยู่ในมือ แล้วหันไปมองตามที่เพื่อนบอกอย่างเชื่องช้าเพราะไม่ได้สนใจใคร่รู้อะไรมากมายนัก แต่พอเด็กหนุ่มจ้องมองไปตามทางที่เพื่อนบอก ทันใดนั้นเขาก็เกิดความรู้สึกประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อมองเห็นอย่างชัดเจนแล้วว่าคนที่ตามเลื่อนมานั้นเป็นใคร อีแตน! เด็กหนุ่มอุทานขึ้นมาในอกอย่างตกใจเพราะคาดไม่ถึง ที่จู่ๆก็ได้พบกับคนที่ตนแอบชอบอยู่โดยไม่ทันตั้งตัวแบบจังๆอย่างนี้ ทำอย่างไรดีวะเนี้ย! ยิ่งคิดหัวใจดวงน้อยก็ยิ่งเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆจนเขากลัวว่าไอ้ปื๊ดเจ้าเพื่อนตัวแสบมันจะแอบได้ยินเข้านั่นเชียว ไม่มีทางอื่นแล้วนอกจากจะแกล้งทำเป็นไม่สนใจอะไรแล้วทำเป็นก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์ของตนต่อไปเท่านั้น

“อ้าว! นั่นมันอีแตนบ่แมนเบาะนั่น บักต่อกับบักเอ๊บกะมานำ”

“อื่อ..”

“เฮ็ดจังได๋จังไปพ้อกัน จนได่ยางนำก้นกันมาต้อยๆมาแบบนั่นซั่นบาดนิ”

“-“

ขณะที่ทั้งสองหนุ่มกำลังถามกันไปมาอยู่นั้น เลื่อนกับพวกก็เดินมาถึงแล้วพอดีเช่นกัน

“เอ๋า! ตอนไปกะคือจังยางไปผุเดียว บัดท่ามาคือจังมานำกันหลายแทะบาดนิสู” ปื๊ดเอ่ยทักขึ้นก่อนทันทีที่พวกเลื่อนเดินเข้ามาถึง ตามประสาคนปากไว

“ไปพ้อกันยุในดอนเก็บเห็ดพุ้น อีแตนมันว่าอยากกินแจ่วบักม่วงน้อยกูกะเลยซวนไห่มาเอายุไฮนี่ล่ะ” เลื่อนบอกพลางชำเลืองตามองไปทางไอ้เพื่อนรักที่ยังคงทำเป็นเล่นตัว เล่นมือถืออยู่อย่างนั้นไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองหน้าสาวเลยแม้นแต่น้อย มึงสิเว่าอิหยังกะเว่ามาจักคำท่ำแมะบักเซ่อ!โอ้ยยยยเนาะ! เลื่อนคิดเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ในใจกับความขลาดเขลาของเพื่อนรัก

“ไฮเจ่าคือเป็นตามีแง้หลายแทะอ้ายเลื่อน” จู่ๆต่อก็พูดในสิ่งที่กำลังคิดออกมา คงคิดอยากจะหาและไล่จับแย้เต็มทีแล้วนั่นเอง

“พอมียุหำ อ้ายเห็นผ่านตาหลายแปวยุ” เลื่อนตอบไปตามที่เห็นมาเพราะได้ไปเดินเลาะดูรอบๆไร่มาบ้างแล้ว

“ไผ่..?”

” หือ..? ”

“เอ๋ายูยุตั่วซั่น บ่ได่ยินเสียงกะว่าแมนบ่ยูซั่นดอกฮ่ะๆๆๆๆ” คำหยอกล้อของแตนนั้นทำเอาเลื่อนต้องแอบกลั้นขำไว้พลางคิดก่นด่าเพื่อนรักอยู่ในใจว่า โง่คักมูกูเฮ้อออออมักเขาตะบ่กล้าเว้านำบักพากย์จี่มึงเอ้ย!

“เอ้า!กะยูนั่นตั่วมึงว่าไผหั่นนั่งยุนี่อีแตน” ไผ่เอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรกตั้งแต่แตนกับพวกน้องๆมาถึง

“ฮ่ะๆๆๆๆกะจักล่ะเนาะนั่งบ่ปากบ่ติงกะคึดว่าเป็นตอเป็นหินไปซั่นล่ะฮ่ะๆๆๆๆ” แตนว่าไห้พร้อมกับหัวเราะขำๆออกมา

“เอ้าสิมาเอาบักม่วงน้อยบ่แมนติ๊ ไปต่อยเอาโลดเด้อมักแบบได๋สิเอาน้อยซำได๋กะไปหาเอา ไผ่มึงกะไปต่อยไห่มันแนเป็นหยังไป๊! พวกเด็กน้อยมันไปยางเลาะยุพุ่นกะซางมันเถาะไปเร็ว” เลื่อนปูทางไห้กับเพื่อนทันทีเมื่อโอกาสมาถึง แต่แตนนั้นกลับเอ่ยขึ้นด้วยความเกรงใจว่า

“บ่เป็นหยังดอก เฮาไปต่อยเองกะได่ซำนี่นึง ของใจเด้อ” พูดจบแตนก็เอาตระกล้าผักที่ถือมานั้นวางไว้ แล้วเดินไปที่ต้นมะม่วงทันทีเด็กสาวยกมือขึ้นป้องตาจากแสงแดดส่องดูต้นนั้นต้นนี้ไปเรื่อยจนมาถึงต้นที่มีลูกกำลังพอเหมาะพอกินเข้า จึงหยุดเดินแล้วหันซ้ายหันขวามองหาไม้ที่พอจะนำมาสอยลูกมะม่วงได้ ชึ่งที่ข้างๆต้นมะม่วงนั้นก็มีลำไม้ไผ่วางอยู่ลำหนึ่งพอดีเลย

“คึสิแมนพวกมาต่อยเอาก่อนหน่าเฮาก่อนนี่ถิ่มเอาไว่ติ๊นิเนาะแจ๋วเลย “

*-*

“มาหนี่สิต่อยไห่” เป็นเสียงของไผ่นั่นเองที่ดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของเธอ แตนหันมาหาเพื่อนแล้วบอกขึ้นอย่างเกรงใจว่า

“บ่เป็นหยังดอกเดี๋ยวเฮาต่อยเองกะได่ ยุต่ำกะพอได่แนยุดอก” แต่ถึงแม้ว่าแตนนั้นจะห้ามแล้วแต่ไผ่ก็หาได้ฟังในสิ่งที่เธอนั้นพูดไม่เขาเดินเข้ามาดึงเอาไม้สอยลำนั้นไปจากมือของเพื่อนสาวแล้วมองหาลูกมะม่วงที่อยู่บนต้นชึ่งก็ดกมากเลยทีเดียว

“เอาพวงนี่บ่” เขาหันมาถามเบาๆออกอาการเขินๆอยู่ไม่น้อยเลยเพราะตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยที่จะมาทำอะไรแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลย นอกจากแม่กับมะลิพี่สาวของเขาเท่านั้นเอง

“อื่อได่ๆ”

“-“

“อันได๋อีก”

“พุ่นๆๆๆพวงนั่นกำลังเป็นตากินเลย”

“โฮ้!พวงนี่ไหญ่เติบยุ ขั่นกินผุเดียวเหมิดพวงนี่เบาะเอาหมอนไปนอนหน่าส้วมถ่าเลยโลดเด้อฮ่าๆๆๆๆๆ” ไผ่บอกก่อนที่จะอดหัวเราะออกมาไม่ได้

“ซางวาแทะบาดนิฮ่ะๆๆๆๆกะซางกะอยากเนาะ”

“กินน้อยเป็นยาระบายกินมากเป็นยาถ่ายฮ่าๆๆๆๆ” ไผ่พูดเปรียบกับโฆษนายาระบายชนิดหนึ่ง ที่เคยฟังจนติดหูมาก่อนๆที่จะหัวเราะขึ้นอีกอย่างอารมณ์ดี ก็แน่ล่ะก็ตอนนี้เขากำลังได้พูดคุยอยู่กับคนที่ตัวเองแอบชอบอยู่นี่นา ซึ่งก่อนหน้านี้เขาเองก็ยังนึกแปลกใจอยู่เลยว่า แต่ก่อนนั้นเขาเองก็มีโอกาสได้พูดคุยกับเพื่อนสาวมาก็ตั้งหลายครั้งแล้วก็ยังไม่เห็นเป็นไรเลยนี่นา แต่พอมาระยะหลังๆมานี่กลับไม่กล้าแม้แต่จะสบตาหรือมองหน้าเพื่อนสาวตรงๆเลยสักนิดด้วยซ้ำ เพราฉะนั้นวันนี้ขอให้เป็นวันที่ยาวนานด้วยเถิด แต่แล้วก็ดูเหมือนว่าคำภาวนาของเขานั้นจะไม่เป็นผลเสียแล้ว เมื่อจู่ๆเสียงโทรศัพท์มือถือที่แตนพกมาด้วยนั้นก็ดังขึ้น

“กริ๊งงงงง กริ๊งงงงงง..”

“ฮัลโหล สวัสดีค่าผุหมวด”

“ – “

ความคิดเห็น